Habang nasa meeting, aksidente kong nakita sa camera ng bahay ng boss ko ang eksena ng pagtataksil.

Ang lalaking nagtaksil sa kanya… ay ang boyfriend kong limang taon ko nang kasama.

Pero ang pinakamalaking pagkabigla—tinawag akong “ate” ng babaeng kasama niya…

Nagsimula ang lingguhang strategy meeting nang mahigit dalawang oras na kaming nasa conference room nang biglang umilaw ang cellphone ng CEO namin.

Nakatayo ako sa tabi niya para magtala ng meeting notes kaya hindi ko maiwasang mapasilip.

At agad akong natigilan.

Sa screen, may isang lalaki at babaeng magkayakap sa sala ng isang condo.

Nakasuot pa ng itim na silk nightdress ang babae.

Napababa ako ng boses.

— Sir… nanonood po ba kayo ng ganiyan habang meeting?

Bahagyang natigilan ang boss kong si Gabriel Villanueva bago malamig na sumagot:

— Camera iyon sa condo ko.

Napatigil ako.

Pero bago pa ako makapagsalita, bahagyang lumingon ang lalaki sa video.

At doon ko nakita ang mukha niya.

Nanginig ang kamay kong may hawak na bolpen.

— Sandali… boyfriend ko iyon.

Biglang nanahimik ang buong conference room.

Mahigpit na napisil ni Gabriel ang cellphone niya hanggang lumitaw ang mga ugat sa kamay nito.

Samantalang ako naman ay tuluyang natulala.

Ang boyfriend ko.

Nasa condo niya.

Kasama ang girlfriend niya.

Pareho kaming niloko sa iisang araw.

Pagkatapos ng meeting, isa-isang lumabas ang lahat.

Kami na lang dalawa ang naiwan sa conference room.

Isang nawalan ng minamahal matapos ang tatlong taon.

Isang nawalan matapos ang limang taon.

Dalawang malas na tao ang tahimik na nagkatinginan.

At ang pinakamasakit—

kailangan ko pa ring magtrabaho kasama siya araw-araw.

Hindi kagaya ng ibang CEO sa drama si Gabriel.

Iyong iba, kapag nasaktan, umiinom at nawawala.

Pero siya?

Namumula ang mata habang tuloy pa ring pumipirma ng kontrata.

Napailing na lang ako.

Pero hindi rin naman ako naiiba.

Katatapos lang akong lokohin pero hanggang alas-dos ng madaling-araw pa rin akong gumagawa ng proposal.

Dahil sobrang laki ng suweldo sa kumpanyang ito.

Laking kahit wasak ang puso mo, kailangan mo pa ring bumangon para magtrabaho.

Tatlong araw kaming halos hindi natulog para matapos ang project.

Noong gabing iyon, bigla niya akong tinawag sa parking lot.

— Kakain tayo?

Pagod na pagod na ako para mag-isip pa.

Dalawang taong bagong hiwalay na sabay kakain.

Mukhang normal naman.

Dinala niya ako sa isang sikat na barbecue place sa gilid ng kalsada.

Walang VIP room.

Walang mamahaling wine.

Usok, maingay na tawanan, at murang beer lang.

Pagkatapos ng ilang shot, unang beses kong nakita si Gabriel na bumagsak ang matigas niyang imahe.

Napahawak siya sa noo at mapait na natawa.

— Hindi ko maintindihan… saan ba ako nagkulang?

Tahimik kong inubos ang laman ng baso ko.

Pagkaraan ng ilang segundo, saka ako nagsalita.

— Siguro kasi masyado tayong abala sa paghahanap ng pera.

Mahina siyang natawa.

Pero ramdam ko ang sakit doon.

Hindi ko namalayang napahaba na pala ang usapan namin.

Tungkol sa trabaho.

Sa pamilya.

Sa mga gabing hindi kami makatulog dahil sa taong mahal namin.

Unti-unting lumabo ang isip ko dahil sa alak.

Ang huli ko na lang naaalala—

malakas na ulan habang palabas kami ng restaurant.

Tinakpan niya ng jacket ang ulo ko.

Napangiti ako.

— Marunong din palang maging gentleman ang CEO.

Bahagya siyang yumuko para tingnan ako.

Napakalalim ng tingin niya.

— Sa espesyal na tao lang.

Malakas na kumabog ang puso ko.

Bago pa ako makasagot, hinila niya ako palapit para iligtas sa sasakyang dumaan sa baha.

At sa sandaling iyon…

sobrang lapit namin na halos marinig ko ang paghinga niya.

Halo ang amoy ng ulan at alak.

At tuluyan nang gumulo ang isip ko.

Hindi ko na maalala kung sino ang unang humalik.

Ang alam ko lang—

nang magising ako…

nasa condo na niya ako.

Patuloy pa rin ang ulan sa labas.

Nasa sahig ang necktie niya.

Nasa tabi ng sofa ang jacket ko.

At napakainit ng hangin sa buong sala.

Bigla akong napabangon.

Patay.

May nangyari sa amin ng boss ko.

Habang nagmamadali akong magbihis, may narinig akong paos na boses mula sa likod.

— Aalis ka na lang basta?

Nanigas ako.

Nakasandal siya sa headboard, magulo ang buhok at halatang bagong gising.

Pero ang mas nakakainis—

sobrang gwapo niya.

Hindi ako halos makatingin.

Tumalikod ako.

— Aksidente lang ang nangyari kagabi.

Bahagya siyang natawa.

Napakalamig ng ngiti niya.

— Aksidente?

Dahan-dahan siyang lumapit.

Hanggang sa mapasandal ako sa pader.

Isang kamay niya ang sumandal sa tabi ng ulo ko.

— Matapos mo akong halikan at yakapin buong gabi… magpapanggap kang walang nangyari?

Natigilan ako.

Bigla niyang inilabas ang cellphone niya.

At pinatugtog ang CCTV recording mula kagabi.

Kitang-kita roon kung paano ko siya niyakap habang lasing na lasing.

At malinaw ko ring narinig ang sarili kong boses.

— Sayang naman kung hindi kita hahalikan… sobrang gwapo mo…

Namula ako hanggang tenga.

Bahagya siyang ngumiti.

— Ngayon sabihin mo…

— Sino ba talaga ang dapat managot?

Hindi pa ako nakakaisip ng isasagot nang biglang tumunog ang cellphone niya.

Lumabas ang pangalan ng ex-girlfriend niya.

Pagkasagot niya, agad kaming nakarinig ng umiiyak na boses.

— Gabriel… bumalik ka agad… may nangyari…

Biglang nag-iba ang mukha niya.

Wala pang sampung minuto, nasa condo na kami.

Bukas ang pintuan.

Basag ang vase sa sahig.

At ang ex-boyfriend ko…

nakaluhod sa gitna ng sala habang namumutla.

Pagkakita sa akin, agad siyang nanginig.

— Sofia… please, makinig ka muna…

Pero hindi siya ang dahilan kung bakit ako natulala.

Kundi ang babaeng nakaupo sa sofa sa likod niya.

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

Pulang-pula ang labi niya habang nakangiti.

Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita.

— Ate…

Nalaglag ang bag ko sa sahig.

Dahil ang babaeng iyon…

ay ang kapatid ko sa ama na pitong taon nang nawawala.
…

Nalaglag ang bag ko sa sahig.

Parang biglang nawalan ng tunog ang buong paligid.

Hindi ako makapaniwalang nakatingin ako ngayon sa mukha ng kapatid kong pitong taon nang nawawala.

Si Angela.

Ang kapatid kong iniwan kami ng tatay namin para protektahan daw mula sa mga taong may utang sa kanya.

Ang batang kapatid na huling nakita ko noon ay umiiyak habang nakakapit sa damit ko.

Pero ang babaeng nasa harap ko ngayon…

nakasuot ng mamahaling silk dress.

Makinis ang balat.

Pulang-pula ang labi.

At nakaupo sa condo ng dating girlfriend ng boss ko habang kasama ang ex-boyfriend ko.

Parang sinampal ako ng katotohanan.

— Ate…

Mahina siyang ngumiti.

Pero ramdam ko agad na may mali.

Hindi iyon ngiti ng isang taong masayang makita ang pamilya niya.

Parang may tinatago siyang takot.

Biglang tumayo si Gabriel sa tabi ko.

Malamig ang boses niya.

— Ano’ng ibig sabihin nito?

Namumutla ang ex-boyfriend kong si Daniel habang nakaluhod pa rin sa sahig.

— Gabriel… hindi ito ang iniisip mo…

— Talaga? — malamig na sagot ni Gabriel. — Nasa condo ko kayo. Kasama mo ang girlfriend ko. At ngayon pati kapatid ni Sofia narito rin. Ano pa ba ang dapat kong isipin?

Biglang napaiyak si Angela.

— Hindi namin gustong mangyari ito…

Napakunot-noo ako.

— Ano’ng ibig mong sabihin?

Bago pa siya makasagot, may malakas na yabag mula sa hallway.

Paglingon namin, nanigas ako.

Naroon ang ex-girlfriend ni Gabriel.

Si Camille.

Magulo ang buhok niya at namumugto ang mga mata.

Pero ang mas nakakagulat—

may pasa siya sa braso.

Pagkakita kay Gabriel, agad siyang napahagulhol.

— Gabriel… please… tulungan mo kami…

Biglang sumama ang kutob ko.

At maya-maya lang, nalaman namin ang buong katotohanan.

Hindi pala simpleng pagtataksil ang lahat.

May utang si Daniel sa illegal online gambling syndicate.

Malaking halaga.

Sobrang laki na hindi na niya kayang bayaran.

At si Camille…

ginamit ang access niya sa condo at personal information ni Gabriel para makakuha ng pera at confidential company files.

Pero hindi niya kayang gawin mag-isa.

Kaya nilapitan niya si Daniel.

At si Angela…

napasama lang dahil nagtatrabaho pala siya sa parehong condo building.

Halos mabunutan ako ng hininga habang nakikinig.

Pitong taon pala siyang nagtatrabaho kung saan-saan matapos silang iwan ng tatay namin.

Hindi niya ako hinanap dahil akala niya maayos na ang buhay ko.

At ngayong nagkita kami—

nasa gitna pa ng gulong ginawa ng ibang tao.

Biglang lumuhod si Daniel sa harap ko.

— Sofia… sorry… natakot lang ako…

— Natakot? — natatawa kong tanong habang nanginginig. — Kaya mo akong lokohin nang limang taon?

Hindi siya makasagot.

Tumulo ang luha niya.

Pero sa unang pagkakataon…

wala na akong naramdamang sakit.

Pagod na lang.

Pagkatapos ng gabing iyon, diretsong kinasuhan ni Gabriel sina Camille at Daniel para sa pagtatangkang pagnanakaw ng kumpanya.

Pero dahil kusang umamin si Camille at tumulong ibalik ang files, hindi siya nakulong.

Si Daniel naman…

tuluyang nawala sa buhay ko.

At hindi ko na siya hinanap pa.

Makalipas ang dalawang linggo, saka ko lang tunay na naramdaman ang katahimikan.

Tahimik na ulit ang buhay ko.

Wala nang pagtataksil.

Wala nang kasinungalingan.

Pero may isang problema.

Ang boss ko.

Dahil matapos ang gabing iyon…

parang lalong naging agresibo si Gabriel.

Halos araw-araw niya akong hinahatid pauwi.

Kapag overtime ako, bigla siyang may dalang pagkain.

At ang mas masama—

sobrang gwapo niya kapag seryoso.

Isang gabi, halos alas-onse na kami sa office.

Tahimik ang buong floor.

Ako lang at siya ang natira.

Abala akong nagta-type nang bigla niyang ilapag ang coffee cup sa mesa ko.

— Uminom ka muna.

Hindi ako tumingin.

— Salamat, sir.

Tahimik siya sandali bago biglang magsalita.

— Hanggang “sir” na lang ba talaga ako?

Napatingin ako.

Nakasandal siya sa mesa ko habang nakatitig diretso sa akin.

Malakas agad ang tibok ng puso ko.

— Ano bang gusto mong itawag ko?

Bahagya siyang ngumiti.

— Mas gusto ko iyong tawag mo noong lasing ka.

Bigla akong nabulunan sa kape.

Namula agad ang mukha ko.

— Gabriel!

Tumawa siya nang mahina.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat…

nakita ko siyang totoong masaya.

Hindi pilit.

Hindi malamig.

Kundi iyong ngiti ng taong komportable kapag kasama ako.

At doon ako biglang kinabahan.

Dahil unti-unti…

parang nahuhulog na naman ako.

Lumipas ang ilang buwan.

Unti-unting bumalik sa ayos ang buhay namin ni Angela.

Tinulungan ko siyang makahanap ng mas magandang trabaho.

Lumipat kami sa maliit pero maayos na apartment.

At gabi-gabi, sabay kaming kumakain habang nagkukuwentuhan.

Pakiramdam ko, unti-unti kong nababawi ang pamilyang nawala sa akin noon.

Pero may isang taong mas lalong naging parte ng buhay namin.

Si Gabriel.

Minsan sinusundo niya kami para mag-dinner.

Minsan bigla na lang siyang may dalang dessert para kay Angela.

At nakakainis dahil mabilis siyang napalapit sa kapatid ko.

Isang gabi habang naghuhugas ako ng plato, biglang lumapit si Angela sa akin.

— Ate.

— Hmm?

— Gusto ka talaga ni Gabriel.

Halos mabitawan ko ang plato.

— Huwag kang maingay.

Natatawa siyang sumandal sa kitchen counter.

— Ate, obvious kaya.

— Hindi.

— Oo kaya. Iyong tingin niya sa’yo parang handa siyang bumili ng buong building kapag napagod ka lang sa trabaho.

Napailing ako pero hindi ko napigilang mapangiti.

At siguro doon ko unang inamin sa sarili ko—

masaya ako kapag kasama siya.

Nakakatakot.

Pero masaya.

Dumating ang annual company gala makalipas ang tatlong buwan.

Lahat ng executive naroon.

Pati investors.

Abala ako sa pag-aayos ng schedule ni Gabriel nang bigla akong hilahin ng isa sa HR staff.

— Sofia! Hinahanap ka ni CEO!

Pagpasok ko sa VIP hall, agad akong natigilan.

Nakatayo si Gabriel sa gitna ng stage.

Naka-black suit siya.

Mas lalo siyang gwapo sa ilalim ng ilaw.

At lahat ng tao sa ballroom ay nakatingin sa kanya.

Pagkatapos ay bigla siyang nagsalita.

— Before we continue tonight’s program… may isa muna akong gustong sabihin.

Nagkatinginan ang lahat.

Samantalang ako naman ay kinakabahan na.

Dahan-dahan siyang bumaba ng stage.

At diretsong huminto sa harap ko.

Parang tumigil ang mundo.

Mahina siyang ngumiti.

— Sofia.

— Simula noong araw na pareho tayong niloko… akala ko malas ka sa buhay ko.

Bahagyang natawa ang mga tao.

Pero hindi siya tumigil.

— Pero kalaunan na-realize ko… ikaw pala ang pinakamagandang nangyari sa akin.

Biglang uminit ang mata ko.

Tahimik na tahimik ang buong ballroom.

Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na velvet box.

At agad akong natulala.

Lumuhod siya sa harap ko.

Literal.

Napasinghap ang lahat ng tao.

Habang ako naman ay halos hindi makahinga.

Tumingala siya sa akin.

Iyong malamig at seryosong CEO na kinatatakutan ng buong kumpanya…

ngayon ay kinakabahan habang hawak ang singsing.

— Sofia Ramirez.

— Will you marry me?

Tumulo agad ang luha ko.

Dahil sa unang pagkakataon matapos akong lokohin, saktan, at iwan…

may taong pinili akong mahalin nang buong-buo.

Hindi dahil convenient.

Hindi dahil kailangan.

Kundi dahil ako iyon.

At sa gitna ng napakaraming tao…

nakangiti akong tumango.

— Yes.

Halos mabingi ako sa lakas ng hiyawan sa ballroom.

Tumayo agad si Gabriel at niyakap ako nang mahigpit.

Habang nakasandal ako sa dibdib niya, mahina siyang bumulong sa tenga ko.

— Kita mo? Sabi ko naman sa’yo… dapat kang managot sa akin.

Napatawa ako habang umiiyak.

At sa wakas…

pakiramdam ko dumating na rin ako sa tamang tao matapos ang napakahabang bagyo.