Sa Ikalimang Anibersaryo Namin, Iniwan Ako ng Asawa Ko Para Makipag-Date sa Unang Pag-ibig Niya—Kaya Pumirma Ako sa Divorce Papers at Makalipas ang Pitong Araw, Ako Mismo ang Naghanda ng Kasal Nilang Dalawa
“Ma’am Alessandra, nakuha ko na po sa vault ang kasunduan na pinirmahan ni Sir Rafael limang taon na ang nakalipas.”
Eksaktong ikalimang wedding anniversary namin, mag-isa akong nakaupo sa isang mamahaling restaurant sa BGC.
Dalawang plato ang nakahain.
Dalawang baso ng wine ang nakalagay sa mesa.
Pero isang upuan lang ang may tao.
Ako.
Tahimik na inilapag ng assistant kong si Camille ang makapal na folder sa harap ko.
Hindi ko agad binuksan iyon.
Tinitigan ko muna ang bakanteng upuan sa tapat ko.
Dapat naroon ang asawa kong si Rafael Montemayor.
Limang taon na kaming kasal.
Pitong taon kaming magkasintahan bago iyon.
Labindalawang taon ng buhay ko ang inilaan ko sa isang lalaking minsang nangakong hindi niya ako bibigyan ng dahilan para pagsisihan ang pagpili sa kanya.
Pero gabing iyon, ni anino niya wala.
Binuksan ko ang folder.
Nasa huling pahina pa rin ang pirma niya.
Limang taon na ang nakalipas, noong araw mismo ng civil wedding namin sa Makati, si Rafael ang gumawa ng kasunduang iyon.
“Kapag dumating ang araw na pagtaksilan kita,” sabi niya noon habang nakangiti, “hindi mo kailangang makiusap. Hindi mo kailangang makipag-agawan sa ari-arian. Pipirmahan mo lang ito, at palalayain kita.”
Akala ko noon sobrang drama niya.
Pitong taon kaming nagmahalan bago kami nagpakasal.
Hindi ko inisip na magagamit ko iyon.
Pero ngayong gabi, kinuha ko ang ballpen.
At sa tabi ng pangalan niyang Rafael Montemayor, isinulat ko ang akin.
Alessandra Villanueva Montemayor.
Hindi nanginig ang kamay ko.
“Dalhin mo ito sa abogado bukas,” sabi ko kay Camille.
Namumutla siyang tumango.
Akala niya tapos na.
Hindi pa.
“Mag-book ka rin ng pinakamagandang ballroom na available sa Manila sa loob ng pitong araw.”
Napakurap siya.
“Ballroom po?”
“Para sa kasal.”
Halos mapabitaw siya sa tablet.
“Ma’am… sino po ang bride at groom?”
Tumingin ako sa bakanteng upuan.
“Ang groom, si Rafael.”
Parang nawala ang kulay sa mukha niya.
“At ang bride?”
“Bianca Salcedo.”
Hindi na siya nagsalita.
Kilala niya ang pangalan.
Si Bianca ang unang pag-ibig ni Rafael.
Ang babaeng bumalik sa Pilipinas anim na buwan na ang nakalipas.
At ang babaeng palihim niyang nakikita nitong mga huling linggo.
“Kailan po ang kasal?”
“Pitong araw mula ngayon.”
Huminga ako nang malalim.
“Mag-book ka rin ng one-way ticket papuntang Vancouver para sa araw na iyon.”
Nakatira na roon ang mga magulang ko.
Sa Canada ako ipinanganak, pero lumaki ako sa Manila kasama ang lola ko.
Nang pakasalan ko si Rafael, iisa lang ang sinabi ni Papa.
“Kapag dumating ang panahong kailangan mong umuwi nang mag-isa, umuwi ka. Huwag mong hayaang ang pag-ibig ang maging dahilan kung bakit nawawala ang respeto mo sa sarili mo.”
Pitong araw mula ngayon ang thirty-second birthday ko.
At sa birthday kong iyon, aalis ako.
Pero bago ako umalis, bibigyan ko muna ng regalo ang lalaking minahal ko nang labindalawang taon.
Ang babaeng hindi niya kayang bitawan.
Biglang lumiwanag ang kalangitan sa labas.
Blue fireworks.
Mula sa floor-to-ceiling windows ng restaurant, kitang-kita ko ang mga paputok sa ibabaw ng skyline ng BGC.
Makalipas ang ilang minuto, nabuo ang mga salita:
HAPPY 5TH ANNIVERSARY, RAFAEL & ALESSANDRA
Napangiti ako.
Maganda.
Romantic.
At napakamahal sigurong ipagawa.
Nakakatawa lang na ang lalaking nagpagawa nito ay wala rito.
Umilaw ang phone ko.
May bagong Instagram post si Rafael.
Larawan ng fireworks.
Caption:
Happy fifth anniversary sa pinakamamahal kong asawa. I will love you for the rest of my life.
Libo-libong reactions agad.
“Grabe, husband goals!”
“Five years na pero parang honeymoon pa rin!”
“Lord, ganitong asawa sana!”
May isang nag-comment:
“Sir Rafael, hindi ka ba natatakot na masyado mong sinuspoil ang wife mo?”
Sumagot siya:
Asawa ko si Alessandra. Trabaho kong mahalin siya, alagaan siya at siguraduhing masaya siya habang buhay.
Tiningnan ko ang bakanteng upuan.
Ako ang babaeng kinaiinggitan ng buong internet.
Pero isang buwan na akong natututong huwag maniwala sa nakikita online.
Nagsimula ang lahat sa isang voice message.
Nasa Cebu si Rafael noon para raw sa business meeting.
Akala ko reminder niya iyon para kumain ako ng gamot sa acid reflux ko.
Pero boses ng babae ang narinig ko.
“Anim na buwan pa lang akong bumabalik sa Pilipinas. Isang tawag ko lang, lumapit agad siya.”
Tumawa ang babae.
“Yung blue fireworks? Para talaga sa akin iyon. Kaso ayoko ng blue.”
“Sayang naman kung itatapon.”
“Pwede na sigurong ibigay sa asawa niya sa anniversary nila.”
Paulit-ulit kong pinakinggan.
Hanggang dalawang linggo ang lumipas.
May dinner kami kasama ang barkada ni Rafael.
Pumasok siya sa private room kasama ang isang magandang babae.
“Alessandra,” sabi niya, “si Bianca. Parang pinsan na rin ang turing namin sa isa’t isa.”
Ngumiti sa akin ang babae.
“Hi, Ate Sandra. Finally, nagkita rin tayo.”
Sa unang salita pa lang niya, nakilala ko na ang boses.
Siya iyon.
Gabing iyon, umuwi si Rafael na lasing.
May text akong natanggap mula sa unknown number.
Ang saya sa rooftop kanina.
Kasunod:
Sorry ha. Medyo napadami yata ang kalmot ko sa ex-boyfriend ko.
Tumingin ako kay Rafael.
Bukas ang dalawang butones ng polo niya.
May sariwang mga marka sa dibdib.
At sa kuwelyo ng custom-made white shirt na regalo ko sa kanya noong anniversary namin noong nakaraang taon, may pulang lipstick.
Ako mismo ang nagburda sa collar noon.
Isang salita.
Husband.
Naaalala ko pa ang sinabi niya noong matanggap niya iyon.
“Kapag suot ko ito, lagi kong maaalala na may asawa ako.”
“Walang ibang babaeng makakalapit.”
Pero ngayong gabi, may lipstick sa tabi mismo ng salitang iyon.
Hindi ko siya ginising.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko siya tinanong.
Dahil minsan, kapag malinaw na malinaw na ang sagot, ang pagtatanong ay paraan lang para saktan pa ang sarili.
May natitira pa rin akong kaunting pag-asa para sa anniversary namin.
Akala ko baka dumating siya.
Baka umamin.
Baka magsabi ng katotohanan.
Pero limang minuto matapos akong maupo sa restaurant, tumawag siya.
“Sandra, sorry. May inaasikaso lang akong surprise para sa’yo.”
“Kumain ka na.”
“Panoorin mo ang fireworks. Para sa’yo iyon.”
Iyon lang.
Makalipas ang dalawang minuto, may ipinadalang litrato sa akin ang unknown number.
Binuksan ko.
Si Rafael.
Nakaupo sa candlelight dinner.
Sa tapat niya si Bianca.
May roses.
May wine.
May kandila.
Samantalang sa Instagram, ipinagmamalaki niya sa buong mundo kung gaano niya ako kamahal.
Isinara ko ang phone.
Pag-uwi ko, kumuha ako ng gunting.
Kinuha ko sa closet ang partner shirt namin.
Ginupit ko.
Kasunod ang kopya ng marriage certificate namin.
Inilagay ko lahat sa isang eleganteng gift box.
At sa ibabaw, isinulat ko:
PARA SA PANGALAWA MONG KASAL.
Narinig ko ang pagbukas ng pinto.
“Nandito na ako, wife!”
Pumasok si Rafael na parang walang nangyari.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“May surprise pa ako.”
Sa driveway, naghihintay ang isang malaking delivery truck.
Pagbukas ng giant gift box, lumitaw ang isang brand-new customized luxury SUV na kulay blush pink.
Nagpalakpakan ang staff.
Ngumiti si Rafael habang inilalagay ang susi sa palad ko.
“Sabi mo gusto mong magpalit ng sasakyan. Kahit ano gusto mo, ibibigay ko.”
Doon ko napansin ang manipis na black lace na nakatali sa kaliwang wrist niya.
Hindi iyon bracelet.
Strap iyon ng lingerie ng babae.
Napaatras ako.
“Ayaw mo?” nag-aalalang tanong niya. “Papapalitan natin.”
Umiling ako.
“Maganda ang kotse.”
Totoo naman.
Walang kasalanan ang kotse.
Siya ang ayaw ko na.
Pagpasok namin sa kuwarto, nakita niya ang gift box.
“Para sa akin?”
Mabilis kong tinakpan ang sulat.
Sinubukan niyang buksan.
Pinigilan ko siya.
“Hindi pa.”
“Kailan?”
“Seven days.”
Napangiti siya.
“May isa pa akong surprise sa’yo,” dagdag ko.
“Dalawa?”
“Oo.”
Tinitigan ko siya.
Ang una, ang kahon ng mga labi ng kasal namin.
Ang pangalawa…
ang mismong wedding ceremony niya kay Bianca.
Ngumiti ako.
“Sigurado akong magugustuhan mo.”
Napaisip siya.
“Seven days?”
Tumingin siya sa kisame.
“Wait… ano nga bang meron seven days from now?”
Hindi ako sumagot.
Dahil sa sandaling iyon, namatay ang pinakahuling bahagi ng pusong umaasang baka may natitira pa siyang pagmamahal sa akin.
Pitong araw mula ngayon ang birthday ko.
Dati, isang buwan pa lang bago iyon, may regalo na siyang nakahanda.
Ngayon, hindi na niya maalala.
Pero okay lang.
Dahil sa birthday ko ngayong taon…
ako ang magbibigay sa kanya ng pinakamalaking regalo sa buhay niya.
At wala siyang ideya na sa mismong araw na ihahatid ko siya sa altar para pakasalan ang unang pag-ibig niya—
ang flight ko palabas ng Pilipinas ay naka-book na rin.
PARTE2
Sa sumunod na pitong araw, abala si Rafael sa trabaho.
At abala naman ako sa paghahanda ng kasal niya.
Personal kong pinili ang ballroom ng isang five-star hotel sa Makati.
White roses.
Champagne-colored drapes.
Crystal chandeliers.
Isang live string quartet.
Halos kapareho ng dream wedding na minsang ikinuwento sa akin ni Bianca sa isang charity dinner dalawang taon bago kami ikasal ni Rafael.
Hindi niya alam na natatandaan ko iyon.
Si Camille ang nagtanong:
“Ma’am, sigurado po ba kayo?”
“Oo.”
“Pati gown ni Miss Bianca?”
“Bayaran mo.”
“Flowers?”
“Bayaran mo.”
“Hotel suite?”
“Bayaran mo rin.”
Napatingin siya sa akin.
“Ma’am… bakit parang kayo pa ang gumagawa ng lahat para maging masaya sila?”
Ngumiti ako.
“Dahil pagkatapos nito, wala na akong obligasyong isipin silang dalawa.”
Samantala, mas naging sweet sa akin si Rafael.
May padalang flowers sa office.
May breakfast sa kama.
May mamahaling bracelet.
At halos gabi-gabi, yakap niya ako.
“Sandra,” bulong niya minsan, “swerte ako sa’yo.”
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak.
Minsan talaga, ang pinakamasakit na kasinungalingan ay iyong sinasabi habang nakatingin sa mata mo ang taong pinaniniwalaan mo.
Dalawang araw bago ang birthday ko, nakita kong may message sa screen ng phone niya.
Bianca: Hindi na ako makapaghintay. Kailan mo siya iiwan?
Binasa iyon ni Rafael.
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos ay nag-type:
Give me time. Ayokong masaktan si Sandra.
Napangiti ako nang mapait.
Hindi niya gustong masaktan ako.
Pero patuloy niya akong niloloko.
Ganoon pala ang ibang tao.
Ayaw nilang maging kontrabida sa sarili nilang kuwento, kaya tinatawag nilang “pag-iingat” ang pagtataksil na hindi nila kayang aminin.
Dumating ang birthday ko.
Alas-sais ng umaga, gising na ako.
Dalawang maleta lang ang dinala ko.
Karamihan sa damit at alahas ko, iniwan ko.
Sa bedside table, inilagay ko ang wedding ring.
Hindi ko kailangan ng souvenir.
Pagbaba ko, nakita ko si Rafael sa dining room.
Nasa phone siya.
Nang makita ako, agad niya iyong ibinaba.
“Ang aga mo.”
“Oo.”
“May lakad ka?”
“Meron.”
Lumapit siya at hinalikan ako sa noo.
“Baka late ako mamaya.”
“May importanteng meeting.”
Tumingin ako sa kanya.
Hindi pa rin niya naaalala.
“Okay.”
Bago ako umalis, tinanong ko:
“Rafael, masaya ka ba?”
Napakunot-noo siya.
“Of course.”
“Kung may isang bagay kang gustong-gusto pero hindi mo makuha dahil sa akin, ano iyon?”
Biglang nanigas ang mukha niya.
Pero ilang segundo lang.
“Saan nanggagaling ‘yan?”
“Wala lang.”
Hinaplos niya ang buhok ko.
“Ikaw ang gusto ko. Ikaw lang.”
Ngumiti ako.
“Good.”
Dahil iyon ang huling kasinungalingang maririnig ko mula sa kanya bilang asawa.
Alas-kuwatro ng hapon, dumating ako sa hotel.
Nandoon na ang invited guests.
Karamihan ay malalapit na kaibigan ni Rafael.
Akala nila surprise birthday party ko iyon.
Maging si Rafael, nang dumating, nakasuot ng dark formal suit at nakangiti.
“Sandra!”
Lumapit siya.
“Teka… ikaw ba ang nag-organize nito?”
“Oo.”
“Para saan?”
“Para sa’yo.”
Nagliwanag ang mukha niya.
“Sabi ko na nga ba may surprise ka.”
Napatingin siya sa malaking stage.
May puting bulaklak.
May aisle.
May altar.
Unti-unting nawala ang ngiti niya.
“Sandra…”
Biglang tumugtog ang wedding march.
Bumukas ang pinto sa likod ng ballroom.
At lumitaw si Bianca.
Nakaputing wedding gown.
Halatang shocked din siya.
May dalawang staff na umalalay sa kanya.
Napalingon si Rafael sa akin.
“Ano ‘to?”
Iniabot ko sa kanya ang gift box.
“Happy birthday sa akin.”
“Pero regalo mo.”
Nanginginig ang daliri niyang binuksan iyon.
Una niyang nakita ang ginupit na partner shirt.
Sunod ang marriage certificate.
Pagkatapos, ang divorce agreement na pinirmahan ko.
Nanlaki ang mata niya.
“Sandra…”
“Nasa lawyer na ang original.”
“Anong ginagawa mo?”
Itinuro ko si Bianca.
“Binibigyan kita ng kalayaan.”
Namutla si Bianca.
“Alessandra, hindi ko—”
“Tahimik.”
Hindi ako sumigaw.
Pero tumahimik ang buong ballroom.
Nilabas ko ang phone ko.
Sa malaking LED screen sa likod namin, lumitaw ang screenshots.
Ang voice message.
Ang rooftop texts.
Ang litrato ng candlelight dinner.
Ang messages nila.
Kailan mo siya iiwan?
Kasunod ang sagot ni Rafael.
Give me time.
May mga napasinghap.
Isang matandang business partner ni Rafael ang napailing.
Isa sa mga pinsan niya ang tumingin kay Bianca na parang ngayon lang niya ito nakilala.
“Sandra,” mariing sabi ni Rafael, “pakinggan mo ako.”
“Labindalawang taon kitang pinakinggan.”
“Ngayon, ako naman.”
Hindi siya nakapagsalita.
“Isang buwan akong tahimik dahil gusto kong malaman kung hanggang saan mo kayang dalhin ang kasinungalingan.”
“Anniversary natin, pinili mong kumain kasama siya.”
“Pero sa social media, ako ang minahal mo.”
“Binilhan mo ako ng kotse habang may strap ng underwear niya sa pulso mo.”
“Umuwi kang may lipstick niya sa damit na may burdang ‘Husband’.”
Napayuko siya.
“Hindi ko siya minahal nang higit sa’yo.”
Napatawa ako.
Mahina.
“Rafael, huwag mong gawing insulto ang pagtataksil mo.”
“Kung hindi mo siya mahal, mas masahol.”
“Sinira mo tayo para sa isang bagay na hindi mo naman pala pinahahalagahan.”
Lumapit siya sa akin.
Hinawakan ko ang kamay ko palayo.
“Sandra, nagkamali ako.”
“Tapusin natin ‘to sa bahay.”
“Hindi.”
“Ikaw ang gumawa nitong pampubliko.”
“Habang kasama mo siya, ipinost mo sa libo-libong tao na perfect husband ka.”
“Kaya nararapat lang na malaman ng mga taong iyon kung ano ang totoong nangyayari.”
Humagulgol si Bianca.
“Hindi ko gustong sirain ang marriage ninyo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Talaga?”
“Yung voice message?”
“Yung pictures?”
“Yung messages sa unknown number?”
“Hindi mo gustong sirain?”
Hindi siya nakasagot.
“Relax,” sabi ko.
“Hindi kita aagawan.”
“Sa’yo na siya.”
Napatingin si Rafael sa akin na parang sinaksak ko siya.
“Hindi ako magpapakasal kay Bianca!”
“Bakit?”
“Hindi siya ang gusto kong pakasalan!”
“Rafael.”
Tinanggal ko ang singsing niya sa kamay ko—ang backup ring na suot ko para sa event—at inilapag sa palad niya.
“Hindi mo na kailangang piliin sa aming dalawa.”
“Pinili ko na para sa sarili ko.”
Biglang humakbang siya.
“Saan ka pupunta?”
Doon ko unang ngumiti nang totoo.
“Home.”
“Sa condo?”
Umiling ako.
“Vancouver.”
Nanlaki ang mata niya.
“Today?”
“Oo.”
“Sandra, birthday mo ngayon…”
Tumigil siya.
Parang saka lang tumama sa kanya ang sariling sinabi.
Birthday ko.
Ngayon niya lang naalala.
Napapikit siya.
“Diyos ko…”
Tumango ako.
“Exactly.”
Hinawakan niya ang noo niya.
“Please.”
“Please, huwag kang umalis.”
“Naaalala mo ba ang agreement na pinirmahan mo bago tayo ikasal?”
Namuti ang mukha niya.
Naalala niya.
Kapag umuwi akong mag-isa sa pamilya ko dahil sa sakit na dulot ng marriage namin, hindi niya ako susundan.
Isang kondisyon iyon ng mga magulang ko.
At pumirma siya.
Noon, tumawa pa siya.
Sinabi niyang hindi kailanman mangyayari iyon.
“Sandra…”
“Goodbye, Rafael.”
Bigla siyang yumakap sa akin.
Sa unang pagkakataon sa buong gabi, nawalan siya ng kontrol.
“Hindi ko kayang mawala ka.”
Tahimik kong tinanggal ang mga kamay niya.
“Kayang-kaya mo.”
“Ginawa mo nga nang isang buwan habang nasa tabi pa kita.”
Hindi na siya nakasagot.
Iniwan ko silang dalawa sa gitna ng ballroom.
Walang kasalang nangyari.
Walang groom.
Walang bride.
Pero may natapos na marriage.
Sa airport, tumawag nang tumawag si Rafael.
Twenty-three missed calls.
Pagkatapos, voice messages.
Sandra, please answer.
Hindi ko siya mahal.
Kaya kong ayusin ‘to.
Please huwag kang sumakay.
Mahal kita.
Hindi ko pinakinggan ang huli.
Habang naghihintay sa boarding gate, tumawag si Mama.
“Anak?”
Nang marinig ko ang boses niya, doon ako unang umiyak.
Hindi sa restaurant.
Hindi nang makita ko ang lipstick.
Hindi nang makita ko si Bianca sa wedding dress.
Kundi nang may taong nagsabi sa kabilang linya:
“Umuwi ka na.”
“Ready na ang kwarto mo.”
Walang tanong.
Walang sermon.
Walang “sabi ko sa’yo.”
Umiyak ako nang tuluyan.
“Mama…”
“Nandito kami ni Papa.”
Sa eroplano, tuluyan kong pinatay ang phone ko.
Pagkalipas ng ilang linggo, nakarating din sa akin ang balita.
Hindi naging sila ni Bianca.
Sinisi siya ni Rafael sa pagkasira ng marriage namin.
Sinisi naman ni Bianca si Rafael dahil pinaniwala raw siyang iiwan niya ako.
Nag-away sila.
Nagkalat ang screenshots online.
Maraming business partners ni Rafael ang nadismaya sa paraan ng paggamit niya sa public image ng marriage namin para magmukhang family man.
Pero wala na akong pakialam.
Nagpatuloy ang legal separation at dissolution process sa pamamagitan ng aming lawyers ayon sa naaangkop na legal arrangements sa aming sitwasyon.
Hindi ko na siya kinausap nang personal.
Isang gabi, dalawang buwan matapos akong makauwi, may natanggap akong email.
Mula kay Rafael.
Mahaba iyon.
Humihingi ng tawad.
Sinabi niyang araw-araw daw siyang dumadaan sa dating kwarto namin.
Nandoon pa rin ang side ng closet ko na walang laman.
Hindi raw niya maibenta ang pink na sasakyang binili niya para sa akin.
Hindi raw niya kayang pumasok sa restaurant kung saan niya ako iniwan noong anniversary namin.
At sa dulo:
Kung bibigyan mo ako ng isang chance, sisimulan ko ulit kahit zero.
Matagal kong tinitigan ang email.
Pagkatapos, sumagot ako ng dalawang linya.
Hindi mo kailangang magsimula ulit kasama ako.
Matuto ka lang na huwag gawin sa susunod na tao ang ginawa mo sa akin.
Iyon ang huling mensaheng ipinadala ko.
Makalipas ang isang taon, birthday ko ulit.
Walang ballroom.
Walang luxury car.
Walang fireworks.
Nasa backyard lang kami nina Mama at Papa.
May maliit na cake.
May spaghetti.
May pancit.
May lumpiang Shanghai na sobrang dami dahil laging sumosobra gumawa si Mama.
Habang hinihipan ko ang kandila, tinanong ni Papa:
“Anong wish mo?”
Napaisip ako.
Noong mga nakaraang birthday, palagi akong humihiling na sana manatiling masaya ang marriage namin.
Ngayon, wala akong hiniling na lalaki.
Wala akong hiniling na romance.
Ngumiti ako.
“Wala.”
“Bakit?”
“Tingin ko nakuha ko na.”
“Ano?”
Tumingin ako sa bahay.
Sa mga magulang ko.
Sa tahimik na buhay na dati kong kinatatakutang simulan.
“Yung sarili ko.”
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, hindi ko naramdaman na may nawawala.
Dahil minsan, ang tunay na happy ending ay hindi iyong bumalik ang taong nanakit sa’yo.
Hindi rin iyong nagsisi siya nang sobra.
Ang tunay na happy ending ay iyong dumating ang araw na hindi mo na kailangan ang pagsisisi niya para maging payapa.
MENSAHE SA MGA MAMBABASA
Hindi lahat ng relasyon ay kailangang iligtas dahil lamang matagal na itong pinagsamahan. Ang mga taon, alaala at pangako ay mahalaga—pero hindi sila lisensya para paulit-ulit tayong saktan.
Kapag ang pagmamahal ay nawalan na ng katapatan at respeto, minsan ang pinakamatapang na paraan ng pagmamahal ay ang piliin mong iligtas ang sarili mo.
Dahil ang pag-alis ay hindi laging pagkatalo.
Minsan, iyon mismo ang unang hakbang pauwi sa sarili mong buhay.
