NAKATAGONG KATOTOHANAN SA PAGKAMATAY NG AKING AMA AT ANG MAPANGANIB NA PLANO NG SARILI KONG KAPATID LABAN SA AKIN
BAHAGI 2: ANG NAKATAGONG KATOTOHANAN SA PAGKAMATAY NG AKING AMA AT ANG MAPANGANIB NA PLANO NG SARILI KONG KAPATID LABAN SA AKIN
Nakatitig lamang ako kay Adrian habang nakaluhod siya sa harap ko. Sa paligid namin, wala nang nagsasalita. Maging ang biyenan kong si Beatriz, na kanina lamang ay tuwang-tuwang ipinapahiya ako sa harap ng mga bisita, ay tila nawalan ng lakas na ibuka ang kaniyang bibig. Ngunit hindi na sila mahalaga sa akin. Isang pangungusap lamang ang paulit-ulit na umaalingawngaw sa aking isipan. May lihim tungkol sa pagkamatay ng aking ama.
Limang taon na ang nakalipas nang mamatay si Papa Gabriel Mendoza sa isang aksidente sa sasakyan habang pauwi mula sa isang business meeting sa Tagaytay. Ayon sa imbestigasyon, nawalan ng kontrol ang kaniyang sasakyan dahil sa problema sa preno. Tinanggap ko ang paliwanag na iyon kahit maraming gabing hindi ako makatulog sa pangungulila. Ngayon, sa isang iglap, tila muling bumukas ang sugat na matagal ko nang pilit na pinagaling.
— Adrian, tumayo ka at sabihin mo sa akin ang buong katotohanan.
Dahan-dahan siyang tumayo. Nanginginig ang kaniyang mga kamay habang inilalabas ang isang maliit na memory card mula sa kaniyang bulsa.
— Bago tayo magkakilala, nagtatrabaho ako bilang financial analyst sa isang kompanyang konektado kay Daniel. Isang gabi, ipinatawag niya ako sa kaniyang opisina. Inalok niya ako ng limang milyong piso kapalit ng paglapit sa iyo, pagpapakasal sa iyo, at pagkuha ng impormasyon tungkol sa mga ari-arian ng inyong pamilya.
Pakiramdam ko ay may mabigat na batong dumagan sa aking dibdib.
— At tinanggap mo?
Yumuko siya.
— Oo. Noong panahong iyon, may malubhang sakit si Mama. Kailangan namin ng malaking halaga para sa kaniyang operasyon. Pero hindi iyon dahilan para lokohin kita. Alam kong napakalaki ng kasalanan ko.
Napatingin ako kay Beatriz. Hindi niya magawang salubungin ang aking mga mata.
— Alam mo rin ba ito, Mama?
Walang sumagot.
Si Adrian ang muling nagsalita.
— Alam ni Mama na may nagbigay sa akin ng pera, pero hindi niya alam ang buong kasunduan. Pagkatapos ng ilang buwan, totoong nahulog ang loob ko sa iyo. Sinubukan kong putulin ang koneksiyon ko kay Daniel, ngunit nagsimula siyang magbanta.
— Anong klaseng pagbabanta?
Inabot niya sa akin ang memory card.
— Nalaman kong may mga kahina-hinalang dokumentong ginawa bago ang aksidente ni Papa Gabriel. May mga pagbabayad sa isang mekanikong nagtrabaho sa kaniyang sasakyan. Hindi ko pa mapatutunayang sinadya ang aksidente, pero natuklasan kong may taong nag-utos na burahin ang mga security recording sa garahe noong gabing iyon.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
— Si Daniel?
— Siya ang pumirma sa utos na burahin ang mga recording. May kopya ako ng ilang email at transaksiyon. Pero kailangan pa itong imbestigahan.
Hindi ko namalayang tumulo na pala ang aking mga luha. Ang kapatid kong si Daniel ang nag-alaga sa akin pagkatapos mamatay si Papa. Siya ang yumakap sa akin noong libing. Siya ang nagsabing dapat akong maging matatag dahil kami na lamang ang natitirang pamilya.
Paano kung ang taong pinaniwalaan kong nagpoprotekta sa akin ang siya palang may pinakamalaking lihim?
Lumapit si Attorney Teresa.
— Camille, kailangan nating maging maingat. Hindi sapat ang mga dokumentong ito para magbigay ng konklusyon tungkol sa pagkamatay ng iyong ama. Pero sapat ang mga ito upang humiling ng panibagong imbestigasyon. Tungkol naman sa mga transaksiyon ng kompanya, mayroon na tayong mas matibay na ebidensiya.
Huminga ako nang malalim at pinunasan ang aking mga luha.
— Attorney, ipagpatuloy ninyo ang forensic audit. I-freeze ang mga awtorisasyong maaaring gamitin sa paglilipat ng pera, ayon sa ating mga karapatan sa kompanya. At makipag-ugnayan sa bangko tungkol sa pinaghihinalaang pekeng loan guarantee.
Agad siyang tumango.
Sa pagkakataong iyon, biglang lumapit si Ernesto.
— Camille, anak, maaari naman nating pag-usapan ang lahat. Hindi namin alam na ganito kalaki ang iyong impluwensiya. Kung gusto mo, kakanselahin na namin ang paghihiwalay ninyo ni Adrian.
Tiningnan ko siya nang malamig.
— Kanina, sinabi ninyong hindi ako karapat-dapat sa inyong pamilya. Ngayon, dahil nalaman ninyong ako ang may kontrol sa mga hotel, bigla ninyo akong tinatawag na anak?
Namula ang kaniyang mukha.
— Nagkamali lamang kami ng paghusga.
— Hindi ninyo ako hinusgahan nang mali dahil hindi ninyo alam ang aking kayamanan. Hinusgahan ninyo ako nang mali dahil naniniwala kayong ang mahirap na tao ay walang karapatang igalang.
Wala siyang naisagot.
Kinuha ko ang aking handbag at tumingin kay Adrian.
— Bukas, pupunta ako sa Makati. Pero hindi dahil inutusan ako ni Daniel. Pupunta ako upang malaman kung ano talaga ang nangyari sa aming pamilya.
— Sasamahan kita.
— Hindi. Sa ngayon, hindi pa kita kayang pagkatiwalaan.
Masakit ang kaniyang ngiti, ngunit tumango siya.
Kinabukasan, alas-siyete ng umaga, lumipad ako patungong Manila kasama si Attorney Teresa at dalawang security personnel. Sa loob ng eroplano, paulit-ulit kong tiningnan ang lumang litrato namin ni Papa. Nakatayo kami sa harap ng una niyang maliit na hotel sa Cebu. Sampung taong gulang pa lamang ako noon.
Naalala ko ang sinabi niya.
— Camille, hindi nasusukat ang halaga ng tao sa dami ng kaniyang pera. Mas mahalaga kung paano niya ginagamit ang kapangyarihang mayroon siya.
Pagdating namin sa Makati, dumiretso kami sa punong tanggapan ng Mendoza Capital. Eksaktong alas-diyes, pumasok ako sa opisina ni Daniel.
Nakatayo siya sa harap ng malalaking bintana, nakasuot ng mamahaling suit at may hawak na tasa ng kape.
— Little sister. Akala ko hindi ka darating.
— Huwag mo akong tawaging ganiyan. Gusto kong malaman kung bakit mo binayaran si Adrian para pakasalan ako.
Ngumiti siya.
— Dahil napakadaling manipulahin ng isang babaeng naghahanap ng pagmamahal pagkatapos mamatay ang kaniyang ama.
Parang sinaksak ang aking puso.
— Ano ang ginawa mo kay Papa?
Sandaling nagbago ang kaniyang ekspresyon.
— Mag-ingat ka sa mga ibinibintang mo, Camille.
— May mga dokumentong nag-uugnay sa iyo sa pagbura ng security recordings noong gabing namatay siya.
Lumapit siya sa mesa at marahas na ibinaba ang tasa.
— Wala kang alam sa mga sakripisyong ginawa ko para sa kompanyang ito! Si Papa, palagi kang paborito! Ikaw ang binigyan niya ng pinakamalaking bahagi ng kaniyang mga investment, samantalang ako ang nagtrabaho sa tabi niya nang maraming taon!
— Kaya ba gusto mong kunin ang lahat?
— Gusto ko lamang ang nararapat sa akin!
Inilapag niya ang isang makapal na folder sa mesa.
— Pirmahan mo ang kasunduang ito. Ililipat mo sa akin ang kontrol sa Mendoza Capital. Kapalit nito, aayusin ko ang problema sa mga hotel at sisiguraduhing hindi makukulong si Adrian.
Tiningnan ko ang mga dokumento. Hindi lamang kontrol sa kompanya ang hinihingi niya. Kasama rin ang mga karapatan sa ilang ari-ariang minana ko mula kay Papa.
— At kung tumanggi ako?
Dahan-dahang ngumiti si Daniel.
— May isang bagay kang dapat makita.
Pinindot niya ang remote control sa mesa. Bumukas ang malaking screen sa dingding.
Lumabas ang isang video mula sa security camera ng isang lumang garahe.
Nakita ko si Papa na nakikipagtalo sa isang lalaking nakasuot ng itim na jacket. Hindi malinaw ang mukha ng lalaki, ngunit nang lumapit siya sa ilaw, halos mawalan ako ng hininga.
Si Adrian.
Limang taon na ang nakalipas, nakatayo ang asawa ko sa tabi ng sasakyan ni Papa, ilang oras bago nangyari ang nakamamatay na aksidente.
Napahawak ako sa aking dibdib.
— Hindi… hindi maaari…
Ngumiti si Daniel.
— Ngayon, Camille, sabihin mo sa akin. Gusto mo pa rin bang malaman ang buong katotohanan?
Bago ako makasagot, bumukas ang pinto ng opisina.
Pumasok si Adrian kasama ang isang matandang lalaking nakasandal sa tungkod.
Nang makita ni Daniel ang matanda, biglang namutla ang kaniyang mukha.
Ang lalaki ay si Ramon Salazar, ang dating personal driver ni Papa na matagal nang sinasabing namatay sa isang aksidente sa dagat.
Itinaas ni Ramon ang kaniyang ulo at nagsalita.
— Daniel, limang taon akong nagtago dahil sa mga banta mo. Pero ngayon, handa na akong sabihin kung sino talaga ang nag-utos na pakialaman ang sasakyan ni Don Gabriel.