LIHIM NG BATANG AKALA KO’Y NAWALA NA ANG NAGBUKAS SA KASINUNGALINGAN NI RAFAEL AT NAGPABALIK SA AKIN SA AKING PAMILYA
BAHAGI 2 — LIHIM NG BATANG AKALA KO’Y NAWALA NA ANG NAGBUKAS SA KASINUNGALINGAN NI RAFAEL AT NAGPABALIK SA AKIN SA AKING PAMILYA
“Minsan na akong nawalan ng anak.”
Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang katotohanang iyon habang nagkakagulo ang buong ballroom.
Napigilan ng dalawang pulis si Rafael bago pa niya ako maabot. Bumagsak sa sahig ang basag na piraso ng wine glass na hawak niya, habang mabilis namang hinila ni Marco si Sofia palayo sa akin.
—Bella!
Niyakap ako ni Mama.
Ngunit hindi ko maramdaman ang mga kamay niya.
Hindi ko rin marinig nang malinaw ang sigawan ng mga bisita.
Nakatingin lamang ako kay Sofia.
—Ano ang ibig mong sabihin?
Namumutla siya.
—Bella…
—Anong ibig mong sabihin sa sinabi mong pati ang bata noon ay siya rin ang—
—Tumahimik ka, Sofia!
Sigaw iyon ni Rafael.
Lahat ay napalingon sa kanya.
Nakaposas na siya ngunit patuloy siyang nagpupumiglas.
—Wala kang alam!
Napaatras si Sofia.
Sa unang pagkakataon mula nang makita ko siya, wala na sa mukha niya ang kumpiyansa ng babaeng ipinakilala bilang fiancée ng asawa ko.
Takot ang naroon.
At pagkakasala.
Huminga siya nang malalim.
—May alam ako, Rafael. Dahil naroon ako.
Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ko.
Lumapit ako.
—Sabihin mo sa akin.
—Bella, huwag—
—Sabihin mo!
Natahimik ang ballroom.
Napayuko si Sofia.
—Apat na taon na ang nakalipas, bago kayo ikasal, buntis ka.
Napapikit ako.
Oo.
Isang alaala iyon na matagal ko nang pilit ibinaon.
Dalawang buwan pa lamang kami ni Rafael noon nang malaman kong buntis ako. Takot ako ngunit masaya. Akala ko iyon na ang simula ng pamilyang matagal kong pinangarap.
Ngunit nang nasa ikalimang buwan na ako, bigla akong nagkaroon ng matinding pananakit at pagdurugo.
Si Rafael mismo ang nagdala sa akin sa isang maliit na pribadong klinika sa labas ng Manila.
Pagmulat ko, sinabi niyang wala na ang sanggol.
Hindi niya ako pinayagang makita ito.
Sinabi niyang masyado raw masakit at mas mabuting kalimutan ko na lamang.
Ilang buwan pagkatapos noon, pinakasalan niya ako.
Hanggang ngayon, dala ko pa rin ang sakit.
—Ano ang kinalaman mo roon? —tanong ko kay Sofia.
Pumatak ang luha niya.
—Ang klinika ay pag-aari noon ng tiyuhin ko.
Nanigas ako.
Nagpatuloy siya.
—Nalaman ni Rafael ang tunay mong pagkakakilanlan bago pa kayo ikasal.
Napalingon ako kay Rafael.
—Ano?
Tumawa si Marco nang mapait.
—Kaya pala.
Sinuntok niya ang mesa.
—Hindi ka niya pinakasalan dahil mahal ka niya, Ate. Alam niyang Villareal ka.
Umiling ako.
—Hindi maaari.
Noon, wala ni isang tao sa labas ng pamilya ang nakakaalam.
Ngunit nagsalita si Mama.
—May isang dating empleyado ng Villareal Holdings na nagnakaw ng impormasyon tungkol sa iyo bago siya tinanggal. Hindi namin nalaman kung kanino niya ibinenta.
Napapikit si Sofia.
—Kay Rafael.
Parang nawalan ako ng hangin.
—Bakit?
—Dahil kailangan niya ng pera. Lubog sa utang ang unang hotel ng pamilya Mendoza. Nang malaman niyang anak ka ni Celeste Villareal, nilapitan ka niya.
Tumingin ako kay Rafael.
—Hindi totoo, Bella!
—Hayaan mo siyang magsalita.
Hindi ko nakilala ang sarili kong boses.
Sobrang kalmado.
Sobrang lamig.
Nagpatuloy si Sofia.
—Nang malaman niyang buntis ka, natakot siyang baka bumalik ka sa pamilya mo. Kapag nalaman ng mga Villareal na may apo na sila, tiyak na hahanapin ka nila. Kaya gumawa siya ng paraan para paniwalaan mong nawala ang bata.
Nanlaki ang mga mata ko.
—Ano?
Maging si Mama ay natigilan.
Lumapit si Marco.
—Sofia, maging malinaw ka.
Humagulgol siya.
—Hindi namatay ang anak mo, Bella.
Tumigil ang mundo ko.
Wala akong narinig.
Wala akong nakita.
Tatlong salita lamang.
Hindi siya namatay.
Hinawakan ko ang mesa upang hindi matumba.
—Nasaan… ang anak ko?
Hindi agad nakasagot si Sofia.
Si Rafael naman ay biglang sumigaw:
—Sinungaling siya!
Ngunit inilabas ni Sofia ang kanyang cellphone.
—May ebidensiya ako.
Nagbukas siya ng lumang litrato.
Isang bagong silang na sanggol ang naroon.
Sa pulso nito ay may hospital band.
At nakasulat ang isang petsa.
Ang araw na sinabi sa aking namatay ang anak ko.
Napahawak ako sa bibig.
—Anak ko…
—Lalaki siya —bulong ni Sofia.
Napaluha si Mama.
Si Marco naman ay tumalikod at pinahid ang mga mata.
—Nasaan siya? —ulit ko.
—Dinala siya sa Batangas. May mag-asawang binayaran upang palakihin siya.
—Sino?
Hindi siya sumagot.
Hinawakan ko ang kanyang mga balikat.
—Sofia, sabihin mo kung nasaan ang anak ko!
—Bella!
Tumakbo sa amin ang isang pulis.
Hinila niya ako palayo kay Sofia.
—Ma’am, huminahon po kayo.
Ngunit paano ako hihinahon?
Apat na taon akong nagluksa para sa isang batang buhay pala.
Apat na taon akong natulog na may guilt sa dibdib.
Ilang gabi akong umiiyak nang palihim habang iniisip kung may nagawa akong mali.
Samantalang ang lalaking humahawak sa akin tuwing umiiyak ako ang mismong dahilan kung bakit nawala ang anak ko.
—Bakit? —tumingin ako kay Rafael.—Bakit mo ginawa iyon?
Hindi siya sumagot.
Ngunit si Marco ang sumagot para sa kanya.
—Kontrol.
Inilabas niya ang isa pang dokumento.
—Kailangan niyang ilayo ka sa pamilya para makontrol ang pera mo. Kapag nagkaroon ka ng anak at bumalik ka sa mga Villareal, matatapos ang plano niya.
Lumapit si Mama sa akin.
—Isabella.
Tumingin ako sa kanya.
At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, hindi ko nakita ang makapangyarihang Celeste Villareal.
Ina ko ang nakita ko.
—Patawarin mo ako —bulong niya.
Napailing ako.
—Mama…
—Hinayaan kitang lumayo dahil akala ko iyon ang gusto mo. Akala ko kapag hinabol kita, lalo kang lalayo. Hindi ko alam na ganito ang nangyayari sa iyo.
Niyakap niya ako.
At doon tuluyang bumigay ang lahat.
Umiyak ako sa dibdib ng ina ko tulad ng isang batang pagod na pagod nang magpanggap na malakas.
—Hanapin natin siya, Mama.
—Oo.
—Kahit saan siya naroon.
Hinawakan niya ang mukha ko.
—Kahit baliktarin natin ang buong Pilipinas, hahanapin natin ang apo ko.
Mula sa likuran namin ay nagsalita si Sofia.
—Hindi na ninyo kailangang hanapin sa buong Pilipinas.
Lumingon kami.
May tinawagan siya.
—Nasa Tagaytay siya ngayon.
Tumigil ang paghinga ko.
—Ano?
—Ang mag-asawang nagpalaki sa kanya ay lumipat doon dalawang taon na ang nakalipas. Ang pangalan niya ngayon ay Gabriel.
Gabriel.
Sa unang pagkakataon, nagkaroon ng pangalan ang batang apat na taon kong iniiyakan.
—Ilang taon na siya?
—Apat.
—Masaya ba siya?
Napatigil si Sofia.
—Oo.
Hindi ko alam kung bakit, ngunit iyon ang unang tanong ko.
Hindi kung mahal niya ako.
Hindi kung kilala niya ako.
Gusto ko lamang malaman kung masaya siya.
—Mabait ang pamilyang nagpalaki sa kanya —sabi ni Sofia.—Hindi nila alam ang totoo. Sinabi sa kanila na inabandona siya ng ina niya.
Napapikit ako.
Masakit.
Ngunit kasabay noon ay may kakaibang ginhawa.
Buhay siya.
Minahal siya.
Hindi siya lumaking mag-isa.
Makalipas ang ilang oras, habang dinadala si Rafael sa presinto para sa imbestigasyon sa attempted murder, fraud, forgery at iba pang kasong maaaring isampa laban sa kanya, lumapit siya sa akin.
—Bella.
Hindi ako tumingin.
—Bella, mahal kita.
Napatawa ako.
Ngayon ko lamang naunawaan kung gaano kasinungaling ang tatlong salitang iyon kapag galing sa maling tao.
—Hindi mo ako minahal, Rafael.
—Ginawa ko ang lahat dahil natatakot akong mawala ka.
Humarap ako sa kanya.
—Hindi pagmamahal ang pagkontrol.
Tahimik siya.
—Hindi pagmamahal ang pagsisinungaling.
Napayuko siya.
—At lalong hindi pagmamahal ang pag-agaw sa anak ng isang ina.
Dinala siya ng mga pulis.
Hindi ko na siya nilingon.
Kinabukasan, bago pa sumikat ang araw, nasa sasakyan na kami nina Mama at Marco papuntang Tagaytay.
Hindi ako nakatulog buong gabi.
Sa aking kandungan ay hawak ko ang litrato ng sanggol.
Makalipas ang ilang oras, huminto kami sa harap ng isang maliit ngunit maayos na bahay na napapalibutan ng mga halaman.
Nanginginig ang aking mga kamay.
Lumabas ang isang babae.
Si Teresa Santos.
Ang babaeng nagpalaki sa anak ko.
Nang makita niya kami, namutla siya.
—Kayo po ba si Isabella?
Tumango ako.
Napaluha siya.
—Patawarin ninyo kami. Hindi namin alam.
—Nasaan siya?
Lumingon siya sa hardin.
At doon ko siya nakita.
Isang batang lalaki ang nakaupo sa damuhan, abala sa paggawa ng maliit na bahay mula sa kahoy.
Kulot ang buhok niya.
Maputi.
At nang lumingon siya…
Parang nakita ko ang sarili kong mga mata.
Nanginig ang tuhod ko.
Lumapit siya.
—Tita, bakit po kayo umiiyak?
Lumuhod ako sa harap niya.
Gusto kong yakapin siya.
Ngunit pinigilan ko ang sarili ko.
Hindi niya ako kilala.
Ayokong takutin siya.
Ngumiti ako habang umaagos ang luha.
—Wala… masaya lang ako.
Tinitigan niya ako.
Pagkatapos ay kumuha siya ng maliit na panyo mula sa bulsa.
Iniabot niya iyon sa akin.
—Sabi ni Mama Teresa, kapag may umiiyak, dapat bigyan ng tissue.
Hindi ko napigilan.
Napatawa ako habang umiiyak.
Tinanggap ko ang panyo.
—Salamat.
Ngumiti siya.
—Ako po si Gabriel.
Hinawakan ko ang maliit niyang kamay.
—Ako si Isabella.
Hindi ko pa kayang sabihin ang salitang “Mama.”
Hindi ngayon.
Dahil ang pagiging ina niya ay hindi isang titulong maaari kong basta angkinin.
Kailangan ko iyong buuin.
Unti-unti.
Sa pagmamahal.
At sa pagkakataong iyon, iyon mismo ang ipinangako ko sa sarili ko.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)