LIHIM NG PEKENG PIRMA, ANG NAWAWALANG KAMBAL, AT ANG MASAKIT NA KATOTOHANANG NAGPABAGO SA LAHAT NG AKING PINANIWALAAN SA LOOB NG ANIM NA TAON
BAHAGI 2: ANG LIHIM NG PEKENG PIRMA, ANG NAWAWALANG KAMBAL, AT ANG MASAKIT NA KATOTOHANANG NAGPABAGO SA LAHAT NG AKING PINANIWALAAN SA LOOB NG ANIM NA TAON
Hindi ako makagalaw habang nakatingin sa maletang itinuro ni Isabella. Ang simpleng maletang iyon, na dinala ko mula Dubai, ay biglang naging bahagi ng isang nakatatakot na palaisipan. Sa loob ng anim na taon, inakala kong ako ang lalaking niloko at iniwan sa gitna ng isang bigong pagsasama. Ngunit ngayong nakatayo ako sa harap ng aking asawa at ng batang lalaking ngayon ko lamang nakilala, unti-unti kong napagtatantong maaaring ako mismo ang naging kasangkapan sa pagkawasak ng aming pamilya.
— Ano ang ibig mong sabihin na ako ang pumirma? — nanginginig kong tanong.
Hindi agad sumagot si Isabella. Sa halip, mahigpit niyang niyakap si Gabriel, na tila natatakot siyang maagaw muli ang bata.
Ngumiti si Rafael Villanueva.
— Napakasimple, Adrian. May mga dokumentong pinirmahan mo bago ka umalis ng Pilipinas. Hindi mo man lang binasa nang mabuti ang lahat.
Bigla kong naalala ang huling linggo bago ako lumipad patungong Dubai. Maraming dokumentong ipinapirma ang aming kumpanya, kabilang ang employment contract, insurance forms, at ilang pahinang may kinalaman sa emergency authorization.
Ngunit paano magiging konektado ang mga iyon sa pagkawala ng aking anak?
— Ano ang ginawa mo sa mga dokumentong iyon? — galit kong tanong.
— Kung gusto mong malaman, pumunta ka sa opisina ko bukas. Pero dalhin mo ang asawa mo. May kailangan pa siyang tapusin.
Bago ako makasagot, nagsalita si Isabella.
— Hindi na ako pupunta sa iyo, Rafael. Anim na taon mo na kaming pinahihirapan. Tama na!
Nawala ang ngiti sa mukha ng lalaki.
— Kung ganoon, huwag mong asahang makikita mo pang muli si Gabriella.
Pagkasabi niyon, tumalikod siya at sumakay sa sasakyan.
Naiwan akong nakatayo sa harap ng bahay, habang mahigpit na nakakapit si Gabriel sa aking kamay.
Nang tuluyang mawala ang sasakyan, biglang nanghina si Isabella. Agad ko siyang inalalayan papasok.
Pinaupo namin si Gabriel sa sala at binigyan ng paborito niyang biskwit. Pagkatapos, dinala ako ni Isabella sa maliit na silid sa likod ng bahay.
Doon ko nakita ang isang lumang kahong puno ng mga litrato, resibo ng ospital, at mga damit ng sanggol.
May dalawang maliliit na kumot sa loob.
Isang asul.
Isang rosas.
— Kambal sila, Adrian — mahinang sabi ni Isabella. — Si Gabriel at si Gabriella. Pareho silang ipinanganak nang wala pa sa tamang buwan.
Naupo ako sa gilid ng kama.
— Pero bakit sinabi mong limang taong gulang lang si Gabriel?
Napaluha siya.
— Dahil iyon ang edad na nakalagay sa mga dokumentong ipinagawa ni Rafael. Pinilit niya akong baguhin ang ilang impormasyon tungkol sa mga bata. Natakot akong kapag nalaman ng iba ang tunay nilang edad, matutunton niya kung saan kami nakatira.
Hindi ko maintindihan kung bakit kailangang umabot sa ganoon.
Dahan-dahang inilabas ni Isabella ang isang lumang medical record.
— Noong umalis ka, halos tatlong buwan na akong buntis. Hindi ko pa alam noon. Nang malaman ko, sinubukan kitang tawagan. Pero naka-block ako sa lahat ng paraan.
Napapikit ako.
Naalala ko ang galit na nagtulak sa aking umalis nang hindi man lang lumilingon.
— Bakit hindi mo sinabi kay Camille?
— Sinabi ko. Pero noong panahong iyon, may sarili rin siyang problema. Nang magkausap kayo, sinabi niyang ayaw mong marinig ang anumang tungkol sa akin. Ayokong gamitin ang mga bata para pilitin kang bumalik.
Huminga siya nang malalim.
— Nang ikaanim na buwan ng pagbubuntis ko, nagkaroon ako ng komplikasyon. Kailangan kong manganak nang maaga. Halos hindi makahinga si Gabriella, at sinabi ng doktor na kailangan niya ng espesyal na pangangalaga.
Doon pumasok si Rafael.
Isa pala siyang negosyanteng matagal nang kakilala ng pamilya ni Isabella. Siya rin ang nagpautang para sa pagpapagamot ng kanyang ina.
Ang apat na raan at limampung libong pisong nakita ko noon ay hindi bayad mula sa isang kalaguyo.
Bahagi iyon ng pondong inilaan para sa operasyon ng kanyang ina at sa mga naunang gastusing medikal.
— Bakit hindi mo sinabi sa akin? — halos pabulong kong tanong.
— Dahil ipinangako kong babayaran ko ang lahat. Ayokong dagdagan pa ang bigat na dinadala mo. At noong gabing nag-away tayo, sasabihin ko na sana ang buong katotohanan.
Napayuko ako.
Ngunit mayroon pang mas masakit na kasunod.
Nang manganak si Isabella, inalok siya ni Rafael ng tulong para mailipat si Gabriella sa isang pribadong ospital na may mas kumpletong neonatal facilities.
Sinabi nitong may kakilala siyang espesyalista at siya muna ang sasagot sa lahat ng gastusin.
Sa desperasyon, pumayag si Isabella.
Ngunit pagkalipas ng ilang araw, ipinakita sa kanya ni Rafael ang mga dokumentong nagsasabing mayroon daw akong nilagdaang pahintulot para sa pansamantalang pangangalaga sa bata.
— Hindi ako naniwala — umiiyak niyang kuwento. — Pero ipinakita niya ang pirma mo, ang kopya ng passport mo, at mga dokumentong galing sa kumpanya mo. Sinabi niyang alam mo ang lahat.
Doon ko naalala ang isang dating kasamahan sa trabaho, si Victor Salazar.
Si Victor ang nag-asikaso ng aking overseas deployment. Malapit siya kay Rafael, ngunit hindi ko iyon binigyang-pansin noon.
— Si Victor… — bulong ko.
Tumango si Isabella.
— Siya ang nagdala ng mga dokumento kay Rafael.
Bigla akong tumayo.
— Ibig sabihin, ginamit nila ang pirma ko para kunin ang anak natin!
— Oo. Pero hindi iyon legal na pag-aampon. Pinaniwala nila akong may karapatan silang ilayo si Gabriella habang hindi ko nababayaran ang mga utang.
Nanginginig ang kanyang mga kamay habang inilalabas ang isang lumang litrato.
Sa larawan, magkatabi ang dalawang sanggol sa ospital.
Pareho silang may maliliit na pulseras sa pulso.
Gabriel Mendoza.
Gabriella Mendoza.
Hindi ko napigilan ang pagluha.
Mayroon pala akong dalawang anak.
At habang abala akong magpayaman sa Dubai, lumalaki ang isa nang walang ama, samantalang ang isa ay lumalaki sa piling ng mga taong hindi niya tunay na pamilya.
— Nasaan siya ngayon? — tanong ko.
— Sa bahay ng kapatid ni Rafael sa Tagaytay. Ilang beses ko siyang nakita, pero palaging may bantay. Noong nakaraang taon, tuluyan na nila akong pinagbawalang bumisita.
— Bakit hindi ka humingi ng tulong sa pulis?
— Sinubukan ko. Pero kulang ang mga ebidensiya ko noon. May mga dokumentong nagpapakitang kusang-loob kong ipinagkatiwala ang bata. Pinagbantaan din nila akong kukunin pati si Gabriel.
Napahawak ako sa aking ulo.
Anim na taon akong nagalit sa maling tao.
Ang babaeng inakala kong nagtaksil sa akin ay mag-isang lumaban upang protektahan ang aming mga anak.
Lumuhod ako sa harap niya.
— Isabella, patawarin mo ako.
Umiling siya habang umiiyak.
— Hindi ko kailangan ng paghingi ng tawad ngayon, Adrian. Ang kailangan ko ay maibalik ang anak natin.
Hinawakan ko ang kanyang mga kamay.
— Ibabalik natin si Gabriella. Ipinapangako ko.
Kinabukasan, nakipagkita ako sa isang abogadong si Attorney Sofia Mercado, na may karanasan sa mga kasong may kinalaman sa karapatan ng mga bata.
Ipinakita namin ang lahat ng dokumento.
Matapos suriin ang mga ito, seryoso siyang nagsalita.
— Adrian, may malinaw na indikasyon ng pamemeke ng dokumento at posibleng ilegal na pagkuha ng bata. Pero kailangan nating kumilos nang maingat at sa tulong ng mga awtoridad.
Nakipag-ugnayan siya sa mga kinauukulang ahensiya at naghanda ng pormal na reklamo.
Samantala, tinawagan ko si Victor.
Hindi niya inaasahang maririnig muli ang boses ko.
— Adrian! Nakabalik ka na pala!
— Victor, kailangan nating mag-usap tungkol sa mga dokumentong pinirmahan ko bago ako umalis.
Biglang tumahimik ang kabilang linya.
— Anong dokumento?
— Iyong ginamit para kunin ang anak kong babae.
Ilang segundo ang lumipas bago siya sumagot.
— Hindi mo naiintindihan, Adrian. Hindi ko alam na aabot sa ganito.
— Kung ganoon, sabihin mo ang lahat.
Kinagabihan, nagkita kami sa isang café sa Ortigas.
Dumating si Victor na pawis na pawis at halatang kinakabahan.
Inamin niyang binayaran siya ni Rafael ng 300.000 piso upang makakuha ng mga kopya ng aking pirma at personal na dokumento.
Ngunit may isang bagay siyang sinabi na nagpabilis sa tibok ng puso ko.
— Adrian, hindi pera ang pangunahing dahilan kung bakit kinuha ni Rafael ang anak mo.
— Ano?
Napatingin siya sa paligid bago yumuko palapit.
— Ang asawa ng kapatid niyang babae ay matagal nang gustong magkaroon ng anak. Nang malaman nilang kambal ang ipinanganak ni Isabella, gumawa sila ng paraan para makuha ang isa.
Namutla ako.
— Ibig mong sabihin, ibinigay nila ang anak ko sa ibang pamilya?
Tumango siya.
— Pero may mas malala pa. Bukas ng umaga, ililipad nila si Gabriella palabas ng Pilipinas. Kapag nangyari iyon, baka mahirapan na kayong mahanap siya.
Bigla akong tumayo.
— Saan nila siya dadalhin?
Nanginginig na inilabas ni Victor ang kanyang cellphone.
Ipinakita niya ang isang mensahe mula kay Rafael.
May nakasulat na oras, lugar, at pangalan ng batang pasahero.
Gabriella Villanueva.
At sa ilalim nito ay ang nakatakdang biyahe patungong Singapore.
Napakuyom ang aking mga kamao.
Sa loob ng anim na taon, wala akong nagawa bilang ama.
Ngunit ngayong alam ko na ang katotohanan, hindi ko hahayaang mawala muli ang anak kong babae.
Agad kong tinawagan si Attorney Sofia.
— Attorney, kailangan nating kumilos ngayong gabi. Bukas, ilalabas nila ng bansa ang anak ko!
Ngunit bago pa matapos ang aming pag-uusap, may pumasok na mensahe sa aking cellphone.
Mula kay Isabella.
“Adrian, may mga lalaking pumasok sa bahay. Kinuha nila si Gabriel. Sinabi nilang kung gusto nating makitang buhay at ligtas ang dalawang bata, huwag tayong magsusumbong kahit kanino.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Sa isang iglap, hindi na lamang si Gabriella ang kailangang iligtas.
Pati si Gabriel ay nasa kamay na ng mga taong sumira sa aming pamilya.