LALAKING AKALA KONG PATAY NA, ANG LIHIM NI ALING TERESA, AT ANG KATOTOHANANG WALONG TAONG ITINAGO SA AKIN
BAHAGI 2 — LALAKING AKALA KONG PATAY NA, ANG LIHIM NI ALING TERESA, AT ANG KATOTOHANANG WALONG TAONG ITINAGO SA AKIN
Hindi ako makahinga.
Ang lalaking nakaupo sa wheelchair ay walang iba kundi si Mang Ernesto.
Ang taong nagturo sa akin kung paano mabuhay nang marangal kahit walang pera. Ang taong unang naniwala sa kakayahan ko. At higit sa lahat, ang taong walong taon na ang nakalipas ay sinabi nilang namatay matapos magkaroon ng malubhang karamdaman.
—Mang Ernesto?
Halos pabulong lamang ang lumabas sa bibig ko.
Tumingin siya sa akin.
Tumanda na ang kanyang mukha. Maputi na ang buhok niya at mas payat kaysa sa huling pagkakataong nakita ko siya. Ngunit hindi ko maaaring makalimutan ang mga matang iyon.
Ngumiti siya.
—Lumaki ka na, Adrian.
Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko.
—Pero… nakita ko ang burol ninyo.
Nawala ang ngiti niya.
—Hindi ako ang taong nasa kabaong.
Nagkagulo ang mga bulungan sa ballroom.
Maging si Bianca ay tila nakalimutang tumakas.
Lumapit si Aling Teresa kay Mang Ernesto at inilagay ang kamay sa balikat nito.
—Panahon na para malaman niya ang lahat.
Huminga nang malalim si Mang Ernesto.
Dalawampu't limang taon na ang nakalipas, paliwanag niya, maliit pa lamang ang kumpanyang iyon. Iilang warehouse at tindahan lamang ang mayroon sila. Si Aling Teresa ang nagsimula nito mula sa isang maliit na grocery business na minana niya sa kanyang mga magulang.
Ngunit nang lumaki ang negosyo, pumasok ang ilang investors.
Kasama sa kanila ang mga taong mas interesado sa kapangyarihan kaysa sa kumpanya.
Unti-unti nilang sinubukang alisin si Teresa sa pamamahala.
Si Mang Ernesto, na noon ay isa sa mga pinakapinagkakatiwalaang empleyado niya, ang tumulong upang maprotektahan ang tunay na pagmamay-ari ng pamilya.
Ngunit may isa pang lihim.
Tumingin sa akin si Mang Ernesto.
—Adrian, kilala ko ang ama mo.
Napakuyom ang kamay ko.
Lumaki akong halos walang alam tungkol sa aking ama. Ang sabi lamang sa akin ng aking ina, namatay siya noong napakabata ko pa.
—Sino siya?
Hindi agad sumagot si Mang Ernesto.
Si Aling Teresa ang nagsalita.
—Anak ko siya.
Parang may sumabog sa loob ng aking ulo.
Napatingin ako sa kanya.
—Ano?
—Ang ama mo, si Gabriel, ay nag-iisa kong anak.
Napaatras ako.
Hindi ko alam kung galit, takot o pagkabigla ang dapat kong maramdaman.
Ibig sabihin, ang matandang tindera ng bulaklak na halos walong taon kong nakikita sa labas ng warehouse…
ay lola ko?
Tumulo ang luha sa mga mata ni Aling Teresa.
—Hindi kita iniwan, Adrian. Hinanap kita namin nang maraming taon.
Nalaman kong ang aking ama ay umibig sa isang simpleng babae laban sa kagustuhan ng ilang miyembro ng pamilya at investors. Nang mamatay siya sa isang aksidente, umalis ang aking ina at dinala ako sa malayong lugar dahil natatakot siyang baka gamitin ako sa away tungkol sa mana.
Pagkatapos mamatay ng aking ina, tuluyan nang naputol ang koneksiyon ko sa kanila.
Hanggang sa araw na pumasok ako bilang ordinaryong warehouse worker.
Si Mang Ernesto ang unang nakakilala sa akin.
—Kamukhang-kamukha mo ang ama mo noong bata siya.
—Kung ganoon, bakit hindi ninyo sinabi sa akin?
Napayuko siya.
—Dahil nang panahong iyon, hindi pa ligtas.
May ilang tao sa loob ng kumpanya na patuloy na naghahanap sa tagapagmana ni Gabriel. Kung nalaman nilang ikaw iyon, maaari kang gawing kasangkapan upang maagaw ang shares na iniwan ng ama mo.
Kaya nagdesisyon silang bantayan ako mula sa malayo.
Ang pekeng pagkamatay ni Mang Ernesto ay bahagi ng isang legal na hakbang upang makalayo siya sa mga taong nagbabanta sa kanya habang kinokolekta ang ebidensiya tungkol sa katiwalian sa kumpanya.
Samantala, nagpanggap si Aling Teresa bilang ordinaryong tindera ng bulaklak.
—Gusto rin kitang makilala nang hindi mo alam kung sino ako, Adrian.
Napatingin ako sa kanya.
—Bakit?
Ngumiti siya sa gitna ng mga luha.
—Dahil gusto kong malaman kung anong klaseng lalaki ang apo ko kapag wala siyang inaasahang mamanahin.
Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.
Ang mga tinapay na ibinibigay niya sa akin.
Ang mga pagkakataong kinukumusta niya ang kapatid ko.
Ang mga araw na nagtatanong siya kung bakit gabi na ay nagtatrabaho pa rin ako.
Hindi pala iyon simpleng kabaitan.
Binabantayan niya ako.
Ngunit bago pa ako makapagsalita, biglang tumakbo si Bianca patungo sa exit.
—Pigilan siya!
Dalawang security personnel ang humarang sa pinto.
—Huwag ninyo akong hawakan! Wala kayong karapatan!
Lumapit ang matandang abogado.
—Mayroon kami, Ms. Bianca. May sapat na ebidensiya ng falsification of company records, manipulation of security footage at conspiracy kaugnay ng nawawalang inventory.
Namutla siya.
Ngunit hindi pa tapos ang abogado.
Ipinakita sa malaking screen ang orihinal na warehouse footage.
Ang lalaking nakasuot ng jacket na katulad ng akin ay malinaw nang makikita ang mukha.
Isa siyang tauhan ni Bianca.
Ang mga nawawalang produkto naman ay hindi talaga inilabas upang ibenta.
Inilipat ang mga iyon sa isang warehouse na konektado sa isang dummy supplier upang palabasing milyon-milyong piso ang nalugi sa ilalim ng aking pamamahala.
Ako ang ginawa nilang scapegoat.
—Bakit ako? tanong ko.
Tumawa si Bianca nang mapait.
—Dahil masyado kang malinis, Adrian. At dahil ikaw ang susunod na kandidatong ilalagay sa executive committee. Kapag naroon ka na, mahahalungkat mo ang lahat.
Napatungo ang CEO.
Maliwanag na alam niyang may mga kahina-hinalang transaksiyon ngunit pinili niyang manahimik upang protektahan ang kanyang posisyon.
Tumayo si Aling Teresa.
Biglang naging malamig ang kanyang boses.
—Simula ngayong gabi, suspendido ang lahat ng executive na sangkot sa pagtatakip ng anomalya. Magsasagawa ng independent investigation at ibibigay sa awtoridad ang lahat ng ebidensiya.
Nagsimulang magpalakpakan ang ilang empleyado.
Ngunit hindi ako nakaramdam ng tagumpay.
Nakatingin lamang ako kay Mang Ernesto.
—Bakit ngayon kayo bumalik?
Ngumiti siya nang malungkot.
—Dahil hindi na ako sigurado kung gaano pa ako katagal mabubuhay.
Lumapit ako sa kanya.
Hinawakan niya ang kamay ko.
—May isa pa akong kailangang sabihin sa iyo.
Biglang tumahimik muli ang ballroom.
Tumayo ang abogado at may inilabas na dokumento mula sa kanyang leather folder.
—Bago namatay ang ama mong si Gabriel, nag-iwan siya ng bahagi ng kanyang pagmamay-ari sa isang trust. Ang beneficiary ay ang kanyang nag-iisang anak.
Tumingin sa akin ang lahat.
Hindi ko kailangang itanong kung sino iyon.
Ako.
Ngunit nagsalita muli ang abogado.
—Kasama ang shares ni Ms. Teresa, sapat ang voting rights ninyo upang kontrolin ang kumpanya.
Parang hindi ko marinig nang maayos ang paligid.
Isang oras lamang ang nakalipas, pinalalayas nila ako bilang isang magnanakaw.
Ngayon, sinasabi nilang isa ako sa mga tunay na may-ari.
Lumapit sa akin si Aling Teresa.
—Adrian, maaari mong kunin ang posisyong nararapat sa iyo ngayong gabi.
Ngunit umiling ako.
—Hindi.
Nagulat ang lahat.
Maging si Mang Ernesto ay napatingin sa akin.
Humarap ako sa daan-daang empleyadong nakatayo sa ballroom.
—Kung magiging pinuno ako dahil lamang sa dugo at mana, wala akong pinagkaiba sa mga taong ginamit ang kapangyarihan para sa sarili nila.
Tahimik ang lahat.
—Kung gusto ninyo akong mamuno, gusto kong patunayan muna na karapat-dapat ako.
Ngumiti si Mang Ernesto.
Ngunit bago pa makapagsalita si Aling Teresa, lumapit ang abogado sa kanya at may ibinulong.
Biglang nagbago ang mukha niya.
—Sigurado ka?
Tumango ang abogado.
Pagkatapos ay tumingin silang dalawa sa CEO.
At doon ko napansing nanginginig ang lalaki.
Itinaas ni Aling Teresa ang mikropono.
—May isa pang bagay na kailangan nating ayusin ngayong gabi.
Itinuro niya ang malaking screen.
—Ang pagtatangka nilang idiin si Adrian ay hindi nagsimula kay Bianca.
Unti-unting lumitaw sa screen ang pangalan ng taong nagbigay ng utos.
Nang mabasa ko iyon, napahigpit ang hawak ko sa gilid ng mesa.
Dahil ang pangalan sa screen ay pag-aari ng taong walong taon kong itinuring na isa sa pinakamalapit kong kaibigan.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)