Ang Pangalan Ko sa Maliit na Lalagyan at ang Lalaking Naghihintay sa Hotel
Bahagi 2: Ang Pangalan Ko sa Maliit na Lalagyan at ang Lalaking Naghihintay sa Hotel
Hindi ako agad nakagalaw.
Para akong biglang tinanggalan ng sahig sa ilalim ng paa.
Si Bianca, ang asawa kong anim na taon kong minahal, nakatayo sa banyo namin, hawak ang lalagyang may pangalan ko. Hindi iyon lipstick. Hindi iyon makeup tool. Hindi iyon skincare.
Iyon ay patunay na hindi lang niya ako niloloko.
Ginagamit niya ako.
“Rafael…” nanginginig niyang sabi.
Mabilis niyang pinatay ang video call. Pero huli na.
Narinig ko ang pangalan.
Mr. Villaruel.
Hindi karaniwang pangalan iyon sa buhay ko.
Sa bangko kung saan ako nagtatrabaho, may isang Ramon Villaruel. Isa siyang malaking kliyente ng private banking division. May real estate company, may shares sa ilang hospital, may asawa raw na matagal nang hindi magkaanak. Nakita ko siya minsan sa event ng bangko sa Makati Shangri-La. Maputi, tahimik, palaging may bodyguard.
Napaatras ako.
“Ano ’yan?” tanong ko.
“Wala ’to.”
“May pangalan ko, Bianca.”
“Hindi mo maiintindihan.”
“Tama. Hindi ko maiintindihan kung bakit may hawak kang lalagyan na may pangalan ko pagkatapos mong manggaling sa kama natin.”
Pumutla siya.
“Rafael, pakinggan mo muna ako.”
Hinablot ko ang black pouch mula sa lababo. Sinubukan niya akong pigilan, pero hindi ko na siya pinayagan.
Sa loob, may dalawang maliit na sterile container. May folded paper. May hotel keycard. May alcohol wipes. May resibo mula sa isang private fertility clinic sa Taguig.
Binuksan ko ang papel.
Hindi ko kinailangang basahin nang buo para maramdaman ang pagkawasak ng dibdib ko.
“Spousal consent.”
“Biological material handling.”
“Confidential donor arrangement.”
At sa ibaba, may pirma.
Pirma ko.
Pero hindi ako ang pumirma.
Napatitig ako kay Bianca.
“Ginaya mo ang pirma ko?”
Umiwas siya ng tingin.
“May dahilan ako.”
Tumawa ako, pero walang saya. Parang tunog iyon ng taong malapit nang mabaliw.
“May dahilan kang pekein ang pirma ko? May dahilan kang kunin ito mula sa akin nang hindi ko alam? May dahilan kang dalhin sa kung sinu-sinong hotel ang pangalan ko?”
“Hindi kung sinu-sino!” sigaw niya. “Hindi mo alam ang pinagdaanan ko!”
“Pinagdaanan mo?” napalakas ang boses ko. “Ako ang asawa mo. Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Dahil hindi ka papayag!”
“Tamang-tama. Dahil karapatan kong hindi pumayag!”
Tumahimik siya.
Doon ko nakita ang tunay na Bianca. Hindi ang malambing na asawa. Hindi ang makeup artist na laging nakangiti sa clients. Kundi ang babaeng nakorner, natatakot, pero hindi nagsisisi nang sapat.
“Magkano?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
“Magkano, Bianca?”
Napaluha siya.
“₱450,000 down payment.”
Parang may sumuntok sa akin.
“At pagkatapos?”
“Kapag successful…” halos pabulong niyang sabi, “₱2 million.”
Napaupo ako sa gilid ng bathtub.
Dalawang milyon.
Ilang taon kong pinag-ipunan ang emergency fund namin. Ilang beses kong tinanggihan ang sarili kong bumili ng bagong sapatos. Ilang weekend akong nag-overtime para lang makasigurong hindi kami malulubog sa bayarin.
Tapos siya, ibinenta ang isang bagay mula sa katawan ko nang hindi ko alam.
“Para saan?” tanong ko. “Para sa pabango mo? Para sa heels? Para sa hotel?”
“Para sa atin!” sigaw niya.
“Wag mong isama ang ‘atin’ sa ginawa mo.”
Napahawak siya sa mukha niya.
“Pagod na ako, Rafael. Pagod na ako sa maliit na buhay. Sa condo na hindi atin. Sa kotse na hulugan. Sa bawat gastos na kailangan pang pag-usapan. Sa bawat bagong gamit na kailangan kong ipaliwanag. Hindi mo ba naiintindihan? Ang dami kong kaibigan na ang buhay ang ganda-ganda. Ako? Makeup artist pa rin. Naghihintay pa rin ng bookings. Nakakahiya.”
Napatitig ako sa kanya.
Sa loob ng anim na taon, akala ko sapat na ang pagiging tapat. Akala ko sapat na ang simpleng buhay basta magkasama.
Pero para sa kanya, kahihiyan pala ako.
“Kaya ibinenta mo ako,” sabi ko.
Hindi siya sumagot.
Kinuha ko ang hotel keycard sa pouch. Nakalagay sa manipis na sleeve: Makati, Room 802. Pareho sa nasa notebook.
“Bukas ito?”
Nanlaki ang mata niya.
“Rafael, huwag.”
“Bakit? Nandoon ba si Mr. Villaruel?”
“Please.”
“Bakit? Matatakot ka na malaman ko ang totoo?”
Lumapit siya sa akin at hinawakan ang braso ko.
“Kung mahal mo pa ako, huwag mong sirain lahat.”
Doon ako natawa nang mapait.
“Ako ang sisira? Bianca, ako ba ang nagdala ng pangalan mo sa hotel? Ako ba ang pumeke ng pirma? Ako ba ang nagtago sa banyo?”
Bumitaw siya.
Nang gabing iyon, hindi ako natulog sa kwarto namin. Umupo ako sa sala hanggang madaling-araw, hawak ang kopya ng mga litrato, resibo, at contract. Ilang beses kong gustong umiyak, pero walang luhang lumabas.
Kinabukasan, pumasok ako sa bangko na parang normal ang buhay ko.
Nakipagkamay ako sa clients. Tumango sa meeting. Sumagot ng emails. Pero sa dibdib ko, may apoy na hindi na namamatay.
Nang lunch break, tumawag ako sa pinsan kong si Atty. Paolo Reyes.
Hindi ko sinabi lahat sa telepono. Sabi ko lang:
“Pao, kailangan ko ng tulong. May pinapirma sa pangalan ko na hindi ako ang pumirma.”
Tahimik siya sandali.
“Rafa, seryoso ba ’yan?”
“Oo.”
“May kopya ka?”
“Meron.”
“Wag kang haharap mag-isa. Wag kang magbubura ng kahit ano. Wag mong sasaktan kahit sino. Evidence muna.”
Iyon ang ginawa ko.
Pag-uwi ko, wala si Bianca. May note sa dining table.
“May booking ako. Wag mo akong sundan.”
Pero minsan, kapag ang taong nagsisinungaling sa’yo ay sanay na sanay, nakakalimutan niyang hindi ka na dating tanga.
Kinuha ko ang kopya ng hotel keycard na iniwan niya sa pouch noong isang gabi. Hindi ko alam kung aksidente iyon o dahil nagmamadali siya. Pero nasa akin ito.
Nagpunta ako sa Makati.
Kasama ko si Paolo. Hindi siya pumasok sa hotel lobby, pero nasa coffee shop siya sa tapat. Naka-on ang call namin. Sabi niya, kung may mangyaring masama, direkta siyang tatawag sa security.
Pagdating ko sa eighth floor, nanginginig ang tuhod ko.
Room 802.
Hindi ako agad kumatok.
Lumapit ako sa pinto. Bahagyang nakabukas. Siguro may inaasahan silang tao.
Mula sa loob, narinig ko ang boses ni Bianca.
“Ginawa ko na ang sinabi ninyo. Pero kailangan n’yo munang ibigay ang balance. Delikado na. Nahuli na niya ako kagabi.”
Sumagot ang isang lalaking malalim ang boses.
“Kung pumalag ang asawa mo, may paraan tayo. Nasa amin ang consent form. Nasa amin ang video. Siya ang magmumukhang pumayag.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Video?
Anong video?
Narinig ko ulit si Bianca, halos umiiyak.
“Hindi dapat ganito. Sabi ninyo walang masasaktan.”
Tumawa ang lalaki.
“Bianca, lahat ng tao nasasaktan kapag pera ang usapan.”
Gusto ko nang buksan ang pinto. Pero bago ko pa maitulak, may yumapak mula sa loob papunta sa entrance.
Dahan-dahang bumukas ang pinto.
At ang lalaking humarap sa akin ay hindi lang si Ramon Villaruel.
Siya rin si Mr. Villaruel, ang pinakamalaking kliyente ng bangko namin—ang lalaking kakakausap lang ng branch head namin kahapon tungkol sa promotion ko.
Hawak niya ang folder na may pekeng pirma ko.
At nakangiti siya na parang ako pa ang nahuli.
“Rafael Manalo,” sabi niya. “Mabuti at dumating ka. Mas madali na siguro kung dito ka na mismo pipirma ulit.”
