Iniwan Ako ng Asawa Ko na Parang Wala Akong Halaga, Ngunit sa Gabing Ipinakilala Niya ang Buntis Niyang Kabit, Isang Makapangyarihang Pamilya ang Nagbunyag Kung Sino Talaga Ako
Bahagi 2: Nang Lumabas ang Pulang Folder, Nalaman Nila na Hindi Lang Investment ang Mawawala sa Kanila
“Hindi iyan totoo.”
Iyon ang unang nasabi ni Adrian.
Mahina. Basag. Halos hindi marinig.
Pero alam kong hindi niya sinabing hindi iyon totoo dahil malinis siya.
Sinabi niya iyon dahil hindi niya akalaing may makakaalam.
Binuklat ng legal director ang folder at inilapag sa harap niya ang sunod-sunod na dokumento: bank transfers, shell company records, luxury purchases, at mga resibong nakapangalan sa kompanyang hindi dapat konektado sa Villareal Holdings.
Ang kompanyang iyon ay nakapangalan kay Bianca Salcedo.
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Hindi… hindi ko alam iyan,” nauutal niyang sabi. “Adrian, sabihin mo sa kanila.”
Pero si Adrian ay hindi makatingin sa kanya.
Doon ko unang nakita ang takot sa mukha niya.
Hindi takot na mawala ako.
Takot na mawala ang lahat.
Lumapit ako sa mesa.
“Tandaan mo ba, Adrian,” sabi ko nang mahina, “noong unang taon ng kompanya, ako ang nag-aayos ng bookkeeping?”
Hindi siya sumagot.
“Noong sinabi kong may mali sa cash flow, sinabi mong pagod lang ako. Noong tinanong ko kung bakit may lumalabas na pera papunta sa tatlong supplier na pare-pareho ang address, tinawag mo akong paranoid.”
Lumunok siya.
“At noong gusto kong ipa-audit ang kumpanya, dinala mo si Bianca sa opisina bilang ‘marketing consultant.’”
Namula ang mukha ni Bianca.
“Nagsisinungaling ka!”
Tumingin ako sa kanya.
“Bianca, ang problema sa mga taong sanay kumuha ng hindi kanila, akala nila walang resibo ang kasalanan.”
Nag-signal si Rafael.
Agad na lumapit ang dalawang private security at isang kinatawan mula sa law firm.
Hindi pulis. Hindi pa.
Mas malala iyon para kay Adrian.
Ibig sabihin, hindi ito padalos-dalos. Pinaghandaan ito.
Tumayo si Adrian, nanginginig ang kamay.
“Marielle, pwedeng pag-usapan natin ito. Tayong dalawa lang.”
Ngumiti ako.
“Ngayon mo naisip makipag-usap?”
“Hindi ko alam na—”
“Na Monteverde ako?” putol ko. “Kaya kung ulila pa rin ako sa tingin mo, okay lang sana?”
Parang sinampal siya ng tanong.
Walang lumabas na sagot sa bibig niya.
Ang ballroom na kanina ay puno ng tawanan, ngayon ay puno ng bulungan. May ilang bisitang lihim na nagre-record. May mga investor na umaalis na. May mga board member ng Villareal Holdings na namumutla.
Lumapit si Don Emilio Villareal, ama ni Adrian, isang lalaking minsang nagsabi sa akin na “swerte lang ako at napulot ako ng anak niya.”
“Marielle,” sabi niya, pilit ang ngiti, “anak, baka puwedeng ayusin ito sa pamilya.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pamilya?”
Tumawa ako nang mahina.
“Nang nilalait ninyo ako sa mga hapunan, pamilya ba ako? Nang sabihin ninyo na dapat akong magpasalamat dahil pinakasalan ako ni Adrian, pamilya ba ako? Nang pinaupo ninyo ako sa dulo ng mesa habang si Bianca ang katabi ng anak ninyo, pamilya ba ako?”
Napayuko si Don Emilio.
Si Rafael naman ay lumapit sa tabi ko.
“Mr. Villareal,” sabi niya, malamig ang tono, “mula ngayong gabi, terminated ang lahat ng pending commitments ng Monteverde Global Capital sa Villareal Holdings.”
Parang may bombang sumabog sa loob ng ballroom.
“Additionally,” dagdag niya, “ipapasa namin sa Securities and Exchange Commission ang audit packet na hawak namin.”
Napaatras si Adrian.
“Rafael, please—”
“Mr. Monteverde,” mariing sabi ng kuya ko. “Hindi tayo magkaibigan.”
Doon tuluyang nasira ang mukha ni Adrian.
Pagkalabas namin ng hotel, hinabol niya ako hanggang driveway.
“Marielle!”
Hindi ako huminto.
“Marielle, please! Hindi ko alam! Kung sinabi mo lang sa akin ang totoo, hindi sana—”
Bumaling ako.
“Hindi sana ano?”
Hindi siya nakasagot.
“Hindi mo sana ako niloko? Hindi mo sana ako pinahiya? Hindi mo sana ako itinapon?”
Nangingilid ang luha niya.
Sa loob ng tatlong taon, hinintay ko ang luhang iyon. Pero ngayong nakita ko na, wala na akong naramdaman.
Tanging pagod.
“Minahal kita noong wala ka pang kahit ano,” sabi ko. “Pero minahal mo lang ako habang kapaki-pakinabang ako.”
Umalis ako bago pa siya makapagpaliwanag.
Kinabukasan, sumabog ang balita.
Bumagsak ang stock value ng Villareal Holdings. Umatras ang dalawang major banks. Tatlong kontrata ang kinansela sa loob ng anim na oras. Ang board of directors ay nagpatawag ng emergency meeting.
Si Adrian, na dating laging nasa business magazine cover, ngayon ay pinag-uusapan bilang “CEO under scrutiny.”
Si Bianca naman ay hindi na makalabas ng condo.
Ang social media na dati niyang pinupuno ng designer bags at hotel brunches, ngayon ay puno ng komento:
“Hindi pala fiancée, kabit pala.”
“Ginamit pa ang pera ng kumpanya?”
“Karma is real.”
Pero hindi doon natapos ang lahat.
Alam kong tatawag siya.
Hindi si Adrian.
Si Bianca.
At tama ako.
Bandang hapon, nag-ring ang phone ng matalik kong kaibigan na si Trisha Del Rosario.
Nasa tabi ko siya noon sa private lounge ng isang lumang tea house sa Alabang.
Tiningnan niya ang screen at tinaas ang kilay.
“Siya na.”
Tumango ako.
Sinagot niya ang tawag at nilagay sa speaker.
“Ate Trisha?” umiiyak ang boses ni Bianca. “Please. Alam kong galit si Marielle sa akin. Gusto ko lang humingi ng tawad.”
Tahimik kaming nakinig.
“Hindi ko alam na ganyan siya kalakas. Hindi ko alam na may pamilya siya. Kung puwede lang, gusto ko siyang makita. Kahit sandali lang.”
Napatingin sa akin si Trisha.
Ibinaba ko ang tasa ng tsaa.
Tumango ako.
Huminga nang malalim si Trisha.
“Nasa Lumina Tea House siya,” sabi niya. “Private room sa likod. Pero Bianca…”
“Ano?”
“Siguraduhin mong handa ka sa maririnig mo.”
Pinatay ni Bianca ang tawag.
Makalipas ang apatnapung minuto, dumating siya.
Naka-sunglasses kahit gabi na. Namamaga ang mata. Hawak ang tiyan, pero hindi ko alam kung dahil may inaalagaan siyang buhay, o ginagamit niya ito bilang kalasag.
Pagpasok niya sa private room, agad siyang lumuhod.
“Marielle, patawarin mo ako.”
Hindi ako nagsalita.
“Hindi ko alam na pamilya mo ang Monteverde. Kung alam ko lang—”
“Kung alam mo lang,” ulit ko, “hindi mo ako aagawan ng asawa?”
Napatigil siya.
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
“Pero iyon ang lumabas.”
Umiyak siya nang mas malakas.
“Please. Kausapin mo si Kuya mo. Huwag ninyong wasakin si Adrian. May anak kami.”
Napatingin ako sa tiyan niya.
Matagal.
Sobra ang katahimikan kaya kahit laglag ng dahon sa labas ay maririnig.
“Bianca,” sabi ko, “sigurado ka ba kung kaninong anak iyan?”
Natuyo ang luha niya.
“Ano?”
Dahan-dahan kong kinuha ang isa pang folder mula sa mesa.
Kulay abo ito.
Hindi legal case.
Mas personal.
“Bago ka pa pumasok sa buhay namin ni Adrian,” sabi ko, “may isang tao nang nagbabayad ng condo mo sa Rockwell. May isang tao ring nagdeposito sa account mo buwan-buwan.”
Namutla siya.
“Hindi ko alam ang sinasabi mo.”
Binuksan ko ang folder at inilabas ang larawan.
Larawan ni Bianca, papasok sa isang private clinic sa Makati.
Kasama niya ang isang lalaking naka-cap.
Inilapag ko ang pangalawang larawan.
Mas malinaw.
Nakita ni Bianca ang mukha ng lalaki.
At doon siya napaupo sa sahig.
“Hindi…” bulong niya.
Tiningnan ko siya.
“Kilalang-kilala mo siya, hindi ba?”
Bago siya makasagot, bumukas ang pinto ng private room.
Pumasok si Adrian.
Halatang sinundan niya si Bianca.
Galit ang mukha niya.
“Marielle, ano na naman ang ginagawa mo sa kanya?”
Hindi ako sumagot.
Kinuha ko ang larawan at inabot sa kanya.
“Tanungin mo muna ang nobya mo,” sabi ko. “Kung bakit kasama niya ang ama mo sa clinic.”
Napatigil ang buong mundo.
Dahan-dahang tumingin si Adrian kay Bianca.
At ang unang luha na bumagsak sa mukha ni Bianca ay hindi na dahil sa takot sa akin.
Kundi dahil alam niyang tapos na ang lahat.
