batang hindi dapat marinig ng lahat
bahagi 2: ang batang hindi dapat marinig ng lahat
“Anong baby?”
Ang boses ni Doña Elena ay hindi malakas, pero sa katahimikan ng hallway, para itong kampanang biglang tumunog sa gitna ng misa.
Nanigas si Bianca.
Ang kamay niyang nakapatong sa tiyan niya ay bahagyang nanginginig. Kanina lang, punong-puno siya ng kumpiyansa habang nakangiti sa akin. Ngayon, unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.
Si Miguel naman ay huminto ilang hakbang mula sa amin. Kitang-kita ko ang pagdilim ng mga mata niya nang makita niya kaming apat na magkakasama sa iisang lugar: ako, si Bianca, ang kanyang ina, at siya.
“Ma…” mahina niyang tawag.
Ngunit hindi siya tiningnan ni Doña Elena. Nakapako ang tingin ng matanda sa tiyan ni Bianca.
“Ulitin mo,” sabi niya. “Anong baby ang sinasabi mo?”
Pinilit ni Bianca na ngumiti.
“Tita Elena, hindi po ninyo naiintindihan—”
“Hindi ako tanga,” putol ni Doña Elena. “Narinig ko mismo. Sinabi mo sa anak ko na healthy ang baby.”
Lumingon si Bianca kay Miguel, tila naghahanap ng kakampi.
“Miguel…”
Sa isang iglap, naglaho ang tapang na ipinakita niya sa akin. Ang babaeng kanina ay parang reyna na nanalo sa digmaan ay biglang naging batang nahuling nagnakaw ng kendi.
Huminga nang malalim si Miguel. Lumapit siya, pero hindi sa akin. Lumapit siya kay Bianca.
“Ma, huwag dito. Maraming tao.”
Napangiti ako nang mapait.
Kahit sa sandaling ito, ang una pa rin niyang inaalala ay ang mukha niya sa harap ng ibang tao.
Hindi ang sakit na ibinigay niya sa akin.
Hindi ang hiya ng kanyang ina.
Hindi ang katotohanang may babaeng nakatayo sa tabi niya, sinasabing buntis sa anak niya.
“Maraming tao?” nanginginig na tanong ni Doña Elena. “Noong iniwan mo ang asawa mo pagkatapos ng kasal para sumama sa babaeng ito, naisip mo ba kung maraming taong makakaalam? Noong ipinahiya mo si Amara, naisip mo ba ang mukha ng pamilya natin?”
Amara.
Matagal ko nang hindi naririnig mula sa kanya ang pangalan ko nang ganoon kalambing at ganoon kasakit.
Si Doña Elena ay hindi perpektong biyenan. Minsan siyang naging malamig sa akin, minsan niyang pinaniwalaan na tungkulin ng babae ang magtiis para sa pamilya. Pero sa sandaling iyon, nakita ko sa mga mata niya ang pagkabigla, galit, at pagsisisi.
Hindi siya umaarte.
Nasaktan siya bilang ina, bilang babae, at bilang taong naloko rin ng anak niyang pinalaki niya.
“Ma,” sabi ni Miguel, mas mahina ngayon. “Puwede nating pag-usapan ito sa ibang lugar.”
“Hindi,” sagot ni Doña Elena. “Dito mo sasagutin.”
Tumingin siya kay Bianca.
“Ilang buwan na?”
Napakagat-labi si Bianca.
“Six weeks po.”
Six weeks.
Mabilis na nagbilang ang isip ko.
Six weeks ago, hindi pa kami kasal ni Miguel. Pero engaged na kami. Noong panahong iyon, abala ako sa paghahanda ng kasal, pagpili ng simbahan, pag-aayos ng guest list, at pag-asikaso ng lahat ng detalye para sa araw na akala ko magiging simula ng bagong buhay namin.
At siya?
Siya pala ay nagsisimula na ng ibang buhay kasama ang ibang babae.
Napahawak ako sa dingding. Hindi dahil sa lungkot. Kundi dahil sa pagkahilo.
Napansin iyon ni Doña Elena.
“Amara, anak, okay ka lang?”
Bago pa ako makasagot, biglang tumawa nang mahina si Bianca.
“Ayan na naman. Laging siya ang kawawa.”
Tumingin siya sa akin, bumalik ang talim sa mga mata niya.
“Pero this time, hindi na siya ang importante. Ako ang buntis. Ako ang may anak ni Miguel.”
“Tumahimik ka,” malamig na sabi ni Miguel.
Napatigil si Bianca.
Hindi ko alam kung dahil sa tono niya o dahil sa takot na baka lalo pang lumala ang sitwasyon.
Tumalikod ako.
Ayoko nang manatili sa eksenang iyon. Ayoko nang maging bahagi ng drama na sila mismo ang gumawa. Ang hinihingi ko lang naman noon ay katapatan. Nang hindi nila iyon maibigay, pinili kong umalis.
Pero bago pa ako tuluyang makahakbang, tinawag ako ni Miguel.
“Amara.”
Hindi ako lumingon.
“Please. Huwag ka munang umalis.”
Napapikit ako.
Ilang taon ko ring hinintay marinig sa kanya ang salitang iyon—please. Noon, sa tuwing umiiyak ako dahil sa selos ko kay Bianca, sinasabi niyang praning ako. Sa tuwing hinihiling kong bigyan niya ako ng kahit kaunting seguridad, sinasabi niyang pagod siya. Sa tuwing humihingi ako ng oras, sinasabi niyang busy siya.
Ngayon lang siya nagsabing please.
Ngayon, kung kailan huli na.
“Hindi ko na problema ’yan,” sabi ko, hindi pa rin lumilingon.
“Problema natin ito,” sagot niya. “Asawa pa rin kita.”
Doon ako lumingon.
Sa unang pagkakataon mula nang makita ko siya sa ospital, diretso ko siyang tiningnan.
“Asawa?” tanong ko. “Naalala mo lang iyon ngayon?”
Namula ang mga mata niya.
“Amara, nagkamali ako.”
“Hindi,” sabi ko. “Hindi ka nagkamali. Pinili mo siya. Paulit-ulit.”
Tinuro ko si Bianca.
“Pinili mo siyang paupuin sa tabi mo sa eroplanong dapat para sa atin. Pinili mong manatili sa suite na dapat para sa honeymoon natin. Pinili mong hayaan siyang magsuot ng damit ko. Pinili mong patahimikin ako tuwing nasasaktan ako.”
Huminga ako nang malalim.
“At ngayon, pinili mong takbuhan ang katotohanan hanggang sa marinig ng sarili mong ina.”
Walang nakapagsalita.
Maging si Bianca ay natahimik.
Dumating ang doktor mula sa consultation room at tinawag ang pangalan ko.
“Ms. Amara Villanueva?”
Napalingon ako.
“Opo.”
Lumapit siya sa akin, hawak ang ilang papel.
“May results na po tayo. Kailangan po nating pag-usapan nang maayos. May kasama po ba kayo?”
Bago ako makasagot, nagsalita si Miguel.
“Ako. Ako ang asawa niya.”
Tumingin ang doktor sa akin, naghihintay ng kumpirmasyon.
Tiningnan ko si Miguel. Sa mukha niya, may pag-aalala. Totoo iyon, siguro. Pero hindi na sapat ang tunay na pag-aalala kapag huli na itong dumating.
“Wala po,” sagot ko sa doktor. “Ako lang.”
Parang may tumama sa mukha ni Miguel. Nanlaki ang mga mata niya, pero hindi siya nakapagsalita.
Sumama ako sa doktor papasok sa isang maliit na silid.
Pagkasara ng pinto, saka ko lang naramdaman ang bigat ng buong katawan ko.
Umupo ako.
“Dok, may seryoso po ba?”
Ngumiti siya nang banayad.
“Hindi naman po masama ang resulta. Pero kailangan ninyong magpahinga. Mababa ang blood pressure ninyo, at may signs ng matinding stress.”
Huminga ako nang maluwag.
“Akala ko po…”
Tumigil ako.
Hindi ko na itinuloy.
Ngunit tiningnan ako ng doktor nang maingat.
“May isa pa po. Sa initial test ninyo kanina…”
Hinawakan ko ang gilid ng upuan.
“Ano po?”
“Positive po ang pregnancy test.”
Napatigil ang paghinga ko.
Sa loob ng ilang segundo, walang tunog akong narinig. Hindi ang aircon. Hindi ang mahinang yabag sa labas. Hindi ang sariling tibok ng puso ko.
“Buntis… ako?”
“Opo,” sabi ng doktor. “Maaga pa. Kailangan pa nating i-confirm sa follow-up test, pero base sa resulta, mataas ang posibilidad.”
Napatingin ako sa mga kamay ko.
Buntis ako.
Sa anak ni Miguel.
Sa anak ng lalaking kakapirma ko lang ng divorce papers.
Sa anak ng lalaking may ibang babaeng naghahayag din ng parehong bagay sa hallway.
Hindi ko alam kung tatawa ako, iiyak, o tatakbo.
Lumabas ako mula sa silid na parang lutang.
Nandoon pa rin sila.
Si Doña Elena ang unang lumapit.
“Amara, ano ang sabi ng doktor?”
Binuka ko ang bibig ko, pero walang lumabas na salita.
Si Miguel ay nakatingin sa akin, puno ng takot.
At si Bianca… si Bianca ay nakatingin sa hawak kong papel.
Mabilis siyang lumapit at tinangkang agawin iyon.
“Anong resulta ’yan?”
Napaatras ako, pero bago pa niya mahawakan ang papel, hinawakan ni Doña Elena ang braso niya.
“Walanghiya ka,” malamig niyang sabi. “Hindi mo na siya hahawakan.”
Pero nakita na ni Bianca ang isang bahagi ng resulta.
Pregnancy test: positive.
Biglang tumigas ang mukha niya.
Pagkatapos, tumawa siya.
Mahina muna.
Pagkatapos ay mas malakas.
“Hindi maaari.”
Tumingin siya kay Miguel, galit at takot ang halo sa mukha.
“Hindi maaari. Hindi puwedeng pareho kaming buntis.”
Doon ko unang nakita ang bitak sa kanyang maskara.
Hindi siya mukhang babaeng nagdadalang-tao na masaya sa kanyang anak.
Mukha siyang babaeng natatakot mawalan ng panalo.
At sa sandaling iyon, may kakaibang hinala ang dahan-dahang nabuo sa isip ko.
Si Doña Elena, na mas matalas ang pakiramdam kaysa sa aming lahat, ay biglang humarap kay Bianca.
“Nasaan ang medical result mo?”
Natigilan si Bianca.
“A-ano po?”
“Sinabi mong buntis ka. Nasaan ang resulta?”
Hindi siya nakasagot.
Lumapit si Miguel.
“Bianca?”
Umatras siya ng isang hakbang.
“Hindi ko dala.”
“Saang doktor ka nagpa-check?” tanong ni Doña Elena.
“Sa… sa ibang clinic.”
“Anong pangalan ng clinic?”
Namumutla na siya.
“Bakit ninyo ako iniimbestigahan? Ako ang buntis dito!”
Tumingin ako sa kanya.
“Kung totoo, bakit ka natatakot?”
Nanlaki ang mga mata niya. At sa unang pagkakataon, hindi siya nakasagot.
Sa likod namin, muling bumukas ang pinto ng consultation room.
Lumabas ang nurse, hawak ang isang maliit na envelope.
“Ms. Santos?”
Napalingon si Bianca.
“May naiwan po kayong document sa loob ng laboratory waiting area.”
Kinuha ni Doña Elena ang envelope bago pa makakilos si Bianca.
“Ma!” sigaw ni Miguel.
Pero huli na.
Nabuksan na ang sobre.
At doon, sa ilalim ng ilaw ng ospital, nakita naming lahat ang pangalan sa resultang hawak ni Bianca.
Hindi iyon pangalan niya.
Hindi rin pangalan ni Miguel.
Kundi pangalan ng ibang lalaki.