AKALA KO MAMAMATAY NA AKO DAHIL SA SAKIT KO…
Hanggang sa hindi ko sinasadyang marinig ang usapan ng mga magulang ko at ng matalik kong kaibigang lalaki.
At ang sagot ng taong pinakamamahal ko sa gitna ng pasilyo ng ospital… ang tuluyang sumira sa buong pagkatao ko.

Ako si Althea Ramos.

Labingwalong taong gulang.

Dating top student sa isang maliit na pampublikong paaralan sa Quezon City, Metro Manila.

Kung hindi nangyari ang lahat ng iyon… marahil naghahanda na sana ako ngayon ng requirements para makapasok sa University of the Philippines tulad ng ibang estudyante.

Pero sa nakalipas na labing-isang buwan…

Nakahiga lang ako sa kama.

Parang isang bangkay na humihinga.

Araw-araw, dinadalhan ako ni Mama ng isang mangkok ng maitim at mapait na herbal na gamot.

Sobrang pait na namamanhid ang dila ko.

Bawat linggo naman, tinuturukan ako ng “vitamins para sa nerves” ng mismong kababata kong si Gabriel De Luna.

At sa bawat turok…

Parang nawawalan ng lakas ang buong katawan ko.

Hindi ako makatayo.

Hindi makahawak ng bolpen.

Hindi makapagbasa ng kahit isang pahina.

May mga araw pang hindi ko maalala kung ilang oras na akong tulog.

Pero iisa lang ang sinasabi ng lahat sa akin—

May sakit daw ako.

Isang pambihirang sakit sa nerves.

Isang sakit na maaaring magdulot ng pagkaparalisa ko anumang oras.

At ang unang nagsabi noon sa akin…

Ay si Gabriel De Luna.

Ang batang lalaking kasabay kong lumaki.

Ang taong tumatawid ng bakod tuwing may bagyo dahil alam niyang takot ako sa kulog.

Ang taong nakipagsuntukan noon sa mga bully dahil tinatawag nila akong mahirap.

Ang taong nagturo sa akin ng Math sa ilalim ng streetlight sa Makati hanggang alas-dos ng madaling-araw bago ang academic competition.

Ang taong minsang humawak sa kamay ko at nagsabi:

— “Althea, sabay tayong papasok sa UP balang araw.”

Mas naniwala ako sa kanya kaysa sa sarili ko.

Hanggang sa araw na ito.

Ang araw na nakahiga ako sa operating table ng isang pribadong ospital sa Taguig.

Napakalamig ng puting ilaw sa operating room.

Nakakasakal ang amoy ng antiseptic.

Lumapit ang anesthesiologist habang hawak ang oxygen mask.

— “Huwag kang matakot hija, ilang malalim na hinga lang at makakatulog ka na.”

Mahina akong tumango.

Sa ilalim ng kumot ng ospital, mahigpit kong hawak ang silver necklace ko.

Sa loob ng pendant na iyon…

May nakatagong memory card.

Tatlong araw ko na iyong itinago.

Tatlong araw na ang nakakalipas nang bigla akong magising sa gitna ng gabi.

Nauuhaw ako.

Sobrang nauuhaw.

Nanginginig ang katawan ko habang pilit akong gumapang palabas ng kuwarto.

At doon ko narinig ang pag-uusap nila sa sala.

Nanginginig ang boses ni Mama:

— “Pwede bang… itigil na natin ito? Hindi na makatayo si Althea…”

Tahimik sandali.

Pagkatapos ay nagsalita si Gabriel.

Mahina.

Pagod.

Pero napakalamig.

— “Tatlong buwan na lang, Tita Teresa.”

— “Kapag nakuha na ni Athena ang scholarship, hindi na natin kailangang ituloy ito.”

Parang may sumabog sa tenga ko.

Athena.

Ang kambal kong kapatid na ipinaampon noon dahil sobrang hirap namin.

Noong nakaraang taon lang namin siya muling nakita.

Maganda siya.

Matalino.

At malusog.

Kabaligtaran ko na halos hindi na makatayo noon.

Humagulgol si Mama.

— “Pero paano si Althea?”

Agad sumagot si Gabriel.

— “Pananagutan ko siya.”

— “Kapag nakapasok na si Athena sa university, dadalhin ko si Althea sa ibang bansa para magpagamot.”

— “Isang taon lang naman ang mawawala sa kanya.”

— “Ang isang taon kapalit ng kinabukasan ni Athena… sulit iyon.”

Natigilan ako sa dilim.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Isang taon?

Ganito nila tawaging “isang taon lang” ang pagsira nila sa buhay ko?

Nanginginig ang boses ni Papa.

— “Yung injection ngayong linggo… itutuloy pa ba?”

Tumahimik si Gabriel ng ilang segundo.

Pagkatapos ay malamig na sumagot:

— “Oo.”

— “Kapag itinigil natin ngayon, mabilis na gagaling ang nerves ni Althea.”

— “Hindi na siya malalamangan ni Athena sa exams.”

Sa sandaling iyon…

Naintindihan ko ang lahat.

Wala pala akong sakit.

Ang mga “vitamins” na iyon…

Unti-unting sumisira sa muscles ko.

Ang mga herbal medicine na iyon…

Pinapahina ang isip at katawan ko araw-araw.

Hindi nila ako ginagamot.

Unti-unti nila akong sinisira.

Para lang mabigyan ng magandang kinabukasan ang anak na matagal nilang pinagsisihan na ipaampon.

Gabing iyon, bumalik ako sa kuwarto na parang wala akong narinig.

Ni-lock ko ang pinto.

At kinuha ko ang lumang cellphone ko.

Nagsimula akong mag-record.

Bawat usapan.

Bawat injection.

Bawat gamot na ibinibigay ni Gabriel.

Nagkunwari akong mas mahina araw-araw.

Nagkunwari akong walang alam.

Hanggang ngayong umaga.

Ang araw ng operasyon ko.

Sabi ni Gabriel, “spinal nerve stimulation surgery” daw ito.

Pagkatapos raw nito, gagaling na ako.

Pero kagabi…

Palihim kong binasa ang medical file ko.

Naka-circle doon ang pangalan ng anesthesia.

At may nakasulat na gamot na nagdudulot ng permanenteng nerve damage.

At ang pumirma sa approval…

Ay si Gabriel De Luna.

Doon ko naintindihan.

Ngayong araw…

Tuluyan nilang sisirain ang mga paa ko.

Para hindi na ako kailanman makabalik sa paaralan.

Tahimik akong nakahiga sa operating table.

Nakatitig sa puting kisame.

Pagkatapos ay marahan kong ipinikit ang mga mata ko.

Sa labas ng operating room…

Naririnig ko ang pag-iyak ni Mama.

Ang paglalakad nang pabalik-balik ni Papa.

At ang boses ni Gabriel.

— “Huwag kayong mag-alala.”

— “Pagkatapos nito, matatapos na ang lahat.”

Mahina akong napangiti.

Tama siya.

Pagkatapos ng araw na ito…

Talagang matatapos na ang lahat.

Dahil bago pa nila ako ipasok sa operating room…

Naipadala ko na ang lahat ng recordings sa principal ng school namin, sa isang reporter ng Manila Bulletin… at kay Athena.

Kasama ang isang mensahe:

“Kung may natitira ka pang konsensya… pumunta ka sa ospital ngayon din.”

Dahan-dahang ibinaba ng doktor ang oxygen mask sa mukha ko.

— “Huminga ka nang malalim.”

Sinunod ko siya.

Unti-unting lumabo ang paningin ko.

Unti-unting nilamon ng dilim ang isip ko.

Pero bago tuluyang mawala ang malay ko…

May narinig akong malakas na sigaw mula sa hallway.

Boses ng isang babaeng nanginginig sa takot at galit.

— “Itigil ninyo ang operasyon!”

— “Pinapatay ninyo ang ate ko!”

— “Itigil ninyo ang operasyon!”

— “Pinapatay ninyo ang ate ko!”

Parang kidlat na bumagsak ang sigaw na iyon sa buong hallway ng ospital.

Biglang nagkagulo sa labas ng operating room.

May mga yabag na nagtakbuhan.

May mga nurse na nagsisigawan.

At bago pa tuluyang mawalan ng malay ang isip ko, narinig ko ang boses ni Gabriel.

Sa unang pagkakataon…

May bahid iyon ng takot.

— “Athena?! Ano’ng ginagawa mo rito?!”

Pagkatapos noon, nilamon na ako ng dilim.

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nawalan ng malay.

Pero nang muli kong idilat ang mga mata ko…

Puting kisame pa rin ang una kong nakita.

May tunog ng ECG monitor sa tabi ko.

At mabigat pa rin ang buong katawan ko.

Saglit akong natigilan.

Buhay pa ako?

Pililit kong igalaw ang mga daliri ko.

Nanginginig iyon…

Pero gumagalaw.

Unti-unting namuo ang luha sa gilid ng mga mata ko.

Hindi natuloy ang operasyon.

Bigla kong narinig ang hikbi.

Paglingon ko sa kanan…

Nandoon si Mama.

Namumugto ang mata.

Gulo ang buhok.

Parang ilang araw nang hindi natutulog.

Pagkakita niyang gising ako, napahagulhol siya.

— “Althea… anak… patawarin mo ako…”

Agad kong inalis ang tingin ko.

Mas masakit pa pala iyon kaysa sa lahat ng injection.

Hindi ko kayang tingnan ang mukha ng sarili kong ina.

Sunod kong nakita si Papa.

Nakatayo siya sa may pintuan.

Mas matanda siyang tingnan ngayon.

Parang isang gabi lang, biglang bumagsak ang buong mundo niya.

Tahimik lang siyang umiiyak habang nakayuko.

At sa likod nila…

May isang babaeng hindi ko halos makilala.

Mahaba ang buhok.

Maputla ang mukha.

At pareho kami ng mga mata.

Athena.

Ang kambal kong kapatid.

Namumula ang ilong niya sa kaiiyak.

Pagkakita niyang tumingin ako sa kanya, bigla siyang napaatras.

Parang siya pa ang walang karapatang lumapit.

— “A-Ate…”

Basag ang boses niya.

— “Hindi ko alam…”

Nanginginig ang labi niya.

— “Hindi ko alam na ganito ang ginagawa nila sa’yo…”

Tahimik lang akong nakatingin sa kanya.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman.

Galit ba?

Inggit?

Poot?

Pero habang nakikita ko siyang umiiyak nang halos mawalan ng hininga…

Napagtanto kong isa rin pala siyang biktima.

Dahil habang sinisira nila ako para sa kanya…

Hindi rin nila sinabi sa kanya ang totoo.

Lumapit siya sa kama ko habang umiiyak.

— “Ate… please… patawarin mo ako…”

— “Nabasa ko yung email mo habang nasa school…”

— “Pagdating ko rito… nakita ko si Gabriel na pinipilit pirmahan ni Papa yung consent…”

Biglang tumigas ang mukha ko nang marinig ang pangalang iyon.

Gabriel.

Nasaan si Gabriel?

Parang nabasa ni Athena ang nasa isip ko.

Mahina siyang nagsalita.

— “Inaresto siya.”

Natigilan ako.

— “Pati yung fake doctor na kasama niya.”

Nanlaki ang mata ko.

At doon ko nalaman ang lahat.

Hindi pala totoong neurologist ang lalaking “specialist” na ipinakilala ni Gabriel sa amin noon.

Isa pala iyong suspendidong doktor na dati nang may kaso tungkol sa illegal clinical testing.

At si Gabriel…

Hindi niya ako pinili para lang tulungan si Athena.

Ginawa niya iyon dahil desperado siya.

Dahil si Athena pala ang mahal niya noon pa man.

Nagkakilala sila isang taon na ang nakalipas sa isang academic competition sa Cebu.

At mula noon…

Ginawa niya ang lahat para mabigyan ng “perfect future” si Athena.

Kahit kapalit pa ang buhay ko.

Nang marinig ko iyon…

Parang wala na akong maramdamang sakit.

Kasi minsan, kapag sobra ka nang nasaktan…

Manhid ka na lang.

Lumipas ang dalawang linggo.

Kumalat sa buong Metro Manila ang kaso namin.

Lumabas sa balita.

“TOP STUDENT DRUGGED FOR ALMOST A YEAR.”

“TEEN GIRL USED AS HUMAN OBSTACLE FOR SCHOLARSHIP.”

“FAKE MEDICAL TREATMENT EXPOSED IN TAGUIG PRIVATE HOSPITAL.”

Ang principal ng school namin mismo ang tumulong magsampa ng kaso.

Yung reporter na pinadalhan ko ng recordings…

Ginawang front page story ang nangyari sa akin.

At dahil doon…

Maraming lumapit na abogado para tumulong nang libre.

Hindi ko na kailangang magsalita sa korte.

Sapat na ang recordings.

Sapat na ang medical evidence.

Sapat na ang luha ni Mama habang umaamin sa harap ng judge.

Si Gabriel De Luna…

Tinanggalan ng academic scholarship.

Pinatalsik sa university na pinapasukan niya.

At kalaunan…

Nakulong.

Ang huling beses na nakita ko siya ay sa hallway ng korte.

Payat na siya.

Namumula ang mata.

Hindi na siya yung Gabriel na kilala ko noon.

Huminto siya sa harap ko.

Parang gusto niyang magsalita.

Pero ako ang unang umiwas ng tingin.

Dahil wala na akong gustong marinig mula sa kanya.

Pero bago siya hilahin ng pulis…

Mahina siyang nagsalita.

— “Mahal talaga kita, Althea…”

Napatawa ako nang mapait.

Pagkatapos ay tumingin diretso sa kanya.

— “Hindi ginagawa iyon ng taong marunong magmahal.”

At iyon ang huling beses na nakita ko siya.

Habang buhay.

Ang pinakamahirap pala…

Ay hindi ang paggaling ng katawan.

Kundi ang paggaling ng puso.

Sa loob ng ilang buwan, halos hindi ko kinakausap sina Mama at Papa.

Kahit nasa iisang bahay kami.

Tahimik lang.

Minsan naiiyak si Mama habang pinapakain ako.

Minsan naman naaabutan kong umiiyak si Papa sa garahe habang hawak ang lumang school medals ko.

Pero wala akong maramdaman.

Masyado akong napagod.

Hanggang isang gabi…

Nagising akong nauuhaw.

At nakita ko si Mama sa sala.

Mag-isa.

Hawak ang lumang baby picture naming kambal ni Athena.

Tahimik siyang umiiyak.

Hindi niya ako napansin.

Paulit-ulit lang niyang sinasabi:

— “Patawad…”

— “Patawad, Althea…”

— “Ang sama kong ina…”

At sa unang pagkakataon…

Nakita kong hindi lang ako ang wasak.

Sila rin.

Hindi iyon excuse.

Hindi mabubura ng pagsisisi ang ginawa nila.

Pero nakita kong araw-araw din silang namamatay sa guilt.

Makalipas ang ilang linggo…

Unti-unti kaming nagsimulang mag-usap ulit.

Hindi tulad ng dati.

May lamat na mananatili habambuhay.

Pero dahan-dahan…

Natuto rin kaming huminga ulit bilang pamilya.

At si Athena…

Siya ang hindi umalis sa tabi ko.

Araw-araw niya akong sinasamahan sa physical therapy.

Kapag hindi ko maigalaw ang paa ko, siya ang umiiyak para sa akin.

Kapag sumusuko ako, siya ang unang nagagalit.

— “Ate, ikaw pa ba? Ikaw yung pinakamatalino at pinakamatapang na taong kilala ko!”

Unti-unti…

Natutunan kong hindi siya kaaway.

Hindi niya kasalanan na mahalin siya ng mga magulang namin.

At hindi rin niya kasalanan na may mga taong handang sirain ako para sa kanya.

Minsan habang nasa therapy room kami, bigla siyang umiyak.

— “Ate… pwede bang ako na lang yung nasaktan noon…”

Tahimik akong natawa.

Pagkatapos ay hinawakan ko ang kamay niya.

— “Hindi.”

— “Kasi kung ikaw yun… mas masasaktan ako.”

At pareho kaming napaiyak noon.

Makalipas ang isang taon…

Muli akong tumayo sa harap ng school gate namin sa Quezon City.

Mag-isa.

Pero hindi na mahina.

May tungkod pa rin ako habang naglalakad.

May mga araw pa ring sumasakit ang katawan ko.

Pero buhay ako.

At lumalaban.

Pagpasok ko sa campus…

Biglang may nagsigawan.

— “Althea!”

— “Si Althea!”

Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako habang niyayakap ako ng dati kong classmates.

Yung principal namin mismo ang lumapit sa akin.

Ngumiti siya habang inaabot ang isang envelope.

— “You earned this.”

Nanginginig kong binuksan iyon.

At doon ko nakita ang logo ng University of the Philippines.

Tulo agad ang luha ko.

“FULL ACADEMIC SCHOLARSHIP.”

Nanginginig ang kamay kong tinakpan ang bibig ko.

Hindi ko namalayang umiiyak na rin sina Mama sa likod ko.

At si Athena…

Tumatalon habang humahagulgol.

— “Sabi ko sa’yo eh!”

— “Kayang-kaya mo pa rin!”

Tumingala ako sa langit.

Mainit ang sikat ng araw.

Eksaktong kabaligtaran ng malamig na operating room isang taon na ang nakalipas.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Pakiramdam ko…

Malaya na ulit akong huminga.