PAGBABALIK NG AMANG AKALA KO AY PATAY NA AT ANG NAKATAGONG KATOTOHANANG MAGPAPABAGSAK SA LAHAT NG KASINUNGALINGAN NG AKING KAPATID
BAHAGI 2: ANG PAGBABALIK NG AMANG AKALA KO AY PATAY NA AT ANG NAKATAGONG KATOTOHANANG MAGPAPABAGSAK SA LAHAT NG KASINUNGALINGAN NG AKING KAPATID
Nanigas ako sa kinatatayuan nang marinig ko ang boses na iyon. Dalawampu't anim na taon ko nang hindi naririnig ang tinig ng aking ama, ngunit kahit gaano katagal ang lumipas, hindi kailanman mabubura sa aking alaala ang paraan ng pagtawag niya sa aking pangalan.
Dahan-dahang bumukas ang bakal na pinto sa likod ng silid.
Isang matandang lalaki ang lumitaw. Nakasuot siya ng puting polo, may hawak na tungkod, at halos puti na ang kaniyang buhok. May mahabang peklat sa kaliwang bahagi ng kaniyang mukha.
Ngunit ang kaniyang mga mata…
Ang mga matang iyon ang nakikita ko sa aking mga panaginip mula pagkabata.
—Papa? —mahina kong bulong.
Tumingin siya sa akin. Nangingilid ang luha sa kaniyang mga mata.
—Anak… patawarin mo ako dahil napakatagal kitang hinintay.
Napahawak ako sa aking dibdib. Gusto kong tumakbo papunta sa kaniya, ngunit hindi ko magawang igalaw ang aking mga paa.
Si Nathaniel naman ay napaatras na parang nakakita ng multo.
—Hindi maaari! Ikaw… dapat patay ka na!
Malamig na tumingin ang matanda sa kaniya.
—Hindi ako namatay, Nathaniel. At hindi mo na kailangang magkunwaring hindi mo alam iyon.
Biglang pinindot ni Nathaniel ang remote control.
Ngunit walang nangyari.
Muli niya itong pinindot.
Wala pa rin.
—Ano'ng nangyayari?! —galit niyang sigaw.
Bahagyang ngumiti ang aking ama.
—Matagal ko nang pinutol ang koneksiyon ng remote na iyan. Ang tanging dahilan kung bakit hinayaan kitang makapasok dito ay para marinig mismo ni Gabriela ang mga kasinungalingan mo.
Biglang nagliwanag ang tatlong computer monitor.
Sa bawat screen ay lumitaw ang mga live recording mula sa iba't ibang bahagi ng mansyon.
May isang monitor na nagpapakita ng mga pulis na pumapasok sa pangunahing gate.
Sa isa naman, nakita kong kinakausap ng isang babaeng nakasuot ng blazer ang mga security guard.
Nakilala ko siya.
Si Attorney Patricia Ramos, ang legal adviser ng aking kumpanya.
—Paano sila nakapasok? —nanginginig na tanong ni Clarisse.
Sumagot ang aking ama.
—Dahil hindi ninyo alam na ang basement na ito ay may sariling security system. At lahat ng nangyari rito ay naipadala na sa mga awtoridad.
Biglang kumawala si Mama sa lalaking humahawak sa kaniya.
—Gabriela!
Tumakbo ako upang salubungin siya.
Mahigpit ko siyang niyakap habang nanginginig ang kaniyang buong katawan.
—Mama, nandito na ako. Hindi na kita iiwan.
Ngunit hindi pa tapos ang panganib.
Biglang hinablot ni Nathaniel ang isang mabigat na metal na dekorasyon mula sa mesa at itinaas iyon sa direksiyon ng aking ama.
—Kasalanan mo ang lahat! Kung hindi ka bumalik, magiging akin na sana ang lahat!
Bago pa siya makalapit, dalawang pulis ang pumasok sa silid.
—Nathaniel Mendoza! Ibaba mo ang hawak mo!
Natigilan siya.
Sinubukan niyang tumakbo patungo sa likod na pasilyo, ngunit naharang siya ng mga pulis.
Ilang segundo lamang ang lumipas, nakaposas na siya.
Si Clarisse ay napaupo sa sahig, umiiyak.
—Hindi ko alam ang lahat ng ito! Si Nathaniel ang may plano!
Ngunit agad siyang pinigilan ni Attorney Patricia, na kasunod na pumasok.
—Mrs. Mendoza, mayroon kaming mga bank record at mga mensaheng nagpapakitang personal kayong nakinabang sa mga transaksiyon. Maaari ninyong ipaliwanag ang inyong panig sa imbestigasyon.
Habang inilalabas ang mag-asawa, napansin kong hindi pa rin tumitigil sa pagdurugo ang braso ni Mang Ernesto.
Agad akong lumuhod sa tabi niya.
—Mang Ernesto! Naririnig ninyo ako?
Bahagya siyang ngumiti.
—Ayos lang po ako, Ma'am. Nasugatan lang ang braso ko nang tamaan ng matulis na bakal. Hindi po ako tinamaan ng bala.
Napahinga ako nang maluwag.
Dumating ang mga paramedic at agad siyang dinala sa ospital.
Pagkatapos, humarap ako sa lalaking tinawag kong Papa.
—Kailangan kong malaman ang lahat. Walang kasinungalingan. Walang itatago.
Tumango siya.
—Karapatan mong malaman ang buong katotohanan, anak.
Umupo kami sa maliit na silid sa likod ng basement. Hawak ko ang kamay ni Mama habang nagsimulang magsalita ang aking ama.
Ang tunay niyang pangalan ay Roberto Mendoza.
Dalawampu't anim na taon na ang nakalilipas, nagtatrabaho siya bilang accountant sa isang malaking real estate company sa Metro Manila.
Natuklasan niya noon na may ilang opisyal ng kumpanya na gumagamit ng pekeng dokumento upang ilipat ang pagmamay-ari ng mga lupang pag-aari ng mahihirap na pamilya.
Isa sa mga sangkot ay ang dati niyang kaibigang si Eduardo Salcedo.
—Nang matuklasan ko ang pandaraya, nagpasya akong magsumbong —paliwanag ni Papa.—Pero nalaman nila ang plano ko.
Isang gabi, habang pauwi siya mula sa trabaho, may sasakyang sumalpok sa kaniyang kotse.
Hindi iyon aksidente.
Sinadya siyang patahimikin.
Nakaligtas siya, ngunit malubha ang kaniyang mga sugat. Isang taong tumulong sa kaniya ang nagdala sa kaniya sa isang pribadong pagamutan.
—Bakit hindi ka umuwi? —tanong ko habang umiiyak.
Napayuko siya.
—Dahil pinagbantaan nila ang buhay ninyong tatlo. Sinabi nilang kapag nalaman nilang buhay pa ako, kayo ang susunod na mawawala.
Upang protektahan kami, pumayag siyang pumasok sa isang lihim na programa ng proteksiyon para sa mga testigo habang iniimbestigahan ang sindikato.
Ngunit nang maglaon, nalaman niyang may ilang taong konektado sa grupo ang nakapasok din sa mga tanggapang dapat sana ay tumutulong sa kaniya.
Napilitan siyang magtago nang mas matagal.
Si Mama lamang ang nakakaalam na buhay pa siya.
—Bawat taon, gusto kong sabihin sa iyo —humahagulgol na paliwanag ni Mama.—Pero natatakot akong may mangyari sa iyo. Lalo na noong nagsimula kang magtrabaho sa ibang bansa.
Tumingin ako sa kaniya.
—Pero bakit sinabi ni Nathaniel na may kinalaman siya sa pagkamatay ni Papa?
Napapikit si Mama.
Sumagot si Papa.
—Dahil nalaman ni Nathaniel ang tungkol sa akin noong labingpitong taong gulang siya.
Ayon kay Papa, aksidenteng nakita ni Nathaniel ang ilang lumang sulat na ipinadala niya kay Mama.
Sa halip na matuwa, nagalit ito dahil sa pakiramdam niya ay niloko siya ng sariling mga magulang.
Mula noon, unti-unti niyang ginamit ang lihim upang kontrolin si Mama.
Nang magsimulang kumita ng malaking pera si Nathaniel, hinanap niya si Eduardo Salcedo.
At doon nagsimula ang mas malaking problema.
—Hindi ba patay na si Eduardo? —tanong ko.
Umiling si Papa.
—Hindi. Siya ang taong nakita mo sa larawan kasama ng iyong ina. At siya rin ang gumawa ng pekeng DNA test.
Napatingin ako sa dokumentong hawak ko.
—Bakit niya ginawa iyon?
—Para paniwalain kang hindi mo ako tunay na ama. Kapag nag-away tayong lahat, mas madali nilang makukuha ang mga ari-arian mo.
Ipinaliwanag ni Papa na ginamit ni Nathaniel ang ilang lumang dokumento upang gumawa ng pekeng kasunduan sa pagitan ng aking kumpanya at ng Mendoza Premier Group.
Mayroon ding mga loan application na gumagamit ng aking pangalan bilang guarantor.
Kung hindi agad mahaharang ang mga transaksiyon, maaari akong maharap sa napakalaking utang na hindi ko kailanman inaprubahan.
—Magkano ang halaga? —tanong ko.
Nagkatinginan sina Papa at Attorney Patricia.
Pagkatapos ay inilapag ng abogado ang isang dokumento sa harapan ko.
₱186 milyon.
Napatakip ako sa bibig.
Hindi lamang pala bahay ang gustong nakawin ng kapatid ko.
Gusto niyang gamitin ang buong pangalan at reputasyon ko upang pondohan ang kaniyang mga negosyo.
—Pero bakit ngayon lamang kayo lumitaw? —tanong ko kay Papa.
Huminga siya nang malalim.
—Dahil ilang buwan na naming kinokolekta ang mga ebidensiya. At dahil kailangan naming masigurong hindi ka nila mapapahamak kapag nalaman mo ang lahat.
Napatingin ako sa kaniya.
—Alam ninyong ganito ang ginagawa nila kay Mama?
Hindi siya agad nakasagot.
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong napuno ng matinding pagsisisi ang kaniyang mukha.
—Hindi ko alam na umabot na sa ganito, Gabriela. Nang malaman kong pinabayaan siya ni Nathaniel, sinubukan ko siyang ilayo. Pero tumanggi ang mama mo dahil natatakot siyang ikaw naman ang pagbalingan ng galit ng kapatid mo.
Tahimik na umiyak si Mama.
Hinawakan ko ang kaniyang kamay.
—Mama, hindi mo kailangang magtiis para protektahan ako. Mas masakit para sa akin na makita kang naghihirap habang wala akong kaalam-alam.
Niyakap niya ako nang mahigpit.
—Patawarin mo ako, anak.
Umiling ako.
—Hindi ikaw ang kailangang humingi ng tawad.
Akala ko iyon na ang katapusan ng lahat.
Ngunit biglang tumunog ang cellphone ni Attorney Patricia.
Pagkatapos basahin ang mensahe, nagbago ang kaniyang mukha.
—Gabriela, may problema tayo.
Tumayo ako.
—Ano iyon?
—Nalaman ng forensic team na may isang malaking bank transfer na naisagawa ngayong hapon. Nailipat ang ₱92 milyon mula sa mga account na konektado sa kumpanya ni Nathaniel.
—Saan napunta?
Nag-alinlangan siya bago sumagot.
—Sa isang offshore account na nakapangalan sa isang taong kilala mo.
Ipinakita niya sa akin ang pangalan.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil ang nakasulat sa screen ay hindi pangalan ni Nathaniel.
Hindi rin pangalan ni Clarisse.
Kundi ang pangalan ng aking ina.
TERESA MENDOZA.
At sa ilalim nito ay may isang digital authorization na naitala dalawang oras bago ako dumating sa mansyon.
Tumingin ako kay Mama.
Nanginginig siyang umiling.
—Anak, wala akong pinirmahan. Wala akong alam diyan!
Ngunit bago pa ako makapagsalita, biglang tumunog ang telepono ni Papa.
Isang hindi kilalang numero.
Sinagot niya ito sa speaker.
Isang pamilyar na boses ang tumawa.
—Roberto, akala mo ba tapos na ang laro?
Si Eduardo Salcedo iyon.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang nagpatahimik sa aming lahat.
—Kung gusto ninyong mabuhay nang payapa, huwag ninyong gagalawin ang perang iyon. Dahil ang susunod kong ilalabas ay ang tunay na dahilan kung bakit kailangang mawala si Roberto dalawampu't anim na taon na ang nakalilipas.