Nang Mabunyag ang Lihim ni Isabella, Nawalan ng Lahat si Adrian at Nalaman Niyang Sampung Taon Niyang Minaliit ang Maling Babae
BAHAGI 2 — Nang Mabunyag ang Lihim ni Isabella, Nawalan ng Lahat si Adrian at Nalaman Niyang Sampung Taon Niyang Minaliit ang Maling Babae
—Kung wala na ako sa likod mo, gaano katagal kayang mabubuhay ang kumpanya mo?
Parang kutsilyong humiwa sa katahimikan ang tanong ko.
Hindi nakasagot si Adrian.
Sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon, nakita ko sa mga mata niya hindi galit, hindi pagkasuklam, kundi tunay na takot.
Ang lalaking dating kayang tumingin sa akin na para bang isa lamang akong palamuti sa bahay ng mga Villanueva ay tila biglang hindi alam kung sino ang babaeng nakatayo sa kanyang harapan.
—Hindi… hindi maaari.
Napailing siya.
—Kung ikaw talaga ang chairwoman ng Montemayor Group, bakit hindi ko nalaman?
Hindi ako agad sumagot.
Ang chief legal counsel na si Attorney Rafael Mendoza ang lumapit.
—Dahil hindi kailanman ginamit ni Chairwoman Isabella ang kanyang pangalan sa pang-araw-araw na operasyon. Sa loob ng maraming taon, isang professional management team ang humawak sa investments ng grupo.
Namutla si Adrian.
—At ang investment sa kumpanya ko?
Tumingin sa akin si Attorney Mendoza bago sumagot.
—Personal na inaprubahan ni Chairwoman Isabella.
Parang biglang nawala ang lakas sa katawan ni Adrian.
Napaupo siya.
Sa likuran niya, si Bianca naman ay hindi na makapagsalita.
Ang babaeng ilang araw pa lamang ang nakalipas ay buong pagmamalaking naglalakad sa mansiyon, sinusukat ang mga kuwarto at nagpaplanong baguhin ang interior, ngayon ay tila gusto nang mawala sa lugar.
Lumapit siya kay Adrian.
—Adrian, huwag kang maniwala agad. Baka ginagawa lang nila ito para takutin tayo.
Dahan-dahang tumingin sa kanya si Eduardo.
—Takutin kayo?
Kinuha niya ang isa sa mga dokumento.
—Bianca, alam mo ba kung bakit nakaligtas ang Villanueva Holdings sampung taon na ang nakalipas?
Hindi siya nakasagot.
—Dahil sa perang ipinuhunan ni Isabella.
Napapikit si Eduardo.
—Noong panahong iyon, halos wala nang bangkong gustong magpautang sa amin. Ang mga dating kasosyo ko ay isa-isang umatras. Kung hindi dumating ang investment mula sa kumpanyang kinakatawan ni Isabella, matagal nang nawala ang lahat ng nakikita mo ngayon.
Napatingin si Adrian sa akin.
—Bakit?
Isang salita lamang iyon, ngunit puno ng pagkalito.
—Bakit mo ginawa iyon?
Huminga ako nang malalim.
—Dahil sampung taon na ang nakalipas, asawa pa rin kita sa puso ko.
Tumahimik ang lahat.
—Noong nahihirapan ang pamilya mo, gusto kitang tulungan. Pero kilala kita, Adrian. Alam kong kapag nalaman mong galing sa akin ang pera, masasaktan ang pride mo. Kaya pinadaan ko iyon sa investment company.
Bahagyang ngumiti ako.
—Akala ko noon, sapat nang makita kitang magtagumpay.
Nanigas ang panga niya.
—Kung ganoon… bakit hindi mo sinabi sa akin nitong mga nakaraang taon?
—Para saan?
Tumingin ako nang diretso sa kanya.
—Para bumalik ka sa akin dahil may pera ako?
Hindi siya nakapagsalita.
—Nang piliin mong mamuhay kasama si Bianca, doon ko naunawaan na hindi pera ang problema natin. Hindi rin kakulangan ko bilang asawa. Hindi mo lang ako pinili.
Napayuko siya.
Wala akong galit sa boses.
Siguro iyon ang mas masakit para sa kanya.
Dahil ang galit ay nangangahulugang may natitira pang damdamin.
Ngunit pagod na ako.
Sampung taon akong naghintay, hindi para bumalik siya, kundi para tuparin ang responsibilidad na pinili kong akuin kina Eduardo at Teresa.
At ngayon, tapos na iyon.
—Attorney Mendoza.
—Yes, Chairwoman.
—Ipagpatuloy ang board meeting. Huwag nating kanselahin ang lahat ng investment sa Villanueva Technologies.
Napatingala si Adrian.
Maging si Eduardo ay nagulat.
—Isabella?
Tumingin ako sa kanila.
—May mahigit apatnaraang empleyado ang kumpanya. Wala silang kasalanan sa nangyari sa pagitan namin ni Adrian. Hindi ko sisirain ang kabuhayan ng daan-daang pamilya dahil lamang nasaktan ako bilang asawa.
Saglit na natahimik si Attorney Mendoza bago tumango.
—Naiintindihan ko.
—Pero magsagawa tayo ng independent audit. Lahat ng investment ay kailangang protektahan. Ang anumang proyekto na hindi pasado sa financial at compliance review ay pansamantalang ihihinto.
—Yes, Chairwoman.
Napatingin sa akin si Eduardo nang may pagmamalaki.
Samantala, hindi maipinta ang mukha ni Adrian.
Akala siguro niya paghihiganti ang gusto ko.
Hindi niya naintindihan.
Ang pinakamalaking kalayaan ko ay hindi ang makita siyang bumagsak.
Ang pinakamalaking kalayaan ko ay ang malaman na hindi ko na kailangang mag-aksaya ng buhay para parusahan siya.
Tumayo si Bianca.
—Kung hindi ninyo kami tatanggapin dito, aalis na lang kami!
Hinawakan niya ang braso ni Adrian.
—Halika na. Hindi natin kailangan ang pamilyang ito.
Ngunit hindi gumalaw si Adrian.
—Adrian?
Dahan-dahan niyang inalis ang kamay ni Bianca.
—Mauna ka.
Nanlaki ang mga mata nito.
—Ano?
—Sinabi kong mauna ka.
—Dahil ba nalaman mong mayaman siya?
Napatawa si Bianca, ngunit nanginginig ang boses niya.
—Sampung taon akong kasama mo! Ngayon lang lumabas na chairwoman siya, bigla kang magsisisi?
Hindi sumagot si Adrian.
Ngunit sapat na ang katahimikan niya.
Napaluha si Bianca.
—Akala ko pinili mo ako.
Sa pagkakataong iyon, si Teresa ang nagsalita.
—Kung ang isang relasyon ay nagsimula habang may sinasaktan kayong ibang tao, dapat handa rin kayong harapin ang mga tanong na matagal ninyong tinatakasan.
Galit na tumingin si Bianca sa akin.
—Masaya ka na?
Umiling ako.
—Hindi ko kailangang makita kang malungkot para maging masaya.
Parang may gusto pa siyang sabihin, ngunit pinili niyang tumalikod.
Makalipas ang ilang minuto, umalis siya ng mansiyon.
Hindi ko siya pinigilan.
Kinagabihan, naghanda akong umalis.
Hindi ko dinala ang maraming gamit. Isang maleta lamang ang inilagay ko sa tabi ng pinto.
Lumapit si Teresa habang hawak ang isang maliit na kahon.
—Talaga bang aalis ka?
Tumango ako.
—Panahon na, Mom.
Biglang napuno ng luha ang kanyang mga mata.
—Patawarin mo kami.
Napatingin ako sa kanya.
—Alam namin ang ginagawa ni Adrian. Hindi ka namin ipinagtanggol nang sapat.
Niyakap niya ako.
—Naging makasarili kami. Natatakot kaming kapag umalis ka, mawala rin ang anak na itinuring naming tunay na sandigan.
Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, tumulo ang luha ko.
—Hindi ninyo ako mawawala.
Napahikbi siya.
—Kahit hindi na ako asawa ni Adrian, kayo pa rin ang mga taong inalagaan at minahal ko nang sampung taon. Pero kailangan ko ring matutong mabuhay para sa sarili ko.
Lumabas si Eduardo mula sa study room.
May hawak siyang folder.
—Tapos na ang transfer ng walong villa.
—Dad, hindi ninyo kailangang—
Itinaas niya ang kamay.
—Hindi ito kabayaran para manatili ka. At lalong hindi ito kabayaran sa sakit na ibinigay ng anak namin.
Inilagay niya sa kamay ko ang folder.
—Utang ito ng pamilya Villanueva sa taong nagligtas sa amin noong wala nang gustong tumulong.
Hindi na ako tumanggi.
Nang lumabas ako ng mansiyon, naghihintay sa driveway ang sasakyan ko.
Ngunit bago ako makasakay, narinig ko ang boses ni Adrian.
—Isabella!
Huminto ako.
Tumakbo siya palabas.
Wala na ang dating kayabangan sa kanyang mukha.
—Huwag kang umalis.
Tumingin ako sa kanya.
—Bakit?
Nanahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang marahil sampung taon kong hinintay noon.
—Nagkamali ako.
Ngunit kakaiba.
Nang marinig ko iyon ngayon, wala na akong naramdaman.
Lumapit siya.
—Bigyan mo ako ng pagkakataon.
Umiling ako.
—Adrian, may mga pagkakataong ang pagsisisi ay hindi susi para maibalik ang nakaraan. Patunay lamang itong sa wakas ay naunawaan mo ang nawala sa iyo.
—Mahal kita.
Ngumiti ako nang malungkot.
—Hindi.
Natigilan siya.
—Mahal mo ang babaeng nalaman mong kaya palang mabuhay nang wala ka. Mahal mo ang kapangyarihan at halaga na hindi mo nakita sa akin noon. Pero ang Isabella na kasama mo nang sampung taon? Hindi mo siya minahal.
Hindi siya nakasagot.
Sumakay ako sa kotse.
Habang unti-unting nagsasara ang pinto, nakita kong nakatayo pa rin siya sa driveway.
Ngunit hindi na ako lumingon muli.
Kinabukasan, habang nasa bagong opisina ako ng Montemayor Group, dumating si Attorney Mendoza dala ang isang sobre.
—Chairwoman, may bagong development tungkol kay Miss Bianca Reyes.
Napatingin ako.
Inilapag niya ang isang medical report sa mesa.
—May problema po.
Kumunot ang noo ko.
—Ano?
Huminga siya nang malalim.
—Ayon sa impormasyong natanggap namin, may malaking posibilidad na hindi kay Adrian ang batang dinadala niya.
At sa sandaling iyon, bumukas ang pinto ng opisina.
Nakatayo roon si Adrian.
Hawak niya ang isa pang kopya ng parehong report.
At ang mukha niya ay kasingputi ng papel.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)