ISANG LINGGO MATAPOS NIYA AKONG IWAN PARA SA KANYANG CHILDHOOD SWEETHEART, BUMALIK AKO BILANG PINAKASIKAT NA BRIDAL DESIGNER—HINDI NIYA ALAM, AKO PALA ANG BABAENG BINAYARAN NIYA NG ₱50 MILYON PARA GUMAWA NG WEDDING GOWN NILA
Isang linggo matapos akong bigyan ng asawa ko ng annulment papers dahil bumalik na raw ang babaeng tunay niyang mahal, bumalik din ako sa dati kong buhay.
Sa loob ng limang taon, itinago ko ang isang pangalan na minsang kilala sa Paris, Milan, at New York.
TRIS.
Ang bridal designer na kayang magpahintay ng mga prinsesa, artista, at bilyonaryo nang mahigit isang taon para lang makagawa ng isang gown.
At ang unang kontratang dumating sa mesa ko matapos akong bumalik?
Wedding gown ng bagong fiancée ng sarili kong asawa.
“Ma’am, ₱50 million!” halos mapasigaw si Mica, assistant ko, habang iwinawagayway ang kontrata. “Private commission. Walang budget limit. Gusto raw ni Mr. Rafael Villareal ang pinakamagandang wedding gown na nagawa mo sa buong career mo.”
Natigil ang kamay ko.
Villareal.
Hindi ko na kailangang basahin ang buong pangalan.
Rafael Villareal.
Asawa ko.
Sa susunod na dalawampu’t siyam na araw.
Tiningnan ni Mica ang contract na parang gold bar.
“Sobrang in love yata nitong lalaki. Sabi online, limang taon niyang hinintay bumalik si Bianca Alonzo mula London. Pagbalik na pagbalik, proposal agad sa BGC. Private fireworks, Cartier ring, buong rooftop restaurant ni-reserve.”
Ngumiti ako habang pinagmamasdan ang maputlang guhit sa ring finger ko.
“Romantic nga.”
Hindi alam ni Mica kung gaano kapait ang dalawang salitang iyon.
Isang linggo lang ang nakalipas, anniversary namin ni Rafael.
Limang taon.
Ako mismo ang nagluto ng dinner.
May candlelight.
May paborito niyang steak.
At sa bulsa ko, may ultrasound result na gusto kong ibigay sa kanya pagkatapos naming kumain.
Anim na linggo akong buntis noon.
Pero hindi man lang siya umupo.
Inilapag niya sa mesa ang folder.
“Celeste, tapusin na natin.”
Parang biglang nawala ang tunog ng buong bahay.
“Ano?”
“Annulment.”
Hinawakan ko ang ultrasound paper sa loob ng bulsa ko.
“Sigurado ka?”
Hindi siya nag-atubili.
“Bumalik na si Bianca.”
Iyon lang.
Parang sapat nang paliwanag iyon para burahin ang limang taon naming pagsasama.
“Tama na ang pagpapanggap natin. Hindi kita mahal. At ayoko nang manatili sa isang kasal na hindi ko naman ginusto.”
Naramdaman kong parang may malamig na kamay na pumisil sa puso ko.
“Isang linggo,” dagdag niya. “Mag-usap tayo ulit pagkatapos. Thirty-day legal cooling period muna bago kumpletuhin ng lawyers.”
Hindi ko sinabi sa kanya ang tungkol sa baby.
Hindi ko rin siya pinigilan.
Pinirmahan ko ang preliminary papers.
At kinabukasan, tinawagan ko ang matalik kong kaibigang si Amanda.
“Bubuksan ko ulit ang studio.”
Kaya ngayon, narito ako.
At gusto ng lalaking itinapon ako na ako mismo ang gumawa ng wedding gown ng babaeng pinili niya kapalit ko.
“Decline it,” sabi ko.
Nanlaki ang mata ni Mica.
“Ma’am?! ₱50 million!”
“Kakabalik ko lang. Ayokong tumanggap agad ng high-profile commission.”
Nakita kong gusto pa niyang mangatuwiran, pero tumango rin siya.
Ang totoo, hindi pera ang problema.
Ayoko lang maging parte ng kasal nila.
Sa loob ng limang taon, isinara ko ang sarili kong mundo para maging Mrs. Villareal.
Iniwan ko ang atelier ko sa Paris.
Tinanggihan ko ang mga international collaborations.
Inaral ko kung paano gustong timplahin ni Rafael ang kape.
Kung anong oras dapat ihain ang hapunan.
Kung anong klaseng necktie ang bagay sa meetings niya.
Mahigit isang libo’t walong daang araw, ginawa kong sentro ng buhay ko ang isang lalaking hindi man lang napansin na unti-unti kong binubura ang sarili ko.
Ngayon, ayoko nang gawin iyon.
Gusto ko lang makalabas nang tahimik.
Pero kinabukasan, habang palabas ako ng pantry ng atelier sa Makati, nabangga ko ang isa naming male designer.
“Sorry!” mabilis niyang sabi, sabay hawak sa siko ko para hindi ako matumba.
Saktong bumukas ang elevator.
At doon ko nakita sina Rafael at Bianca.
Magkahawak-braso.
Nakatitig sa amin.
Tumigas ang mukha ni Rafael.
Binitiwan ko agad ang kasama ko at pumasok sa pantry.
Akala ko tapos na.
Pero makalipas ang ilang segundo, sumara ang pinto sa likod ko.
Humarap ako.
Si Rafael.
Bigla niyang hinawakan ang pulso ko.
“Mrs. Villareal,” malamig niyang sabi. “Hindi pa tayo hiwalay.”
Tiningnan ko ang namumulang balat ko.
“Funny.”
“Ano?”
“Akala ko ikaw ang dapat sabihan niyan. Nasa lahat ng social media ang engagement announcement mo habang legal wife mo pa rin ako.”
Humigpit ang panga niya.
“Ginagawa mo ba ’to para pagselosin ako?”
Napatawa ako.
“Excuse me?”
Lumapit siya.
“Gagamit ka ng ibang lalaki para kunin ang attention ko?”
Hindi ako nakasagot agad.
Hindi dahil guilty ako.
Kundi dahil hindi ko maisip kung paano naging ganoon kalaki ang ego ng taong minsan kong minahal.
Hinawakan niya ang baba ko.
“Tumigil ka na, Celeste. Kahit anong gawin mo, hindi kita mamahalin.”
Masakit.
Dapat sanay na ako.
Pero nang marinig ko ulit iyon mula sa kanya, parang muling binuksan ang sugat na pilit ko nang tinatahi.
Namasa ang mga mata ko.
Saglit na nagbago ang ekspresyon niya.
Parang may gustong sabihin.
Parang itataas pa niya ang kamay para hawakan ang mukha ko.
Pero tumunog ang phone niya.
“Raf?”
Boses ni Bianca.
Malambing.
“Nasaan ka? Nilalamig ako.”
Agad lumambot ang tono niya.
“Kukunin ko lang ang shawl mo. Papunta na ako.”
Pagkatapos, umalis siya.
At doon ko tuluyang naintindihan.
Hindi pala malamig si Rafael.
Hindi lang talaga ako ang babaeng gusto niyang initan.
Pagpasok ko sa consultation room makalipas ang ilang minuto, naroon na silang dalawa.
May dalang kape si Bianca at nakasuot ng ivory dress na halatang designer piece.
Nang makita niya akong may hawak na tray, napataas ang kilay niya.
“Oh.”
Ngumiti siya.
“Celeste? Dito ka na pala nagtatrabaho?”
Hindi ako sumagot.
Tinignan niya ang coffee tray ko.
“Assistant ka?”
Bago pa ako makapagsalita, kumapit siya sa braso ni Rafael.
“Raf, kawawa naman siya. Baka kaya kailangan niya talaga ng pera.”
Napatingin ako sa kanya.
“Anong ibig mong sabihin?”
Nagkunwari siyang nahihiya.
“Dahil sa akin ka hiniwalayan ni Rafael. Siguro dapat dagdagan mo na lang ang settlement niya. Kahit another ₱5 million.”
Hinaplos ni Rafael ang balikat niya.
“Kung gusto mo.”
Napangiti ako.
Mahina muna.
Pagkatapos, hindi ko na napigilan.
“May nakakatawa?” malamig na tanong ni Rafael.
“Meron.”
Inilapag ko ang tray.
“Ms. Alonzo, paalala lang. Hangga’t hindi kumpleto ang annulment, legal wife pa rin ako.”
Tiningnan ko ang mamahaling scarf sa balikat niya.
“At kung binili ni Rafael ang scarf na iyan gamit ang marital assets, technically, may parte ako riyan.”
Nawala ang ngiti ni Bianca.
“Celeste—”
“At kung gusto kong maging petty,” patuloy ko, “puwede kong ipasuri sa abogado kung magkano sa pera naming mag-asawa ang ginamit sa gifts, trips, hotel bookings, jewelry at proposal ninyo.”
“Enough!”
Biglang tumaas ang boses ni Rafael.
Natahimik ang buong silid.
Tinitigan niya ako na parang ako ang gumagawa ng eksena.
“Know your place.”
Sandaling nanikip ang dibdib ko.
Pangalawang beses niya nang sinabi iyon ngayong araw.
Una, nang may lalaking humawak sa braso ko.
Ngayon, para ipagtanggol ang babaeng hawak niya sa harap ng legal wife niya.
Dahan-dahan akong ngumiti.
“Don’t worry, Mr. Villareal.”
“Pagkatapos ng annulment, sisiguraduhin kong hindi na ako magiging parte ng buhay mo kahit kailan.”
Ngumiti si Bianca na parang siya ang nanalo.
Pero bago pa siya makapagsalita, bumukas ang pinto.
Pumasok si Amanda, best friend ko at managing director ng atelier.
Diretso siyang lumapit sa mesa.
“Sorry for the delay.”
Pagkatapos, iniabot niya ang isang folder kay Rafael.
“Mr. Villareal, regarding your ₱50-million commission…”
Huminga siya nang malalim.
“…we already informed your office that TRIS declined it.”
Natigilan si Bianca.
“Declined?”
Umirap si Rafael.
“Double the fee.”
Amanda almost smiled.
“Hindi pera ang dahilan.”
“Then arrange a meeting with her.”
“Hindi kailangan.”
Dahan-dahang lumingon sa akin si Amanda.
At sa harap nina Rafael at Bianca, malinaw niyang sinabi:
“Dahil nasa harap n’yo na siya.”
Tumigil ang paghinga ni Rafael.
“Celeste…”
Itinuro ako ni Amanda.
“Meet Celeste Aguirre Villareal.”
“Better known internationally as—”
“TRIS.”
PARTE2
“…TRIS.”
Walang nagsalita.
Parang biglang nawalan ng hangin ang consultation room.
Nakatingin si Bianca sa akin na parang may sinabi si Amanda na imposible.
Si Rafael naman ay hindi gumagalaw.
Napunta ang mga mata niya mula sa akin, sa malaking framed magazine cover sa dingding.
Doon, may litrato ng isang bridal gown na ginawa ko para sa royal wedding sa Europe limang taon na ang nakalipas.
Sa ilalim nito, malinaw ang caption:
TRIS — CELESTE AGUIRRE
Unti-unting nagbago ang mukha niya.
“Hindi maaari.”
Tahimik kong kinuha ang coffee tray.
“Bakit?”
Hindi siya nakasagot.
Ngumiti si Amanda.
“Before marrying you, Celeste was already one of the youngest Filipino designers invited to Paris Haute Couture Week. Her gowns have been worn by royalty, actresses, heirs and international celebrities.”
Tinuro niya ang glass wall sa labas.
“Ang atelier na ito, siya ang original founder.”
Napatingin si Rafael sa paligid na tila ngayon lang niya nakita ang lugar.
“Akala ko…”
“Akala mo receptionist siya?” tanong ni Amanda.
Hindi sumagot si Rafael.
Pero alam kong higit pa roon ang iniisip niya.
Akala niya isa akong babae na walang sariling career.
Walang sariling pera.
Walang sariling mundo.
Sa loob ng limang taon, hindi niya man lang tinanong kung ano talaga ang iniwan ko para maging asawa niya.
Si Bianca ang unang naka-recover.
“Raf,” mahina niyang sabi. “Hindi naman mahalaga kung sino siya. We came here for the gown.”
Pagkatapos ay bumaling siya sa akin.
Mas mahinahon na ngayon ang tono.
“Celeste, kung personal issue lang naman ito, huwag na nating ihalo sa trabaho. We can increase the payment.”
“Hindi ko tinatanggap ang commission.”
“₱60 million?”
“No.”
“₱70 million.”
“No.”
Napangiwi siya.
“₱100 million.”
Tumawa si Amanda.
“Ms. Alonzo, that is not how TRIS works.”
Namula ang mukha ni Bianca.
Tumingin si Rafael sa akin.
“Celeste. Private conversation.”
“Wala tayong kailangang pag-usapan.”
“Meron.”
“No.”
“Celeste.”
Sa limang taon naming pagsasama, bihira niya akong tawagin sa pangalan nang may ganoong tono.
Hindi utos.
Hindi pagkainis.
Parang… pagkalito.
Pero huli na.
Tinignan ko si Amanda.
“Please escort them out.”
Mabilis na tumayo si Rafael.
“Celeste!”
Huminto ako sa pinto.
“Mr. Villareal, pumunta kayo rito bilang clients.”
“Tinanggihan ang project ninyo.”
“End of discussion.”
Hindi sila bumalik kinabukasan.
Pero nagsimula ang gulo online.
May nakakita pala kay Rafael at Bianca na pumasok sa atelier.
Ilang oras lang, kumalat na ang balita na gusto raw nilang kunin si TRIS para sa wedding gown.
Nang malaman ng entertainment press na tinanggihan ko ang commission, mas lalong lumaki ang issue.
Why Did TRIS Reject The Wedding Of The Year?
₱50-Million Gown Turned Down By Mystery Designer
Hindi ako nag-comment.
Pero tatlong araw pagkatapos, may mas malaking balitang sumabog.
Lumabas ang lumang interview ko mula limang taon na ang nakalipas.
Bago ako nawala sa fashion world.
Sa interview, sinabi ko:
“I’m stepping away because I’m getting married. For once, I want to build something that isn’t a dress. I want to build a home.”
Mabilis iyong kumalat.
At hindi nagtagal, may nakapag-connect sa maiden name ko sa marriage records.
Boom.
TRIS IS RAFAEL VILLAREAL’S LEGAL WIFE.
BILLIONAIRE HEIR ORDERED WEDDING GOWN FROM THE WIFE HE IS LEAVING.
Nang makita ko ang headlines, pinatay ko ang phone ko.
Ayoko nang basahin.
Ang mas mahalaga sa akin noon ay ang appointment ko sa doktor.
Tahimik akong nakahiga habang gumagalaw ang ultrasound wand.
“Heartbeat is good,” sabi ng OB.
May lumitaw na maliit na pulso sa screen.
Hindi ko napigilang ngumiti.
Lahat ng sakit sa nakaraang linggo, pansamantalang nawala.
May buhay sa loob ko.
Buhay na hindi ko kailangang ipaglaban para mahalin ako.
Paglabas ko ng clinic sa St. Luke’s BGC, may taong nakatayo sa corridor.
Si Rafael.
Nanigas ako.
Nanigas din siya nang makita ang envelope sa kamay ko.
Hospital logo.
OB-GYN department.
Bumaba ang tingin niya sa tiyan ko.
“Bakit ka nandito?”
“Personal.”
Lumapit siya.
“May sakit ka?”
“Hindi.”
“Then why—”
Tumunog ang phone ko.
Ang clinic secretary.
“Ms. Aguirre, naiwan po ninyo ang prenatal vitamins.”
Bago ko pa maibaba ang tawag, nagbago na ang mukha ni Rafael.
“Prenatal?”
Hindi ako sumagot.
Namutla siya.
“Celeste.”
Tahimik.
“Buntis ka?”
Pinisil ko ang envelope.
Ilang segundo kaming nakatitig sa isa’t isa.
Pagkatapos, umamin ako.
“Yes.”
Parang may humampas sa kanya.
“How long?”
“Eight weeks.”
Mabilis siyang nag-compute.
At nakita ko ang eksaktong sandaling naintindihan niya.
“Buntis ka na noong anniversary natin.”
“Yes.”
“Alam mo na noong binigay ko ang annulment papers?”
“Yes.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napatawa ako nang mahina.
“Para saan?”
Napakunot-noo siya.
“Anong para saan?”
“Para mag-stay ka dahil buntis ako?”
“Celeste—”
“Sinabi mong hindi mo ako mahal.”
Hindi siya makapagsalita.
“Sinabi mong ayaw mo nang matali sa marriage natin.”
“Hindi ganoon—”
“Exactly ganoon.”
Dumaan sa mukha niya ang kung anong hindi ko mabasa.
Regret?
Fear?
Possessiveness?
Hindi ko alam.
At ayoko nang alamin.
“Anak ko rin ’yan.”
“Hindi ko naman sinabi na hindi.”
“Then stop the annulment.”
Doon ako natigilan.
“What?”
Lumapit siya.
“We don’t have to continue.”
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.
“Dahil buntis ako?”
“Hindi lang dahil doon.”
“Then bakit?”
Bumuka ang bibig niya.
Walang lumabas.
At sapat na iyon.
Ngumiti ako nang mapait.
“Exactly.”
Iniwan ko siya sa corridor.
Kinagabihan, si Bianca naman ang pumunta sa condo ko.
Hindi ko sana pagbubuksan.
Pero paulit-ulit siyang kumatok.
Pagbukas ko, wala na ang dating confident smile niya.
“May kailangan akong itanong.”
“Ano?”
“Buntis ka ba?”
Napatingin ako sa kanya.
“Si Rafael nagsabi?”
“Hindi.”
“Then wala kang pakialam.”
Nanginginig ang labi niya.
“He cancelled the venue meeting.”
Hindi ako sumagot.
“He cancelled our engagement shoot.”
Still nothing.
“And today, hindi niya sinagot ang calls ko.”
“Bianca, hindi ko problema ang relasyon ninyo.”
Biglang tumaas ang boses niya.
“Hindi mo siya mahal dati!”
Natawa ako.
“Excuse me?”
“Alam ko ang marriage ninyo. Arrangement iyon. Hindi ka niya mahal.”
“Correct.”
“So bakit hindi ka mawala?”
Doon ako napatitig sa kanya.
“Ms. Alonzo, siya ang humingi ng divorce.”
“Pinirmahan ko.”
“Tinanggihan ko ang wedding gown.”
“Bumalik ako sa trabaho.”
“Ano pa bang gusto mong gawin ko? Mag-disappear sa Pilipinas para komportable ka?”
Namula siya.
“Alam mo namang babalik siya sa ’yo dahil buntis ka.”
“Then kausapin mo siya.”
“Hindi ako.”
Isinara ko ang pinto.
Kinabukasan, may tumawag sa akin mula sa Villareal Group.
Emergency board meeting daw.
Hindi ako pumunta.
Pagkatapos, tumawag ang abogado ko.
“Celeste, may development.”
“Ano?”
“Rafael’s side wants to revise the annulment agreement.”
“Decline.”
“May isa pa.”
Tahimik siya saglit.
“The original ₱10-million settlement offer has been withdrawn.”
Napangiti ako.
Expected.
“Okay.”
“Pero pinalitan nila ng transfer of one Villareal property in Forbes Park plus shares valued at approximately ₱600 million.”
Natigilan ako.
“Ano?”
“And he requested joint counseling.”
Napapikit ako.
“Decline everything.”
“Are you sure?”
“Yes.”
“Celeste, malaking amount iyon.”
“Hindi ko kailangan.”
Dahil sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, naalala kong bago pa ako maging Mrs. Villareal, kaya ko nang buhayin ang sarili ko.
Makalipas ang isang linggo, nagkaroon ng charity fashion gala sa Makati Shangri-La.
Iyon ang first public appearance ko bilang TRIS matapos ang limang taon.
Paglabas ko sa ballroom, sabay-sabay ang flash ng cameras.
“TRIS! Over here!”
“Celeste, totoo bang hiwalay na kayo ni Rafael?”
“Did you reject ₱100 million for Bianca’s gown?”
“Are you pregnant?”
Hindi ako sumagot.
Naglakad lang ako diretso.
Hanggang may isang reporter na sumigaw:
“Do you still love Rafael Villareal?”
Doon ako huminto.
Lumingon ako.
“May mga taong minamahal natin nang matagal.”
“Pero hindi ibig sabihin na dapat habang-buhay tayong manatili sa lugar kung saan hindi tayo pinipili.”
At iyon lang.
Kinabukasan, iyon ang naging headline.
Hindi ko alam na napanood din iyon ni Rafael.
Tatlong araw bago ang final annulment meeting, pumunta siya sa atelier.
Mag-isa.
Walang bodyguard.
Walang Bianca.
Nasa fitting room ako nang sabihin ni Amanda.
“Gusto mo bang paalisin ko?”
Umiling ako.
“Hayaan mo.”
Pumasok siya.
Pagod ang mukha niya.
May hawak na maliit na velvet box.
Nakita ko agad.
Wedding ring ko.
Iyong iniwan ko sa bahay noong umalis ako.
“Bakit dala mo ’yan?”
“Naalala mo noong unang taon natin?”
Tahimik ako.
“Nasira ang cufflink ko bago ang company gala.”
Naalala ko.
“Tinahi mo mismo ang sleeve para hindi halata.”
“Second year. Nagka-food poisoning ako before Singapore flight.”
“Hindi ka umalis sa hospital.”
“Third year…”
“Rafael.”
Tumigil siya.
“Anong point nito?”
Huminga siya.
“Hindi ko napansin.”
“Ano?”
“Lahat.”
Namula ang mata niya.
“Hindi ko napansin kung gaano karami ang ginawa mo.”
“Hindi ko alam kung ano ang iniwan mo.”
“Hindi ko man lang alam na ikaw si TRIS.”
“Hindi dahil itinago mo.”
“Kundi dahil hindi ako nagtanong.”
Napakagat ako sa loob ng pisngi ko.
Sa loob ng maraming taon, iyon lang sana ang gusto kong marinig.
Na nakita niya ako.
Pero bakit ngayong wala na akong hinihintay?
“Akala ko mahal ko si Bianca,” mahina niyang sabi.
Napapikit ako saglit.
“Rafael, please.”
“Five years ko siyang hinintay.”
“Then she came back.”
“Akala ko iyon ang proof.”
“Pero noong umalis ka…”
Huminto siya.
Parang nahihirapang lunukin ang susunod na salita.
“Walang nagbago sa bahay.”
“Everything was exactly where you left it.”
“Pero hindi ko kayang tumira roon.”
Dahan-dahan niyang inilapag ang singsing sa mesa.
“Celeste, puwede bang huwag muna nating ituloy?”
Tinitigan ko siya.
“Naghiwalay na ba kayo ni Bianca?”
“Yes.”
“Bakit?”
“Dahil unfair sa kanya kung itutuloy ko habang ikaw ang iniisip ko.”
Napangiti ako.
Hindi masaya.
“Five years, Rafael.”
“Five years akong nasa harap mo.”
“Every morning.”
“Every night.”
“Every birthday.”
“Every anniversary.”
“Hindi mo ako nakita.”
Nanginginig ang panga niya.
“I know.”
“Then don’t ask me to erase everything dahil finally nakita mo ako noong paalis na ako.”
Hindi siya sumagot.
“In love ka ba sa akin ngayon?”
Tahimik.
Naghintay ako.
Napaluha siya.
“I don’t know.”
At sa kakaibang paraan, iyon ang pinaka-honest na sagot na ibinigay niya sa akin sa loob ng limang taon.
Tumango ako.
“Then huwag mong tawaging love ang fear of losing me.”
Parang nasaktan siya.
Pero hindi siya tumutol.
Kinuha ko ang velvet box at ibinalik sa kamay niya.
“Tomorrow, sign the papers.”
Kinabukasan, ginawa niya.
Walang eksena.
Walang pagtutol.
Pagkatapos pumirma, matagal niyang tinitigan ang dokumento.
“Pwede ba akong maging parte ng buhay ng anak natin?”
Tumingin ako sa kanya.
“Bilang ama?”
“Yes.”
“Then be a good one.”
“Pero hindi mo kailangang maging asawa ko para gawin iyon.”
Tumango siya.
At sa unang pagkakataon, nakita kong talagang tinanggap niya ang isang bagay na hindi niya kayang kontrolin.
Anim na buwan makalipas, isinilang ko ang anak naming babae.
Pinangalanan ko siyang Amara.
Nandoon si Rafael sa hospital.
Hindi bilang asawa.
Bilang ama.
Hindi kami nagbalikan.
Hindi rin kami naging magkaaway.
Unti-unti niyang natutunang dumating sa oras sa pediatric appointments.
Magpalit ng diaper.
Magdala ng extra milk.
At minsan, tahimik lang umupo sa tabi ng crib habang natutulog si Amara.
Si Bianca naman, bumalik sa London.
Wala akong galit sa kanya.
Dahil sa huli, hindi siya ang sumira sa marriage namin.
Matagal nang may bitak iyon.
Siya lang ang naging dahilan para makita ko kung gaano kalalim.
At ako?
Bumalik ako sa Paris.
Milan.
New York.
Makalipas ang isang taon, inilabas ko ang unang bridal collection ko matapos ang hiatus.
Tinawag ko itong:
“SECOND FITTING.”
Dahil may mga damit na hindi kasya kahit gaano natin pilitin.
At may mga buhay din na ganoon.
Hindi dahil masama ang katawan mo.
Hindi dahil kulang ka.
Kundi dahil mali lang ang sukat na ipinilit mong pagkasyahin ang sarili mo.
Sa finale ng show, lumabas ang model suot ang gown na ako mismo ang nagdisenyo habang buntis ako.
Walang veil.
Walang cathedral train.
Walang traditional bridal crown.
Simple.
Malinis.
Malaya.
Sa backstage, tinanong ako ng isang journalist:
“Do you still believe in marriage?”
Napangiti ako.
“I believe in love.”
“But I believe even more that love should never require a person to disappear just to keep someone else comfortable.”
Pagkatapos ng interview, tiningnan ko ang phone ko.
May bagong litrato mula kay Rafael.
Si Amara, tumatawa habang hawak ang maliit na piraso ng tela mula sa atelier.
May message sa ilalim.
She misses you. Safe flight home.
Ngumiti ako.
At doon ko napagtanto:
Hindi lahat ng pamilya kailangang bumalik sa dati para maitama ang mga nasira.
Minsan, mas mabuting bumuo ng bagong paraan ng pagmamahal.
Mas malinaw.
Mas tapat.
At walang taong kailangang mawala sa sarili niya para lang mapili.
MENSAHE
Minsan, hindi ang pinakamasakit ay ang malaman na hindi ka mahal ng taong pinili mo.
Ang pinakamasakit ay ang mapagtantong sa sobrang pagsisikap mong mahalin siya, unti-unti mong kinalimutan ang sarili mo.
Kapag dumating ang araw na kailangan mong mamili sa pagitan ng pananatili sa isang relasyon at pagbabalik sa sarili mong pagkatao, tandaan mo: ang tunay na pag-ibig ay hindi humihingi na lumiit ka para lamang magkasya sa buhay ng ibang tao.
May mga pagtatapos na hindi kabiguan.
Minsan, sila ang unang tahi ng bago mong simula.
