Hiniling Ko sa Kuya Ko na Maging “Love Coach” Ko Para Mapalapit sa Campus Heartthrob, Pero Siya Pala ang Lalaking Sumuntok Dito Noon—At Nang Harapin Ako ng Crush Ko, Isang Lumang Larawan ang Nahulog Mula sa Wallet Niya…

Hiniling Ko sa Kuya Ko na Maging “Love Coach” Ko Para Mapalapit sa Campus Heartthrob, Pero Siya Pala ang Lalaking Sumuntok Dito Noon—At Nang Harapin Ako ng Crush Ko, Isang Lumang Larawan ang Nahulog Mula sa Wallet Niya…

Hiniling Ko sa Kuya Ko na Maging “Love Coach” Ko Para Mapalapit sa Campus Heartthrob, Pero Siya Pala ang Lalaking Sumuntok Dito Noon—At Nang Harapin Ako ng Crush Ko, Isang Lumang Larawan ang Nahulog Mula sa Wallet Niya…

Bahagi 1

Nang malaman ng kuya kong si Marco na gusto ko ang pinakasikat na lalaki sa aming department, agad niyang tinapik ang dibdib niya at buong kumpiyansang sinabi:

— Huwag kang mag-alala. Ako na ang bahala sa love life mo.

Pagkalipas ng tatlong araw, gusto ko nang maghukay ng malalim na butas at ilibing kaming magkapatid doon.

Nagsimula ang lahat isang gabing nawalan ng kuryente sa inuupahan naming apartment malapit sa university.

Magkatabi kaming nakaupo ni Marco sa maliit na balcony, nagpapaypay habang nagkukuwentuhan.

May nililigawan siyang isang babaeng kilalang-kilala sa campus.

Samantalang ako naman ay lihim na may gusto sa isang senior na nagngangalang Miguel.

Fourth year si Miguel.

Varsity basketball player.

Mataas ang grades.

Maayos ang pamilya.

At napakalamig ng personalidad niya na kapag tumabi ka sa kanya nang ilang minuto, kusa kang mapapaatras.

Pero ang pinakamahalaga—

Dalawang beses na niya akong tinanggihan.

Noong una, dinalhan ko siya ng kape.

Tiningnan lang niya iyon at sinabi:

— Hindi ako mahilig sa matatamis.

Sa pangalawang pagkakataon, nag-message ako at tinanong kung gusto niyang mag-dinner.

Apat na salita lang ang sagot niya.

“Hindi puwede. Salamat.”

Ang mas masakit pa sa rejection—

Kinabukasan, nakita ko siyang nakatayo sa labas ng canteen, umiinom ng iced chocolate na punong-puno ng whipped cream.

Sa sobrang inis ko, hindi ako nakatulog nang maayos.

Pero hindi rin naman mas maganda ang lagay ni Marco.

Ang babaeng gusto niya ay si Bianca.

Napakalambing tingnan ni Bianca, pero pagdating sa pagtanggi ng lalaki, mas malamig pa siya kay Miguel.

Minsang naghintay si Marco sa labas ng building nang halos dalawang oras, may hawak na bouquet.

Dumaan si Bianca.

Tiningnan ang mga bulaklak.

Tiningnan si Marco.

Pagkatapos ay mahinahong sinabi:

— Pwede ka bang tumabi nang kaunti? Nakaharang ka sa daan.

Noong gabing iyon, nagkatitigan kaming magkapatid.

Sabi ko:

— Kuya, baka dapat sumuko na tayo.

Agad niyang hinampas ang mesa.

— Hindi pwede!

Kinuha niya ang cellphone niya at nagbukas ng isang folder ng pictures.

Nang makita ko iyon, muntik ko nang maibuga ang iniinom ko.

Puro larawan ni Bianca.

Hindi naman tipong creepy.

Mga kuha iyon mula sa school events at activities na pareho nilang sinalihan.

Itinuro ni Marco ang isang larawan.

— Tingnan mo ito.

Sa picture, nakaupo si Bianca habang tinutupi ang tissue paper para gawing maliit na ibon.

Sabi ni Marco:

— Nakita kitang gumagawa rin niyan noong isang araw.

Nagkibit-balikat ako.

— So?

Biglang kumislap ang mga mata niya.

— May plano ako.

Agad akong kinabahan.

At tama nga ako.

Pagkalipas ng sampung minuto, kumuha siya ng litrato ko at ipinadala kay Bianca.

Kasunod noon ang mga mensahe.

“May kapatid akong babae.”

“Marami kayong magkaparehong ugali.”

“Baka mas magkakasundo pa kayo kaysa tayong dalawa.”

“Gusto mo bang makipagkilala muna sa kanya?”

Agad kong inagaw ang cellphone niya.

— Kuya! Baliw ka ba?

Seryoso niyang sagot:

— Sa panliligaw, kailangan marunong kang dumaan sa ibang ruta.

Pagkalipas ng tatlong minuto, sumagot si Bianca.

“Hindi na kailangan.”

Pagkatapos—

Binlock niya si Marco.

Halos mahulog ako sa upuan kakatawa.

Pero kinabukasan, ako naman ang minalas.

Dumaan ako sa isang café malapit sa university.

Pagdating ko sa counter, sabay kaming nagsalita ng babaeng nasa tabi ko.

— Iced matcha, less ice, no syrup, add pudding.

Napalingon ako.

Halos tumalon palabas ng dibdib ko ang puso ko.

Si Bianca iyon.

Siya rin ay napatingin sa akin.

Dalawang segundo kaming walang imik.

Napatawa ang staff.

— Para kayong magkapatid. Parehong-pareho ang order.

Mabilis akong kumaway.

— Hindi po kami—

Biglang nagsalita si Bianca.

— Ikaw iyong kapatid ng lalaking nag-message sa akin kahapon, ‘di ba?

Nanigas ako.

Gusto kong maglaho.

Talagang gusto kong maglaho.

Pero sa halip na umalis, hinila niya ang upuan at umupo sa tabi ko.

— Anong pangalan mo?

Mahina akong sumagot.

Tumingin siya sa maliit na keychain na nakasabit sa bag ko.

— Mahilig ka rin sa green?

Tumango ako.

Nagtanong ulit siya:

— Nanunuod ka rin ba ng cooking shows tuwing Sabado ng gabi?

Tumango ulit ako.

Pagkalipas ng halos kalahating oras na pag-uusap, napansin kong pareho kami ng panlasa, interests, at maging ng maliliit na habits.

Bago siya umalis, siya pa mismo ang humingi ng social media account ko.

Nang ikuwento ko iyon kay Marco noong gabi, halos tumalon siya mula sa upuan.

— Sabi ko sa’yo!

Pagkalipas ng isang minuto, tumunog ang cellphone niya.

In-unblock siya ni Bianca.

Unang message:

“Nakilala ko ang kapatid mo.”

Pangalawa:

“Mas cute siya kaysa sa’yo.”

Pangatlo:

“Kung yayayain mo ulit akong uminom, isama mo siya. Baka pag-isipan ko.”

Hinawakan ni Marco ang dibdib niya.

— Tagumpay!

Tiningnan ko ang mukha niyang punong-puno ng saya.

At biglang may pumasok na napakawalang-kuwentang ideya sa isip ko.

Kung gumana iyon sa kanya…

Baka gumana rin sa akin.

Tiningnan ko ang kuya ko.

Mahigit six feet ang tangkad.

Hindi rin naman pangit.

At kung hindi siya magsasalita, mukha siyang disenteng tao.

Palihim ko siyang kinunan ng litrato at ipinadala kay Miguel.

“May kuya ako.”

“Mahilig siya sa basketball.”

“Sabi niya pamilyar daw ang mukha mo at gusto ka niyang makilala.”

Hindi ko kayang sabihin nang direkta na gumagawa lang ako ng dahilan para makausap siya.

Pagkalipas ng limang minuto, sumagot si Miguel.

“Ang lalaking ito?”

“Oo.”

“Sinuntok niya ako dati.”

Nanigas ako.

Kasunod noon, may ipinadala siyang litrato.

Sa picture—

Nasa basketball court si Miguel.

May dugo sa gilid ng labi niya.

At ang lalaking nakahawak sa kuwelyo niya—

Ay walang iba kundi ang kuya kong si Marco.

Dahan-dahan akong lumingon.

— Kuya… sinuntok mo si Miguel?

Kumakain noon si Marco ng noodles.

Natigilan siya.

— Sinong Miguel?

Ipinakita ko ang picture.

Tinitigan niya iyon nang ilang segundo.

Pagkatapos ay biglang napalo ang hita niya.

— Ah! Ito pala si Miguel!

Halos himatayin ako.

Napakakalmado pa niyang nagpaliwanag.

— Noong interdepartment basketball game last year, nabangga niya ako. Akala ko sinadya niya, kaya nasuntok ko.

Napakuyom ako ng kamao.

— Sinuntok mo ang crush ko tapos nag-volunteer ka pang tulungan akong ligawan siya?

Tahimik si Marco nang tatlong segundo.

Pagkatapos ay bigla siyang tumayo.

— Hihingi ako ng tawad.

Hinawakan ko agad ang damit niya.

— Huwag!

Pero huli na.

Kinabukasan ng umaga, nag-message sa akin si Miguel.

“Pumunta ka rito.”

Sumagot ako:

“Bakit?”

Ang sagot niya:

“Kunin mo ang kuya mo.”

Bumagsak ang puso ko.

Tumakbo ako papunta sa isang private basketball court malapit sa campus.

Pagpasok ko pa lang—

Nanigas ako.

Nakayakap si Marco sa isang binti ni Miguel.

Sumisigaw pa.

— Bayaw! Patawarin mo na ako!

Lahat ng tao sa court ay napalingon.

Halos umitim ang mukha ni Miguel.

— Bitawan mo ako.

Umiling si Marco.

— Hindi! Hangga’t hindi mo pinapatawad ang kapatid ko!

Nagngitngit ang panga ni Miguel.

— Anong kinalaman niya sa pagsuntok mo sa akin?

Walang pag-aalinlangang sagot ni Marco:

— Kasi gusto ka niya!

Nakatayo ako mga sampung metro ang layo.

Parang naging bato ang buong katawan ko.

Biglang tumahimik ang paligid.

Dahan-dahang itinaas ni Miguel ang ulo at tumingin sa akin.

Gusto kong tumakbo.

Pero nagsalita siya.

— Lumapit ka.

Wala akong nagawa kundi lumapit.

Nakapulupot pa rin si Marco sa binti niya.

Matagal akong tinitigan ni Miguel.

— Gusto mo ako?

Kinagat ko ang labi ko.

Hindi ako makasagot.

Nagpatuloy siya.

— Gusto mo ako nang ganito kalala kaya pinapunta mo pa rito ang kuya mo para umarte?

Mabilis akong umiling.

— Hindi ko siya pinapunta!

— Kung ganoon, ano ang mga messages mo dati?

Nawalan ako ng salita.

Napatawa si Miguel.

Pero walang bahid ng saya ang tawa niya.

Kinuha niya ang cellphone niya.

May binuksan siyang audio recording.

At sa sumunod na segundo—

Malinaw na umalingawngaw ang boses ni Marco.

“Magkunwari ka lang munang malamig sa kanya nang ilang araw.”

“Habang mas tinatanggihan mo siya, lalo siyang nahuhulog.”

“Kapag sobrang gusto ka na niya, isang oo mo lang, kusa na siyang lalapit sa’yo.”

Bigla akong napalingon kay Marco.

Namuti ang mukha niya.

— Hindi, hindi gano’n iyon. Pakinggan mo muna—

Pero bago pa siya makatapos—

May malamig na boses na nanggaling sa likuran.

— So, laro lang pala sa inyong magkapatid ang feelings ng ibang tao?

Lumingon ako.

Nakatayo si Bianca sa entrance.

Walang emosyon ang mukha niya.

May hawak siyang cellphone.

At sa screen—

Nandoon ang buong conversation naming dalawa.

Diretso niya akong tiningnan.

— Lahat ba ng sinabi mo sa akin kahapon… parte rin ng plano ng kuya mo?

Hindi pa ako nakakasagot nang biglang tumayo si Marco.

Pero sa sandaling iyon—

Ibinaba ni Miguel ang cellphone niya sa mesa.

Iba na ang tingin niya sa akin.

— May isa pa akong gustong sabihin.

— Gusto mo bang malaman kung bakit kilala ko agad ang kuya mo simula pa lang?

Natigilan ako.

Binuksan ni Miguel ang wallet niya.

May inilabas siyang lumang litrato.

Dahan-dahan niya iyong inilapag sa harap ko.

Sa larawan ay may isang batang babae na halos sampung taong gulang.

Nakatayo siya sa tabi ng isang payat na teenager.

Ang batang babae—

Ay ako.

At ang binatilyong katabi ko…

Ay si Miguel.

Hindi ako makagalaw.

Pero ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpawala ng laman sa isip ko.

— Matagal na kitang naaalala.

— At ang dahilan kung bakit dalawang beses kitang tinanggihan…

Huminto siya.

Pagkatapos ay tumingin kay Marco.

— Dahil nauna nang pumunta sa akin ang kuya mo.

Bahagi 2

— Dahil nauna nang pumunta sa akin ang kuya mo.

Parang may biglang bumagsak na mabigat na bagay sa gitna ng court.

Napatingin ako kay Marco.

Kanina, kapal ng mukha niyang nakayakap pa sa binti ni Miguel.

Ngayon, dahan-dahan siyang tumayo at umiwas ng tingin.

— Kuya… ano’ng ginawa mo?

Hindi siya sumagot.

Si Miguel ang nagsalita.

— Noong unang beses na dinalhan mo ako ng kape, hinanap niya ako kinagabihan.

Napatitig ako kay Marco.

— Bakit?

Huminga nang malalim si Miguel.

— Sinabi niyang huwag kitang sagutin hangga’t hindi niya nalalaman kung seryoso ako sa’yo.

Nanlaki ang mga mata ko.

— Ano?!

Agad nagtaas ng dalawang kamay si Marco.

— Protective brother lang!

— Protective?!

Halos mapasigaw ako.

— Kaya pala dalawang beses niya akong tinanggihan!

Umubo si Miguel.

— Hindi eksaktong gano’n.

Napalingon ako sa kanya.

May bahagyang pamumula sa tenga niya.

— Ang una, dahil sinabi ng kuya mo na mahilig ka raw sa lalaking mahirap makuha.

Agad kong hinampas sa braso si Marco.

— Kailan ko sinabi iyon?!

— Hindi mo sinabi.

Mahina ang sagot niya.

— Hinulaan ko lang.

Napapikit ako sa inis.

Sa gilid ng court, narinig kong natawa si Bianca.

Pero nang tumingin ako sa kanya, seryoso pa rin ang mukha niya.

— At ang pangalawang rejection? — tanong ko.

Sandaling tumahimik si Miguel.

Pagkatapos ay itinuro niya ang lumang litrato.

— Dahil dito.

Kinuha ko iyon.

Mas maingat ko na itong tiningnan.

Unti-unting bumalik ang isang malabong alaala.

Isang summer vacation.

Sampung taong gulang ako noon.

May batang lalaking madalas pumunta sa lumang bakery ng lola ko.

Payat siya.

Tahimik.

At isang araw, may tatlong mas matandang batang nang-aasar sa kanya sa labas.

Naalala kong tumayo ako sa harap niya at sumigaw—

“Huwag n’yo siyang guluhin!”

Pagkatapos, dahil sa sobrang tapang ko, ako mismo ang nadapa sa gutter.

Napahawak ako sa bibig.

— Ikaw iyon?

Tumango si Miguel.

— Ako iyon.

Hindi ako makapaniwala.

— Pero… bakit nasa iyo pa ang picture?

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, tumingin siya kay Marco.

— Kuya niya ang kumuha niyan.

Napalingon ako ulit kay Marco.

Mas lalo siyang nagmukhang guilty.

— Kuya?

Kinamot niya ang batok niya.

— Naalala mo noong lumipat tayo ng bahay? May kahon ng lumang pictures na naiwan kay Lola. Nakita ko iyan. Nang makilala ko si Miguel noong basketball game…

Huminto siya.

— Doon ko siya nakilala.

Nanlaki ang mata ko.

— Kaya mo siya sinuntok?

— Hindi!

Mabilis siyang umiling.

— Totoong akala ko sinadya niya akong banggain.

Napabuntong-hininga si Miguel.

— Pagkatapos niya akong suntukin, bumalik siya makalipas ang sampung minuto dala ang yelo at picture mo.

Napatingin ako kay Marco.

— Ano ang sinabi mo?

Si Miguel ang sumagot.

— “Kung ikaw iyong batang nasa picture, may utang ka sa kapatid ko. Iniligtas ka niya noon.”

Tinakpan ko ang mukha ko.

Gusto kong lamunin ako ng sahig.

Pero hindi pa tapos si Miguel.

— Noong nalaman niyang gusto mo ako, kinausap niya ulit ako.

Tumingin siya diretso sa akin.

— Sabi niya, kung laro lang ang habol ko, lumayo ako. Pero kung seryoso ako…

Huminto siya.

— Dapat ako mismo ang lumapit sa’yo kapag sigurado na ako.

Hindi ko alam kung maiinis ako o maiiyak.

— Kaya mo ako tinanggihan?

Tumango si Miguel.

— Sa una.

— At sa pangalawa?

Nagkaroon ng kakaibang ngiti sa labi niya.

— Sa pangalawa, gusto ko lang malaman kung susubukan mo pa ulit.

Nanlaki ang mata ko.

— Ang sama mo!

— Alam ko.

Pero bago pa ako makapagsalita, biglang lumapit si Bianca kay Marco.

Akala ko sasampalin niya ito.

Sa halip, iniabot niya ang cellphone.

Nasa screen ang mga messages nila.

— At ito?

Namula si Marco.

— Bianca, kaya kong ipaliwanag.

— Mabuti.

Tumango siya.

— May limang minuto ka.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko ang kuya ko…

Nakita kong totoong natakot si Marco sa isang babae.

Pero bago sila makalayo, hinawakan ni Miguel ang lumang litrato at iniabot iyon sa akin.

— Sa’yo na.

Umiling ako.

— Bakit? Sa iyo iyan nang matagal.

Tiningnan niya ako nang diretso.

— Hindi ko na kailangan ng lumang picture.

Bumilis ang tibok ng puso ko.

Pagkatapos ay idinagdag niya:

— Kung papayag ka, gusto kong gumawa tayo ng bago.

Bahagi 3

Hindi ako nakasagot agad.

Sa likod ko, biglang napaubo nang malakas si Marco.

— Sandali lang. Ano iyong “gumawa tayo ng bago”?

Sabay kaming napalingon ni Miguel sa kanya.

Nakatayo si Bianca sa tabi niya, nakahalukipkip.

— Akala ko ba may limang minuto kang paliwanag? — malamig niyang tanong.

Agad bumalik ang atensyon ni Marco sa kanya.

— Oo. Tama. Five minutes. Very important.

Hinila niya si Bianca papunta sa kabilang bahagi ng court.

Hindi ko mapigilang matawa.

Nang mawala sila sa pandinig namin, muling tumingin sa akin si Miguel.

Ngayon, wala na iyong malamig na ekspresyong lagi kong nakikita sa campus.

Mukha siyang… kinakabahan.

At somehow, mas lalo akong kinabahan dahil doon.

— Tungkol sa mga rejection ko…

— Huwag na.

Mabilis kong sinabi.

Napatigil siya.

Huminga ako nang malalim.

— Hindi ko gustong magsimula tayo dahil lang may lumang litrato ka, o dahil sinabi ng kuya ko na may utang ka sa akin.

Bahagyang nagbago ang mukha niya.

Kaya agad kong idinagdag:

— At ayokong isipin mong kailangan mo akong magustuhan dahil tinulungan kita noong bata tayo.

Tahimik siyang nakinig.

— Kung may mangyayari man sa atin, gusto kong dahil gusto natin ngayon. Hindi dahil sa nangyari sampung taon na ang nakalipas.

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

Hindi iyong tipid na ngiti.

Hindi rin iyong nakakalokong ngiti kanina.

Totoong ngiti.

— Mabuti.

— Mabuti?

— Kasi hindi naman dahil sa picture kaya kita gusto.

Nanigas ako.

Parang biglang humina ang lahat ng tunog sa paligid.

— Ano?

Lumapit siya nang isang hakbang.

— Naalala kita dahil sa picture. Pero nagustuhan kita dahil ikaw pa rin pala iyong klase ng taong naaalala ko.

Hindi ako makapagsalita.

Nagpatuloy siya.

— Iyong tipo ng taong kayang tumayo sa harap ng iba kahit nanginginig na ang tuhod.

Napakurap ako.

— Kailan mo nakita iyon?

— Noong orientation.

Naalala ko bigla ang isang freshman na pinagtatawanan ng ilang senior dahil mali ang classroom na napasukan niya.

Ako ang nakipagtalo sa kanila.

Akala ko walang nakapansin.

— Nandoon ka?

Tumango siya.

— Nasa likod.

— Bakit hindi mo sinabi?

— Dahil noong panahong iyon, hindi ko pa alam kung ikaw talaga iyong batang nasa picture.

Napabuntong-hininga ako.

— Ang komplikado mo.

— Kasalanan ng kuya mo.

— Huwag mong isisi lahat sa kuya ko.

— Sinuntok niya ako.

Napatawa ako.

Sa kabilang bahagi ng court, biglang sumigaw si Marco:

— Naririnig ko kayo!

Sumagot si Miguel nang hindi man lang lumilingon:

— Mabuti!

Napahawak ako sa tiyan kakatawa.

At marahil iyon ang unang pagkakataong hindi ako kinabahan sa harap ni Miguel.

Walang pagpapanggap.

Walang strategy.

Walang “love coach.”

Kami lang.

Pagkalipas ng ilang minuto, bumalik sina Marco at Bianca.

Kakaiba ang ayos nila.

Si Bianca ay kalmado.

Si Marco naman ay mukhang estudyanteng katatapos sermonan ng principal.

Tinanong ko:

— Anong nangyari?

Sumagot si Bianca:

— Napag-usapan namin.

— At?

— Sinabi ko sa kanyang ayaw kong ginagawang strategy ang pagkakaibigan o feelings ng ibang tao.

Mabilis tumango si Marco.

— Naiintindihan ko na.

Tiningnan siya ni Bianca.

Agad niyang itinama:

— Talagang naiintindihan ko na.

Hindi ko napigilang ngumiti.

Pero seryoso pa rin si Bianca.

Tumingin siya sa akin.

— At ikaw.

Bigla akong tumuwid.

— Ako?

— Hindi ako nakipagkaibigan sa’yo dahil kapatid ka niya.

Saglit siyang tumahimik.

— Totoong masaya akong kausap ka. Kaya sana, kahit anong mangyari sa kanilang dalawa, huwag mong isipin na fake iyon.

May kung anong lumambot sa dibdib ko.

— Hindi ko iisipin iyon.

Ngumiti siya.

Pagkatapos ay tumingin kay Marco.

— Pero ikaw, probation.

Napakunot-noo si Marco.

— Ano iyong probation?

— Isang buwan.

— Para saan?

— Para patunayan mong kaya mo akong kausapin nang walang scheme, walang kapatid na gagamiting bridge, at walang weird na strategy.

Tumaas ang kamay ni Marco na parang nanunumpa.

— Kaya ko.

— At walang bouquet na kasinglaki ng katawan ko.

— Okay.

— At huwag kang maghintay sa labas ng building nang dalawang oras.

— Okay.

— At huwag mong tawagin ang sarili mo na “future boyfriend” ko sa friends mo.

Tahimik si Marco.

Nanliit ang mata ni Bianca.

— Marco?

— Okay.

Halos sabay kaming natawa ni Miguel.

Mula sa araw na iyon, may kakaibang pagbabago sa aming apat.

Hindi agad naging kami ni Miguel.

Sa katunayan, pagkatapos ng dramatic na eksenang iyon sa basketball court, tatlong araw kaming halos hindi nag-usap.

Hindi dahil galit kami.

Kundi dahil pareho kaming nahihiya.

Sa ikaapat na araw, may nakita akong iced chocolate sa ibabaw ng desk ko.

Punong-puno ng whipped cream.

May maliit na sticky note sa tabi.

“Hindi raw ako mahilig sa matatamis.”

Walang pangalan.

Pero alam ko kung kanino galing.

Kinuha ko ang cellphone ko at nag-message.

“Sinungaling.”

Mabilis ang sagot niya.

“Hindi ako nagsinungaling.”

“Ano tawag mo rito?”

“Exception.”

“Bakit?”

Halos isang minuto bago dumating ang sagot.

“Masarap pala kapag kasama ka.”

Napaupo ako.

Tinakpan ko ang mukha ko gamit ang dalawang kamay.

Sa kabilang desk, pinagtitinginan ako ng mga kaklase ko.

Pagkatapos noon, naging natural ang lahat.

Minsan sabay kaming nagla-lunch.

Minsan naghihintay siya matapos ang klase ko.

Minsan ako naman ang nanonood ng basketball practice niya.

Hindi niya ako niligawan gamit ang engrandeng gestures.

Walang flowers araw-araw.

Walang public confession.

Walang dramatic surprise.

Sa halip, natutunan niyang tandaan kung anong araw ang pinakamabigat ang schedule ko.

Alam niya kung kailan ako nakakalimutang kumain.

At kapag stressed ako sa exams, tahimik lang siyang nag-iiwan ng pagkain sa library desk ko.

Samantala, sineryoso naman ni Marco ang “probation.”

Sa unang linggo, halos araw-araw siyang nagtatanong sa akin.

— Pwede ko bang i-message si Bianca ng good morning?

— Pwede.

— Ilang emoji?

— Kuya, huwag mong gawing thesis.

Sa ikalawang linggo, tuluyan ko na siyang pinagbawalang humingi ng advice.

— Kung gusto ka niya, dapat ikaw mismo ang makilala niya. Hindi iyong version mong ginawa ko.

Kakaibang tahimik si Marco pagkatapos noon.

At iyon marahil ang unang matino niyang desisyon sa love life niya.

Naging sarili lang siya.

Maingay.

Makulit.

Minsan nakakahiya.

Pero mabait.

Isang gabi, nagkasakit si Bianca habang naghahanda para sa major presentation.

Hindi nagdala si Marco ng bouquet.

Hindi rin siya nag-post tungkol dito.

Nag-iwan lang siya ng lugaw, gamot, at printed copy ng presentation notes sa guard ng dorm.

Walang kahit anong note maliban sa:

“Hindi kita guguluhin. Magpahinga ka.”

Kinabukasan, si Bianca mismo ang nag-message sa kanya.

“Coffee tayo kapag okay na ako.”

Tatlong beses binasa ni Marco ang message bago niya ako tinawagan.

— Ano ibig sabihin nito?

— Ibig sabihin gusto niyang mag-coffee.

— Date ba?

— Tanungin mo siya.

— Paano?

— Kuya!

Pagkaraan ng isang buwan, hindi na probation si Marco.

Hindi pa rin sila officially mag-boyfriend at girlfriend noon.

Pero hindi na siya bina-block ni Bianca.

Para kay Marco, napakalaking achievement na niyon.

Sa amin naman ni Miguel, dumating ang malinaw na sagot isang Sabado.

Niyaya niya akong pumunta sa lumang bakery ng lola ko.

Matagal nang sarado iyon, pero naroon pa rin ang lumang signboard.

Sa tapat mismo ng lugar kung saan kami unang nagkakilala noong bata pa kami, inilabas niya ang cellphone niya.

— Halika.

— Bakit?

— Picture.

Natawa ako.

— Seryoso ka?

Tumango siya.

— Sabi ko, gusto kong gumawa ng bago.

Inilagay niya ang cellphone sa timer at ipinatong sa isang bench.

Tumayo kami sa harap ng lumang bakery.

Noong unang shot, sobrang layo namin sa isa’t isa.

Tiningnan niya ang picture.

— Mukha tayong strangers.

— Eh ano gusto mo?

Tahimik siyang lumapit.

Hanggang magkadikit ang mga balikat namin.

— Ito.

Muling tumakbo ang timer.

Tatlong segundo.

Dalawa.

Isa.

Eksaktong bago makunan ang litrato, naramdaman kong marahang hinawakan niya ang kamay ko.

Click.

Pareho kaming napatingin sa isa’t isa.

— Miguel…

Huminga siya nang malalim.

— Ayoko nang gumamit ng kuya mo bilang dahilan.

Napangiti ako.

— Good.

— Ayoko na ring magkunwaring malamig.

— Better.

— At ayoko nang tanggihan ka.

Tumigil siya.

Pagkatapos ay sinabi niya nang diretsahan:

— Pwede ba kitang ligawan?

Tiningnan ko siya nang ilang segundo.

Naalala ko lahat.

Ang kape.

Ang dalawang rejection.

Ang suntukan.

Ang nakakahiya kong kuya.

Ang lumang litrato.

At ang napakaraming misunderstanding na puwedeng naiwasan kung marunong lang kaming magsalita nang diretso.

Kaya ngumiti ako.

— Pwede.

Halos hindi nagbago ang expression niya.

Pero namula ang tenga niya.

Napatawa ako.

— Masaya ka ba?

— Normal lang.

— Sinungaling.

— Exception ulit.

Pagkaraan ng anim na buwan, apat kaming bumalik sa parehong café kung saan una kong nakausap si Bianca.

Sabay na naman kaming umorder.

— Iced matcha, less ice, no syrup, add pudding.

Napatingin ang staff sa amin.

Naalala niya yata kami.

— Kayo ulit! Para pa rin kayong magkapatid.

Napatawa kami ni Bianca.

Sa likod namin, nagbulong si Marco kay Miguel:

— Bro, technically, kapag nagkatuluyan tayo—

Sabay kaming lumingon ni Bianca.

— Marco!

Agad siyang tumahimik.

Tumawa si Miguel.

At doon ko napansin ang wallet niyang nakapatong sa mesa.

Bukas iyon nang bahagya.

Sa loob, wala na ang lumang picture namin noong bata pa kami.

Sa halip, may bagong litrato.

Iyong kuha namin sa harap ng bakery.

Magkadikit ang aming mga balikat.

Magkahawak ang mga kamay namin.

At sa likod ng picture, may maliit na sulat-kamay:

“Hindi na utang. Hindi na alaala lang. Pinili na kita ngayon.”

Tumingin ako kay Miguel.

Nahuli niya akong nakatingin.

— Bakit?

Umiling ako at ngumiti.

— Wala.

Sa kabilang bahagi ng mesa, nagtatalo sina Marco at Bianca tungkol sa kung sino ang magbabayad ng bill.

Maingay sila.

Magulo.

At malamang, marami pa kaming pag-aawayan at pagtatawanan sa mga susunod na taon.

Pero okay lang.

Dahil sa wakas, wala nang scheme.

Wala nang laro.

Wala nang taong kailangang magkunwaring malamig para habulin ng iba.

Minsan pala, hindi mo kailangan ng “love coach” para mapalapit sa taong gusto mo.

Kailangan mo lang ng lakas ng loob na magsabi ng totoo.

At minsan, ang taong akala mong dalawang beses nang tumanggi sa’yo…

Ay matagal ka na palang naaalala.

Naghihintay lang siyang pareho kayong maging handang magsimula—

Hindi mula sa isang lumang litrato.

Kundi mula sa isang bagong alaala na pinili ninyong buuin nang magkasama.