Kakalaman ko pa lang na buntis ako matapos makipaghiwalay sa boyfriend ko ng apat na taon nang biglang dumating ang mayamang fiancée niya para “bilhin” ang anak ko; pero nang halungkatin ko ang lihim ng aksidente noong nakaraang taon, ang litrato sa lumang rekord ang tuluyang nagpanginig sa buong katawan ko.
Kakalaman ko pa lang na buntis ako matapos makipaghiwalay sa boyfriend ko ng apat na taon nang biglang dumating ang mayamang fiancée niya para “bilhin” ang anak ko; pero nang halungkatin ko ang lihim ng aksidente noong nakaraang taon, ang litrato sa lumang rekord ang tuluyang nagpanginig sa buong katawan ko.
Bahagi 1
Noong makita ko ang dalawang malinaw na guhit sa pregnancy test, hindi saya ang una kong naramdaman.
Kundi galit.
— Gabriel, hayop ka.
Tatlong linggo pa lang ang nakalipas mula nang makipaghiwalay ako sa lalaking minahal ko nang halos apat na taon.
Walang third party.
Walang malaking away.
Bigla na lang niyang sinabi na hindi na raw kami bagay.
Pagkatapos noon, isinilid niya ang ilang gamit sa iisang backpack, iniwan ang susi ng inuupahan naming apartment sa mesa, at nawala sa buhay ko nang ganoon kabilis.
Para bang panaginip lang ang apat na taon naming magkasama.
Binlock ko ang numero niya.
Binura ko ang mga litrato namin.
Binura ko ang mga mensahe.
Pati ang paborito niyang tasa, itinapon ko.
Akala ko sapat na iyon para tuluyan ko siyang kalimutan.
Hanggang sa umagang iyon.
Nakaupo ako sa banyo habang nakatitig sa dalawang pulang guhit sa pregnancy test.
Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko.
Mas lalo akong natakot nang sabihin ng doktor ang resulta ng pagsusuri.
May matagal na raw akong hormonal problem.
At kung hindi ko itutuloy ang pagbubuntis na ito, posibleng maging mas mahirap para sa akin ang natural na mabuntis sa hinaharap.
Hindi ko pa nga napag-iisipan kung ano ang gagawin ko nang, makalipas lang ang tatlong araw, isang itim na SUV ang huminto sa harap ng maliit kong inuupahang bahay.
Isang babae ang bumaba.
Naka-puting dress siya, malaki ang sunglasses, at may driver pang may hawak ng payong sa likuran niya.
Sa unang tingin pa lang, halatang hindi siya kabilang sa ordinaryong neighborhood na tinitirhan ko.
Pagkakita niya sa akin, diretsahan siyang nagtanong.
— Ikaw si Althea Santos?
Tumango ako.
— Oo. Sino ka?
Dahan-dahan niyang inalis ang sunglasses niya.
— Ako si Bianca Monteverde. Fiancée ako ni Gabriel.
Napatigil ako nang dalawang segundo.
Pagkatapos ay napatawa.
— Congratulations. Pero matagal na kaming hiwalay.
Isasara ko na sana ang pinto nang bigla niyang ipitin iyon gamit ang kamay niya.
— Alam kong buntis ka.
Nanigas ang kamay ko sa hawakan.
Walang ibang nakakaalam tungkol sa pagbubuntis ko maliban sa akin at sa doktor.
Hindi ko pa nga nasasabi sa ate ko.
Diretso ko siyang tinitigan.
— Sinusundan mo ako?
Hindi siya sumagot.
Sa halip, naglabas siya ng isang makapal na envelope mula sa bag niya at inilapag iyon sa mesa malapit sa pinto.
— Dalawang milyong piso.
Napakunot ang noo ko.
— Ano?
— Ituloy mo ang pagbubuntis. Isilang mo ang bata. Pagkatapos, ibigay mo sa akin.
Ilang segundo akong hindi nakapagsalita.
Hindi ko alam kung sasampalin ko ba siya o tatawag agad ng pulis.
Pero nanatili siyang kalmado.
— Bata ka pa. Sa perang iyan, makakabili ka ng bahay, makakapagsimula ng negosyo, at makakagawa ng panibagong buhay. Ang bata naman, mabubuhay sa mundong hindi mo kailanman kayang ibigay sa kanya.
Tiningnan ko ang envelope.
Pagkatapos ay tiningnan ko siya.
— Lumayas ka.
Bahagyang nanigas ang mukha niya.
— Dapat pag-isipan mo muna.
— Sabi ko, lumayas ka sa bahay ko.
Napangisi siya nang malamig.
— Akala mo ba talagang minahal ka ni Gabriel?
Napahigpit ang kamao ko.
— Wala kang pakialam.
— Kung minahal ka niya, bakit niya itinago sa iyo ang totoong pagkatao niya sa loob ng apat na taon?
Parang may biglang huminto sa dibdib ko.
Napansin niya agad ang reaksiyon ko.
Bahagyang umangat ang gilid ng labi niya.
— Kaya pala. Talagang wala kang alam.
Pagkasabi noon, tumalikod siya at umalis.
Noong gabing iyon, halos hindi ako nakatulog.
Entertainment reporter ako sa isang online news outlet sa lungsod.
Trabaho kong maghukay ng impormasyon tungkol sa mga celebrity, mayayamang pamilya, at mga iskandalong pilit nilang itinatago.
Pero nakakatawang isipin na ang lalaking nakasama ko sa loob ng apat na taon ay hindi ko kailanman inimbestigahan.
Sinabi noon ni Gabriel na maliit lang ang negosyo ng mga magulang niya sa probinsiya.
Luma ang motor niya.
Puro sale ang mga T-shirt na suot niya.
Masaya na siya sa karinderya at murang noodles.
May isang beses pang nanghiram siya sa akin ng ₱3,000 dahil hindi pa raw pumapasok ang sahod niya.
Walang alinlangan ko iyong ipinadala.
Ngayon, kapag naaalala ko, gusto kong hampasin ang sarili kong ulo sa pader.
Binuksan ko ang laptop at hinanap ang pangalan ng babaeng pumunta sa bahay ko.
Sampung minuto lang ang lumipas, nanlamig ang mga kamay ko.
Si Bianca Monteverde pala ay anak ng isang pamilyang nagmamay-ari ng malaking real estate conglomerate.
At ayon sa pinakabagong balita, naghahanda ang pamilya nila para sa isang arranged marriage sa isa sa pinakamatandang pamilyang nagmamay-ari ng hotel at transportation businesses sa bansa.
Hindi kailanman inilalantad sa publiko ang buong pangalan ng tagapagmana ng kabilang pamilya.
Dalawang initials lang ang lumalabas sa mga report.
G.V.
Matagal akong nakatitig sa screen.
Gabriel Villanueva.
Hindi maaari.
Agad kong tinawagan ang pinakamalapit kong kasamahan sa newsroom.
— Tulungan mo akong mag-check ng isang tao.
— Sino?
— Gabriel Villanueva.
Biglang natahimik ang kabilang linya.
Makalipas ang ilang segundo, mahina niyang tinanong:
— Ate Althea… kilala mo talaga siya?
Bumilis ang tibok ng puso ko.
— Bakit?
— Hindi basta-basta ang lalaking iyan. Ilang buwan na ang nakaraan, tatlong team na ng newsroom ang sumubok na sundan siya. Wala ni isa ang nakakuha ng malinaw na litrato.
Napalunok ako.
— Sino ba talaga siya?
— Siya ang nag-iisang kinikilalang tagapagmana ng Villanueva Group.
Nanigas ako sa kinauupuan.
Ang lalaking minsang nakipaghati sa akin sa instant noodles noong mawalan kami ng kuryente.
Ang lalaking tumakbo sa gitna ng ulan para bilhan ako ng gamot nang nilalagnat ako.
Ang lalaking minsang nakipagtalo sa akin dahil bumili raw ako ng sapatos na masyadong mahal.
Siya pala ang tagapagmana ng isang pamilyang ang isang hotel lang ay mas mahal pa kaysa sa buong neighborhood na tinitirhan ko.
Hindi ako umiyak.
Galit lang ang naramdaman ko.
Galit na galit.
Kinuha ko ang phone ko.
Binuksan ko ang blocked contacts.
Tinanggal ko ang pangalan niya roon.
Pero hindi ko siya tinawagan.
Gusto kong malaman muna kung gaano kalalim ang kasinungalingan niya.
Kinabukasan, pumunta ako sa newsroom at kusang-loob na kinuha ang assignment tungkol sa engagement ng dalawang mayamang pamilya.
Tiningnan ako ng editor ko na para bang nababaliw ako.
— Alam mo ba kung ilang reporter na ang sumuko sa kuwentong iyan?
Sumagot ako.
— Paano kung makakuha ako ng exclusive photo?
Umayos agad siya ng upo.
— Triple bonus.
Ngumiti ako.
— Deal.
Nang hapon ding iyon, isang source ang nagpadala sa akin ng address.
Isang private restaurant sa pinakamataas na palapag ng isang luxury hotel.
Doon magkikita ang dalawang pamilya.
Nagpalit ako ng damit at nagpanggap bilang isa sa mga staff.
Ang plano ko lang ay kumuha ng ilang litrato.
Pero habang naglalakad ako sa corridor sa likod ng VIP room, narinig ko ang pamilyar na boses ni Bianca.
— Basta mapasakamay natin ang bata, wala nang magiging problema.
Sumagot ang isang mas matandang lalaki.
— Pero hindi dapat malaman ni Gabriel na ang batang iyon ay galing sa babaeng iyon.
Bigla akong napahinto.
Muling nagsalita ang lalaki sa loob.
— Pagkatapos ng aksidente noong nakaraang taon, sinabi ng doktor na halos wala nang posibilidad na magkaanak siya. Kung talagang kay Gabriel ang batang dinadala ng babaeng iyon, siya ang magiging nag-iisang tagapagmana ng susunod na henerasyon.
Nanginig ang kamay ko.
Muntik ko nang mabitawan ang phone.
Aksidente?
Halos imposible nang magkaanak?
Kung ganoon…
Ano ang batang nasa tiyan ko?
Aatras na sana ako nang biglang may pamilyar na boses sa likuran ko.
— Althea.
Nanigas ang buong katawan ko.
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo si Gabriel tatlong metro lang ang layo.
Wala ang luma niyang T-shirt.
Wala ang tsinelas.
Wala ang mumurahing motor na lagi niyang ginagamit.
Naka-itim siyang suit.
Dalawang lalaking mukhang security ang nakatayo sa likuran niya.
Pareho pa rin ang mukha niyang hinahalikan ko tuwing umaga noon.
Pero ang mga mata niya…
Parang sa ibang tao.
Bumaba ang tingin niya sa tiyan ko.
Pagkatapos ay tumingin siya sa phone kong naka-record pa rin.
— Gaano karami ang narinig mo?
Hindi pa ako nakakasagot nang biglang bumukas ang pinto ng VIP room.
Lumabas si Bianca.
Nang makita niya ako, agad siyang namutla.
— Hulihin siya! Huwag ninyong hayaang makaalis!
Napalingon ako kay Gabriel.
Hinintay kong magsalita siya.
Hinintay kong ipagtanggol niya ako.
Pero matagal lang niya akong tinitigan.
Pagkatapos, malamig niyang sinabi sa dalawang lalaki sa likuran niya:
— Isara lahat ng pinto.
Parang tuluyang bumagsak ang puso ko.
Lumapit siya sa akin.
Mababa at nakakatakot ang boses niya.
— Althea, ibigay mo sa akin ang phone.
Mas hinigpitan ko ang hawak ko.
— At kung ayaw ko?
Hindi siya sumagot.
Sa mismong sandaling iyon, biglang umilaw ang screen ng phone ko.
May mensahe mula sa kasamahan ko sa newsroom.
“Ate Althea, nahanap ko na ang records ng aksidente noong nakaraang taon. May napakakakaiba.”
Sa ilalim ng mensahe ay may kalakip na litrato.
Isang tingin lang ang nagawa ko.
Pero sapat iyon para tuluyang manlamig ang buong katawan ko.
Ang lalaking nakahiga sa stretcher sa larawan…
Hindi si Gabriel.
Isa iyong lalaking halos eksaktong kapareho niya ng mukha.
At sa ilalim ng litrato, may isa pang linya.
“May kambal na kapatid si Gabriel Villanueva.”
Napahinto ang paghinga ko.
“Pero ayon sa opisyal na family records… sampung taon na siyang patay.”
Bahagi 2
Parang tumigil ang mundo ko sa linyang iyon.
“May kambal na kapatid si Gabriel Villanueva… pero ayon sa opisyal na family records, sampung taon na siyang patay.”
Hindi ko namalayang napaatras ako.
Agad inabot ni Gabriel ang phone ko.
Pero bago niya mahawakan, inilapit ko iyon sa dibdib ko.
— Huwag mo akong hawakan.
Tumigil siya.
Sa unang pagkakataon mula nang magkita kami sa corridor, nabasag ang malamig niyang ekspresyon.
— Althea, makinig ka muna.
Napatawa ako.
— Apat na taon akong nakinig sa lahat ng kasinungalingan mo. Ano pa ang kulang?
Lumabas mula sa VIP room ang matandang lalaking narinig kong kausap ni Bianca.
— Gabriel, kunin mo ang phone niya.
Napalingon sa kanya si Gabriel.
— Walang gagalaw sa kanya.
Nanigas si Bianca.
— Ano?
— Narinig mo ako.
Lumapit ang dalawang security guard, pero sa halip na ako ang harangan, tumayo sila sa magkabilang gilid ko.
Doon ko lang napagtanto.
Hindi pala ako ang kinukulong ni Gabriel.
Sila.
Isinara niya ang pinto ng VIP room at malamig na tumingin kay Bianca.
— Tatlong buwan ko nang hinihintay na aminin ninyo kung bakit ninyo binayaran ang doktor ko.
Biglang namutla si Bianca.
Maging ako ay napatitig sa kanya.
— Ano’ng ibig mong sabihin?
Huminga nang malalim si Gabriel.
— Hindi ako ang naaksidente noong nakaraang taon.
Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.
Itinuro niya ang larawan sa screen.
— Siya si Rafael. Kambal kong kapatid.
— Pero… patay na raw siya sampung taon na ang nakalipas.
— Iyon ang gustong paniwalaan ng pamilya namin.
Dahan-dahang ipinaliwanag ni Gabriel na sampung taon na ang nakaraan, tumakas si Rafael matapos tumangging sundin ang planong buhay na itinakda para sa kanila.
Pinili nitong mamuhay nang malayo sa apelyido nila.
Upang maiwasan ang iskandalo, ipinahayag ng pamilya na namatay siya sa isang aksidente sa ibang bansa.
Pero buhay si Rafael.
Hanggang noong nakaraang taon.
Bumalik siya nang lihim upang kausapin si Gabriel tungkol sa mga ilegal na transaksiyong natuklasan niya sa loob mismo ng kumpanya.
Bago pa sila magkita, naaksidente siya.
— Kaya ang medical records…
— Sa pangalan ko inilagay.
Napahigpit ang hawak ko sa phone.
— Bakit?
— Para itago na buhay pa siya.
Mula sa loob ng VIP room, biglang sigaw ni Bianca:
— Tama na!
Lahat kami napalingon.
Namumula ang mga mata niya.
— Wala kang ebidensiya!
Tahimik na inilabas ni Gabriel ang sarili niyang phone.
— Meron.
Pinindot niya ang play.
Umalingawngaw sa corridor ang boses ni Bianca.
“Kung maniniwala ang lahat na infertile na si Gabriel, mapipilitan ang pamilya niya na tanggapin ang kasal. Wala silang ibang tagapagmana.”
Napatakip ako sa bibig.
Kaya pala gusto niyang bilhin ang anak ko.
Hindi dahil gusto niya itong alagaan.
Kailangan niya itong gamitin.
Tumingin sa akin si Gabriel.
— Nang malaman kong buntis ka, gusto kitang puntahan agad.
— Pero hindi mo ginawa.
— Dahil may sumusunod sa akin. At nang malaman kong may pumunta sa bahay mo, saka ko nalamang nalaman na rin nila.
Naramdaman kong umiinit ang mga mata ko.
— Kaya hiniwalayan mo ako?
Hindi siya agad sumagot.
At sa katahimikang iyon, mas masakit ang sagot.
— Akala ko kung lalayo ako, magiging ligtas ka.
Napailing ako.
— Hindi mo ako pinrotektahan, Gabriel. Tinanggalan mo ako ng karapatang malaman ang totoo.
Napatungo siya.
— Alam ko.
Biglang tumunog ang elevator sa dulo ng corridor.
Pagbukas ng pinto, pumasok ang ilang pulis kasama ang editor ko at dalawang reporter mula sa newsroom.
Nanlaki ang mata ni Bianca.
— Ano’ng ginagawa nila rito?!
Tinaas ko ang phone ko.
— Naka-live backup ang recording ko sa newsroom mula nang pumasok ako sa hotel.
Sa unang pagkakataon, ako naman ang ngumiti.
— Reporter ako, Bianca. Hindi ako pumapasok sa lungga ng leon nang walang kopya ng ebidensiya.
Habang papalapit ang mga pulis, biglang hinawakan ni Bianca ang braso ko.
— Hindi mo naiintindihan! Kapag inilabas mo ito, masisira ang dalawang pamilya!
Bago ako makasagot, isang kamay ang marahang nagtanggal sa kanya sa akin.
Si Gabriel.
— Mas mabuti nang masira ang pangalan namin kaysa isang inosenteng bata ang gawing kasangkapan.
At noon ko unang nakita sa mukha niya ang lalaking minahal ko sa loob ng apat na taon.
Hindi ang tagapagmana.
Hindi ang milyonaryo.
Si Gabriel lang.
Ngunit hindi pa rin sapat iyon para burahin ang lahat ng sakit.
Lumapit siya sa akin.
— Althea—
— Huwag muna.
Napahinto siya.
Hinawakan ko ang tiyan ko.
— Kailangan kong malaman ang buong katotohanan bago ako magdesisyon kung may lugar ka pa sa buhay naming dalawa.
At sa unang pagkakataon…
wala siyang ibang ginawa kundi tumango.
Bahagi 3
Tatlong araw matapos ang gabing iyon, sumabog ang balita.
Hindi tungkol sa engagement.
Hindi rin tungkol sa pagbubuntis ko.
Kundi tungkol sa sunod-sunod na anomalya sa loob ng Villanueva Group at sa pagtatangkang itago ang totoong pagkakakilanlan ng lalaking nasangkot sa aksidente.
Hindi ko isinulat ang unang article.
Sinabi ko sa editor ko na may personal akong koneksiyon sa kaso at hindi magiging tama kung ako ang gagawa ng pangunahing report.
Nagulat siya.
Pagkatapos ay ngumiti.
— Kaya pala ikaw ang pinakamagaling kong reporter.
Pero may isang bagay akong hiniling.
Huwag nilang banggitin ang pagbubuntis ko.
Hindi dapat gawing headline ang anak ko.
Hindi siya ebidensiya.
Hindi siya corporate asset.
At lalong hindi siya tiket sa mana.
Sa sumunod na dalawang linggo, halos araw-araw akong tinatawagan ni Gabriel.
Hindi ko sinasagot.
Pero hindi rin niya ako pinilit.
Hindi siya pumunta sa bahay ko.
Hindi siya nagpadala ng mamahaling regalo.
Wala ring dramatic na bulaklak o sasakyan sa labas ng opisina.
Isang mensahe lang bawat umaga.
“Kumain ka na ba?”
At isa bago matulog.
“Good night. Nandito lang ako kapag handa ka nang makinig.”
Iyon lang.
Hanggang isang araw, ako mismo ang tumawag.
— Nasaan ka?
Mabilis ang sagot niya.
— Sa office.
— May oras ka?
Tahimik siya nang dalawang segundo.
— Para sa iyo? Palagi.
Napapikit ako.
— Huwag kang magsalita ng ganyan. Naiinis pa rin ako sa iyo.
Narinig ko ang mahina niyang tawa.
— Okay. Naiintindihan ko.
Nagkita kami sa isang maliit na café.
Ang nakakatawa, iyon mismo ang café kung saan kami unang nag-date apat na taon na ang nakaraan.
Dumating siya nang walang bodyguard.
Naka-plain shirt.
Maong.
At lumang relo na regalo ko noong second anniversary namin.
Pagkaupo niya, inilapag ko agad ang tanong.
— Bakit mo ako nilapitan noon?
Kitang-kita kong alam niyang darating ang tanong na iyon.
— Dahil gusto kitang makilala.
— Hindi dahil reporter ako?
— Hindi.
— Hindi dahil may kailangan ka?
— Hindi.
— Hindi dahil gusto mong magtago bilang ordinaryong tao?
Napatahimik siya.
Iyon ang unang sagot na hindi niya kayang tanggihan.
Napangiti ako nang mapait.
— Ayan.
— Noong una, oo.
Diretso siyang tumingin sa akin.
— Pagod na pagod ako sa buhay na bawat taong lumalapit sa akin ay may alam na agad tungkol sa apelyido ko, pera namin, negosyo namin. Gusto kong malaman kung paano ako pakikitunguhan ng isang taong walang ideya kung sino ako.
— Kaya nagsinungaling ka.
— Oo.
Hindi niya ipinagtanggol ang sarili.
Hindi niya sinabi na ginawa niya iyon dahil mahal niya ako.
Hindi niya pinaganda ang kasalanan niya.
At marahil iyon ang unang dahilan kung bakit handa akong makinig.
— Pero pagkatapos ng ilang buwan, gusto ko nang sabihin sa iyo.
— Bakit hindi mo ginawa?
Napangiti siya nang malungkot.
— Dahil habang tumatagal, lalo akong natatakot.
— Natatakot saan?
— Na mawala kung ano ang meron tayo.
Napailing ako.
— At dahil natakot kang mawala ako, nagsinungaling ka pa nang apat na taon?
— Walang matinong logic. Alam ko.
Napasinghap ako.
— At iyong ₱3,000 na hiniram mo?
Tinakpan niya ang mukha niya.
— Please huwag na natin pag-usapan iyon.
Hindi ko napigilang tumawa.
Unang beses kong tumawa nang ganoon simula nang malaman kong buntis ako.
Napatingin siya sa akin.
— Miss ko iyon.
Agad nawala ang ngiti ko.
— Huwag kang masyadong kampante.
— Sorry.
Pagkatapos noon, naging seryoso ulit siya.
Ikinuwento niya ang tungkol kay Rafael.
Hindi pala namatay ang kambal niya sa aksidente.
Buhay ito.
Nasa isang private medical facility habang nagpapagaling mula sa matinding pinsala.
Si Rafael mismo ang pumayag na manatiling patay sa mata ng publiko hanggang makalap nila ang sapat na ebidensiya laban sa ilang board members na gumagamit sa kumpanya para sa money laundering at illegal property deals.
Kasama sa mga taong iyon ang tiyuhin ni Bianca.
Ang planong kasal ay hindi lang tungkol sa negosyo.
Paraan iyon upang pagsamahin ang kontrol ng dalawang pamilya.
At nang kumalat ang pekeng impormasyon na infertile si Gabriel, nakita nila ang pagkakataon.
Kung wala siyang magiging anak, maaari nilang kontrolin kung sino ang susunod na hahawak sa mga shares.
Pero nang malaman nila ang tungkol sa pagbubuntis ko, nagbago ang lahat.
Kaya pumunta si Bianca sa bahay ko.
— Paano niya nalaman?
Doon nanigas ang mukha ni Gabriel.
— May tao sa clinic na nagbenta ng impormasyon.
Naramdaman kong kumulo ang dugo ko.
— Medical information ko iyon.
— Nagsampa na ng kaso ang legal team. Hindi para patahimikin sila. Para papanagutin sila.
Tumango ako.
Matagal kaming tahimik.
Pagkatapos ay tinanong niya ang pinakamahirap na tanong.
— Ano’ng plano mo sa baby?
Hinawakan ko ang tiyan ko.
— Itutuloy ko.
Parang biglang lumuwag ang mukha niya.
Pero agad kong itinaas ang daliri ko.
— Huwag kang ngumiti. Hindi ibig sabihin na dahil anak mo, babalik agad tayo.
Nawala agad ang ngiti niya.
— Hindi ko hinihingi iyon.
— At hindi mo rin pwedeng gamitin ang pera mo para kontrolin kami.
— Hindi ko gagawin.
— Walang private school na pipiliin mo nang hindi ako tinatanong.
— Okay.
— Walang bodyguard na susunod sa akin nang hindi ko alam.
Bahagya siyang nag-alangan.
— Pwede bang pag-usapan natin iyong part na iyon?
Tinitigan ko siya.
— Gabriel.
— Sige. Okay.
Napangiti ako nang bahagya.
Doon nagsimula ang kakaibang relasyon namin.
Hindi kami agad nagbalikan.
Pero sumama siya sa bawat prenatal checkup.
Sa una, tahimik lang siyang nakaupo sa gilid.
Nang marinig namin sa unang pagkakataon ang tibok ng puso ng baby, nakita kong pinunasan niya agad ang mata niya at kunwari may pumasok na alikabok.
— Umiiyak ka?
— Aircon.
— Nasa loob tayo ng clinic.
— Malakas ang aircon.
— Sinungaling ka pa rin.
— Konti na lang.
Sa mga sumunod na buwan, hindi niya ako binombard ng mamahaling gamit.
Sa halip, natuto siyang magluto.
O mas tamang sabihin, sinubukan niyang matuto.
Nasunog niya ang sinangag.
Sobrang alat ng adobo.
At minsang nailagay niya ang condensed milk sa sopas dahil magkapareho raw ang lata.
— Paano ka nabuhay nang wala ako? tanong ko.
— Hindi ko rin alam.
Unti-unti, naalala ko kung bakit ko siya minahal.
Pero mas mahalaga, nakita kong natututo siyang maging taong kaya kong pagkatiwalaan.
Hindi dahil sa sinasabi niya.
Kundi dahil sa ginagawa niya.
Samantala, tuluyang nakansela ang engagement nila ni Bianca.
Ilang opisyal at executives ang naharap sa imbestigasyon.
Ang tiyuhin niya ay kinasuhan kaugnay ng financial fraud.
Si Bianca naman ay hindi nakulong dahil sa pagpunta niya sa bahay ko, pero naharap siya sa kaso dahil sa ilegal na pagkuha at paggamit ng medical information ko at sa iba pang ebidensiyang lumabas mula sa recordings.
Hindi ko na siya muling nakita.
Makalipas ang limang buwan, nakilala ko rin si Rafael.
Pagpasok ko sa private garden ng rehabilitation center, muntik kong mabitawan ang hawak kong juice.
Para talaga siyang Gabriel.
Pero mas tahimik.
At mas maloko ang ngiti.
Pagkakita sa akin, ang una niyang sinabi:
— Ikaw pala iyong babaeng dahilan kung bakit apat na taon akong kinukulit ng kapatid ko tungkol sa murang noodles.
Napalingon ako kay Gabriel.
— Kinukuwento mo ako sa kanya?
Namula siya.
— Kaunti.
Sumingit si Rafael.
— Araw-araw.
— Rafael.
— May pictures pa.
— Tumahimik ka.
Napatawa ako.
Sa unang pagkakataon, ang sikreto ng pamilya Villanueva ay hindi na nakakatakot.
Isa na lang itong bahagi ng nakaraan na unti-unti nilang inaayos.
Nang manganak ako, labindalawang oras akong nag-labor.
Sa buong oras na iyon, hawak ni Gabriel ang kamay ko.
At pinagsisihan niya iyon.
Dahil halos mabali ko ang dalawang daliri niya.
— Kasalanan mo ito! sigaw ko.
— Alam ko!
— Huwag kang sumagot!
— Okay!
— Bakit ka tahimik?!
Halos matawa ang nurse.
Ilang minuto matapos marinig ang unang iyak ng anak namin, inilagay siya sa dibdib ko.
Maliit.
Mapula.
Nakapikit.
At biglang parang nawala ang lahat ng ingay sa mundo.
Umiyak ako.
Nang tumingin ako kay Gabriel, umiiyak din siya nang walang pagtatago.
— Anak natin, bulong niya.
Hindi ko siya itinama.
Dahil tama naman.
Anak namin.
Pinangalanan namin siyang Lucia.
Hindi Villanueva heir.
Hindi future owner ng anumang kumpanya.
Lucia lang.
Ang anak namin.
Anim na buwan matapos siyang ipanganak, bumalik ako sa trabaho.
Hindi pumayag si Gabriel noong una.
O mas tamang sabihin, natakot siya.
— Hindi ba puwedeng magpahinga ka pa?
— Kaya kong magdesisyon para sa sarili ko.
Agad siyang tumango.
— Tama. Sorry.
At iyon ang pinakamalaking pagbabago sa kanya.
Natuto siyang hindi ako protektahan sa pamamagitan ng pagkontrol.
Natuto siyang magtanong.
At ako naman, natutong ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang kinakalimutan mo ang nangyari.
Ibig sabihin lang, pinipili mong tingnan kung nagbago ba talaga ang tao.
Isang gabi, eksaktong isang taon mula nang araw na pumunta si Bianca sa bahay ko dala ang envelope ng dalawang milyong piso, umuwi akong pagod mula sa newsroom.
Pagbukas ko ng pinto, madilim ang sala.
— Gabriel?
Walang sagot.
Binuksan ko ang ilaw.
At nakita ko siya sa gitna ng sala.
Walang bulaklak.
Walang violin.
Walang photographer.
May hawak lang siyang maliit na kahon.
Napatigil ako.
— Huwag mong sabihing—
— Hindi kita pipilitin.
Lumuhod siya.
Napahawak ako sa bibig.
— Althea Santos, apat na taon kitang minahal habang nagsisinungaling ako tungkol sa kung sino ako.
Napapikit siya sandali.
— At halos mawala sa akin ang pinakamahalagang tao sa buhay ko dahil doon.
Tumingin siya sa akin.
— Hindi ko maipapangako na hindi na ako magkakamali. Pero maipapangako kong hindi na kita gagawan ng desisyon nang wala ka. Hindi na ako magtatago. At hindi ko gagamitin ang pagmamahal bilang dahilan para magsinungaling.
Namasa ang mga mata ko.
— Mahaba ang speech mo.
Natawa siya habang umiiyak.
— Kinabisado ko ito buong linggo.
— Halata.
Binuksan niya ang kahon.
Simpleng singsing lang iyon.
Hindi malaking diamond.
Hindi milyon-milyong halaga.
At napansin kong pamilyar ang disenyo.
— Sandali…
Ngumiti siya.
— Galing sa maliit na jewelry shop kung saan tayo tumingin ng singsing dati.
Naalala ko iyon.
Tatlong taon na ang nakaraan, habang naglalakad kami sa mall, may itinuro akong simpleng singsing sa display.
Sinabi kong kung sakaling ikasal ako balang araw, ayaw ko ng sobrang mahal.
Gusto ko iyong kaya kong isuot araw-araw nang hindi natatakot mawala.
Naalala niya.
— Althea, pwede ba kitang pakasalan?
Tinitigan ko siya nang matagal.
Pagkatapos ay yumuko ako.
— May kondisyon.
Biglang kinabahan ang mukha niya.
— Ano?
— Kapag nanghiram ka ulit sa akin ng ₱3,000, may interest na.
Napatitig siya sa akin.
Pagkatapos ay tumawa nang malakas.
Mula sa kwarto, nagising si Lucia at nagsimulang umiyak.
Napatawa rin ako.
— Tingnan mo. Tutol ang anak mo.
Tumayo siya at niyakap ako.
— So… yes?
Hinayaan ko siyang maghintay nang dalawang segundo.
Pagkatapos ay inabot ko ang kamay ko.
— Yes.
Makalipas ang ilang buwan, ikinasal kami sa isang maliit na garden ceremony.
Walang press.
Walang livestream.
Walang merger announcement.
Pamilya at malalapit na kaibigan lang.
Si Rafael ang best man.
Ang editor ko naman ay umiiyak nang mas malakas pa sa nanay ko.
Bago magsimula ang ceremony, mahina akong tinanong ni Gabriel:
— Sigurado ka?
Tiningnan ko ang lalaking minsang nagsinungaling sa akin tungkol sa halos lahat ng bagay maliban sa isang bagay.
Ang pagmamahal niya.
Ngunit ngayon, hindi na sapat sa akin ang pagmamahal lang.
Kailangan ko ng katapatan.
Respeto.
At pagpili sa isa’t isa araw-araw.
Ngumiti ako.
— Ngayon, oo.
Hinawakan niya ang kamay ko.
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, wala nang lihim sa pagitan namin.
Sa front row, natutulog si Lucia sa kandungan ng kapatid ko.
Tahimik ang araw.
Mahina ang hangin.
At habang isinusot ni Gabriel ang simpleng singsing sa daliri ko, naalala ko ang araw na akala ko ang dalawang guhit sa pregnancy test ang pinakamasamang bagay na nangyari sa akin.
Hindi ko alam noon na ang dalawang guhit na iyon ang magbubukas ng pinto sa lahat ng kasinungalingang kailangang mabunyag.
At sa likod ng lahat ng iyon…
may isang buhay na hindi kailangang bilhin.
Isang anak na hindi kailangang maging tagapagmana.
At isang pag-ibig na kailangang masira muna bago matutong maging totoo.
Sa dulo, hindi ko pinili si Gabriel dahil isa siyang Villanueva.
Pinili ko siya dahil sa wakas…
natuto siyang maging Gabriel lang.
