Pagbalik ko sa Pilipinas, nanlamig ako nang makita kong hayagang ipinagyayabang ng matalik kong kaibigan na natulog siya sa boyfriend ko, habang patuloy naman siyang nagte-text sa akin ng, “Sobrang miss na miss na kita.” Pero nang makita ko silang magkasama sa sarili kong mga mata, isang misteryosong mensahe ang nagpanginig sa mga kamay ko.
Pagbalik ko sa Pilipinas, nanlamig ako nang makita kong hayagang ipinagyayabang ng matalik kong kaibigan na natulog siya sa boyfriend ko, habang patuloy naman siyang nagte-text sa akin ng, “Sobrang miss na miss na kita.” Pero nang makita ko silang magkasama sa sarili kong mga mata, isang misteryosong mensahe ang nagpanginig sa mga kamay ko.
Bahagi 1
Tatlong araw na mas maaga kaysa sa nakatakdang petsa ang paglapag ng flight ko sa Pilipinas.
Pero ang unang nakita ko ay hindi ang malambing na mensahe ng boyfriend ko.
Kundi isang post na kasalukuyang nagte-trending.
“Pagtataksil ba talaga kung natulog ako sa fiancé ng best friend ko, kung siya naman ang unang yumakap sa akin?”
Napahinto ako sa gitna ng airport.
Nakatago ang pangalan ng account.
Pero nakilala ko agad ang pearl bracelet sa pulsong makikita sa litratong kasama ng post.
Ako mismo ang bumili niyon bilang birthday gift para kay Trisha noong nakaraang taon.
Napakahaba ng post kaya tatlong beses akong nag-scroll.
“Alam kong mumurahin ninyo ako. Pero sa loob ng dalawang taon na nasa ibang bansa siya at abala sa tinatawag niyang career, ako ang laging nasa tabi niya.”
“Kapag nilalagnat siya, ako ang nag-aalaga.”
“Kapag may problema siya sa pamilya, ako ang nakikinig.”
“Kapag nalalasing siya, ako ang naghahatid sa kanya pauwi.”
“Pero ang best friend ko? Puro career. Puro pangarap. Puro patunay na kaya niyang tumayo sa sarili niyang mga paa.”
“Kung hindi kayang manatili ng isang babae sa tabi ng lalaki niya, may karapatan ba siyang magalit kapag may ibang pumasok?”
Sumabog ang comment section.
Marami ang tinawag si Trisha na walang hiya.
Pero may ilan ding nagsimulang magtanong.
“Sino ba ang best friend mo?”
Agad siyang sumagot gamit ang isang lumang litrato ko.
Labing-anim ako noon.
Katatapos ko lang dumaan sa mahabang gamutan kaya namamaga ang mukha ko, maikli at sabog ang buhok, at halos dalawampung kilo ang bigat ko kumpara ngayon.
Sa tabi niyon, ipinost niya ang sarili niyang larawan na nakasuot ng fitted dress sa isang party sa Maynila.
“Kayo na ang magkumpara.”
“Noong high school pa lang, mas pansinin na talaga ako kaysa sa kanya.”
“Ang alam lang niya ay mag-aral.”
“Ako ang tipo ng babaeng talagang gusto ng mga lalaki.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Naka-pin pa rin sa itaas ng inbox ko ang mensaheng ipinadala ni Rafael kagabi.
“Baby, sampung araw pa bago ka umuwi, di ba?”
“Sobrang miss na miss na kita.”
Palihim kong pinalitan ang flight ko.
Gusto ko sanang sorpresahin siya.
Plano kong yakapin siya mula sa likuran at sabihing nakauwi na ako.
Hindi ko alam na may ibang babaeng nauna nang yumakap sa kanya.
Muling nag-vibrate ang cellphone ko.
May bagong post si Trisha.
Isang maikling video iyon mula sa isang marina sa labas ng lungsod.
Si Rafael ang nagmamaneho ng itim na speedboat na pinilit kong ibenta niya matapos ang aksidente tatlong taon na ang nakalipas.
Napatitig ako.
Tatlong taon na ang nakaraan, muntik nang mamatay ang nakababatang kapatid niya matapos bumangga ang speedboat habang nakikipagkarera si Rafael sa mga kaibigan.
Pagkatapos ng aksidente, tumayo siya sa harap ko at nanumpa.
“Hindi ko na muling isusugal ang buhay ko.”
“Kailangan kong mabuhay nang matagal para mapakasalan ka.”
Pero sa video ngayon, dumadagundong ang makina habang hinahati ng bangka ang tubig.
Nakaupo si Trisha sa tabi niya.
Lumilipad ang buhok nito habang humahalakhak.
Mas masakit pa ang caption.
“Ako ang tumulong sa kanya para mahanap ulit ang tunay niyang sarili.”
“Ginawang maamong aso ng best friend ko ang isang leon.”
“Ako, hindi.”
“Mahal ko pati ang baliw at mapanganib na bahagi niya.”
May nagtanong sa comments.
“Kung mahal ka talaga niya, bakit hindi pa niya hinihiwalayan ang girlfriend niya?”
Mabilis sumagot si Trisha.
“Dahil gusto ng pamilya niya ang girlfriend niya.”
“Siya ang tamang pakasalan.”
“Ako ang tamang mahalin.”
Matagal kong tinitigan ang dalawang linyang iyon.
Pagkatapos, sumakay ako ng kotse.
Hindi ako umuwi sa apartment.
Hindi ko tinawagan si Rafael.
Dumiretso ako sa marina.
May party roon pagkatapos ng karera.
Napakalakas ng musika kaya ramdam ko ang vibration sa sahig.
Mga kabataang nakasuot ng mamahaling damit ang nagkukumpulan habang kumikislap ang mga baso ng alak sa ilalim ng dilaw na ilaw.
Hindi pa ako isang minutong nakatayo sa labas ng glass door nang makita ko si Rafael.
Nakasuot siya ng puting polo na nakarolyo hanggang siko.
Basa ang buhok.
At naroon ulit ang pilyo at mayabang niyang ngiti na ilang taon ko nang hindi nakikita.
Katabi niya si Trisha.
Hindi.
Halos nakadikit na ang buong katawan nito sa kanya.
Nakapatong ang isang kamay ni Trisha sa dibdib ni Rafael.
Yumuko si Rafael at may ibinulong sa tainga niya.
Humalakhak si Trisha bago siya halikan sa pisngi sa harap ng lahat.
Naghiyawan ang mga tao sa paligid nila.
Hindi ako pumasok.
Binuksan ko lang ulit ang cellphone ko.
May panibagong update.
“Sinabi niya kanina na dadalhin niya ako sa private condo niya mamayang gabi.”
“Isang condo na hindi alam ng best friend ko.”
“Kita ninyo?”
“Palaging may bahagi ang isang lalaki na hindi kailanman maaabot ng babaeng sobrang bait.”
Natawa ako.
Pero nauna pa ring tumulo ang luha ko.
Noong araw, walang mauwiang bahay si Trisha.
Part-time domestic helper ang nanay niya.
Sugarol ang tatay niya na bigla na lang sumusulpot para manghingi ng pera.
Noong labinlimang taong gulang kami, minsang tumawag sa akin si Trisha halos hatinggabi.
Nagtatago siya sa isang convenience store.
Naka-tsinelas lamang.
May pasa sa pisngi.
Nakiusap ako sa tita ko na patuluyin silang mag-ina sa bahay.
Tinulungan pa ng tita ko ang nanay niya na makahanap ng maayos na trabaho.
Mula noon, niyakap ako ni Trisha habang umiiyak.
“Camille, kahit talikuran ka ng buong mundo balang araw, hindi kita iiwan.”
Noong college entrance exams, hindi sapat ang scores niya.
Ibinigay ko sa kanya ang lahat ng reviewers at notes ko.
Nang sabihin niyang wala siyang pambayad sa enrollment, ipinahiram ko sa kanya ang una kong ipon mula sa part-time job.
Sinabi niyang kailangan ng nanay niya ng gamutan.
Isang taon lang ang lumipas nang malaman kong ginamit pala niya ang pera para magpaayos ng ilong at magpa-cosmetic dental treatment.
Nagalit ako.
Pero pinatawad ko pa rin siya.
Dahil umiyak siya habang sinasabi,
“Buong buhay ko, pakiramdam ko anino mo lang ako.”
“Mas matalino ka.”
“Mas maayos ang pamilya mo.”
“Mas gusto ka rin ng mga tao.”
“Gusto ko lang magkaroon ng isang bagay na hindi ko kailangang ikumpara sa iyo.”
Niyakap ko siya noon.
At sinabi ko,
“Hindi mo kailangang talunin ako.”
“Magkaibigan tayo.”
Ngayon ko lang naisip na baka ako lang pala ang naniwala sa salitang iyon.
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Rafael.
Tumingin ako sa loob ng glass wall.
Mag-isa siyang nakatayo sa hallway.
Nawala si Trisha.
Sinagot ko ang tawag.
Napakalambing ng boses niya na halos masuka ako.
“Anong ginagawa mo?”
“Miss na miss na kita.”
Tinitigan ko ang lalaking wala pang dalawampung metro ang layo sa akin.
“Nasaan ka?”
Tumahimik siya nang kalahating segundo.
“Sa bahay.”
Humigpit ang hawak ko sa cellphone.
“Mag-isa ka?”
Tumawa siya.
“Sino naman ang makakasama ko?”
Sakto namang bumukas ang pinto sa likuran niya.
Lumabas si Trisha.
Iba na ang suot niyang damit.
May bagong pulang marka sa leeg niya.
Lumapit siya at niyakap si Rafael mula sa likuran.
Nagulat si Rafael.
Mabilis niyang tinakpan ang bibig ni Trisha bago muling nagsalita sa akin.
“Antok na ako, baby. Tawagan kita bukas.”
Naputol ang tawag.
Akala ko wala nang mas sasakit pa kaysa roon.
Pero makalipas lamang ang tatlong minuto, may bago na namang post si Trisha.
Hindi litrato sa kama.
Hindi halikan.
Kundi isang dokumento.
Kopya ng kasunduan sa paglilipat ng shares ng isang family corporation.
Nanigas ako nang makita ang pangalan ng tatanggap.
Trisha Mendoza.
Sampung porsiyento ng shares.
Ang petsa ng pagpirma—
apat na buwan na ang nakalipas.
Sa ilalim ng larawan, isinulat niya,
“Akala pa rin ng best friend ko, pagbalik niya sa Pilipinas, siya ang magiging bagong Strategic Director ng kumpanya ng pamilya ng boyfriend niya.”
“Pero may isang bagay siyang hindi alam.”
“Akin na ang posisyong iyon.”
“At ang shares na ito…”
“Ang nanay mismo ni Rafael ang nagbigay sa akin.”
Hindi pa ako nakakabawi nang may biglang pumasok na mensahe mula sa isang hindi kilalang numero.
Walang pangalan.
Ilang linya lang.
“Ms. Camille, huwag kang maniwala sa dokumentong ipinost ni Trisha.”
“Huwag mo ring komprontahin si Rafael ngayong gabi.”
“Dahil hindi lalaki ang gusto nilang kunin mula sa iyo.”
“Ang kailangan nila ay ang pirma mo sa shareholders’ meeting bukas ng umaga.”
Bahagi 2
Ilang segundo akong nakatitig sa huling mensahe.
“Ang kailangan nila ay ang pirma mo sa shareholders’ meeting bukas ng umaga.”
Agad akong nag-type.
“Sino ka?”
Halos isang minuto bago dumating ang sagot.
“Atty. Gabriel Reyes. Dating legal counsel ng ama ni Rafael.”
May kasunod na larawan.
Isang lumang dokumento.
Nandoon ang pangalan ko.
Camille Villanueva.
Sa ibaba, malinaw na nakasulat:
Beneficial holder — 18% voting shares.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Hindi ko kailanman narinig ang tungkol sa shares na iyon.
Tumawag si Gabriel.
“Ms. Camille, makinig ka. Huwag kang pupunta roon bilang girlfriend ni Rafael. Pumunta ka bilang shareholder.”
“Hindi ko maintindihan.”
“Bago namatay ang ama ni Rafael, may investment agreement siya sa yumaong ama mo.”
Napaupo ako sa bench sa labas ng marina.
Ang tatay ko?
“Ang perang ginamit para iligtas ang kumpanya nila labindalawang taon na ang nakaraan ay hindi regalo. Investment iyon.”
Humigpit ang hawak ko sa telepono.
“Bakit pangalan ko?”
“Dahil matapos mamatay ang ama mo, ikaw ang naging beneficiary.”
“Bakit wala akong alam?”
Tumahimik siya.
“Dahil may taong sinigurong hindi mo malalaman.”
Bumaling ako sa glass wall.
Sa loob, tumatawa pa rin sina Rafael at Trisha.
Biglang nagbago ang lahat.
Hindi na lamang pagtataksil ang nasa harap ko.
May pera.
May shares.
May plano.
“At bukas?” tanong ko.
“May ipapapirma silang restructuring agreement. Mukhang ordinaryong approval lang. Pero kapag pumirma ka, mawawala ang voting rights ng shares mo at maililipat sa holding company na kontrolado ni Rafael.”
“Paano nila kukunin ang pirma ko kung wala akong alam?”
“May document package para sa appointment mo bilang Strategic Director.”
Napapikit ako.
Kaya pala.
Ang trabahong ipinangako nila sa akin.
Ang posisyong matagal na raw naghihintay sa pagbabalik ko.
Bitag pala.
“Paano si Trisha?”
Mahina siyang natawa.
“Ang sampung porsiyentong ipinagyayabang niya ay conditional shares. Hindi pa sa kanya.”
“Pero sinabi niyang ibinigay ng nanay ni Rafael.”
“Totoo.”
Napahinto ako.
“Bakit?”
“Dahil kailangan ng nanay ni Rafael ng taong magpapaniwala sa anak niyang panalo na siya.”
Kinabukasan, alas-nuwebe eksakto, pumasok ako sa boardroom.
Nandoon si Rafael.
Nandoon si Trisha.
At sa pinakadulo ng mesa, tahimik na nakaupo ang ina ni Rafael, si Doña Elena.
Nanlaki ang mga mata ni Rafael nang makita ako.
“Camille?”
Ngumiti ako.
“Surprise.”
Namutla si Trisha.
Agad siyang tumingin kay Rafael.
“Akala ko—”
“Akala ninyo sampung araw pa bago ako bumalik?”
Walang sumagot.
Lumapit sa akin si Rafael.
“Baby, kaya kong ipaliwanag.”
Inilapag ko ang cellphone ko sa mesa.
Naka-display ang post ni Trisha.
“Ano ang gusto mong ipaliwanag muna?”
“Ang pagsisinungaling mo?”
“O ang pagtulog mo sa best friend ko?”
Tumahimik ang buong silid.
Naningkit ang mga mata ni Trisha.
Pero si Doña Elena ang unang nagsalita.
“Umupo ka muna, Camille.”
Tumingin ako sa kanya.
“Bakit?”
Itinulak niya ang isang folder patungo sa akin.
“Dahil ngayong umaga, gusto kong malaman mo kung bakit ko ibinigay kay Trisha ang sampung porsiyentong shares.”
Binuksan ko ang folder.
At sa unang pahina pa lamang, napatingin ako kay Trisha.
Dahil malinaw na nakasulat sa pinakailalim:
Transfer effective only upon successful recovery of misappropriated corporate assets and identification of participating parties.
Nanlaki ang mga mata ni Trisha.
“Ano ’yan?”
Hindi siya sinagot ni Doña Elena.
Sa halip, pinindot niya ang remote.
Umilaw ang malaking screen sa dingding.
Lumabas ang bank records.
Mga transfer.
Mga account.
At sa gitna ng lahat—
ang pangalan ni Rafael.
Kasunod nito ang pangalan ni Trisha.
“Anak,” malamig na sabi ni Doña Elena, “akala mo ba talaga apat na buwan kitang hinayaang magnakaw nang hindi ko napapansin?”
Bahagi 3
Parang nawala ang kulay sa mukha ni Rafael.
“Mom, ano’ng pinagsasabi mo?”
Hindi gumalaw si Doña Elena.
“₱86 million.”
Dalawang salita lang.
Pero sapat para magbago ang hangin sa buong silid.
“Sa loob ng labing-isang buwan, ₱86 million ang inilipat mula sa tatlong subsidiary papunta sa shell companies.”
Tinuro niya ang screen.
“Dalawa sa accounts ay kontrolado ng kaibigan mo.”
Sunod na slide.
“At ang ikatlo ay ginawa gamit ang digital authorization ni Trisha Mendoza.”
Napalingon si Trisha kay Rafael.
“Ano?”
Umangat agad ang boses niya.
“Sinabi mong marketing fund iyon!”
Hindi nagsalita si Rafael.
“Rafael!”
“Tumahimik ka!”
Napaatras si Trisha.
At sa isang iglap, nawala ang babaeng ilang oras lang ang nakalipas ay buong pagmamalaking nagsusulat online na siya raw ang babaeng tunay na gusto ng isang lalaki.
Ngayon, takot na takot siyang nakatitig sa lalaking ipinagyabang niyang inagaw niya sa akin.
Huminga nang malalim si Doña Elena.
“Apat na buwan na ang nakaraan, nalaman kong may gumagamit sa pangalan ng pamilya para maglabas ng pera.”
“Kaya binigyan mo siya ng shares?” tanong ko.
“Oo.”
“Bakit?”
“Dahil alam kong mayabang siya.”
Napatingin si Trisha sa kanya.
“Alam kong kapag binigyan ko siya ng isang bagay na mapagyayabang, ipapakita niya iyon sa lahat.”
Naalala ko ang post.
Ang litrato ng kontrata.
Ang pangalan.
Ang petsa.
Ang kumpiyansa ni Trisha.
“Ang dokumentong ipinost mo kagabi,” patuloy ni Doña Elena, “may invisible tracking code sa bawat kopya.”
Namutla si Trisha.
“Nang kunan mo iyon ng litrato at i-upload online, nakumpirma namin kung aling confidential file ang ibinigay sa iyo ni Rafael.”
Napabukas ang bibig ko.
Hindi lamang pala si Trisha ang nahuli.
Ginamit siya bilang pain.
At buong yabang niyang kinagat iyon.
Biglang tumayo si Rafael.
“This is insane!”
Hinampas niya ang mesa.
“Ginamit ninyo kami?”
“Ginamit?” malamig na sagot ng kanyang ina.
“Ikaw ang nagnakaw.”
“Anak mo ako!”
“At iyon ang dahilan kung bakit mas masakit.”
Tahimik ang buong boardroom.
Ngunit may isang bagay pa rin akong hindi maintindihan.
“Kung alam ninyo ang lahat, bakit kailangan pa rin ang pirma ko?”
Doon unang tumingin sa akin si Doña Elena nang diretso.
“Dahil hindi lang pera ang gusto ni Rafael.”
Tumigil siya.
“Gusto niya ang shares mo.”
Naramdaman kong muling nanlamig ang mga daliri ko.
Ipinaliwanag niya ang tungkol sa investment ng tatay ko.
Noong halos malugi ang negosyo ng pamilya nila, ang ama ko ang isa sa mga taong nagpasok ng puhunan.
Hindi niya iyon ipinagmalaki.
Hindi rin niya sinabi sa akin.
Nang mamatay siya, iniwan niya ang ownership sa pangalan ko sa pamamagitan ng trust.
Pero dahil menor de edad pa ako noon, walang voting rights na maaari kong gamitin hangga’t hindi ako umabot sa itinakdang edad at pormal na pumirma para tanggapin iyon.
“Bukas sana ang final activation,” sabi ni Gabriel, na noon ko lamang napansing nakaupo sa kabilang dulo ng silid.
“Kasabay ng appointment papers mo.”
Natawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil biglang naging malinaw ang lahat.
Ang sobrang pananabik ni Rafael sa pagbabalik ko.
Ang paulit-ulit niyang tanong kung kailan eksakto ang flight ko.
Ang trabaho.
Ang posisyon.
Ang mga dokumentong kailangan ko raw pirmahan agad para “makapagsimula.”
Hindi niya ako hinihintay dahil miss niya ako.
Hinihintay niya ang pirma ko.
Tumingin ako kay Rafael.
“Gaano katagal?”
Napakunot ang noo niya.
“Ano?”
“Gaano katagal mo nang pinaplano ito?”
“Camille—”
“Isang taon?”
Tahimik.
“Dalawang taon?”
Patuloy siyang nakatingin sa akin.
At ang katahimikan niya ang pinakamalinaw na sagot.
Tumawa si Trisha.
Hindi masaya.
Parang nawawala sa sarili.
“Kaya pala.”
Napatingin kaming lahat sa kanya.
“Kaya pala hindi mo siya hinihiwalayan.”
Lumapit siya kay Rafael.
“Sinabi mong naghihintay ka lang ng tamang panahon.”
Hindi sumagot si Rafael.
“Sinabi mong pagkatapos niyang pumirma, tayo na.”
“Trisha, shut up.”
“Hindi!”
Mula sa bag niya, kinuha niya ang cellphone.
“Dalawang taon akong naghintay!”
“Kahit kailan hindi mo ako pinakilala bilang girlfriend!”
“Kapag tayong dalawa lang, sinasabi mong ako ang mahal mo.”
“Pero tuwing tumatawag siya, bigla kang nagiging tapat na fiancé!”
Nakita kong nanginginig ang mga kamay ni Rafael.
“Huwag mong gawin ’to.”
Ngumiti si Trisha.
Sa unang pagkakataon, wala na siyang pakialam kung sino ang mapapahamak.
Pinindot niya ang cellphone.
Isang voice recording ang umalingawngaw sa silid.
Boses ni Rafael.
“Kapag nakapirma si Camille, wala na akong kailangan sa kanya.”
Sumunod ang boses ni Trisha.
“At ako?”
“Sa ’yo ako uuwi.”
Huminga nang matalim ang ilang board members.
Pero hindi pa tapos.
Nagpatuloy ang recording.
“Siguraduhin mo lang na hindi siya maghihinala.”
“Paano?”
“Gawin mong abala ang sarili mo. Mag-post ka. Mag-drama ka online kung gusto mo. Kilala ko si Camille. Kapag nasaktan siya, hindi siya gumagawa ng eksena. Tatahimik lang siya.”
Parang may tumama sa dibdib ko.
Iyon pala ang pagkakilala niya sa akin.
Hindi bilang babaeng mahal niya.
Kundi bilang babaeng madali niyang masasaktan dahil alam niyang mananahimik ako.
Inabot ni Gabriel ang folder sa akin.
“Ms. Camille, may dalawang dokumentong kailangan mong pirmahan ngayon.”
Napatingin ako sa kanya.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Hindi iyong inihanda nila.”
“Una, activation ng legitimate voting rights mo.”
“Pangalawa, formal objection sa restructuring proposal.”
Kinuha ko ang ballpen.
Nanginginig pa rin ang kamay ko.
Pero hindi dahil takot ako.
Sa unang pagkakataon mula nang makita ko ang post sa airport, malinaw ang isip ko.
Pumirma ako.
Camille Villanueva.
Isang beses.
Dalawang beses.
Pagkatapos ay isinara ko ang folder.
“Effective immediately,” sabi ni Gabriel, “blocked ang restructuring.”
At saka niya hinarap si Rafael.
“Kasabay nito, ang board ay bumoto kaninang alas-otso upang suspendihin ang executive authority mo habang iniimbestigahan ang unauthorized transfers.”
Nanlaki ang mga mata ni Rafael.
“Ano?”
Bumukas ang pinto.
Dalawang corporate security officer ang pumasok.
Kasunod nila ang dalawang investigator.
Biglang humakbang si Rafael papunta sa akin.
“Camille, please.”
Iniharang ng security ang braso.
“Hindi mo naiintindihan.”
Tiningnan ko siya.
“Hindi.”
“Ngayon ko lang talaga naintindihan.”
Namula ang mga mata niya.
“Mahal kita.”
Dati, sapat na ang tatlong salitang iyon para patawarin ko siya.
Ngayon, wala na akong naramdaman.
“Tinanong kita kagabi kung nasaan ka.”
Napayuko siya.
“Nagsinungaling ka habang nakatayo ako wala pang dalawampung metro mula sa iyo.”
“Camille…”
“Ang taong mahal ka, puwedeng magkamali.”
“Pero hindi niya pinaplano ang pagbagsak mo habang tinatawag kang baby.”
Hindi na siya nakasagot.
Nang ilabas siya ng silid, biglang umupo si Trisha.
Tahimik siyang umiiyak.
Lumapit ako sa kanya.
Hindi siya makatingin sa akin.
“Camille…”
“Bakit?”
Iyon lang ang tinanong ko.
Marahil kaya kong tanggapin na inggit siya.
Kaya kong tanggapin na gusto niyang maramdaman na mas maganda siya.
Pero hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niyang yurakan ang taong tumulong sa kanya noong wala siyang malapitan.
Matagal bago siya sumagot.
“Pagod akong maging pangalawa.”
Napangiti ako nang mapait.
“Hindi kita ginawang pangalawa.”
“Alam ko.”
Tumulo ang luha niya.
“Ako ang gumawa noon sa sarili ko.”
Wala akong isinagot.
May mga pagkakamaling puwedeng patawarin.
May mga relasyon namang kapag nabasag, hindi na kailangang buuin para masabing nakapagpatawad ka.
Kinuha ko ang bag ko.
Bago ako lumabas, narinig ko siyang bumulong.
“Sorry.”
Hindi ako lumingon.
Anim na buwan ang lumipas.
Nabawi ng kumpanya ang malaking bahagi ng nailabas na pera matapos ang imbestigasyon.
Permanenteng tinanggal si Rafael sa management habang nagpapatuloy ang legal case kaugnay ng mga transaksyon.
Kinansela rin ang conditional shares ni Trisha.
Hindi ko na sinundan ang buhay nilang dalawa.
Hindi dahil hindi ako nasaktan.
Kundi dahil ayokong manatili silang sentro ng buhay ko kahit matapos nila akong saktan.
Tinanggap ko ang shares na iniwan ng tatay ko.
Pero hindi ako pumasok sa kumpanya bilang Strategic Director.
Sa halip, ginamit ko ang bahagi ng dividends para bumuo ng maliit na scholarship program para sa mga estudyanteng gustong mag-aral sa ibang bansa pero walang sapat na pera.
Tinawag ko iyong Second Door Foundation.
Dahil minsan, kapag isinara sa iyo ng mga taong pinagkatiwalaan mo ang isang pinto, hindi ibig sabihin na doon na nagtatapos ang buhay mo.
Minsan, doon ka pa lang matututong magbukas ng sarili mong pinto.
Isang hapon, matapos ang unang scholarship ceremony, lumapit sa akin si Doña Elena.
May hawak siyang maliit na kahon.
“Nahanap ko ito sa lumang safe ng asawa ko.”
Binuksan ko.
Isang lumang relo ng tatay ko.
At sa ilalim nito, isang sulat.
Maikli lang.
Sulatan niya para sa akin bago siya namatay.
“Camille, huwag mong sukatin ang halaga mo sa taong pinipili kang mahalin. Piliin mo ang buhay na kaya mong ipagmalaki kahit walang pumalakpak.”
Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi iyon katulad ng mga luha ko sa labas ng marina.
Hindi iyon luha ng babaeng iniwan.
Luha iyon ng anak na sa wakas ay nakauwi sa sarili niya.
Makalipas ang isang taon, bumalik ako sa airport kung saan nagsimula ang lahat.
May flight ako papunta sa ibang bansa.
Hindi para tumakas.
Hindi para patunayan ang sarili ko.
Kundi para magsalita sa isang conference tungkol sa scholarship program namin.
Habang hinihintay ko ang boarding, nag-vibrate ang cellphone ko.
May lumang memory na lumitaw.
Larawan namin ni Trisha noong labinlimang taong gulang kami.
Magkayakap.
Masaya.
Sa unang pagkakataon, hindi ko binura ang larawan dahil sa galit.
Tiningnan ko lang iyon nang ilang segundo.
Pagkatapos ay inilagay ko sa archive.
May mga alaala palang hindi kailangang sirain.
Kailangan lang ilagay sa lugar kung saan hindi na sila makakabalik para saktan ka.
Tinawag na ang flight ko.
Tumayo ako.
Sa salamin ng airport, nakita ko ang sarili ko.
Hindi iyong labing-anim na taong gulang na batang ginamit ang litrato para pagtawanan online.
Hindi rin iyong babaeng nakatayo sa labas ng glass wall habang pinapanood ang fiancé niyang yakapin ang best friend niya.
Ako si Camille.
May sariling pangalan.
Sariling pera.
Sariling pangarap.
At higit sa lahat—
sariling buhay.
Ngumiti ako sa sarili ko bago hinila ang maleta.
Sa loob ng maraming taon, akala ko ang pinakamagandang happy ending ay ang piliin ka ng taong mahal mo.
Mali pala.
Minsan, ang pinakamagandang happy ending ay dumating sa araw na matapos kang pagtaksilan ng dalawang taong pinakamahalaga sa iyo…
sa wakas, pinili mo ang sarili mo.
At sa pagkakataong iyon—
hindi na ako kailanman naging pangalawang pagpipilian ng kahit sino.
