Ang Babaeng Tinatawag Nilang “Bro” ang Dahilan Kung Bakit Tatlong Relasyon sa Barkada Namin ang Nasira—Nang Girlfriend Ko na ang Pinuntirya Niya, Isang Larawan sa Condo Ko ang Nagpatahimik sa Lahat
Ang Babaeng Tinatawag Nilang “Bro” ang Dahilan Kung Bakit Tatlong Relasyon sa Barkada Namin ang Nasira—Nang Girlfriend Ko na ang Pinuntirya Niya, Isang Larawan sa Condo Ko ang Nagpatahimik sa Lahat
Bahagi 1
Sa barkada namin, may isang babaeng tinatawag ng lahat na “bro.”
Hindi siya nagsusuot ng dress.
Bihira siyang mag-makeup.
Mahilig siyang yumakap sa balikat ng mga lalaki, makipagbiruan nang malakas, at palaging sinasabi:
“Pare lang tayo.”
“Huwag n’yo akong tratuhing babae.”
“Ang arte talaga ng ibang babae.”
Noong una, walang nakakita ng problema roon.
Hanggang sa isa-isang nakipaghiwalay sa mga girlfriend nila ang tatlo kong kaibigan.
At sa pang-apat na pagkakataon, girlfriend ko na ang pinuntirya niya.
Pero may isang bagay na hindi alam ni Mika.
Hindi tipo si Camille ng babaeng tatahimik kapag binabastos.
At hindi na rin ako iyong lalaking nakatayo lang sa gitna at nagsasabing:
“Hayaan mo na. Nagbibiro lang naman siya.”
Nang gabing iyon, nagkita-kita ang barkada namin sa isang rooftop grill restaurant sa isang malaking mall.
Nauna akong dumating.
Katabi ko agad si Mika.
Naka-maluwag na itim na T-shirt siya, ripped jeans, at basta lang nakatali ang buhok sa likod.
May dalawang bukas nang bote ng beer sa harap niya.
Nakilala namin si Mika mga walong buwan na ang nakalipas sa isang company beach trip ni Paolo.
Mula noon, hindi ko rin alam kung paano, pero halos lahat ng lakad ng barkada ay naroon siya.
May basketball?
Kasama siya.
May inuman?
Kasama siya.
May camping?
Kasama siya.
Kahit iyong mga gabing kaming mga lalaki lang sana ang mag-uusap tungkol sa trabaho, bigla siyang susulpot at tatawa nang malakas.
“Huwag n’yo akong ituring na babae. Mas lalaki pa nga ako sa inyo.”
Gusto iyon ng barkada.
Hanggang sa dumating ang girlfriend ni Paolo.
Kakaupo pa lang nito nang mapansin ni Mika ang relo sa kamay niya.
Ngumiti siya.
“Ang ganda. Original ba ‘yan?”
Biglang tumahimik ang mesa.
Mahinang sumagot ang girlfriend ni Paolo.
“Birthday gift ng mama ko.”
Agad nagtaas ng kamay si Mika.
“Ay, nagtatanong lang naman ako. Grabe talaga kayong mga babae, sobrang sensitive.”
Makalipas ang dalawampung minuto, tumayo ang girlfriend ni Paolo at pumunta sa restroom.
Sumunod si Paolo.
Hindi na sila bumalik.
Ilang minuto pa, nag-vibrate ang phone ko.
Isang mensahe lang mula kay Paolo.
“Gusto na niyang makipaghiwalay.”
Napatingin ako kay Mika.
Patuloy pa rin siyang tumatawa na parang walang nangyari.
Sakto namang dumating si Camille.
Kagagaling lang niya sa trabaho.
Naka-cream na office dress siya, nakatali nang mababa ang mahaba niyang buhok, at simple lang ang makeup.
Lumapit siya sa akin at inilapag ang isang baso ng iced coffee.
“Less sugar. Gaya ng gusto mo.”
Napangiti ako.
Pero agad nagsalita si Mika.
“Wow. Dinner lang kasama boyfriend, full makeup agad?”
Lumingon si Camille.
Sumandal si Mika sa palad niya.
“Kung ako ‘yan, hilamos lang sapat na. Sayang oras sa makeup.”
Unti-unting natahimik ang mga kasama namin.
Tinitigan siya ni Camille nang ilang segundo.
“Pinupuri mo ba ang sarili mo, o binabastos mo ako?”
Bahagyang nanigas ang ngiti ni Mika.
“Mali ang intindi mo. Sinasabi ko lang ang totoo.”
“Kung gano’n, tungkol sa sarili mo lang ang sabihin mo.”
Umupo si Camille.
“Karapatan mong huwag mag-makeup.”
“Karapatan ko ring mag-makeup.”
“Hindi mo kailangang gamitin ang mukha ko para lang mapatunayan mong espesyal ka.”
Agad akong nilingon ni Mika.
“Adrian, ang sungit naman ng girlfriend mo.”
Noon, baka natawa lang ako.
Pero ngayong gabi, nakita ko mismo kung paano umalis ang girlfriend ni Paolo na halos maiyak dahil sa ganitong klase ng “biro.”
Ibinaba ko ang chopsticks ko.
“Hindi siya sungit.”
“At oo, hindi rin kailangan ang sinabi mo.”
Biglang tumahimik ang buong mesa.
Kumurap si Mika.
Pagkatapos ay ngumiti nang pilit.
“Grabe naman kayo. Para lang akong lalaki sa katawan ng babae. Diretsahan lang talaga ako.”
Tumawa si Camille.
“Hindi.”
“Hindi ka prangka.”
“Mahilig ka lang mamili ng taong alam mong ayaw makipag-away, tapos doon mo sinusubukan ang hangganan nila.”
Biglang nagbago ang mukha ni Mika.
Habang nagmamaneho ako pauwi, tahimik si Camille sa passenger seat.
Nakatingin siya sa labas ng bintana.
Makalipas ang ilang minuto, bigla siyang nagtanong.
“Tatlo sa mga kaibigan mo ang nakipaghiwalay pagkatapos dumating si Mika sa grupo, tama?”
Napalingon ako sandali.
“Alam mo?”
“Hindi mahirap hulaan.”
Humarap siya sa akin.
“Naistorbo noon ang ex ni Paolo dahil tumatawag si Mika alas-dos ng madaling araw.”
“Nag-away naman ang ex ni Gabriel dahil sinuot ni Mika ang jacket niya at nag-post sila ng picture.”
“At ang ex ni Luis, tinawag niyang ‘selosang future sister-in-law’ sa mismong birthday nito.”
Humigpit ang hawak ko sa manibela.
Alam ko ang lahat ng iyon.
Pero noon, lagi kaming kumakampi kay Mika.
Dahil umiiyak siya.
Dahil sinasabi niyang:
“Kapatid lang turing ko sa kanila.”
At dahil palagi naming iniisip na masyado lang sensitive ang mga girlfriend.
Matagal akong tinitigan ni Camille.
“Adrian.”
“May mga babaeng hindi naman gustong agawin ang boyfriend ng iba.”
“Gusto lang nilang maramdaman na mas mahalaga sila kaysa sa girlfriend ng lalaking iyon.”
Nanlamig ang likod ko.
Kinabukasan ng umaga, sumabog ang group chat namin.
Umalis si Mika sa grupo.
Pero bago siya umalis, nag-iwan muna siya ng mahabang mensahe.
Sinabi niyang minamaliit siya ni Camille.
Sinabi niyang nagbago raw ako dahil lang may girlfriend ako.
Sinabi niyang itinuring niya kaming pamilya, pero isang bagong dating lang ang sumira sa samahan namin.
Si Gabriel ang unang sumagot.
“Adrian, medyo sobra ka kagabi.”
Sumunod si Luis.
“Ganyan naman talaga si Mika. Hindi lang siya naiintindihan ni Camille.”
Bago pa ako makasagot, nagpadala si Paolo ng screenshot.
Screenshot iyon mula sa phone ng girlfriend niya.
Tatlong araw na ang mensahe.
Galing kay Mika.
“Akala mo talaga papakasalan ka ni Paolo?”
“Magkatabi na kaming natulog sa tent noong beach trip.”
“Nagpapalit pa nga siya ng damit sa harap ko.”
“Sigurado ka bang mas kilala mo siya kaysa sa akin?”
Biglang natahimik ang group chat.
Isa-isa kong binasa ang mga linya.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Biglang nag-message si Gabriel.
“Teka.”
“May ipapakita rin ako.”
Nagpadala siya ng isa pang screenshot.
Mensahe naman ni Mika sa dati niyang girlfriend.
“Kapag lasing si Gabriel, pangalan ko ang tinatawag niya.”
“Ayoko lang na magkamali ka ng intindi, kaya sinabi ko na.”
Maya-maya, nagpadala rin si Luis.
Pagkatapos si Paolo.
Pare-pareho ang estilo.
Pare-pareho ang tono.
Pare-pareho ang pagpapanggap na inosente.
Pare-pareho ang layunin.
Habang tinititigan ko ang screen, nag-vibrate ang phone ni Camille.
Magkatapat kami noon sa isang café.
Tiningnan niya ang phone nang ilang segundo.
Pagkatapos ay biglang nagbago ang ekspresyon niya.
“Si Mika.”
Agad akong tumayo.
“Ano’ng sinabi niya?”
Hindi sumagot si Camille.
Inilapag lang niya ang phone sa harap ko.
May isang larawan sa screen.
Ako iyon.
Natutulog sa sofa sa condo ko.
Katabi ko si Mika.
Napakalapit niya.
At nakapatong ang isang kamay niya sa dibdib ko.
Mahigit isang taon na ang kuha.
Panahong hindi ko pa kilala si Camille.
Pero hindi ang larawan ang nagpamanhid sa akin.
Kundi ang mensaheng nasa ilalim nito.
“Akala mo ikaw ang unang babaeng pinapasok niya sa condo na ‘yan?”
Maya-maya, may isa pang mensahe.
“Makalipas ang sampung minuto, ipo-post ko lahat ng pictures.”
“Para makita natin kung sino ang pipiliin ni Adrian…”
“Ikaw…”
“O ang reputasyon niya.”
Bahagi 2
Nakatitig ako sa larawan sa screen ng cellphone ni Camille nang ilang segundo.
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.
Ang mga taong nag-uusap sa café.
Ang tunog ng mga baso.
Ang mahinang tugtog sa background.
Wala akong naririnig.
Ang nakikita ko lang ay ang larawan ng isang gabing matagal ko nang nakalimutan.
Ako.
Nakatulog sa sofa sa sarili kong condo.
At si Mika.
Nakaupo sa tabi ko.
Napakalapit.
Masyadong malapit para isipin ng kahit sino na normal lang iyon.
“Adrian…”
Mahina ang boses ni Camille.
Hindi siya galit.
Mas masakit iyon.
Dahil parang isang tao siyang sinusubukang intindihin kung paano siya nasaktan.
Agad kong kinuha ang cellphone.
“Hindi ganito ang nangyari.”
Tumingin siya sa akin.
“Kung gano’n, ano ang nangyari?”
Natahimik ako.
Dahil ang totoo…
Hindi ko maalala.
Mahigit isang taon na ang nakalipas iyon.
Bago ko pa nakilala si Camille.
Bago ko pa napagtanto kung gaano kalaki ang espasyo na binigay namin kay Mika sa buhay namin.
Naalala ko lang ang gabing iyon.
Birthday ni Gabriel.
Uminom kami.
Umuwi ako nang lasing.
At kinabukasan, nagising ako sa sofa.
Akala ko mag-isa lang ako.
Pero hindi ko alam na may kumuha pala ng litrato.
Hindi ko alam na may naghihintay pala ng tamang panahon para gamitin iyon.
“Kailangan mong maniwala sa akin.”
Sabi ko.
“Hindi ko kailanman niloko ka.”
Matagal akong tinitigan ni Camille.
Pagkatapos ay huminga siya nang malalim.
“Adrian, hindi ako natatakot sa litrato.”
“Ang kinakatakot ko ay kung gaano katagal niyang hawak ang bagay na ito.”
Napayuko ako.
Tama siya.
Hindi ito tungkol sa larawan.
Tungkol ito sa isang taong matagal nang naghihintay ng pagkakataon para sirain ang isang bagay.
At ang bagay na iyon…
ay relasyon namin.
Pagdating ko sa condo, nakita ko ang isang mensahe mula kay Mika.
Isang address.
At isang oras.
“Kung gusto mong malaman ang buong katotohanan, pumunta ka mag-isa.”
Normal na tao siguro ang matatakot.
Pero sa unang pagkakataon, hindi ako natakot kay Mika.
Nagalit ako.
Dahil naintindihan ko na.
Hindi niya kami pinaglalaruan dahil gusto niya akong mahalin.
Pinaglalaruan niya kami dahil gusto niyang kontrolin ang lahat.
Tinawagan ko sina Gabriel, Luis, at Paolo.
Sinabi ko ang lahat.
At sa unang pagkakataon, walang kahit isang nagtanggol kay Mika.
“Hindi ko akalaing ganito siya.”
Mahinang sabi ni Gabriel.
“Ang dami nating beses na tinawag siyang prangka.”
Napangiti ako nang mapait.
“Hindi siya prangka.”
“Natuto lang siyang gamitin ang salitang iyon para hindi siya mapanagot.”
Pumunta kami sa lugar na sinabi ni Mika.
Hindi ako nagpunta mag-isa.
Kasama ko ang tatlo kong kaibigan.
At si Camille.
Nang makita niya kami, halatang hindi niya inaasahan.
Nasa isang maliit na café siya.
Maayos ang damit.
Kalma ang mukha.
Parang siya pa rin ang taong walang ginagawang mali.
“Bakit kasama sila?”
Tanong niya.
Sumagot ako.
“Dahil lahat kami may karapatang malaman kung ano talaga ang ginagawa mo.”
Tumawa siya nang mahina.
“Wow.”
“Isang babae lang ako na gustong makasama ang mga kaibigan ko.”
“Bakit parang kriminal ang tingin ninyo sa akin?”
Tahimik si Camille.
Pagkatapos ay inilapag niya ang cellphone sa mesa.
“Nakakatawa.”
“Pare-pareho ang sinabi mo sa amin.”
Napatingin si Mika sa kanya.
“Anong ibig mong sabihin?”
Binuksan ni Camille ang mga screenshot.
Isa-isa.
Mga mensahe kay Paolo.
Kay Gabriel.
Kay Luis.
At ang huli…
sa akin.
Nanlaki ang mga mata ni Mika.
Doon ko unang nakita ang takot sa mukha niya.
Hindi galit.
Hindi inis.
Takot.
Dahil alam niyang tapos na ang paglalaro niya.
“Hindi ninyo naiintindihan.”
Bigla niyang sinabi.
“Ginagawa ko lang iyon dahil mahalaga kayo sa akin.”
“Mahalaga?”
Napatawa si Paolo.
“Sinabihan mo ang girlfriend ko na hindi niya ako kilala?”
“Sinabi mong mas malapit ka sa akin kaysa sa kanya?”
Tumahimik si Mika.
At doon ko naisip.
Baka sa loob ng maraming buwan…
hindi namin siya tinanggap bilang kaibigan.
Tinanggap namin siya bilang isang taong pinayagan naming lumampas sa lahat ng hangganan.
Akala ko doon matatapos ang lahat.
Pero bago kami umalis, biglang sinabi ni Mika:
“Adrian.”
Huminto ako.
May hawak siyang maliit na envelope.
“May isang bagay na hindi ninyo alam.”
Nanigas ang katawan ko.
Inilagay niya ang envelope sa mesa.
“Hindi ako ang kumuha ng unang litrato.”
“May ibang taong nagpadala sa akin noon.”
Tumingin ako sa kanya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Ngumiti siya.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi na iyon ang kumpiyansang ngiti niya.
Kundi ngiti ng isang taong may hawak pang huling baraha.
“Tanungin mo ang sarili mo…”
“Bakit may kumuha ng litrato sa loob ng condo mo bago pa tayo magkakilala ni Camille?”
Hindi ako nakasagot.
Dahil tama siya.
Ang litrato ay hindi lang basta ginawa ni Mika.
May pinanggalingan iyon.
At ang pangalan sa likod ng sobre…
ang nagpatigil sa tibok ng puso ko.
Bahagi 3
Dahan-dahan kong binuksan ang envelope.
Hindi ko alam kung bakit.
Siguro dahil gusto kong matapos na.
Siguro dahil gusto kong patunayan sa sarili ko na wala nang mas malaking sikreto pagkatapos ng lahat ng nangyari.
Pero nang makita ko ang laman…
parang bumalik ang lahat ng sakit na akala ko tapos na.
Isang lumang litrato.
At isang pangalan.
Hindi pangalan ni Mika.
Hindi pangalan ni Camille.
Kundi pangalan ng taong matagal ko nang hindi nakita.
Ang dating may-ari ng condo na tinirhan ko noon.
Isang babae na minsang naging bahagi ng buhay ko.
Ang ex-girlfriend ko bago si Camille.
“Hindi maaari…”
Mahina kong nasabi.
Napatingin sa akin ang lahat.
“Adrian?”
Lumapit si Camille.
Pero hindi ko agad naipakita ang litrato.
Dahil sa loob ng ilang segundo, ako mismo ay hindi makapaniwala.
Makalipas ang ilang araw, hinanap namin ang katotohanan.
At doon namin nalaman ang isang bagay.
Hindi pala nagsimula kay Mika ang lahat.
Si Mika ay hindi ang unang taong gumawa ng gulo.
Siya lang ang taong piniling gamitin ang isang lumang sugat para sirain ang bago kong buhay.
Ang litrato ay galing sa isang lumang phone backup.
Nakuha iyon mula sa dating tenant ng condo.
At ipinasa kay Mika ng isang taong gusto akong siraan.
Pero bakit?
Dahil ilang buwan bago ko makilala si Camille, may isang malaking away na nangyari sa dati kong relasyon.
Isang away na hindi ko naisip na may epekto pa hanggang ngayon.
Akala ko tapos na.
Akala ko nakalimutan na.
Pero may mga taong hindi marunong tumanggap ng pagtatapos.
Nang harapin namin ang taong nasa likod nito, doon ko nalaman ang buong katotohanan.
Hindi pala ako ang tunay na target.
Si Camille pala.
Dahil siya ang unang babaeng nagawang baguhin ako.
Siya ang unang taong nagsabi sa akin:
“Hindi sapat na mabait ka lang.”
“Kailangan marunong ka ring magtakda ng hangganan.”
At iyon ang bagay na hindi nagustuhan ng ibang tao.
Dahil bago dumating si Camille…
lagi akong nagpaparaya.
Lagi kong iniisip na ang katahimikan ay kabaitan.
Lagi kong sinasabi:
“Hayaan na.”
Pero hindi ko napansin.
Sa bawat pagkakataong pinipili kong manahimik…
may taong nasasaktan.
Makalipas ang ilang linggo, hindi na namin muling nakita si Mika.
Hindi na siya bumalik sa barkada.
Hindi na rin siya nagpadala ng anumang mensahe.
Sa totoo lang, hindi ko alam kung nagsisi ba siya.
Hindi ko alam kung naintindihan ba niya kung gaano karaming tao ang nasaktan niya.
Pero isang bagay ang sigurado ako.
Hindi na namin siya bibigyan ng parehong pagkakataon.
Dahil ang tiwala ay parang salamin.
Kapag nabasag…
kahit ayusin mo pa…
may marka na.
Isang taon ang lumipas.
Nasa isang maliit na garden café kami ni Camille.
Parehong lugar kung saan unang beses niya akong hinintay pagkatapos ng trabaho.
Ngayon, may hawak siyang maliit na kahon.
Tiningnan niya ako at ngumiti.
“Alam mo ba?”
“Ano?”
“Dati, akala ko ikaw ang pinakamabait na taong nakilala ko.”
Napangiti ako.
“Pero ngayon?”
Umiling siya.
“Ngayon alam kong hindi ka lang mabait.”
“Natuto ka nang maging matapang.”
Binuksan niya ang kahon.
Isang simpleng singsing ang nasa loob.
Hindi ito pinakamahal.
Hindi ito pinakamalaki.
Pero para sa akin…
iyon ang pinakamahalagang bagay na nakita ko.
Dahil alam kong galing iyon sa isang taong hindi hinahanap ang perpektong lalaki.
Hinahanap niya ang lalaking handang matuto.
Sa araw ng kasal namin, naroon sina Paolo, Gabriel, at Luis.
Nagtawanan kami tungkol sa mga nangyari noon.
Pero may isang bagay kaming hindi na nakakalimutan.
Ang pinakamapanganib na tao ay hindi palaging iyong sumisigaw.
Minsan…
sila ang mga taong palaging nakangiti.
Sila ang nagsasabing:
“Ako lang naman ito.”
“Joke lang.”
“Sensitive lang kayo.”
Hanggang sa isang araw…
mapapansin mong matagal na pala nilang hawak ang buhay mo sa kamay nila.
Pagkatapos ng seremonya, hinawakan ni Camille ang kamay ko.
“Masaya ka ba?”
Tumingin ako sa kanya.
“Oo.”
“Bakit?”
Ngumiti ako.
“Dahil muntik ko nang mawala ang taong nagturo sa akin kung paano pahalagahan ang sarili ko.”
Sumandal siya sa balikat ko.
At sa unang pagkakataon matapos ang lahat…
wala na akong kinatakutan.
Dahil alam kong ang taong nasa tabi ko ngayon…
ay hindi iyong taong nagsasabing magiging bahagi siya ng buhay ko.
Kundi iyong taong pinatunayan na mananatili siya…
kahit dumating ang araw na kailangan niyang lumaban para sa atin.
At doon ko naunawaan.
Hindi lahat ng nawawala ay kawalan.
Minsan…
may mga taong kailangang umalis sa buhay mo…
para makita mo kung sino talaga ang dapat manatili.
