SUSING HAWAK NI PAPA ANG NAGBUKAS SA LIHIM NA MATAGAL ITINAGO AT NAGPABAGSAK SA MGA TAONG HUMAMAK SA KANYA
BAHAGI 2 — SUSING HAWAK NI PAPA ANG NAGBUKAS SA LIHIM NA MATAGAL ITINAGO AT NAGPABAGSAK SA MGA TAONG HUMAMAK SA KANYA
Hindi ko maalis ang tingin ko sa electronic key na hawak ni Papa.
Samantala, ang tatlong lalaking bagong dating ay tahimik lamang na nakatayo sa harap namin. Ang pinakamatanda sa kanila ay muling yumuko kay Papa.
— Mr. Roberto, maaari po ba tayong mag-usap nang pribado?
Umiling si Papa.
— Kung tungkol ito sa akin at sa anak ko, sabihin ninyo rito. Wala akong kailangang itago.
Napatingin ako sa kanya.
Ibang-iba ang lalaking nakikita ko ngayon sa amang ilang minuto lamang ang nakalipas ay tahimik na nagtiis habang ipinapahiya siya.
Humarap ang matandang lalaki sa lahat.
Ipinaliwanag niyang ang electronic key ay para sa isang lumang industrial compound na dating kinaroroonan ng warehouse kung saan nagtrabaho si Papa halos tatlumpung taon na ang nakalipas.
Matapos ang sunog, isinara ang lugar.
Makalipas ang maraming taon, binili iyon ng negosyanteng iniligtas ni Papa—si Mr. Santiago.
Ngunit hindi doon nagtapos ang kuwento.
— Roberto, hindi ko ibinibigay sa iyo ang lugar bilang bayad sa pagliligtas mo sa akin.
Mariing umiling si Papa.
— Mabuti. Dahil hindi ko tatanggapin kung ganoon.
Ngumiti si Mr. Santiago.
— Alam kong sasabihin mo iyan.
Pagkatapos ay ipinaliwanag niya ang katotohanan.
Bago ang sunog, si Papa pala ang gumawa ng isang simpleng electrical safety system para sa warehouse. Hindi siya engineer noon, ngunit napakahusay niya sa electrical work. Ang disenyo niya ang naging basehan ng safety system na kalaunan ay pinaunlad ng kompanya.
Makalipas ang maraming taon, nang lumaki ang negosyo ni Mr. Santiago, hinanap niya si Papa upang bigyan ng bahagi sa isang bagong kumpanya.
Ngunit hindi niya ito natagpuan.
Kaya inilagay niya sa isang trust ang bahagi ng kita na inilaan para kay Papa.
Unti-unti iyong lumaki.
Ang lumang lupain ay ginawang modern medical and commercial complex.
At ngayon, ang pamilya ni Rafael pala ang gustong umupa ng pinakamalaking gusali roon upang gawing pangunahing sentro ng kanilang planong clinic expansion.
Nanlamig ako.
Kaya pala namutla si Teresa.
— Ibig sabihin…
Hindi ko natapos ang tanong.
Tumango si Mr. Santiago.
— Ang lease na anim na buwan nilang hinihintay ay nangangailangan ng approval ni Roberto.
Napalingon ang lahat kay Papa.
Si Teresa ang unang nagsalita.
— Roberto, sana huwag nating paghaluin ang personal at negosyo.
Napatingin ako sa kanya.
Napakabilis magbago ng tono ng isang tao kapag nalaman niyang may kailangan pala siya sa taong hinamak niya.
Lumapit si Rafael.
— Tito Roberto, humihingi ako ng tawad kung—
Itinaas ni Papa ang kamay.
— Huwag mo akong tawaging Tito dahil may kailangan ka sa akin.
Natahimik si Rafael.
Hindi sumigaw si Papa.
Hindi siya nanumbat.
Ngunit iyon marahil ang pinakamabigat na pangungusap na narinig ko mula sa kanya.
— Kanina, nang sabihin ng mama mo na palabasin ako sa likod, hindi ka nagsalita.
Napayuko si Rafael.
— Nagkamali ako.
— Nang sabihin mong walang humiling sa akin na tumulong, narinig kita.
— Sorry po.
Tumango si Papa.
— Tinatanggap ko ang paghingi mo ng tawad.
Napatingin sa kanya si Rafael, tila nabuhayan ng pag-asa.
Ngunit nagpatuloy si Papa.
— Pero ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang ibabalik ko sa iyo ang tiwala ko.
Tahimik ang lahat.
Tumingin si Papa kay Teresa.
— At tungkol sa lease, hindi ako gagawa ng desisyon ngayon. Hindi dahil gusto kong gumanti. Ayokong gamitin ang anumang mayroon ako para ipahiya kayo tulad ng ginawa ninyo sa akin.
Napatingin ako sa kanya at biglang kumirot ang lalamunan ko.
Iyon si Papa.
Kahit may pagkakataon siyang durugin ang mga taong nanghamak sa kanya, pinili pa rin niyang manatiling disente.
Humarap siya kay Mr. Santiago.
— Suriin natin ang proposal nila tulad ng pagsusuri natin sa proposal ng ibang aplikante. Walang pabor. Walang paghihiganti.
Ngumiti si Mr. Santiago.
— Kaya alam kong tama ang taong hinanap ko sa loob ng maraming taon.
Biglang nagsalita si Teresa.
— Pero napag-usapan na natin ang expansion!
Sumagot ang isa sa mga legal representative.
— Negotiation lamang po iyon, ma’am. Wala pang final approval.
Doon tuluyang namutla si Teresa.
Hinawakan naman ni Rafael ang braso ko.
— Camille, maaari ba tayong mag-usap?
Inalis ko ang kamay niya.
— Dito na lang.
— Please.
— Ano pa ang gusto mong sabihin?
Tumingin siya sa singsing na hawak ko.
— Huwag nating tapusin ang lahat dahil sa nangyari ngayong araw.
Napatawa ako nang mahina.
— Hindi ngayong araw nagsimula ang problema natin, Rafael.
Natigilan siya.
— Dalawang taon kitang minahal. At sa loob ng dalawang taon, tuwing nasasaktan ako dahil sa pamilya mo, ako ang pinapatahimik mo.
— Kaya kong magbago.
— Bakit ngayon?
Hindi siya nakasagot.
Itinaas ko ang singsing.
— Kung hindi dumating si Mr. Santiago, susundan mo ba si Papa palabas?
Nanigas siya.
Iyon ang sagot.
Binuksan ko ang palad niya at inilagay ko roon ang engagement ring.
— Sana matuto kang tumayo para sa taong mahal mo bago mo siya tuluyang mawala.
Hindi siya nakagalaw.
Lumapit ako kay Papa.
— Tara na, Pa.
Ngunit bago kami makalabas, tinawag ako ni Mr. Santiago.
— Camille.
Lumingon ako.
— May isa pa akong gustong sabihin sa iyo.
Kumuha siya ng maliit na card at iniabot iyon sa akin.
— Ang medical complex ay magbubukas ng community health center sa loob ng dalawang buwan. Matagal na kaming naghahanap ng taong mamamahala sa patient-care program.
Napakurap ako.
— Sir, nurse lang po ako.
— Eksakto.
Ngumiti siya.
— Ayaw namin ng taong mahusay lamang sa spreadsheets. Gusto namin ng taong marunong tumingin sa pasyente bilang tao.
Tiningnan ko si Papa.
Ngumiti siya.
— Ikaw ang magdesisyon, anak.
Sa unang pagkakataon nang araw na iyon, nakahinga ako nang maluwag.
Akala ko iyon na ang katapusan ng mga sorpresa.
Nagkamali ako.
Paglabas namin ng clinic, biglang tumunog ang cellphone ni Papa.
Isang mensahe ang dumating mula sa legal office.
Binasa niya iyon.
Unti-unting nawala ang ngiti niya.
— Pa?
Hindi siya sumagot.
— Ano iyon?
Iniabot niya sa akin ang cellphone.
Isang maikling mensahe lamang ang naroon:
“Sir Roberto, may nakita kaming lumang record tungkol sa trust. May isa pang pangalan na nakalagay bilang beneficiary.”
Napatitig ako kay Papa.
— Sino?
Bago siya makasagot, muling tumunog ang telepono.
May kasunod na mensahe.
At nang mabasa ni Papa ang pangalan, biglang nanginig ang kanyang kamay.
Pangalan iyon ng isang taong matagal na naming inakalang wala na.
Ang pangalan ng aking ina.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)