LIHIM NA ITINAGO NG MGA VILLAREAL SA LOOB NG LIMANG TAON AT ANG KATOTOHANANG TULUYANG GUMUHO SA KASAL NI MARA
BAHAGI 2 — LIHIM NA ITINAGO NG MGA VILLAREAL SA LOOB NG LIMANG TAON AT ANG KATOTOHANANG TULUYANG GUMUHO SA KASAL NI MARA
— Limang taon na ang nakalipas, ang mismong ina ni Rafael ang lumapit sa akin at nag-alok ng isang kasunduan na may kinalaman sa iyo…
Nang marinig ko ang mga salitang iyon mula sa recorder, parang tumigil ang paghinga ng lahat sa silid.
Nakatayo si Rafael ilang hakbang mula sa kama ko. Namumutla siya habang nakatitig sa maliit na recorder na para bang isa iyong bombang anumang oras ay sasabog.
Si Corazon naman ay hindi na makatingin sa akin.
Nagpatuloy ang boses ni Lolo Emilio.
— Noon, nalaman ni Corazon na ikaw ang apo kong matagal ko nang hinahanap. Alam niyang kahit hindi tayo nagkaroon ng pagkakataong magkakilala nang maayos, nakalaan sa iyo ang malaking bahagi ng aking mga ari-arian. Inalok niya akong hikayatin kang makipagkasundo sa akin kapalit ng pera. Tumanggi ako. Ngunit makalipas lamang ang ilang buwan, nalaman kong ang anak niyang si Rafael ay nagsimula nang manligaw sa iyo.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Naalala ko ang unang pagkikita namin ni Rafael.
Sa isang maliit na café sa Makati.
Nabunggo niya raw ako nang hindi sinasadya at natapon ang kape niya sa mga dokumentong hawak ko.
Pagkatapos noon, paulit-ulit kaming “nagkataong” nagkikita.
Akala ko noon, tadhana iyon.
Ngayon, tila bawat alaala ay isa palang maingat na inihandang eksena.
— Hindi… — mahina kong nasabi.
Biglang lumapit si Rafael.
— Mara, hindi ganoon kasimple!
Itinaas ni Eduardo ang kamay.
— Hayaan muna nating matapos ang recording.
— Patayin mo iyan! — sigaw ni Rafael.
Agad siyang hinarang ng dalawang lalaking kasama ni Eduardo.
Nagpatuloy ang boses ng aking lolo.
— Wala akong ebidensiyang masasaktan ka ni Rafael, kaya hindi ako nakialam. Umaasa akong maaaring nagsimula sa maling dahilan ang paglapit niya ngunit baka minahal ka rin niya kalaunan. Kaya tahimik akong nagmasid. Ngunit nitong nakaraang taon, natuklasan kong patuloy na nakikipag-ugnayan si Corazon sa isang dating empleyado ng Solano Holdings upang alamin ang kondisyon ng aking testamento.
Napatingin ako kay Corazon.
— Totoo ba iyon?
Hindi siya sumagot.
— Sagutin ninyo ako!
Tumayo siya.
— Ano naman ngayon? Masama bang magtanong?
Napatawa ako nang mapait.
— Kaya pala simula nang mabuntis ako, bigla kayong naging interesado sa mga ari-arian ng pamilya ko.
— Huwag kang gumawa ng kuwento!
Ngunit nagpatuloy ang recording.
— Mara, kung pinakikinggan mo ito, nais kong malaman mong hindi ko inililipat sa iyo ang kumpanya dahil lamang apo kita. Tatlong taon kitang lihim na pinagmasdan. Nakita kong kahit wala kang alam tungkol sa Solano Holdings, nagsikap kang mabuhay gamit ang sarili mong kakayahan. Hindi ka humingi ng anumang bagay. Iyon ang dahilan kung bakit pinagkakatiwalaan kita.
Napuno ng luha ang mga mata ko.
Hindi dahil sa yaman.
Kundi dahil may isang taong tahimik palang nakakakita sa lahat ng pagsisikap ko.
Pagkatapos ay dumating ang huling bahagi.
— At kung kasama mo pa rin si Rafael kapag narinig mo ito, mag-ingat ka. Dalawang buwan bago ako namatay, nakakuha ang mga abogado ko ng kopya ng mensaheng ipinadala niya kay Bianca Reyes. Ang nakasulat: “Kapag nailipat na kay Mara ang shares, makukuha rin natin ang kontrol. Kaunting pasensya na lang.”
Napahawak ako sa dibdib ko.
Hindi gumalaw si Rafael.
Si Corazon ang unang nagsalita.
— Peke iyan!
Tumayo si Eduardo.
— May forensic copies kami ng messages, bank transactions at communications.
— Mara, pakinggan mo ako! — mabilis na sabi ni Rafael. — Oo, alam ko kung sino ang lolo mo noong niligawan kita. Pero nagbago iyon!
Tinitigan ko siya.
— Aling bahagi ang nagbago?
Hindi siya nakasagot.
— Minahal mo ba talaga ako?
— Oo!
— Kung ganoon, bakit mo pineke ang pirma ko?
Tumahimik siya.
— Bakit napunta kay Bianca ang tatlong milyong piso?
— Investment iyon.
— At ang condominium sa BGC?
Napalunok siya.
Doon ko nakuha ang sagot.
Hindi ko na kailangan ng paliwanag.
Tumulo ang luha ko, ngunit sa kakaibang paraan, kalmado na ako.
— Lumabas ka.
— Mara…
— Lumabas ka sa kuwarto ko.
Lumapit siya.
— Anak natin ang nandito. Hindi mo maaaring basta sirain ang pamilya natin!
Napatingin ako sa crib.
Mahimbing nang natutulog ang maliit kong anak.
Pagkatapos ay tumingin ako sa lalaking tinawag kong asawa sa loob ng tatlong taon.
— Hindi ako ang sumira sa pamilyang ito, Rafael.
Hindi siya nakapagsalita.
— Ikaw ang sumira rito noong ginawa mo akong target bago mo pa ako ginawang asawa.
Napaatras siya.
Lumapit si Eduardo.
— Ms. Mara, may isa pa kayong kailangang malaman.
— Ano iyon?
— Ang mortgage documents ay maaaring mapawalang-bisa dahil pineke ang inyong pirma. At may sapat na basehan upang magsampa ng criminal complaint.
Biglang sumigaw si Corazon.
— Hindi ninyo puwedeng ipakulong ang anak ko!
Tumingin ako sa kanya.
— Bakit hindi?
— Asawa mo siya!
— Eksakto.
Tumayo ako nang bahagya sa tulong ng nurse.
— Kaya mas masakit ang ginawa niya.
Kinabukasan, dumating ang mga imbestigador.
Isinumite ni Attorney Mateo ang lahat ng ebidensiya.
Hindi nagtagal, lumabas na hindi lamang ang bahay ko ang ginamit ni Rafael.
May mga dokumento rin siyang ginamit upang mangutang sa dalawang private lenders gamit ang pangalan ko bilang guarantor.
Umabot sa halos siyam na milyong piso ang kabuuang obligasyong sinubukan niyang ipasa sa akin.
At si Bianca?
Hindi lamang pala finance manager.
Dalawang taon na silang may relasyon.
Ang condominium sa BGC ay para sana sa kanilang dalawa.
Nang malaman kong iyon ang totoo, hindi na ako umiyak.
May mga katotohanang kapag sobrang sakit, hindi ka na binibigyan ng luha.
Binibigyan ka na lamang nito ng lakas.
Tatlong araw pagkatapos kong makalabas ng ospital, bumalik ako sa bahay sa Quezon City kasama ang aking anak, si Lucia.
Nandoon sa gate si Rafael.
Mukhang ilang araw nang hindi natutulog.
— Mara, mag-usap tayo.
— Wala na tayong dapat pag-usapan.
— Bigyan mo ako ng pagkakataon.
— Binigyan kita ng limang taon.
— Mahal kita.
Tumingin ako sa kanya.
Noon, kapag sinabi niya ang mga salitang iyon, sapat na iyon upang patawarin ko siya.
Ngayon, wala na itong kapangyarihan.
— Kung minahal mo ako, sana hindi mo kailangang magnakaw sa akin para manatili ako sa tabi mo.
Iniabot niya ang kamay niya.
— Para kay Lucia.
Napatingin ako sa anak kong natutulog sa aking mga bisig.
— Dahil kay Lucia kaya hindi na ako babalik sa iyo.
Nanigas siya.
— Ayokong lumaki siyang iniisip na normal para sa isang babae ang lunukin ang pagtataksil para lamang masabing buo ang pamilya.
Dahan-dahan kong isinara ang gate.
Sa unang pagkakataon, si Rafael ang naiwan sa labas.
Ngunit hindi pa roon nagtapos ang lahat.
Makalipas ang dalawang linggo, ipinatawag ako ni Eduardo sa punong tanggapan ng Solano Holdings sa BGC.
Pagpasok ko sa conference room, halos dalawampung board members ang naghihintay.
Sa dulo ng mahabang mesa ay may isang bakanteng upuan.
Ang upuan ni Lolo Emilio.
Lumapit si Eduardo at iniabot sa akin ang isang folder.
— Kapag pinirmahan ninyo ito, opisyal nang maililipat sa pangalan ninyo ang 51% controlling shares ng Solano Holdings.
Hindi ko agad kinuha ang panulat.
— At kapag pinirmahan ko?
Ngumiti siya.
— Kayo na ang magiging pinakamalaking shareholder ng kumpanya.
Huminga ako nang malalim.
Ngunit bago ko maibaba ang panulat sa papel, biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Rafael.
Kasama niya si Corazon.
At sa likod nila ay isang abogado.
Naglakad si Rafael hanggang sa kabilang dulo ng mesa.
Hindi na siya mukhang desperadong asawang humihingi ng tawad.
Malamig na ang kanyang mga mata.
Inilapag ng abogado niya ang isang dokumento.
— Hindi maaaring ilipat kay Mara ang shares.
Tumayo si Eduardo.
— At bakit?
Ngumiti si Rafael.
— Dahil bilang legal husband niya, may karapatan ako sa bahagi ng lahat ng makukuha niya habang kasal kami.
Tumingin siya sa akin.
— Akala mo ba ganoon kadali akong alisin, Mara?
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Pagkatapos ay napangiti ako.
Dahil may isang bagay na hindi niya alam.
Isang bagay na sinabi sa akin ni Attorney Mateo bago ako pumasok sa silid na iyon.
At nang ilabas ko mula sa aking bag ang isang selyadong dokumento, tuluyang nawala ang ngiti sa mukha ni Rafael.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)