MAPANGANIB NA PAGLILIGTAS SA AKING DALAWANG ANAK, ANG PAGBABAGONG HINDI KO INAASAHAN, AT ANG PAMILYANG MULING NABUO MATAPOS ANG ANIM NA TAONG PAGHIHIRAP
BAHAGI 3: MAPANGANIB NA PAGLILIGTAS SA AKING DALAWANG ANAK, ANG PAGBABAGONG HINDI KO INAASAHAN, AT ANG PAMILYANG MULING NABUO MATAPOS ANG ANIM NA TAONG PAGHIHIRAP
Halos hindi ko mahawakan nang maayos ang cellphone habang binabasa ang mensahe ni Isabella. Paulit-ulit kong tinawagan ang kanyang numero, ngunit walang sumasagot.
Agad akong lumabas ng café.
— Adrian, sandali! — sigaw ni Victor.
Humarap ako sa kanya.
— Kung may mangyaring masama sa mga anak ko, hindi mo matatakasan ang pananagutan mo!
Namutla siya.
— Tutulungan kita. Alam ko kung saan maaaring dalhin ni Rafael ang mga bata.
Sa halip na kumilos nang padalos-dalos, agad kong ibinigay kay Attorney Sofia ang lahat ng impormasyon. Nakipag-ugnayan siya sa pulisya at sa mga awtoridad na nangangasiwa sa proteksiyon ng mga bata.
Ibinigay rin ni Victor ang mga mensahe, bank transfer records, at mga dokumentong nagpapatunay sa ginawa ni Rafael.
Sa unang pagkakataon, mayroon kaming sapat na impormasyong maaaring makatulong upang mahanap ang kambal.
Ayon kay Victor, may lumang rest house si Rafael sa isang tahimik na bahagi ng Tagaytay. Doon pansamantalang dinadala ang mga bata bago ang nakatakdang pag-alis.
Habang patungo kami roon kasama ang mga awtoridad, hindi ko mapigilang balikan ang nakaraan.
Naalala ko ang araw ng aming kasal.
Nakasuot si Isabella ng simpleng puting bestida, at habang nakatayo kami sa harap ng altar, mahigpit niyang hinawakan ang aking kamay.
— Adrian, kahit anong mangyari, huwag tayong susuko sa isa't isa.
Ipinangako kong hindi ko siya iiwan.
Ngunit ako mismo ang unang sumira sa pangakong iyon.
Nang makarating kami malapit sa rest house, pinahinto kami ng mga pulis sa isang ligtas na lugar.
— Sir Adrian, hayaan ninyong kami ang humawak nito. Ang mahalaga ay mailabas nang ligtas ang mga bata.
Tumango ako, bagaman halos hindi ko mapigilan ang aking sarili.
Makalipas ang ilang minuto, nakatanggap ng impormasyon ang mga awtoridad na nasa loob nga ng bahay sina Gabriel at Gabriella.
Kasama nila si Rafael at ang kanyang kapatid na si Teresa Villanueva.
Sa tulong ng mga pulis at mga tauhang may karanasan sa pagprotekta sa mga bata, maingat na isinagawa ang operasyon.
Walang putok ng baril.
Walang marahas na komprontasyon.
Ngunit ang bawat segundong lumipas ay tila isang buong oras para sa akin.
Hanggang sa bumukas ang pinto ng rest house.
Isang pulis ang lumabas, kasunod ang isang maliit na batang lalaki.
Si Gabriel.
— Papa!
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Tumakbo ako palapit at lumuhod upang salubungin siya.
Mahigpit siyang yumakap sa akin habang umiiyak.
— Papa, natakot po ako! Akala ko hindi na kita makikita!
Hinaplos ko ang kanyang buhok.
— Nandito na si Papa. Hindi na kita iiwan, anak.
Ngunit hindi pa ako lubos na nakakahinga nang may lumabas na isa pang bata.
Isang maliit na batang babae na may mahabang buhok, nakasuot ng dilaw na bestida, at may hawak na lumang manikang tela.
Huminto siya sa may pintuan.
Malalaki ang kanyang mga mata.
At sa kaliwang pisngi niya ay may isang maliit na biloy.
Kapareho ng kay Gabriel.
Kapareho ng sa akin.
Hindi ko namalayang tumulo na pala ang mga luha ko.
— Gabriella… — pabulong kong tawag.
Tumingin siya sa akin nang may pag-aalinlangan.
— Sino po kayo?
Parang piniga ang puso ko.
Dahan-dahan akong lumuhod upang magkapantay kami.
— Ako si Adrian. Ako ang papa mo.
Hindi agad lumapit ang bata.
Sa halip, mahigpit niyang niyakap ang kanyang manika.
— Sabi nila, wala raw akong totoong papa at mama.
Napapikit ako sa sakit.
— Meron, anak. Meron kang papa at mama. Matagal ka na naming hinahanap.
Lumapit si Gabriel sa kanyang kambal.
— Gabby, siya ang papa natin! Totoo! Umuwi na siya!
Tiningnan ni Gabriella ang kanyang kapatid, pagkatapos ay ako.
— Kung papa kita… bakit ngayon ka lang dumating?
Wala akong maibigay na sagot na kayang magpaliwanag sa anim na taon ng aking pagkawala.
Kaya sinabi ko ang tanging katotohanang kaya kong sabihin.
— Dahil nagkamali si Papa. Napakalaki ng pagkakamali ko. Pero kung papayagan mo ako, gusto kong bumawi sa inyong dalawa.
Dahan-dahang lumapit si Gabriella.
Iniabot niya ang kanyang maliit na kamay.
Hinawakan ko iyon na para bang pinakamahalagang bagay sa buong mundo.
Makalipas ang ilang sandali, dumating si Isabella kasama ang mga awtoridad na tumulong sa kanya matapos siyang matagpuan sa aming bahay.
Nang makita niya si Gabriella, napahinto siya.
Nalaglag ang handbag mula sa kanyang kamay.
— Gabriella?
Tumingala ang batang babae.
Matagal niyang pinagmasdan ang mukha ni Isabella.
Pagkatapos ay mahinang nagtanong:
— Kayo po ba ang mama na laging umiiyak sa litrato?
Napahagulhol si Isabella.
Lumuhod siya at ibinuka ang kanyang mga bisig.
— Oo, anak. Ako ang mama mo.
Saglit na nag-alinlangan si Gabriella.
Pagkatapos ay tumakbo siya.
— Mama!
Mahigpit na niyakap ni Isabella ang aming anak na babae.
Paulit-ulit niyang hinahalikan ang noo at mga pisngi nito, na para bang natatakot siyang maglaho muli ang bata kapag binitiwan niya.
Lumapit si Gabriel at yumakap din sa kanilang dalawa.
Nakatayo ako sa tabi nila, hindi mapigilan ang pagluha.
Pagkatapos ay tumingala si Gabriel.
— Papa, bakit nakatayo ka lang? Yakap din tayo!
Lumuhod ako at niyakap silang tatlo.
Sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon, naramdaman kong mayroon pa pala akong tahanang maaaring balikan.
Ngunit hindi pa doon nagtapos ang lahat.
Naharap sa imbestigasyon sina Rafael, Teresa, at ang iba pang sangkot sa pamemeke ng dokumento at ilegal na pagkuha sa bata.
Si Victor naman ay nagbigay ng pormal na salaysay at mga ebidensiya. Hindi nito binura ang kanyang pananagutan, ngunit naging mahalaga ang kanyang kooperasyon sa paglilinaw ng nangyari.
Sa mga sumunod na buwan, dumaan kami sa mga legal na proseso upang maitama ang mga dokumento ng kambal at mapangalagaan ang kanilang mga karapatan.
Isinailalim din si Gabriella sa pagsusuring medikal at psychological assessment upang matiyak na maayos ang kanyang kalagayan.
Hindi naging madali ang lahat.
May mga gabing nagigising siya na umiiyak, natatakot na baka kunin na naman siya.
Minsan, mahigpit siyang kumapit sa damit ni Isabella.
— Mama, kapag natulog ako, nandito ka pa rin ba paggising ko?
Yumakap si Isabella sa kanya.
— Oo, anak. Nandito lang si Mama.
Madalas din akong maupo sa tabi ng kanyang kama hanggang makatulog siya.
Unti-unti, natutuhan niyang magtiwala.
Samantala, si Gabriel ay naging masayahing tagapagtanggol ng kanyang kambal.
Sa unang araw ng pagpasok nila sa paaralan, buong pagmamalaki niyang ipinakilala ang kanyang kapatid sa mga kaklase.
— Siya si Gabriella! Kambal ko siya! At ngayon, kumpleto na ang pamilya namin!
Nang marinig ko iyon, napaluha ako sa loob ng sasakyan.
Ngunit ang pinakamahirap na bahagi ng lahat ay ang muling pagbuo ng relasyon namin ni Isabella.
Isang gabi, matapos makatulog ang mga bata, magkatabi kaming naupo sa maliit na balkonahe.
Tahimik ang paligid.
— Isabella, alam kong hindi sapat ang paghingi ko ng tawad — sabi ko.
Matagal siyang tumingin sa malayo.
— Adrian, hindi ko maikakailang nasaktan mo ako. Anim na taon akong naghintay. May mga gabing iniisip kong baka hindi ka na buhay. May mga araw namang gusto na kitang kalimutan.
Napayuko ako.
— Alam ko.
— Pero nang makita kitang yakap ang mga anak natin, naalala ko rin ang lalaking minahal ko noon.
Tumingin ako sa kanya.
— May pag-asa pa ba tayo?
Hindi siya agad sumagot.
— Hindi ko alam kung kaya kong ibalik agad ang dating tiwala. Pero handa akong subukang kilalanin kang muli.
Hinawakan ko ang kanyang kamay.
— Hindi kita mamadaliin. Kahit gaano katagal, hihintayin kita.
Mula noon, hindi ko na itinuring na sapat ang pera upang maging mabuting asawa at ama.
Tinanggihan ko ang bagong alok na trabaho sa ibang bansa at naghanap ng posisyon sa isang engineering firm sa Metro Manila.
Tuwing umaga, ako ang naghahanda ng almusal ng mga bata.
Tuwing hapon, sinusundo ko sila sa paaralan.
At tuwing Linggo, sama-sama kaming nagsisimba bago kumain ng paborito nilang chicken adobo at sinigang.
Hindi palaging masaya ang aming mga araw.
May mga hindi pagkakaunawaan pa rin.
May mga sandaling bumabalik ang sakit ng nakaraan.
Ngunit sa pagkakataong ito, natutuhan naming mag-usap sa halip na tumalikod.
Nagpasya rin kaming dumaan sa marriage counseling upang unti-unting maibalik ang tiwala at maunawaan ang mga sugat na iniwan ng anim na taong pagkakahiwalay.
Isang taon ang lumipas.
Sa ikapitong kaarawan ng kambal, naghanda kami ng simpleng salu-salo sa aming bahay.
May mga makukulay na lobo, dalawang birthday cake, at mga kaibigang masayang umaawit ng birthday song.
Habang hinihipan nina Gabriel at Gabriella ang mga kandila, biglang nagsalita ang aking anak na babae.
— Papa, may wish ako!
Ngumiti ako.
— Ano iyon, prinsesa?
— Sana hindi na tayo magkahiwalay ulit.
Napatingin ako kay Isabella.
Namumuo ang luha sa kanyang mga mata.
Lumapit ako sa mga bata at lumuhod.
— Ipinapangako ko na gagawin ko ang lahat upang manatili tayong magkakasama. At kahit kailangan kong umalis para magtrabaho, lagi kong sasabihin kung saan ako pupunta at kailan ako babalik.
Ngumiti si Gabriella.
— Promise, Papa?
Itinaas ko ang aking hinliliit.
— Promise.
Ikinawit niya ang maliit niyang daliri sa akin.
Pagkatapos ay sumali rin si Gabriel.
Tumawa kaming lahat.
Nang gabing iyon, matapos umuwi ang mga bisita, lumapit sa akin si Isabella habang nagliligpit ako ng mga pinggan.
May hawak siyang isang maliit na kahon.
— Adrian, may gusto akong ibigay sa iyo.
Binuksan ko iyon.
Nasa loob ang lumang wedding ring ko na iniwan ko sa bahay anim na taon na ang nakalilipas.
— Itinago ko iyan — mahinang sabi niya. — Kahit maraming beses kong naisip na itapon.
Tiningnan ko siya.
— Isabella…
Ngumiti siya habang umiiyak.
— Hindi natin mababago ang nakaraan. Pero maaari tayong gumawa ng bagong simula.
Dahan-dahan niyang inilagay ang singsing sa aking palad.
— Kung gusto mo pa, maaari nating subukang maging mag-asawa muli. Hindi dahil sa mga bata lamang, kundi dahil gusto rin nating dalawa.
Hindi ko napigilan ang aking mga luha.
Mahigpit ko siyang niyakap.
— Mahal na mahal kita, Isabella. Hindi na ako tatakbo palayo sa tuwing may problema tayo.
Makalipas ang tatlong buwan, sa parehong simbahan sa Quezon City kung saan kami unang nagpakasal, nagdaos kami ng isang simpleng seremonya ng pagpapanibago ng aming mga pangako.
Si Gabriel ang may hawak ng maliit na kahon ng mga singsing.
Si Gabriella naman ang naglakad sa gitna ng simbahan, may dalang isang palumpon ng puting bulaklak.
Nang tumayo kami ni Isabella sa harap ng altar, mahigpit niyang hinawakan ang aking kamay.
Katulad ng ginawa niya maraming taon na ang nakalilipas.
Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako ang lalaking naniniwalang ang pagmamahal ay nasusukat sa dami ng perang naiuuwi.
Natutuhan kong ang tunay na pamilya ay hindi nabubuo sa pamamagitan lamang ng pangako.
Nabubuo ito sa araw-araw na pagpili na manatili, makinig, magpatawad, at magmahal.
Pagkatapos ng seremonya, lumapit ang aming kambal at sabay na yumakap sa amin.
— Papa! Mama! Family picture tayo!
Tumawa si Isabella.
Inakbayan ko siya habang nakatayo sa pagitan namin ang aming dalawang anak.
Nang kunan kami ng litrato, biglang bumulong si Gabriel.
— Papa, masaya ka na ba ngayon?
Tumingin ako sa aking asawa, pagkatapos ay sa dalawang batang minsan kong hindi alam na umiiral.
Ngumiti ako.
— Oo, anak. Ngayon ko lang talaga naintindihan kung ano ang ibig sabihin ng maging mayaman.
— Dahil marami kang pera? — inosenteng tanong ni Gabriella.
Umiling ako.
— Hindi, prinsesa. Dahil mayroon akong kayong tatlo.
At sa sandaling iyon, napagtanto kong hindi ang walong milyong piso, ang condominium sa Makati, o ang anim na taong pagtatrabaho sa Dubai ang pinakamahalagang bagay na naiuwi ko.
Ang pinakamahalagang natagpuan ko ay ang pamilyang muntik ko nang tuluyang mawala.
Anim na taon akong naglakbay palayo upang hanapin ang tagumpay.
Ngunit sa huli, natuklasan kong ang tunay na kaligayahan ay matagal nang naghihintay sa likod ng pintuan ng aming lumang bahay.
At kung may isang bagay akong nais sabihin sa lalaking ako noon, ito iyon:
Huwag hayaang ang galit ng isang gabi ang sumira sa pagmamahalang binuo ninyo sa loob ng maraming taon. Dahil kung minsan, ang taong pinakamabilis nating talikuran ay siya palang taong pinakamahabang naghihintay sa ating pagbabalik.
WAKAS — ANG PAMILYANG MULING NABUO MATAPOS ANG ANIM NA TAONG PAGKAKAWALAY.