Biglang Nangako ang Kaibigang Lumaki Kasama Ko na Hinding-hindi Niya Ako Mamahalin, Para Bang Galit Siya sa Akin Mula sa Nakaraang Buhay—Hanggang sa Dumating ang Isang Misteryosong Package sa Paaralan, Namutla Siya at Bumulong ng Isang Pangungusap na Nagpatindig sa Balahibo Ko
Biglang Nangako ang Kaibigang Lumaki Kasama Ko na Hinding-hindi Niya Ako Mamahalin, Para Bang Galit Siya sa Akin Mula sa Nakaraang Buhay—Hanggang sa Dumating ang Isang Misteryosong Package sa Paaralan, Namutla Siya at Bumulong ng Isang Pangungusap na Nagpatindig sa Balahibo Ko
Bahagi 1
Mukhang may totoong problema na talaga ang kaibigang lumaki kasama ko.
Sa mismong hallway sa ikatlong palapag, sa harap ng halos kalahati ng klase, bigla niyang ibinagsak ang notebook sa mesa, itinuro ako at malamig na sinabi:
“Kahit ikaw na lang ang natitirang babae sa mundo, hinding-hindi pa rin kita magugustuhan.”
Biglang natahimik ang buong hallway.
Sabay-sabay na napatingin sa akin ang mga babaeng kaklase namin.
May napanganga.
May iba pang palihim na naglabas ng cellphone.
Nakatayo lang ako roon nang tatlong segundo.
Pagkatapos ay tumalikod ako at dumiretso sa faculty room.
Makalipas ang sampung minuto, nakatanggap ng tawag ang nanay niya.
Kinahapunan, pagkauwi namin mula sa paaralan, narinig ko agad mula sa kabilang bahay ang boses ng tita niya.
“Grade twelve ka na pero puro gusto at ayaw sa babae ang iniisip mo! Tapos ka na ba sa entrance exams? Magkano score mo sa Math ngayong buwan?”
Kasunod noon ang desperadong sigaw niya.
“Ma! Hindi ako nakikipag-date!”
“Hindi ka nakikipag-date pero sa gitna ng paaralan sumisigaw kang hindi mo gusto ang anak ng kapitbahay?”
“Iba ang ibig kong sabihin!”
“Anong iba? Ibigay mo rito ang cellphone mo!”
Nakaupo ako sa tabi ng bintana, kalmadong nagbabalat ng saging habang ipinagpapatuloy ang pagsagot sa reviewer.
Sa totoo lang.
Hindi ko rin alam kung anong nangyayari sa kanya.
Pareho kaming labingwalong taong gulang.
Malapit na ang graduation exams.
Ang normal na estudyante sa edad namin ay dapat nag-aalala sa grades, scholarship at kursong kukunin sa kolehiyo.
Pero siya?
Araw-araw niya akong tinitingnan na para bang niloko ko siya sa tatlong magkakasunod na buhay.
1.
Mag-best friend ang nanay ko at ang nanay ni Enzo mula pa noong nag-aaral sila.
Halos sabay silang nag-asawa.
Pagkatapos ay nagbuntis din sila na wala pang kalahating taon ang pagitan.
Ipinanganak ako sa simula ng tag-ulan.
Nauna sa akin si Enzo nang halos tatlong buwan.
Magkatabi ang bahay ng dalawang pamilya namin sa iisang residential area sa lungsod.
Mula pagkabata, halos sabay kaming kumain, maglaro at pumasok sa paaralan.
Noong anim na taong gulang kami, sobrang bait ni Enzo.
Kapag sinabi kong umakyat siya sa pader para kumuha ng mangga, aakyat siya.
Kapag pinabantayan ko sa kanya ang pila sa tindahan ng tinapay, maghihintay siya.
Niloko ko pa nga siyang tawagin akong “Ate” sa loob ng ilang taon.
Hanggang sa edad na labing-isa, aksidenteng nakita ni Enzo ang birth certificates namin.
Mula noon, hindi na niya ako tinawag na Ate kahit isang beses.
Tuwing makikita niya ako, gigil niyang tatawagin ang pangalan ko.
“Lia!”
Para bang malaking kahihiyan sa kanya ang mismong pangalan ko.
Hindi ko naman pinansin.
Tutal, mula pagkabata hanggang ngayon, si Enzo pa rin palagi ang unang tumatakbo sa akin kapag may nangyayari.
Noong grade eight, nilagnat ako habang nasa klase.
Binuhat niya ako mula clinic hanggang school gate.
Noong grade ten, ikinulong ako ng isang babaeng kaklase sa restroom bilang biro.
Sinipa ni Enzo ang pinto hanggang masira ang lock.
Siya tuloy ang pinagawan ng written apology ng teacher.
Minsan, nabanggit ko lang na gusto ko ang cat-shaped keychain na binebenta sa convenience store.
Pagkalipas ng dalawang araw, may ganoong keychain na nakapatong sa desk ko.
Tinanong ko kung sino ang bumili.
Malamig siyang sumagot.
“Napulot ko lang.”
Naniwala naman ako.
Hanggang sa sinabi ng tindera malapit sa bahay na halos dalawampung minuto raw siyang namili bago bumili.
Kaya sa loob ng maraming taon, kahit madalas akong sungitan ni Enzo, akala ko bahagi lang iyon ng ugali niya.
Hanggang isang linggo ang nakalipas.
Bigla siyang naging ibang tao.
2.
Noong araw na iyon, nakaupo ako sa library at nagsasagot ng reviewer.
Dumaan si Enzo.
Hinila ko lang palabas ang upuan sa tabi ko.
“Uupo ka?”
Tiningnan niya ang upuan.
Pagkatapos ay tiningnan niya ako.
Biglang nanlamig ang mga mata niya.
“Lia, huwag mong isipin na dahil mabait ka sa akin nang kaunti, maloloko mo na naman ako.”
Nakahawak pa rin ako sa ballpen, tulalang nakatingin sa kanya.
“Maloloko tungkol saan?”
“Alam mo.”
“Hindi ko alam.”
Mapait siyang ngumiti.
“Tama. Lagi ka namang nagpapanggap na wala kang alam.”
Pagkatapos ay umalis siya.
Matagal kong tinitigan ang likod niya habang papalayo.
Nang gabing iyon, nag-message ako at tinanong kung nilalagnat ba siya.
Isang pangungusap lang ang sagot niya.
“Sa buhay na ito, hindi na ako magiging tanga.”
Limang beses kong binasa ang message.
Sa huli, iisa lang ang naging konklusyon ko.
Sobra na siyang nag-aaral kaya nasisira na ang utak niya.
Pero patuloy ang mga kakaibang pangyayari.
Minsang nahawakan ko nang hindi sinasadya ang bote ng tubig niya.
Agad niya iyong hinablot.
“Huwag mong gamitin ang maliliit na bagay na ito para palambutin ako.”
Nanghiram ako ng ballpen.
Malamig niyang sinabi:
“Hindi na ako iyong tangang isang ngiti mo lang, ibibigay ko na sa iyo ang lahat.”
Nagtanong ako tungkol sa Math problem.
Namula ang mga mata niya habang mariing nagngangalit ang mga ngipin.
“Huwag ka nang magkunwaring umaasa sa akin.”
Doon na talaga ako nagsimulang mag-alala.
Palihim pa nga akong nag-search online:
“Mga sintomas ng senior high school student na nagkakaroon ng delusions dahil sa sobrang stress sa exams.”
3.
Noong Biyernes ng hapon, may basketball tournament sa paaralan.
Wala talaga akong balak manood.
Pero sobrang ingay sa buong building kaya imposible nang mag-focus sa pag-aaral.
Kaya dinala ko ang cellphone ko at bumaba sa court.
Captain si Enzo ng team.
Matangkad siya at magaling sa sports, kaya halos puro sigawan ng mga babaeng estudyante ang maririnig mula sa bleachers.
Sumingit ako sa isang sulok sa pinakalikod.
Kakaupo ko pa lang nang maagaw ni Enzo ang bola.
Diretso siyang lumampas sa dalawang kalaban.
Tumalon.
Nag-shoot.
Pumasok.
Sumabog sa sigawan ang buong court.
Pagkalapag niya, likas siyang napalingon sa bleachers.
Dumaan ang tingin niya sa maraming tao.
Hanggang sa tumigil iyon sa kinaroroonan ko.
Sa isang saglit, kitang-kita kong lumiwanag ang mukha niyang kanina pa malamig.
Pero wala pang isang segundo, tila may bigla siyang naalala.
Mabilis siyang umiwas ng tingin.
Napakunot ang noo ko.
Natapos ang laro sa panalo ng klase nila.
Nagsibaba ang mga tao mula sa bleachers.
Isang sikat na babae sa batch namin ang lumapit kay Enzo na may dalang bote ng tubig.
“Binili ko para sa iyo.”
Agad nagsigawan at nang-asar ang mga nasa paligid.
Tiningnan ni Enzo ang tubig.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
Hindi ko alam kung bakit pero bigla akong kinabahan.
At tama nga ako.
Tinanggap niya ang bote.
Pagkatapos ay sinadya niyang lakasan ang boses.
“Salamat. Mabuti na lang, may mga taong mas mabait kaysa sa iba.”
Sabay-sabay na napunta sa akin ang mga tingin ng mga tao.
Ako: “…”
Doon na talaga ako nainis.
Tumayo ako para umalis.
Pero sa mismong sandaling iyon, isang bola mula sa katabing court ang biglang lumipad diretso sa akin.
Hindi pa ako nakakakilos.
May isang taong mabilis na sumugod.
Itinaas ni Enzo ang braso niya para harangan ang ulo ko.
“Bam!”
Malakas na tumama ang bola sa balikat niya.
Napasinghap ang mga tao sa paligid.
Agad kong hinawakan ang braso niya.
“Masakit?”
Tumingin si Enzo sa akin.
Napakalapit namin.
Kitang-kita ko ang pamumula ng mga mata niya.
Hindi dahil sa sakit.
Parang pinipigilan niya ang isang napakalaking emosyon.
Bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang pulso ko.
“Lia.”
“Ano?”
Paos ang boses niya.
“Sa pagkakataong ito… hindi na kita hahayaang itulak ako palayo para ako ang humarang para sa iyo.”
Nanigas ako.
“Ano bang sinasabi mo?”
Biglang nag-iba ang mukha ni Enzo.
Binitiwan niya ako na parang biglang natauhan.
“Wala.”
Pagkatapos ay tumalikod siya at umalis.
Pero nang gabing iyon, habang paulit-ulit kong iniisip ang nangyari, lalo akong kinabahan.
Dahil tatlong taon na ang nakalipas, minsan na akong naaksidente sa kalsada.
Noong araw na iyon, sumugod din si Enzo para harangan ako.
Nasugatan ang kaliwang balikat niya.
Halos walang ibang nakakaalam ng detalyeng iyon.
Ako at ang dalawang pamilya lang namin.
Kung ganoon…
Bakit niya sinabi kanina—
“Sa pagkakataong ito”?
4.
Kinabukasan, hinarang ko si Enzo sa hagdanan.
“Sabihin mo sa akin ang totoo.”
Iniwas niya ang tingin.
“Wala akong sasabihin.”
“Bakit nitong mga nakaraang araw nagsasalita ka na parang may nagawa akong napakasama sa iyo?”
Hinawakan niya nang mahigpit ang strap ng bag niya.
Nagpatuloy ako.
“At ano ang ibig mong sabihin sa ‘sa pagkakataong ito’ kahapon?”
Tahimik siya.
Matagal.
Hanggang sa tuluyan niya akong tiningnan.
Biglang kumabog nang kakaiba ang puso ko.
Hindi iyon mukhang mga mata ng isang labingwalong taong gulang.
Sobrang bigat.
Sobrang pagod.
Parang nabuhay na siya nang maraming taon na hindi ko alam.
Bahagya siyang ngumiti.
“Lia, wala ka talaga bang naaalala?”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Naalala ang ano?”
Bubuka pa lang sana ang bibig niya nang tumunog ang bell.
Kasabay noon, isang babaeng estudyante mula sa dulo ng hallway ang tumakbo papunta sa akin.
“Lia! Hinahanap ka ng principal!”
“Ako?”
“Oo! May nagpadala ng package sa school. Pangalan mo mismo ang nakasulat sa labas.”
Lalo akong nalito.
Sino ang magpapadala ng package sa paaralan?
Bumaba ako sa administrative office.
May maliit na brown box sa ibabaw ng mesa.
Walang pangalan o address ng sender.
Pangalan ko lang ang nakasulat.
Pagkabukas ko sa kahon, nanigas agad ang kamay ko.
Sa loob ay may isang lumang keychain na hugis pusa.
Eksaktong kapareho ng keychain na nagustuhan ko noong grade ten.
Pero nakasabit pa rin sa bag ko ang keychain ko.
Kung ganoon…
Kanino ito?
Binaliktad ko iyon.
May maliit na linyang inukit sa likod gamit ang matalim na bagay.
“Para kay Lia.
Kung magkakaroon ka ng pagkakataong bumalik sa edad na labingwalo, huwag kang magtiwala kay Enzo.”
Hindi pa ako nakakabawi sa pagkabigla nang may kamay na biglang humablot sa kahon mula sa akin.
Si Enzo.
Hindi ko alam kung kailan pa siya nakatayo sa likuran ko.
Namutla ang mukha niya.
Hindi ko pa siya nakitang takot nang ganoon.
“Saan mo nakuha ito?”
“May nagpadala sa akin.”
“Itapon mo.”
“Bakit?”
“Sabi ko, itapon mo!”
Bigla siyang sumigaw.
Lahat ng nasa administrative office ay napalingon.
Nagalit din ako.
“Enzo, ano ba talaga ang itinatago mo sa akin?”
Mariin niyang hinawakan ang keychain hanggang mamuti ang mga buko ng mga daliri niya.
Sa mismong sandaling iyon, nag-vibrate ang cellphone ko.
May nagpadala mula sa isang hindi kilalang numero.
Isang litrato.
Binuksan ko iyon.
Ako ang nasa litrato.
Pero hindi ako ng kasalukuyan.
Isa akong babaeng mukhang nasa dalawampu’t limang taong gulang, nakasuot ng wedding dress at nakatayo sa ilalim ng malakas na ulan.
Katabi ko si Enzo.
Puno ng dugo ang damit niya.
Sa ilalim ng litrato, iisa lang ang nakasulat na pangungusap.
“Pagkalipas ng pitong taon, mamamatay siya dahil sa iyo.”
Hindi ko pa man nababasa iyon sa pangalawang pagkakataon, hinablot na ni Enzo ang cellphone mula sa kamay ko.
Tuluyan nang nawalan ng kulay ang mukha niya.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, nanginginig ang boses niya.
“Lia…”
“Noong nakaraan, namatay na ako.”
“Kaya sa pagkakataong ito…”
“Hinding-hindi na kita mamahalin.”
BAHAGI 2
Parang tumigil ang buong mundo nang marinig ko ang sinabi ni Enzo.
“Noong nakaraan, namatay na ako.”
Hindi ako agad nakapagsalita.
Sa paligid namin, patuloy ang tunog ng printer, yabag ng mga guro at mahinang usapan sa administrative office. Pero para sa akin, tila lumayo ang lahat.
Tanging mukha niya ang nakikita ko.
Maputla.
Takot.
At pagod na pagod.
“Anong ibig mong sabihin?” mahina kong tanong.
Napapikit si Enzo.
“Hindi rito.”
Hinawakan niya ang kamay ko at dinala ako sa bakanteng classroom sa dulo ng building.
Pagkasara ng pinto, inilapag niya sa mesa ang lumang cat keychain.
“Pitong taon mula ngayon, ikakasal ka.”
“Sa iyo?”
Hindi siya sumagot agad.
Iyon na ang sagot.
Nanginig ang dibdib ko.
“Pero sa araw ng kasal natin,” pagpapatuloy niya, “may tumawag sa iyo. Sinabi nilang naaksidente ang nanay mo.”
Nanigas ako.
“Umalis ka sa reception nang hindi nagsasabi sa kahit sino. Sinundan kita.”
Unti-unting namula ang mga mata niya.
“Malakas ang ulan. May truck na nawalan ng kontrol. Itinulak kita palayo.”
Napatingin ako sa litrato sa cellphone.
Dugo.
Ulan.
Wedding dress.
Biglang nanlamig ang mga kamay ko.
“Namamatay ka?”
Tumango siya.
“Sa harap mo.”
Hindi ko alam kung bakit, pero biglang sumakit ang dibdib ko na parang may alaala ang katawan ko na hindi maalala ng utak ko.
“Pagkatapos?”
“Hindi ko alam.”
Huminga siya nang malalim.
“Pagmulat ko, labingwalong taong gulang ulit ako. Nasa kuwarto ko. Isang linggo bago nagsimula ang lahat ng kakaibang bagay.”
“Kaya mo ako iniiwasan?”
“Akala ko kung hindi kita mamahalin, hindi tayo ikakasal. Kung hindi tayo ikakasal, hindi mangyayari ang araw na iyon.”
Natawa ako nang mapait.
“Napakatalino.”
Napatingin siya sa akin.
“Lia—”
“Hindi mo man lang naisip na sabihin sa akin?”
“Ano ang sasabihin ko? Na namatay ako sa hinaharap? Na pitong taon kitang minahal at ngayon kailangan kitang tratuhin na parang galit ako sa iyo?”
Bumigat ang boses niya.
“Alam mo ba kung gaano kahirap iyon?”
Tumahimik ako.
Pagkatapos ay itinuro ko ang keychain.
“Kung ikaw lang ang bumalik… sino ang nagpadala nito?”
Doon tuluyang nagbago ang mukha niya.
Iyon din pala ang tanong na kinatatakutan niya.
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Muli, iyong hindi kilalang numero.
Isang mensahe.
Hindi si Enzo ang dapat mong katakutan. Hanapin ninyo kung sino ang tumawag sa iyo sa araw ng kasal.
Kasunod noon ay isang audio file.
Pinindot ko.
Mahina ang tunog ng ulan.
Pagkatapos ay boses ng isang babae.
“Lia, anak… huwag kang pumunta rito. Hindi ako naaksidente. May nagsisinungaling sa iyo.”
Napahawak ako sa bibig.
Boses iyon ng nanay ko.
Pero mas matanda.
At sa likod ng recording, may isa pang boses.
Isang lalaking nagsasalita nang mahina:
“Kapag umalis siya sa reception, siguraduhing susunod si Enzo.”
Namutla si Enzo.
“Kilala ko ang boses na iyan.”
“Sino?”
Bago siya makasagot, biglang bumukas ang pinto.
Nakatayo roon ang isang lalaki.
Senior student.
Pinsan ni Enzo na ilang buwan nang pansamantalang nakatira sa bahay nila.
Si Marco.
Ngumiti siya.
Pero hindi umabot sa mga mata niya ang ngiti.
“Bakit parang may sikreto kayong dalawa?”
Napatingin ako kay Enzo.
At sa unang pagkakataon, nakita kong hindi galit ang nasa mga mata niya.
Kundi purong takot.
Dahil ang boses sa recording—
ay kay Marco.
BAHAGI 3
Hindi nagsalita si Enzo hangga’t hindi nakakaalis si Marco sa hallway.
Pagkasara ng pinto, agad niyang kinuha ang cellphone ko.
“Hindi natin siya haharapin.”
“Bakit?”
“Dahil sa nakaraang buhay, nandiyan siya sa kasal.”
Biglang bumalik ang bigat sa mukha niya.
“Si Marco ang nag-asikaso ng transportasyon noong araw na iyon. Siya rin ang unang nagsabi sa akin na umalis ka.”
“Pero bakit niya gagawin iyon?”
Umiling si Enzo.
“Iyon ang hindi ko nalaman bago ako namatay.”
Hindi kami nagpadalos-dalos.
Sa halip, sinimulan naming tingnan ang mga bagay na alam ni Enzo mula sa hinaharap.
Sa dati niyang buhay, matapos magtapos, nagtayo ng maliit na logistics company ang ama niya. Pagsapit ng ilang taon, pumasok si Marco bilang operations manager.
Mukhang maayos ang lahat.
Pero anim na buwan bago ang kasal namin, natuklasan ni Enzo na may malaking halagang nawawala sa kumpanya.
May pekeng delivery records.
Mga supplier na hindi umiiral.
At sunod-sunod na transfer sa isang account na hindi niya makilala.
“Pinaghinalaan mo si Marco?”
“Hindi pa noon.”
Napapikit siya.
“Hindi ako umabot sa punto na malaman kung sino.”
Doon namin naintindihan.
Hindi ako ang tunay na target.
Si Enzo.
Ang pekeng tawag tungkol sa nanay ko ay ginawa para ilabas ako mula sa wedding venue.
Alam ng gumawa na susundan ako ni Enzo.
At kung magmumukhang aksidente ang lahat…
walang magtatanong.
Pero may problema.
Lahat ng iyon ay pitong taon pa sa hinaharap.
Wala pa kaming ebidensiya ngayon.
Hanggang kinabukasan.
May isa na namang package na dumating.
Sa pagkakataong ito, sa bahay namin.
Sa loob ay isang lumang USB drive.
May nakadikit na maliit na papel:
Hindi ninyo kailangang hintayin ang pitong taon. Nagsimula na siya ngayon.
Isinaksak namin iyon sa laptop.
May mga screenshot ng bank transfers.
Maliit pa ang halaga.
Pero ang pangalan ng account holder ay pamilyar kay Enzo.
Marco.
May kasama ring litrato ng ilang dokumento mula sa negosyo ng ama ni Enzo.
Mga resibong may pirma na peke.
At pinakanakakatakot sa lahat—
may larawan ng lumang truck na nakaparada sa isang repair shop.
Parehong plate number ng truck na, ayon sa alaala ni Enzo, bumangga sa amin sa araw ng kasal.
“Hindi ito aksidente,” bulong ko.
Napaupo si Enzo.
Sa unang pagkakataon mula nang sabihin niyang nanggaling siya sa hinaharap, nakita ko siyang mawalan ng lakas.
Umupo ako sa tabi niya.
“Enzo.”
“Hmm?”
“Hindi mo kailangang iligtas ako nang mag-isa.”
Hindi siya tumingin.
“Sa nakaraang buhay, iyon ang ginawa ko.”
“At namatay ka.”
Napatingin siya sa akin.
“Exactly.”
Kinuha ko ang kamay niya.
“Kaya this time, huwag kang maging bayani.”
Halos matawa siya.
“Ang lakas ng loob mong magsabi niyan. Ikaw iyong tumakbo palabas ng sariling kasal nang mag-isa.”
“Hindi ko na gagawin.”
“Hindi mo nga maalala.”
“Pero alam ko na ngayon.”
Tahimik siyang nakatingin sa kamay naming magkahawak.
Pagkatapos ay marahan niya iyong binawi.
“Lia, huwag.”
“Bakit?”
“Dahil iyon nga ang sinusubukan kong iwasan.”
“Ano?”
“Tayo.”
Masakit ang ngiti niya.
“Kapag naging tayo ulit, baka maulit lahat.”
Tinitigan ko siya nang matagal.
Pagkatapos ay tinapik ko ang noo niya.
“Ang tanga mo talaga.”
“Ano?”
“Hindi pagmamahal ang pumatay sa iyo. Si Marco.”
Hindi siya nakasagot.
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong tuluyang bumigay ang depensang itinayo niya sa loob ng ilang araw.
Hindi namin itinago sa mga magulang namin ang natuklasan.
Ipinakita namin ang USB, ang screenshots, pati ang recording.
Sa simula, inakala nilang gawa-gawa lamang iyon.
Pero nang tingnan ng ama ni Enzo ang ilang serial numbers sa mga dokumento, nagbago ang mukha niya.
May mga transaksyon ngang nagaganap nang hindi niya alam.
Tahimik silang kumilos.
Hindi nila hinarap si Marco.
Sa halip, pinasuri nila sa abogado at accountant ang lahat.
Lumabas na matagal nang ginagamit ni Marco ang pangalan ng isang maliit na supplier para kumuha ng pera mula sa negosyo.
Hindi pa malaki ang halaga.
Pero malinaw ang pattern.
At higit sa lahat, natuklasan ding siya ang lihim na nagbabayad para panatilihing rehistrado ang lumang truck na nakita sa larawan.
Nang makumpleto ang ebidensiya, saka lamang kumilos ang mga nakatatanda.
Hindi ko nakita ang mismong pag-aresto.
Ang alam ko lang, isang gabi, hindi na bumalik si Marco sa bahay nila Enzo.
Makalipas ang ilang linggo, narinig namin na nahaharap siya sa kaso kaugnay ng fraud at falsification.
Walang truck accident.
Walang pekeng tawag.
Walang kasalang nauwi sa dugo.
Parang nabago namin ang isang bahagi ng hinaharap bago pa man iyon magsimula.
Pero hindi pa rin bumalik sa dati si Enzo.
Patuloy niya akong iniiwasan.
Hanggang graduation day.
Pagkatapos ng ceremony, nakita ko siyang mag-isang nakatayo sa likod ng gymnasium.
Nasa kamay niya ang lumang cat keychain.
Lumapit ako.
“Ano iyan?”
“Hindi ko alam kung sino ang nagpadala nito.”
“Ako yata.”
Napakunot ang noo niya.
“Ano?”
“Hindi ako ngayon. Iyong ako sa hinaharap.”
Napangiti siya nang malungkot.
“Posible.”
Nalaman namin ang sagot makalipas ang ilang araw.
Dumating ang huling mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Walang litrato.
Walang recording.
Tatlong linya lang.
Enzo, kung nababasa mo ito, ibig sabihin gumana.
Hindi kita nailigtas noon. Kaya ipinadala ko pabalik ang kaya kong ipadala bago tuluyang magbago ang timeline.
—Lia
Matagal kaming hindi nagsalita.
Ako ang unang tumawa.
“Kaya ako pala iyong nagsabing huwag akong magtiwala sa iyo.”
“Napakasama mong future version.”
“Baka galit ako dahil namatay ka.”
Doon siya tuluyang natawa.
Mahina sa simula.
Pagkatapos mas malakas.
Iyon ang unang totoong tawa niya mula nang bumalik siya.
Pagkaraan ng mensaheng iyon, nawala ang numero.
Hindi na muling dumating ang anumang package.
Lumipas ang mga taon.
Magkaiba kami ng unibersidad, pero nasa iisang lungsod.
Paminsan-minsan nag-aaway.
Madalas mag-asaran.
At bawat pagkakataong susubukan ni Enzo akong iwasan dahil natatakot siyang “maulit ang kasaysayan,” ako mismo ang kumakaladkad sa kanya pabalik.
Sa edad na dalawampu’t dalawa, sa wakas ay umamin siya.
Wala iyong grand gesture.
Walang bulaklak.
Walang kandila.
Nasa convenience store lang kami, parehong kumakain ng ice cream.
Bigla niyang sinabi:
“Pagod na akong magpanggap na hindi kita mahal.”
Napatingin ako sa kanya.
“Akala ko ba hinding-hindi?”
“Binabawi ko.”
“Sinabi mo pa dati kahit ako na lang ang babae sa mundo.”
“Lia.”
“Ano?”
“Pwede bang huwag mo akong pahirapan?”
Ngumiti ako.
“Hindi.”
Pero hinawakan ko ang kamay niya.
At hindi ko na binitiwan.
Pitong taon matapos ang araw na dapat sana siyang mamatay, dumating muli ang petsa ng kasal.
Parehong buwan.
Parehong panahon ng tag-ulan.
Sadyang pinili namin iyon.
Hindi para hamunin ang kapalaran.
Kundi para ipaalala sa sarili namin na hindi kami kailangang matakot sa isang hinaharap na nabago na.
Habang naghahanda ako, ilang beses akong tinanong ng nanay ko:
“Sigurado kang gusto mo ang petsang ito?”
“Oo.”
“Hindi ka natatakot?”
Tumingin ako sa bintana.
Mahina ang ulan.
“Hindi na.”
Sa ceremony, nasa altar si Enzo.
Nang makita niya akong papalapit, namula agad ang mga mata niya.
Pagdating ko sa tabi niya, bumulong siya:
“Sa nakaraang buhay, dito nagsimula ang pinakamasayang araw ko.”
Napangiti ako.
“At dito rin nagtapos?”
Tumango siya.
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Then let’s give it a different ending.”
Pagkatapos ng ceremony, tumunog ang cellphone ko.
Pareho kaming napahinto.
Hindi kilalang numero.
Nanigas si Enzo.
Binuksan ko ang mensahe.
Isang larawan lang.
Ang lumang cat keychain.
At isang pangungusap:
Salamat. Sa pagkakataong ito, naging masaya tayo.
Hindi ko alam kung saan nanggaling iyon.
Hindi rin namin kailanman nalaman.
Pero sa mismong sandaling nabasa namin iyon, biglang huminto ang ulan.
Sumilip ang araw sa pagitan ng mga ulap.
Napatingin ako kay Enzo.
“Takot ka pa?”
Umiling siya.
Pagkatapos ay inilapit ang noo niya sa akin.
“Hindi na.”
“Sigurado?”
“Sigurado.”
Ngumiti siya.
“Dahil ngayon alam ko na ang isang bagay na hindi ko naintindihan noong una.”
“Ano iyon?”
Hindi siya sumagot agad.
Sa halip, hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.
“Hindi pala kailangang iwasan ang taong mahal mo para mailigtas siya.”
“Ang kailangan mo lang…”
“…ay piliin siyang sabayan.”
At sa pagkakataong ito, nang maglakad kami palabas sa ilalim ng liwanag matapos ang ulan, walang truck na paparating.
Walang dugo sa puting damit.
Walang taong kailangang mamatay para mabuhay ang isa.
Tanging ako at si Enzo.
Magkahawak-kamay.
Patungo sa isang hinaharap na sa wakas—
kami na mismo ang magsusulat.
