Noong Tumanggi Siyang Kunin ang Parcel Ko Pero Umakyat Nang Paulit-ulit Para Tulungan ang Single Mom, Doon Ko Nalamang Hindi Siya Mabait—Naghahanap Lang Siya ng Babaeng Mas Madaling Paniwalain At Doon Din Bumalik Ang Lalaking Hindi Ako Iniwan Noong Una
Sa ika-siyamnapu’t siyam na beses na umakyat si Marco para tulungan ang single mom sa taas, hindi na ako nagalit.
Natawa na lang ako.
Hindi pala siya walang oras.
Wala lang talaga akong puwang sa oras niya.
Noong umagang iyon, tinanggihan niyang kunin ang parcel ko mula sa 6.18 sale. Tatlong araw ko iyong hinintay—mga gamit sa trabaho, bagong sapatos, at regalong gusto kong ibigay sa sarili ko pagkatapos ng sunod-sunod na overtime.
“Sobra kang maarte, Althea,” sabi ni Marco habang suot ang relo niya. “May meeting ako. Ikaw na lang kumuha mamaya.”
Pero pagkalipas ng dalawampung minuto, narinig ko ang pamilyar na tunog ng elevator.
Pagbalik niya, pawis na pawis, bitbit ang dalawang kahon ng biskwit, isang malaking water dispenser, at laruan ng bata.
Hindi sa akin.
Kay Reina Santos, ang single mom sa unit sa itaas.
At ang jacket ni Marco?
Wala rin.
“Iniwan ko muna kay Reina,” paliwanag niya, parang napakasimple ng lahat. “Nabasa kasi siya sa ulan. Mabait naman siya, Althea. Huwag ka ngang maliit ang utak.”
Lagi na lang ganoon.
Kapag sa akin, istorbo.
Kapag kay Reina, tulong.
Dalawang linggo nang sira ang curtain rod sa sala namin. Araw-araw pumapasok ang init ng tanghali, pero hindi niya iyon magawang ayusin.
Pero nang sabihin ni Reina na hindi niya maikabit ang bagong kurtina sa kwarto, umakyat agad si Marco dala ang toolbox.
“Single mom siya. Wala siyang katuwang,” sabi niya nang bumalik. “Hindi ka ba naaawa?”
Noong nagka-tonsillitis ako at halos hindi makalunok, pinakiusapan ko siyang bumili ng gamot sa botika.
Pagdating niya, wala ang gamot.
“Nakalimutan ko,” sabi niya. “Nabigla kasi ako. Nadulas si Reina sa hagdan, tapos hindi siya makababa. Ibinigay ko muna sa kanya yung nabili ko. May anak pa siyang inaalagaan.”
Noong birthday ko, dalawang oras siyang late.
Dumating siyang walang suot na pang-itaas, may pulang marka ng pahid sa likod, at amoy menthol.
“Sira ang shower niya,” paliwanag niya. “Nabasa ako. Takot na takot yung anak niya, iyak nang iyak. Pinahiran lang ako ni Reina para hindi ako sipunin. Bakit ka ba ganyan? Birthday mo na nga, ang selfish mo pa.”
Noong gabing iyon, hindi ako umiyak.
Hindi rin ako nakipagtalo.
Hinubad ko ang access card ng condo mula sa keychain ko at ibinato sa paanan niya.
“Kung ganoon siya kabait,” sabi ko, “doon ka na tumira.”
Sakto namang bumukas ang pinto sa dulo ng hallway.
Sumilip si Reina mula sa itaas na palapag, suot ang manipis na silk robe. Nasa kamay niya ang jacket ni Marco.
“Ay, sorry,” sabi niya, nakangiting parang walang alam. “Akin pala naiwan ang jacket ni Atty—ay, ni Marco. Ang bango pa rin.”
Lumapit siya sa railing at marahang iwinagayway ang jacket.
“Tamang-tama, Marco. Sira na naman yung lamp sa tabi ng kama. Pwede bang paakyat ulit? Nakakahiya naman sa girlfriend mo, pero wala na talaga akong ibang maaasahan.”
Bago pa ako makapagsalita, humakbang si Marco sa harap ko, parang siya ang kailangang magtanggol.
“Althea, tama na,” mariin niyang sabi. “Biro lang yun. Bakit lahat na lang binibigyan mo ng malisya? Reina is a good woman.”
Good woman.
Nakakatawa.
Noong unang lumipat si Reina sa building, nakita ko siyang nanginginig sa gilid ng garden matapos siyang takutin ng dating asawa niya. Ako ang nagbigay sa kanya ng coat. Ako ang tumawag sa barangay. Ako ang nakiusap sa tita kong si Tita Cely na paupahan siya nang mura sa unit sa itaas para may ligtas silang matuluyan ng anak niya.
Ako ang unang naging mabait sa kanya.
Pero ngayon, siya ang gumagamit sa kabaitang iyon para agawin ang lalaking apat na taon kong minahal.
Narinig ko ang yapak ni Marco paakyat sa hagdan.
Hindi siya lumingon.
Hindi niya man lang tinanong kung saan ako pupunta.
Pumasok ako sa kwarto at hinila palabas ang dalawang maleta na tatlong araw ko nang palihim na iniimpake. Hindi ko alam kung kailan ako magkakaroon ng lakas umalis, kaya inihanda ko na lang ang sarili ko.
Paglabas ko sa hallway, bumukas ang elevator.
Isang lalaking naka-light beige coat ang lumabas.
Natigilan ako.
“Althea?”
Apat na taon ko siyang hindi nakita, pero kilala ko pa rin ang boses niya.
Enzo Reyes.
Kabarkada ko noong kolehiyo. Unang lalaking umamin na mahal niya ako, at unang lalaking tinanggihan ko dahil pinili ko si Marco.
Mas tahimik na siya ngayon. Mas matangkad tingnan. Mas kalmado. May amoy cedarwood ang paligid niya nang magkasalubong kami.
Nang makita niya ang maleta ko at ang namumula kong mga mata, humigpit ang hawak niya sa paper bag.
“Umalis ka na?” mahina niyang tanong.
Ngumiti ako kahit nanginginig ang labi ko.
“Ngayon pa lang.”
Hindi siya nagtanong pa.
Tumabi siya para makapasok ako sa elevator.
Nasa taxi na ako nang mag-vibrate ang phone ko.
Marco:
Ang kalat ng gamit mo sa entrance. Hindi ka ba marunong mag-ayos? Matuto ka naman kay Reina. Kahit single mom, ang linis niya sa sarili niya.
Tinitigan ko ang mensahe.
Naalala ko noong unang taon namin, pinagtawanan niya ang magulong buhok ko pagkagising.
“Para kang maliit na mais,” sabi niya noon, saka ako hinalikan sa noo. “Pero favorite ko ang mais.”
Noon, minahal niya ang lahat ng kalat ko.
Ngayon, kinukumpara niya ako sa babaeng pinipili niyang alagaan.
Pagdating ko sa bahay ni Tita Cely sa Mandaluyong, hindi siya nagtanong. Binuksan lang niya ang pinto.
“Kumain ka na?”
Umiling ako.
“Maligo ka muna. May mainit na tubig.”
Doon lang muntik bumagsak ang luha ko.
Pagkatapos maligo, binuksan ko ang phone. Sunod-sunod ang messages ni Marco.
Ano na namang drama yan?
Althea?
Sagutin mo ako.
Okay, palipasin natin. Bukas pag-usapan natin.
Kakain muna ako sa unit ni Reina. Pag-uwi mo, bubuksan ko pinto.
Huminga ako nang malalim at nag-type.
Maghiwalay na tayo.
Isang pangungusap lang.
Walang paliwanag.
Walang pakiusap.
Kinabukasan, hinarang niya ako sa labas ng office ko sa BGC.
“Okay ka na?” tanong niya, nakasandal sa kotse, parang boyfriend na sumusundo lang pagkatapos ng tampuhan. “Tara, usap tayo.”
“Tapos na tayo,” sabi ko. “Hindi ito tampo.”
Sumimangot siya.
“Alam kong nasaktan ka, pero Reina needs help. Hindi madali ang buhay ng single mom.”
“Marco,” sabi ko, diretso ang tingin sa kanya, “noong nilagnat ako ng thirty-nine degrees, hindi ako makatayo para kumuha ng tubig. Sabi mo pauwi ka na. Dalawang oras kang nawala.”
Natahimik siya.
“Si Reina nadulas noon, di ba?”
Bumuka ang bibig niya, pero walang lumabas.
“Akala ko dati aksidente lang. Ngayon alam ko na. Pattern pala.”
Lumakad ako papasok ng building.
Sa lobby, nakita ko si Enzo. Kausap niya ang receptionist at may hawak na folder. Nang makita niya ako, bahagyang nagbago ang mukha niya. Makalipas ang isang minuto, may lumapit na receptionist sa akin dala ang mainit na salabat.
“Ma’am Althea, pinabibigay po ni Sir Enzo.”
Tiningnan ko ang tasa.
Mainit sa palad.
Tahimik sa puso.
Alas-kuwatro ng hapon, na-approve sa wakas ang design proposal na pitong beses kong nirevise. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naramdaman kong kaya ko palang huminga nang wala si Marco.
Paglabas ko ng office, nag-message ang broker ni Tita Cely.
Ma’am, yung unit 1207 po ba, irerenew pa natin sa current tenant? May willing magbayad ng mas mataas na renta. Market rate na po sana.
Unit 1207.
Unit ni Reina.
Ipinasa ko agad ang screenshot kay Tita Cely.
Tita, huwag na nating i-renew. Sabihan mo siyang maghanap na ng ibang unit.
Pagkatapos kong ipadala iyon, biglang sumakit ang ibaba ng tiyan ko.
Naalala ko.
Lampas kalahating buwan na pala akong delayed.
Dumaan ako sa pharmacy sa tapat ng building at bumili ng pregnancy test.
Sa restroom ng office, nanginginig ang kamay kong hinintay ang resulta.
Kasabay ng paglabas ng dalawang guhit, tumunog ang phone ko.
Si Marco.
Pagkasagot ko, garalgal ang boses niya.
“Althea… nandito si Reina. Umiiyak siya. Sabi niya buntis daw siya.”
Tumigas ang buong katawan ko.
At bago ako makahinga, idinagdag niya:
“Sabi niya… ako raw ang ama.”
Tumingin ako sa maliit na test kit sa kamay ko.
Dalawang malinaw na guhit.
PARTE2
Dalawang malinaw na guhit.
Parang may humatak sa sahig sa ilalim ng mga paa ko.
Sa kabilang linya, patuloy ang boses ni Marco, magulo, takot, at halatang umaasang ako ang unang magpapaliwanag ng buhay para sa kanya.
“Althea, sabihin mo namang imposible ito. Hindi ko alam kung bakit niya sinasabi—”
Pinutol ko ang tawag.
Hindi dahil wala akong naramdaman.
Kundi dahil sobra ang naramdaman ko.
Umupo ako sa takip ng toilet bowl, hawak ang test kit na parang maliit na piraso ng ebidensya ng isang buhay na hindi pa nagsisimula, pero kasali na agad sa gulo ng mga matatanda.
Ako rin ay buntis.
Pero sa sandaling iyon, malinaw sa akin ang isang bagay: hindi ko sasabihin kay Marco dahil natatakot akong mawala siya.
Hindi na ako ang babaeng nagmamakaawa sa natitirang atensyon niya.
Lumabas ako ng restroom at dumiretso sa pinakamalapit na clinic. Kinabukasan, kinumpirma ng doktor: limang linggo.
“May kasama ka po?” tanong ng nurse.
Umiling ako.
“Wala.”
Pero paglabas ko ng clinic, nakita ko si Enzo sa tapat ng convenience store, hawak ang isang bote ng tubig at maliit na paper bag.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman. Siguro nakita niya ako sa lobby na maputla. Siguro sinabi ng receptionist na muntik akong himatayin. O baka sadyang ganoon si Enzo—hindi maingay, pero laging naroon.
“Hindi ako magtatanong,” sabi niya. “Pero kung kailangan mo ng upuan, tubig, o taong tatahimik lang sa tabi mo, nandito ako.”
Doon ako tuluyang napaiyak.
Hindi dahil mahal ko na siya.
Kundi dahil may isang taong hindi kailangang hingian ng malasakit bago magbigay.
Dalawang araw kong hindi kinausap si Marco.
Sa loob ng dalawang araw na iyon, sunod-sunod ang messages niya.
Hindi ako tatay ng anak niya.
Hindi ako nagloko.
Althea, maniwala ka naman.
Hindi mo ba naisip na ginagamit niya lang ako?
Pero kawawa rin siya. Hindi ko siya basta mapapabayaan.
Binasa ko ang huling linya nang tatlong beses.
Kahit sa gitna ng takot na baka niloko siya, kahit habang nilulubog siya sa eskandalo, ang unang instinct pa rin niya ay huwag mapabayaan si Reina.
Ako?
Noong umalis ako bitbit ang dalawang maleta, inisip niyang nagdadrama lang ako.
Noong nagkasakit ako, kailangan kong intindihin ang pangangailangan ng ibang babae.
Noong birthday ko, kailangan kong mahiya dahil hindi ako “maalalahanin.”
Kaya wala na akong gustong ipaliwanag.
Sa ikatlong araw, tumawag si Tita Cely.
“Althea, nagwawala yung tenant sa 1207. Sinasabi niya pinapaalis natin siya dahil nagseselos ka raw.”
Napapikit ako.
“Expected ko na, Tita.”
“Nag-post pa sa condo group chat. Kawawa raw siya, buntis, single mom, at pinagtutulungan ng mayayaman.”
“Buntis daw siya?” tanong ko.
“Oo. At ang nakakatawa, may nagpadala sa akin ng screenshot. Iba-iba ang sinasabi niyang ama depende kung sino kausap.”
Bigla akong napaupo nang tuwid.
Ipinasa ni Tita Cely ang screenshot.
Sa isang chat kay Marco, umiiyak si Reina at sinasabing siya raw ang ama.
Sa isa pang message sa kaibigan niya, sinulat niya:
Kapag naniwala si Marco, solved na. May lalaki na akong sasalo. Kapag hindi, gagamitin ko yung pregnancy drama para hindi ako mapaalis sa unit. Hindi naman siguro papayag yung may-ari na paalisin ang buntis.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Sumunod na message:
Yung girlfriend niya? Madali lang yun. Konting lambing kay Marco, galit na galit na siya. Kapag nagmukha siyang kontrabida, panalo ako.
Tahimik kong tiningnan ang screen.
Hindi na ako nasaktan.
Nalinawan ako.
Kinagabihan, bumaba ako sa lobby para kausapin ang admin tungkol sa turnover ng unit. Pagpasok ko pa lang, nandoon na si Reina.
Nakasuot siya ng maluwag na puting dress, hawak ang tiyan kahit wala namang halata. Katabi niya si Marco, gusot ang buhok, mukhang tatlong gabi nang hindi natutulog.
Pagkakita sa akin ni Reina, agad siyang umiyak.
“Althea, please,” sabi niya nang malakas para marinig ng guard at ilang kapitbahay. “Kung galit ka sa akin, sa akin ka magalit. Huwag mo kaming paalisin ng anak ko. Buntis ako. Wala akong ibang matatakbuhan.”
Kumapit siya sa braso ni Marco.
At gaya ng dati, awtomatikong humakbang si Marco para humarang sa pagitan namin.
Pero sa unang pagkakataon, napansin niya iyon.
Napansin niyang hindi ko siya nilapitan.
Hindi ko siya sinigawan.
Hindi ako nagmakaawa.
Tumayo lang ako roon, kalmado, hawak ang folder ng lease contract.
“Reina,” sabi ko, “hindi ka pinapaalis dahil buntis ka. Pinapaalis ka dahil tapos na ang kontrata mo at ayaw nang mag-renew ng may-ari.”
“Sinungaling!” sigaw niya. “Inggit ka lang dahil mahal ako ni Marco!”
Natawa ako nang mahina.
“Kung mahal ka niya, problema ninyo iyon. Hindi ko na siya boyfriend.”
Napalingon si Marco sa akin.
“Althea…”
Hindi ko siya tiningnan.
Inabot ko sa admin ang printed notice.
“Thirty days. Legal notice. Pwede siyang mag-stay hanggang matapos ang notice period, pero market rate na ang kailangan niyang bayaran kung hihingi siya ng extension.”
Napalingon ang mga kapitbahay.
Nagbago ang mukha ni Reina.
Hindi niya inasahang hindi ako sisigaw. Hindi niya inasahang kontrata ang ilalapag ko, hindi emosyon.
Doon dumating si Enzo.
Hindi siya sumingit agad. Tahimik lang siyang lumapit sa admin desk at nagpakilala.
“Enzo Reyes. Legal consultant ng property management.”
Nagulat ako.
Hindi ko alam na iyon ang role niya sa building. Akala ko bagong lipat lang siya.
Hinawakan niya ang isang folder at inilapag sa harap ng admin.
“Narito rin ang incident report,” sabi niya. “Kasama ang CCTV logs at complaint screenshots.”
Nanigas si Reina.
“Ano yan?”
Hindi sumagot si Enzo. Ang admin ang nagbukas ng folder.
Nandoon ang report mula sa guard: ilang beses palang ipinakiusap ni Reina na huwag munang tawagan ang unit namin kapag may package ako, dahil “si Marco na raw ang kukuha mamaya.”
Nandoon ang screenshot sa condo chat kung saan siya mismo ang nag-post na “ang mga parcel ni Althea laging nakaharang,” kahit nasa storage room naman pala.
Nandoon din ang CCTV stills mula noong birthday ko.
Hindi pala nasira ang shower niya.
Si Reina mismo ang nagbuhos ng tubig sa sahig bago dumating si Marco, pagkatapos ay binuksan ang gripo para magmukhang may leak. Nang pumasok si Marco para tingnan, isinara niya ang pinto.
Walang video sa loob ng unit, pero sapat na iyon para ipakitang planado ang eksena.
Namula ang mukha ni Marco.
“Reina,” mahina niyang sabi, “totoo ba ito?”
Umiyak si Reina, pero hindi na tulad kanina. Mas galit kaysa kawawa.
“Anong gusto mong sabihin? Na kasalanan kong mabait ka? Na kasalanan kong mas pinipili mo akong tulungan kaysa sa kanya?”
Tumama ang mga salitang iyon kay Marco.
Hindi dahil insulto iyon kay Reina.
Kundi dahil totoo iyon tungkol sa kanya.
Ako ang tumuloy sa usapan.
“Hindi niya ninakaw ang pagmamahal mo, Marco. Ibinigay mo. Paunti-unti. Package, kurtina, gamot, birthday, dinner. Bawat ‘tiyempo lang’ mo, desisyon iyon.”
Nanginginig ang panga niya.
“Hindi ako natulog sa kanya.”
“Tingin mo iyon lang ang pagtataksil?”
Wala siyang naisagot.
Sa likod ko, narinig kong may ilang kapitbahay na bumulong. Si Reina, na kanina ay bida sa sarili niyang eksena, biglang naging tahimik.
Pero hindi pa tapos si Tita Cely.
Dumating siya na naka-sandals at may dalang lumang envelope.
“Reina,” sabi niya, “alam mo kung bakit mura ang renta mo noon? Dahil itong pamangkin ko ang lumuhod sa akin para tulungan ka. Sabi niya, kailangan mo ng ligtas na lugar.”
Napatingin sa akin si Reina.
Sa unang pagkakataon, nawala ang tapang sa mga mata niya.
“Tapos ngayon,” patuloy ni Tita Cely, “ginamit mo ang parehong kabaitang iyon para saktan siya. Hindi kita itatapon sa kalye. May thirty days ka. Pero tapos na ang diskwento. Tapos na rin ang drama.”
Umiyak si Reina at umalis, hilang-hila ang anak niya. Hindi ko na siya hinabol.
Hindi ko kailangang manalo sa harap ng lahat.
Sapat nang hindi na ako talo sa sarili ko.
Pagkatapos ng gulo, lumapit si Marco.
“Althea, please. Nalinlang ako. Hindi ko nakita.”
Tiningnan ko siya.
“Hindi ka nalinlang noong nilagnat ako. Hindi ka nalinlang noong hindi mo kinuha ang parcel ko. Hindi ka nalinlang noong ipinagpalit mo ang birthday ko sa sira niyang shower. Pinili mo lang ang pakiramdam na kailangan ka ng ibang babae.”
Namula ang mata niya.
“Mahal kita.”
“Hindi,” sabi ko. “Minahal mo yung version ko na laging umiintindi. Minahal mo yung babaeng hindi umaalis kahit inuuna mo ang iba.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Pwede pa nating ayusin.”
Hinila ko ang kamay ko.
“May mga bagay na hindi inaayos. Tinatanggap lang na tapos na.”
Nakita niyang napunta ang tingin ko sa tiyan ko. Matalino si Marco. Mas mabilis niyang naunawaan kaysa sa gusto ko.
“Althea…” Halos pabulong na lang siya. “Buntis ka ba?”
Hindi ako sumagot agad.
Huminga ako nang malalim.
“Oo.”
Para siyang nawalan ng lakas. Napahawak siya sa edge ng admin desk.
“Anak natin?”
“Tayo pa noong nangyari iyon, kaya oo.”
Bigla siyang lumuhod sa harap ko.
“Please. Bigyan mo ako ng chance. Para sa baby natin.”
Napatingin ang mga tao. May ilang naawa. May ilang nataranta.
Pero ako, kakaiba ang katahimikan sa loob ko.
Noon, baka naduwag ako. Baka inisip kong kailangan ng bata ng buong pamilya kahit ako ang durog. Baka naniwala akong ang pag-stay ay sakripisyo.
Pero ang batang nasa loob ko, hindi kailangan ng bahay na puno ng palusot.
Kailangan niya ng inang marunong umalis kapag hindi na siya nirerespeto.
“Hindi kita ipagkakait bilang ama,” sabi ko. “Kung gusto mong maging responsable, pag-uusapan natin sa legal na paraan. Pero hindi na kita babalikan bilang partner.”
“Althea, mahal kita,” ulit niya, umiiyak na.
“Kaya nga mas masakit,” sagot ko. “Dahil kahit mahal mo ako, hindi mo ako pinili.”
Tahimik ang buong lobby.
Si Enzo ang unang kumilos. Hindi niya ako hinawakan. Hindi niya ako inilayo na parang mahina ako. Tumayo lang siya sa tabi ko, sapat ang layo para hindi maging usapan, sapat ang lapit para hindi ako mag-isa.
Doon ko naintindihan ang kaibahan.
May mga lalaking kailangang maging bida sa pagiging tagapagligtas.
At may mga taong sapat nang maging ilaw sa gilid habang ikaw mismo ang nagliligtas sa sarili mo.
Lumipas ang isang buwan.
Umalis si Reina sa unit 1207. Nabalitaan kong bumalik siya sa probinsya ng kapatid niya sa Laguna. Hindi ko na inalam kung totoo ang pagbubuntis niya. Hindi na mahalaga. Hindi ko trabaho ang ayusin ang buhay ng babaeng sinubukang sirain ang akin.
Si Marco, sa una, araw-araw nagpadala ng bulaklak. Hindi ko tinanggap. Pagkatapos, nagpadala ng groceries para sa baby. Tinanggap ko ang kailangan, ibinalik ang may kasamang sulat.
Kalaunan, natuto siyang mag-text nang walang drama.
May appointment ka ba sa OB? Pwede ba akong magbayad ng share ko?
Iyon ang unang beses na sinagot ko siya nang maayos.
Pwede. Ipapadala ko ang resibo.
Hindi ibig sabihin nun ay pinatawad ko na siya.
Ibig sabihin lang, pinili kong maging maayos para sa batang walang kasalanan.
Si Enzo naman, hindi nagmadali. Hindi siya nagtanong kung may pag-asa siya. Hindi niya sinamantala ang sugat ko. Minsan, nagdadala lang siya ng taho sa umaga. Minsan, sinasamahan niya ako sa grocery kapag mabigat ang dala ko. Kapag tinatanong ko kung bakit, lagi niyang sinasabi:
“Hindi lahat ng tulong may hinihinging kapalit.”
Isang gabi, habang nakaupo ako sa balcony ni Tita Cely, hawak ang ultrasound photo, nag-message si Marco.
Althea, nakita ko na ngayon. Hindi pala sapat ang sabihing wala akong ginawang masama. May mga araw na wala akong ginawa para protektahan ka. Yun ang mali ko.
Matagal kong tinitigan ang message.
Sa wakas, nag-reply ako.
Salamat sa pag-amin. Sana maging mabuti kang ama. Pero hindi na kita tahanan.
Pinatay ko ang phone.
Sa ibaba, kumikislap ang ilaw ng Mandaluyong. Maingay ang siyudad, pero sa unang pagkakataon, hindi magulo ang dibdib ko.
Hindi naging fairy tale ang ending ko.
Hindi biglang naging perpekto ang lahat.
Pero may trabaho akong mahal ko. May tita akong hindi nagtatanong pero laging nagbubukas ng pinto. May kaibigang marunong maghintay sa tamang distansya. At may munting buhay sa loob ko na araw-araw nagpapaalala:
Hindi lahat ng pagkawala ay pagkatalo.
Minsan, ang pag-alis ang unang hakbang para bumalik sa sarili.
Mensahe: Huwag mong hayaang tawaging “kabaitan” ang paulit-ulit na paglabag sa hangganan mo. Ang tunay na pagmamahal ay hindi palaging malakas magsalita, pero malinaw itong pumipili—hindi lang kapag madali, kundi lalo na kapag mahalaga.
