Apat na taong gulang pa lang ako nang una kong makita ang petsa ng kamatayan ng isang tao.

Hindi ko alam noon kung ano iyon.

Akala ko normal lang na may mga numerong nakasulat sa palad ng bawat tao.

Hanggang sa mamatay ang lolo ko… dalawang araw matapos kong basahin ang petsang nasa kamay niya.

At simula noon, tinawag na nila akong malas.

Ang pangalan ko ay Amara Villanueva.

Panganay ako sa isa sa pinakamayayamang pamilya sa Makati, pero buong buhay ko, hindi ako itinuring na anak.

Para akong multo sa loob ng sarili kong bahay.

Noong bata pa ako, sinubukan kong sabihin kay Papa ang nakita ko sa palad niya.

“Papa, may date po sa kamay n’yo…”

Bigla siyang natigilan habang nagtatalì ng sapatos.

“Anong kalokohan ‘yan?”

Hinawakan ko pa ang kamay niya at binasa nang malakas ang mga numero.

Kinagabihan, nabangga ang sasakyan niya sa expressway.

Hindi na siya nakauwi.

Si Mama naman, habang umiiyak sa ospital, nadulas sa hagdan habang buntis sa bunso naming kapatid.

At sa mismong sandaling hinawakan ko ang kamay niya para tulungan siya…

lumitaw ang panibagong petsa sa palad niya.

Araw ding iyon.

Namatay si Mama matapos manganak.

Nakigtas ang bunso naming kapatid na si Alina.

At ako?

Ako ang sinisi ng buong pamilya.

“Minalas tayo simula nang ipinanganak ka!”

Sigaw iyon ng ikatlo kong kuya habang itinutulak ako sa bakal na upuan sa hallway ng ospital.

“Mamatay sana ang malas na katulad mo!”

Hindi ako umiyak noon.

Hindi dahil matapang ako.

Kundi dahil apat na taong gulang pa lang ako… pero ramdam kong wala nang magmamahal sa akin.

At tama nga ako.

Pagkatapos ng gabing iyon, inilipat ako sa lumang storage room sa ikatlong palapag ng mansion.

Basag ang bintana.

Walang kurtina.

Kapag umuulan, tumutulo ang tubig sa tabi ng higaan ko.

Samantalang si Alina…

lumaki sa pinakamagandang kuwarto sa bahay.

Pink ang wallpaper.

May chandelier.

May sariling piano.

Tatlong kuya na halos sambahin siya araw-araw.

“Lucky charm ng pamilya si Alina.”

Palaging sinasabi iyon ng panganay kong kuya na si Marco sa bawat family gathering.

At lahat sila, masayang nakatingin kay Alina habang ako’y nakaupo sa dulo ng mesa, may kanin at atsara lang sa plato.

Walang tumitingin sa akin.

Walang nag-aalala kung kumain ba ako.

Minsan nga, pati mga katulong, mas magalang pa sa aso ng pamilya kaysa sa akin.

Pero hindi ko kailanman sinisi si Alina.

Hindi niya alam ang totoo.

Lumaki siyang naniniwalang ako ang malas.

Na dahil sa akin kaya namatay sina Mama at Papa.

At habang tumatanda ako…

natuto akong manahimik.

Natuto akong magutom.

Natuto akong mabuhay na parang wala akong halaga.

Hanggang dumating ang ika-labingwalong kaarawan ko.

Walang bumati.

Walang nakaalala.

Nagising ako sa maliit kong folding bed sa storage room habang malamig ang hangin na pumapasok sa sirang bintana.

Tumayo ako para maghilamos.

At gaya ng nakasanayan ko…

napatingin ako sa sarili kong palad.

Doon ko nakita ang petsa.

Ngayon.

Araw ng kamatayan ko.

Matagal ko iyong tinitigan.

Pero imbes na matakot…

parang gumaan pa ang dibdib ko.

Sa wakas, matatapos na rin.

Bumaba ako ng kusina para maghanap ng pagkain.

Narinig kong masayang nagkukuwentuhan ang mga katulong habang inaayos ang breakfast ni Alina.

“Binawasan ko ng asukal ang bird’s nest soup niya. Ayaw ni Miss Alina ng sobrang matamis.”

“Si Sir Gabriel ba ang nagbilin?”

“Oo. Nag-text pa talaga si Second Young Master.”

Tahimik akong nakatayo sa pintuan.

Pagkakita sa akin ng head maid, biglang nawala ang ngiti niya.

“Ah… Miss Amara… may kailangan po ba kayo?”

“May makakain pa ba?”

Nagkatinginan sila.

“Naubos na po kasi ang breakfast…”

Pero kitang-kita ko ang mesa.

May prutas.

May toast.

May hipon na lugaw.

Lahat para kay Alina.

Sa huli, dalawang lumamig na steamed bun ng mga katulong ang ibinigay nila sa akin.

Matigas na parang bato.

Pero sanay na ako.

Habang paakyat ako ng hagdan, nasalubong ko si Alina.

Maganda siya.

Malinis.

Mabango.

Mukhang prinsesa.

Ngumiti siya nang bahagya.

“Good morning, Ate.”

“Morning.”

Napatingin siya sa tinapay sa kamay ko.

“Seryoso? ‘Yan kinakain mo? May lugaw naman sa baba ah.”

Hindi ako sumagot.

Bago pa man ako makapagsalita, bumaba mula sa taas si Third Brother Liam.

Pagkakita sa akin, agad siyang sumimangot.

“Tumabi ka nga.”

Malakas niya akong nabangga.

Nahulog ang steamed bun ko pababa ng hagdan.

Hindi man lang siya tumingin.

“Halika na, Alina. Ihahatid kita.”

Saglit na tumingin si Alina sa nahulog kong pagkain.

“Kuya… natamaan mo si Ate.”

“Wala akong pakialam.”

At umalis silang dalawa.

Tahimik kong pinulot ang tinapay sa sahig.

Hinipan ang alikabok.

At kinain pa rin.

Dahil gutom ako.

At dahil sanay na akong pulutin ang mga bagay na itinapon nila para sa akin.

Pero habang ngumunguya ako…

biglang may lumitaw na bagong petsa sa palad ko.

Hindi sa akin.

Kundi kay Alina.

At ang nakasulat doon…

ay mamayang gabi.

Eksaktong oras ng birthday party niya.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil sa unang pagkakataon sa loob ng labingwalong taon…

hindi kamatayan ko ang nakita ko.

Kundi ang sa kanya.

At alam kong kapag sinabi ko ito…

muli na naman nila akong tatawaging halimaw.

PART2

Hindi ako agad nakagalaw.

Nakatayo lang ako sa gitna ng hagdan habang nanginginig ang kamay kong may hawak sa nadumihang steamed bun.

Paulit-ulit kong tinitigan ang palad ni Alina sa isip ko.

Mamayang gabi.

8:47 PM.

Eksaktong oras ng birthday dinner niya.

Maling-mali iyon.

Hindi puwedeng mangyari.

Si Alina ang “lucky charm” ng pamilya.

Siya ang pinakamamahal nila.

Siya ang sentro ng mundo ng mga kuya ko.

Hindi puwedeng siya.

Pero kailan ba nagkamali ang mga petsang nakikita ko?

Hindi kailanman.

Buong araw akong hindi mapakali.

Sinubukan kong kumbinsihin ang sarili kong manahimik na lang.

Tutal, kahit magsalita ako, wala rin namang maniniwala.

Mas malala pa roon…

baka ako na naman ang sisihin.

Pero habang papalapit ang gabi, lalo akong kinakabahan.

Dahil sa unang pagkakataon, may gusto akong iligtas.

Si Alina.

Kahit siya lang sa bahay na iyon ang minsang ngumiti sa akin.

Kahit mahina.

Kahit parang awa lang.

Pero sapat na iyon para maalala kong tao pa rin ako.

Bandang alas-sais ng gabi, nagsimula nang dumating ang mga bisita sa mansion.

Punô ng ilaw ang garden.

May live quartet.

May mahahabang mesa ng pagkain.

Halos lahat ng kilalang negosyante sa Makati nandoon.

At si Alina…

parang prinsesang bumaba mula sa langit sa suot niyang puting gown.

Nakangiti ang tatlo kong kuya habang inaasikaso siya.

Si Marco, ang panganay, maingat na inaayos ang hikaw niya.

Si Gabriel, ang pangalawa, personal na tinitikman ang bawat pagkain para siguraduhing perpekto.

At si Liam…

abala sa pagbabanta sa mga waiter na baka raw masira nila ang birthday ng kapatid nila.

Tahimik akong nakatayo sa dulong sulok ng garden.

Walang nakakapansin sa akin.

Sanay na ako roon.

Pero habang lumilipas ang oras…

lalo akong nahihirapang huminga.

8:32 PM.

Labinlimang minuto na lang.

Nagdesisyon akong lapitan si Alina.

Kahit minsan lang, kailangan kong subukan.

Paglapit ko sa mesa nila, agad sumimangot si Liam.

“Anong ginagawa mo rito?”

Hindi ko siya pinansin.

Tumingin ako diretso kay Alina.

“May sasabihin ako.”

Nagulat siya.

“Ate?”

“Alina… umalis ka muna rito.”

Tahimik ang mesa.

Tumaas ang kilay ni Gabriel.

“Ano na namang drama ito?”

Huminga ako nang malalim.

“Please. Huwag kang manatili rito ngayong gabi.”

Tumawa si Liam.

“Ano? Susunod na naman ba ang sumpa mo?”

Hindi ko siya pinansin.

Nakatingin lang ako kay Alina.

“At exactly 8:47 PM… may mangyayari.”

Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha ng mga kuya ko.

Tumayo si Liam nang malakas.

“Baliw ka ba?!”

“Ako na naman ba sisisihin n’yo kapag may nangyari?!”

“Tumahimik ka!”

Bigla niya akong hinablot sa braso.

Napaatras ako sa sakit.

“Labingwalong taon na kaming nagtitiis sa malas mo!”

“Liam!”

Si Alina iyon.

Pero hindi siya pinakinggan ng kuya namin.

“Hindi ka ba nagsasawa?! Una sina Papa at Mama, tapos ngayon si Alina naman?!”

Nanginginig akong tumingin sa kanya.

“Hindi ko ginusto ‘to…”

“Sinungaling!”

Malakas niya akong itinulak.

Tumama ang likod ko sa mesa ng champagne.

Nabasag ang mga baso.

Napatingin ang lahat ng bisita sa amin.

Tahimik ang buong garden.

At sa gitna ng kahihiyan…

biglang nagsalita si Marco sa unang pagkakataon.

“Palabasin n’yo siya.”

Mababa ang boses niya.

Pero mas masakit iyon kaysa sigaw.

Dahil siya ang kuya na minsan kong hinintay magmahal sa akin kahit kaunti.

Dalawang guard ang lumapit para hilahin ako palabas.

At eksaktong pagdaan ko sa malaking crystal chandelier sa gitna ng hall…

biglang may narinig akong kakaibang tunog.

Crack.

Napatingala ako.

At doon ko nakita.

Unti-unting napuputol ang bakal na humahawak sa chandelier.

Diretso iyon sa kinatatayuan ni Alina.

“ALINA!”

Buong lakas akong kumawala sa mga guard.

Tumakbo ako papunta sa kanya.

At sa mismong segundo na bumagsak ang napakalaking chandelier…

itinulak ko siya palayo.

BOOM!

Nagliyab ang paligid sa sigawan.

Nabasag ang kristal.

Nagkagulo ang mga tao.

At ang huling naramdaman ko…

ay ang matinding sakit sa ulo ko.

Mainit.

Malagkit.

Dugo.

Pagdilat ko ng mata, puting kisame na agad ang nakita ko.

Hospital.

Mahina akong napangiwi habang pilit bumabangon.

“Miss, huwag muna kayong gagalaw.”

May nurse na lumapit.

“Malakas po ang pagkakabagsak ng chandelier.”

Tahimik akong napatingin sa paligid.

“Nasaan si Alina?”

“Safe po siya.”

Napapikit ako.

Salamat.

Akala ko tapos na ang lahat.

Pero maya-maya lang, bumukas ang pinto ng hospital room.

At isa-isang pumasok ang tatlo kong kuya.

Tahimik.

Mabibigat ang mukha.

Sa loob ng labingwalong taon…

ngayon ko lang sila nakitang ganoon.

Si Liam ang unang nagsalita.

“…Bakit mo siya iniligtas?”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ko alam kung paano sasagot.

Bakit nga ba?

Pagkatapos ng lahat ng ginawa nila sa akin…

bakit ko pa iniligtas si Alina?

Marahil dahil ayokong may mamatay ulit sa harapan ko.

Marahil dahil pagod na pagod na akong mawalan.

Tahimik akong ngumiti.

“Dahil kapatid ko pa rin siya.”

Parang may kung anong nabasag sa mukha ni Liam.

Bigla siyang napaatras.

At si Gabriel…

unti-unting napaupo sa upuan habang hawak ang noo niya.

Tahimik ang buong kwarto.

Hanggang sa may isa pang taong pumasok.

Si Alina.

Namumugto ang mata niya sa kaiiyak.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko…

yakap ang dala niya paglapit sa akin.

Mahigpit.

Mainit.

Totoo.

“Ate…”

Nanginginig ang boses niya.

“Bakit mo ginawa iyon?”

Hindi ako agad nakasagot.

Ramdam ko ang init ng luha niya sa leeg ko.

At doon…

sa unang pagkakataon sa loob ng labingwalong taon…

may yumakap din sa akin pabalik.

Kinabukasan, may dumating na abogado ng pamilya sa ospital.

May dala siyang lumang dokumento.

At doon tuluyang gumuho ang mundo ng mga kuya ko.

Hindi pala aksidente ang pagkamatay nina Mama at Papa.

Noong gabing iyon sa ospital…

nalaman pala ni Mama ang isang sikreto.

Si Papa ang dahilan kung bakit nalugi noon ang kompanyang pagmamay-ari ng pamilya ni Mama.

At dahil sa guilt…

plano na niyang hiwalayan si Papa at isama ako palayo.

Narinig iyon ng lolo namin.

Nagkaroon ng matinding away.

At sa gitna ng kaguluhan…

aksidenteng nahulog si Mama sa hagdan.

Hindi ako ang malas.

Hindi ako ang dahilan.

Isa lang akong batang nakakita ng mga petsang hindi ko kontrolado.

At ang totoong sumpa sa pamilya namin…

ay kasakiman, galit, at pagkakasala.

Tuluyang napaluhod si Marco matapos marinig ang lahat.

Tahimik siyang umiyak habang hawak ang mukha niya.

“We ruined her life…”

Paulit-ulit niyang bulong.

Si Gabriel hindi makatingin sa akin.

At si Liam…

ang pinakagalit sa akin buong buhay ko…

siya pa ang pinakahumagulgol.

Lumuhod siya sa tabi ng hospital bed ko.

“S-sorry…”

Iyon lang ang nasabi niya bago siya tuluyang maiyak.

At ako?

Tahimik lang akong nakatingin sa kanilang lahat.

Dahil kahit anong sorry pa ang sabihin nila…

hindi na maibabalik ang batang apat na taong gulang na nanginginig mag-isa sa hallway ng ospital.

Hindi na maibabalik ang mga gabing giniginaw ako sa storage room.

Hindi na maibabalik ang lahat ng birthday na lumipas nang walang nakaalala.

Pero sa unang pagkakataon…

wala na rin akong galit.

Pagod na akong magalit.

Pagkaraan ng dalawang buwan, umalis ako sa mansion ng mga Villanueva.

Hindi para tumakas.

Kundi para magsimulang mabuhay.

Nagtrabaho ako sa isang maliit na bookstore sa Tagaytay.

Tahimik.

Malamig ang hangin.

At walang nakakakilala sa akin doon.

Madalas akong puntahan ni Alina tuwing weekend.

Minsan may dalang pagkain.

Minsan libro.

Minsan yakap lang.

At unti-unti…

natutunan naming maging totoong magkapatid.

Tungkol naman sa mga kuya ko…

hindi ko sila lubusang napatawad.

Pero hinayaan ko silang magbago.

Dahil may mga sugat na hindi nawawala…

pero puwedeng tumigil sa pagdurugo.

At tungkol sa mga petsang nakikita ko sa palad ng tao?

Nandiyan pa rin sila.

Pero hindi na ako natatakot.

Dahil ngayon alam ko na…

ang pinakamalaking sumpa ay hindi kamatayan.

Kundi ang kakulangan ng pagmamahal habang nabubuhay pa ang isang tao.

Mensahe ng kwento:
Minsan, ang mga taong pinakamalakas nating husgahan ang siya palang pinaka-nasasaktan. Habang may oras pa, piliin nating makinig, umunawa, at magmahal—dahil may mga sugat na hindi nakikita ng mata, pero habang-buhay dala ng puso.