NANG MABUKSAN ANG KAHON, NATUKLASAN NI ELENA ANG KATOTOHANAN SA PAGKAMATAY NG AMA AT ANG LIHIM NA MATAGAL ITINAGO NG MGA VILLAREAL
BAHAGI 2 — NANG MABUKSAN ANG KAHON, NATUKLASAN NI ELENA ANG KATOTOHANAN SA PAGKAMATAY NG AMA AT ANG LIHIM NA MATAGAL ITINAGO NG MGA VILLAREAL
Sa loob ng kahon ay walang alahas, pera, o anumang bagay na inaasahan kong makikita mula sa isang pamilyang tulad ng mga Villareal.
May isang lumang cellphone, isang maliit na USB drive, tatlong sobre, at isang makapal na folder na may pangalan ng aking ama.
MATEO MARQUEZ.
Nanginginig ang kamay ko nang kunin ko ang unang sobre.
Sa harapan nito ay sulat-kamay ang pangalan ko.
“Para kay Elena, kapag dumating na ang tamang panahon.”
Nakilala ko kaagad ang sulat-kamay.
Kay Papa iyon.
—Elena! Huwag mong basahin!
Sumugod si Rafael.
Ngunit agad siyang hinarangan ni Ernesto.
—Hanggang dito na lang, Rafael.
—Tumabi ka!
—Hindi.
Ang dalawang lalaking kasama ni Rafael ay papasok sana, ngunit sinabi ni Ernesto:
—Kung may mangyari kay Elena ngayong gabi, awtomatikong ipapadala sa abogado sa Cebu, Securities and Exchange Commission, at mga awtoridad ang lahat ng kopya ng dokumentong narito.
Natigil ang dalawa.
Maging si Rafael ay hindi nakakilos.
Tiningnan ko siya.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mukha niya.
Binuksan ko ang sulat.
“Anak kong Elena, kung binabasa mo ito, maaaring wala na ako para ipaliwanag sa iyo ang lahat.”
Nanginig ang dibdib ko.
Nagpatuloy ako.
Isinulat ni Papa na labindalawang taon na ang nakalipas, siya at si Don Vicente Villareal, ama ni Rafael, ang tunay na nagtatag ng Villareal Maritime Holdings.
Hindi empleyado si Papa.
Hindi rin ordinaryong kasosyo.
Siya ang may hawak ng apatnapu't siyam na porsiyento ng kumpanya.
Si Don Vicente naman ang may limampu't isang porsiyento.
Ngunit nang lumawak ang negosyo, natuklasan ni Papa na may ilang ilegal na transaksyon ang mga taong pinagkakatiwalaan ni Don Vicente. May mga pekeng invoice, ghost shipments, at milyon-milyong pisong inilalabas mula sa kumpanya.
Nais ni Papa na magsagawa ng independent audit.
Tatlong araw bago siya namatay, pansamantala niyang inilipat sa pangalan ko ang kanyang shares upang hindi iyon mapasakamay ng sinumang nagtatangkang patahimikin siya.
Napaupo ako.
—Hindi…
Lumapit si Ernesto.
—Ang ama mo ang dahilan kung bakit naging malaking kumpanya ang Villareal Maritime. Siya ang nagdala ng unang malalaking kontrata sa Visayas at Mindanao.
Tumingin ako kay Rafael.
—Alam mo ito?
—Elena, makinig ka muna—
—ALAM MO?
Hindi siya sumagot.
Iyon na ang sagot.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
—Kailan mo nalaman?
Yumuko si Rafael.
—Bago tayo ikasal.
Napapikit ako.
Mas masakit iyon kaysa sa pagtataksil niya kay Camille.
Anim na taon.
Akala ko minahal niya ako.
Akala ko nagkataon lamang na nagkakilala kami sa isang seminar sa Cebu.
Ngunit ngayon…
—Kaya mo ako niligawan?
—Hindi ganoon kasimple.
—Sagutin mo ako!
Napaatras siya.
—Noong una… oo. Inutusan ako ni Papa na hanapin ka.
Pakiramdam ko ay nawalan ako ng hangin.
Sinabi ni Rafael na bago mamatay si Don Vicente, natuklasan nitong nasa pangalan ko pa rin ang malaking bahagi ng orihinal na shares ni Papa. Dahil menor de edad ako noong ginawa ang transfer, inilagay ang mga iyon sa isang trust arrangement.
Sa edad na tatlumpu, maaari kong angkinin ang buong kontrol.
Tatlong buwan na lang bago ang ika-tatlumpung kaarawan ko.
Doon ko naunawaan.
Hindi aksidente ang lahat.
Ang pagkikita namin.
Ang panliligaw niya.
Ang pagpapakasal.
Pati ang paulit-ulit niyang pagpilit noon na pumirma ako ng mga papeles na hindi ko binabasa nang mabuti.
—Gusto ninyong makuha ang shares ko.
Tahimik si Rafael.
—Pero bakit ngayon mo ako hiniwalayan?
Biglang tumawa nang mapait si Ernesto.
—Dahil nagkamali sila.
Tumingin ako sa kanya.
Inilabas niya ang isa pang dokumento.
Ipinaliwanag niyang may espesyal na probisyon ang trust ni Papa. Kapag kusang tumanggap ako ng anumang settlement o ari-arian mula sa Villareal family habang legal pa akong asawa ni Rafael, maaari nilang gamitin iyon upang kuwestiyunin ang ownership at sabihing bahagi iyon ng marital settlement.
Ngunit dahil tinanggihan ko ang condo at dalawang milyong piso at pumirma akong walang kinuhang kapalit, nanatiling hiwalay at malinaw ang karapatan ko sa shares.
Doon ko naunawaan ang ginawa ni Lourdes.
Hindi niya ako itinaboy.
Iniligtas niya ako.
Biglang tumunog ang cellphone ni Rafael.
Sinagot niya.
Pagkatapos ng ilang segundo, namutla siya.
—Ano?!
Tumingin siya sa akin.
—Ano ang ginawa mo?
—Wala.
—Na-freeze ang voting rights ng family shares!
Tumingin ako kay Ernesto.
Ngumiti lamang siya.
—Hindi si Elena ang gumawa.
Mula sa madilim na bahagi ng warehouse ay may narinig kaming boses.
—Ako.
Lumingon kaming lahat.
May babaeng nakatayo sa pintuan.
Naka-wheelchair.
May nurse sa likod niya.
Nanlaki ang mga mata ko.
—Ma?
Si Lourdes.
Ang babaeng iniwan ko sa ospital sa Manila ilang oras lamang ang nakalipas.
—Paano ka nakarating dito?
Ngumiti siya nang mahina.
—Chartered medical flight.
Napatingin si Rafael sa kanyang ina.
—Mama, ano ang ginagawa mo?!
—Tinatapos ko ang kasalanang hinayaan kong mangyari nang napakatagal.
Lumapit ang wheelchair.
Namumula ang mga mata ni Lourdes.
—Elena, patawarin mo ako.
At doon niya sinabi ang katotohanan.
Matagal na niyang alam ang tungkol sa shares.
Alam din niyang hindi aksidente ang unang paglapit ni Rafael sa akin.
Ngunit naniwala siyang kalaunan ay tunay akong minahal ng kanyang anak.
Kaya nanahimik siya.
Hanggang sa nalaman niyang may relasyon si Rafael kay Camille.
Mas masahol pa, narinig niyang pinag-uusapan nina Rafael at ng abogado nito kung paano ako pipiliting tanggapin ang divorce settlement bago ang aking ika-tatlumpung kaarawan.
—Doon ko naintindihan na hindi na kita maaaring hayaang manatili sa pamilyang ito.
Napaluha si Lourdes.
—Anim na taon mo akong inalagaan na parang tunay mong ina. Hindi ko hahayaang nakawin nila ang iniwan ng sarili mong ama.
Napaluhod si Rafael sa harap niya.
—Mama, pamilya mo ako!
—At si Elena? Ano siya?
Hindi nakasagot si Rafael.
Tumingin si Lourdes sa kanya.
—Noong ako ang may sakit, sino ang kasama ko? Noong kailangan mo ng pera, sino ang nagbenta ng lupa niya? Noong lumalago ang kumpanya, sino ang gumawa ng trabaho habang ikaw ay nagpapanggap na mahusay na negosyante?
Tahimik ang buong warehouse.
Lumapit ako kay Lourdes.
—Ma, may isa pa akong gustong malaman.
Tumingin ako sa lumang cellphone na nasa kahon.
—Ano ang laman nito?
Biglang nagbago ang mukha ni Rafael.
—Elena, huwag.
Kinuha ni Ernesto ang cellphone at ikinabit ito sa portable charger.
Makalipas ang ilang segundo, umilaw ang screen.
May iisang video file.
Petsa nito ang gabi bago namatay si Papa.
Pinindot ko ang play.
Lumabas ang mukha ni Mateo Marquez.
Mas bata.
Pagod.
Takot.
Ngunit buhay.
“Kung may makakita ng recording na ito, ibig sabihin hindi ko nagawang personal na sabihin ang katotohanan.”
Napahawak ako sa bibig.
Boses ng ama ko.
Pagkalipas ng labindalawang taon, naririnig ko ulit siya.
“Ang problema sa Villareal Maritime ay hindi si Vicente. May ibang taong gumagamit sa aming kumpanya. At kung may mangyari sa akin, hanapin ninyo ang account na may code na M-17…”
Biglang napatigil ang video.
Low battery.
Agad na isinaksak ni Ernesto ang charger.
Ngunit bago muling mag-play ang video, may malakas na tunog sa labas.
Mga sirena.
Maraming sasakyan.
Lumapit ang isang empleyado.
—Sir Ernesto! Nandito ang mga pulis at mga investigator!
Biglang tumingin sa akin si Rafael.
—Elena, makinig ka. Hindi mo naiintindihan ang pinapasok mo.
—Hindi.
Pinunasan ko ang luha ko.
—Sa unang pagkakataon, Rafael, naiintindihan ko na.
Lumapit ako sa kanya.
—Anim na taon mong inakala na hawak mo ang buhay ko.
Tiningnan ko ang mga dokumento ng aking ama.
—Pero mula ngayong gabi, ako naman ang magdedesisyon kung ano ang mangyayari sa kumpanyang inagaw ninyo sa kanya.
At nang muling umilaw ang cellphone, lumitaw sa video ang mukha ng isang taong hindi ko inaasahang makita.
Napasinghap si Lourdes.
Namutla si Rafael.
At si Ernesto ay napabulong:
—Diyos ko… buhay pa pala siya noong gabing iyon.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)