PIRMANG NAGBUKAS SA LIHIM NG NAKARAAN AT ANG INANG HANDANG IPAGLABAN ANG ANAK NA MATAGAL NANG NAWALA
BAHAGI 2 – PIRMANG NAGBUKAS SA LIHIM NG NAKARAAN AT ANG INANG HANDANG IPAGLABAN ANG ANAK NA MATAGAL NANG NAWALA
—Dahil ang pumirma upang ipagbili ang batang iyon walong taon na ang nakalipas… ay hindi lamang ang tiyahin mo.
Parang huminto ang paghinga ko.
Nakatitig ako kay Regina habang ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko.
—Ano ang ibig mong sabihin?
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, tumingin siya sa tiyahin kong nakaluhod pa rin sa sahig.
—Sabihin mo sa kanya.
Nanginginig ang matanda.
—Elisa…
—Sabihin mo sa akin!
Napaatras si Miguel sa lakas ng boses ko.
Nang makita ko ang takot sa kanyang mukha, agad akong natauhan.
Lumapit ako at lumuhod sa harapan niya.
—Pasensiya ka na. Hindi ako galit sa iyo.
Tahimik siyang tumango, ngunit hindi niya binitiwan ang kamay ko.
Iyon ang nagbigay sa akin ng lakas upang muling humarap sa mga matatanda.
Huminga nang malalim ang tiyahin ko.
—May isa pang pirma sa kasulatan. Ang pirma ng ama ni Miguel.
Napakurap ako.
Ang ama ng anak ko.
Isang lalaking matagal ko nang ibinaon sa nakaraan.
—Gabriel?
Tumango siya.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Si Gabriel ang nobyo ko noong bata pa ako. Nang malaman niyang buntis ako, nangako siyang pakakasalan ako. Ngunit ilang linggo bago ako manganak, sinabi niyang kailangan niyang magtrabaho sa ibang lugar upang makaipon para sa amin.
Hindi na siya bumalik.
Akala ko iniwan niya kami.
—Pumirma siya?
—Oo.
Napapikit ako.
Sa loob ng walong taon, ang pinakamalaking sakit na dala ko ay ang paniniwalang namatay ang anak ko.
Ngayon, nalaman kong buhay pala siya at ipinagbili ng mga taong pinagkatiwalaan ko.
Ngunit bago pa ako tuluyang mawalan ng lakas, nagsalita ang pinakamatandang lalaki sa pamilya.
—May isang bagay kayong hindi pa rin sinasabi.
Napatingin si Regina sa kanya.
—Papa…
—Sapat na ang walong taon.
Pumunta siya sa isang kabinet at inilabas ang isang lumang sobre.
—Hindi ipinagbili ni Gabriel ang bata.
Nagtaasan ang tingin naming lahat.
Binuksan niya ang sobre at inilabas ang ilang lumang pahina.
—Peke ang pirma niya.
Napatayo ang tiyahin ko.
—Hindi!
—Ipinasuri ko ito ilang taon na ang nakalipas.
Mabilis na namutla si Regina.
Naramdaman kong lalong humigpit ang kapit ni Miguel sa kamay ko.
—Kung peke ang pirma… sino ang gumawa?
Hindi sumagot ang matanda.
Ngunit tumingin siya kay Regina.
Doon ko naunawaan.
—Ikaw?
Umiling si Regina.
—Hindi ganoon kasimple!
—Kinuha mo ang anak ko!
—Dahil desperado ako!
Sumabog ang kanyang tinig.
Biglang bumuhos ang lahat ng emosyong walong taon niyang itinago.
—Hindi ako magkaanak! Ilang taon akong nagpagamot. Ilang beses akong nabuntis ngunit palaging nawawala ang sanggol. Pagkatapos ay sinabi ng asawa kong gusto niyang magkaroon ng anak. Natakot akong iwan niya ako.
Napaluha siya.
—Nakilala ko ang tiyahin mo. Sinabi niyang may pamangkin siyang buntis, mahirap, at hindi kayang buhayin ang bata.
Napalingon ako sa tiyahin ko.
Hindi niya ako matingnan.
—Bakit?
Umiiyak siyang yumuko.
—Baon ako sa utang noon, Elisa. Hinahabol ako ng mga pinagkakautangan ko. Sinabi kong tutulungan kitang manganak, pero nang makita ko ang perang inaalok nila…
—Kaya sinabi mong patay ang anak ko?
Wala siyang maisagot.
Napahawak ako sa dibdib ko.
Ang walong taong pagluluksa ko ay nagsimula sa isang kasinungalingan.
Ang bawat kaarawan ng anak kong ginugol kong umiiyak nang mag-isa.
Ang bawat pagkakataong napapatingin ako sa mga batang lalaki sa lansangan at iniisip kung ano kaya ang hitsura ng anak ko kung nabuhay siya.
Lahat iyon ay dahil sa pera.
Biglang may yumakap sa baywang ko.
Si Miguel.
—Tita Elisa…
Napatingin ako sa kanya.
Namumula ang mga mata niya.
—Anak mo talaga ako?
Hindi ako agad nakasagot.
Gusto kong sabihin na oo.
Gusto kong yakapin siya at huwag nang pakawalan.
Ngunit naisip kong hindi sapat ang isang pulseras o lumang larawan upang guluhin ang buong pagkatao ng isang walong taong gulang na bata.
Kaya hinaplos ko ang buhok niya.
—Malalaman natin ang buong katotohanan.
Kinabukasan, isinagawa ang DNA test.
Hindi ako umalis sa tabi ni Miguel habang hinihintay namin ang resulta.
Tatlong araw ang lumipas.
Tatlong araw na halos hindi ako makatulog.
Nang dumating ang resulta, ang matanda mismo ang nag-abot ng sobre sa akin.
Binuksan ko iyon habang nanginginig ang mga kamay ko.
Mahigit 99.9 porsiyento ang posibilidad ng relasyon bilang mag-ina.
Naupo ako.
Hindi dahil nanghina ako.
Kundi dahil hindi na kayang dalhin ng mga tuhod ko ang bigat ng saya at sakit nang sabay.
Buhay ang anak ko.
Si Miguel ang anak ko.
Lumapit siya.
—Mama?
Isang salita.
Isang salita lamang.
Ngunit iyon ang salitang walong taon kong inakalang hindi ko kailanman maririnig.
Niyakap ko siya.
Mahigpit.
Napakahigpit.
—Anak…
Pareho kaming umiyak.
Ngunit hindi doon natapos ang lahat.
Lumapit si Regina.
Namamaga ang mga mata niya.
—Hindi mo siya basta-basta maaaring kunin.
Napatingin ako sa kanya.
—Ako ang tunay niyang ina.
—At ako ang nagpalaki sa kanya!
Natahimik ako.
Dahil sa unang pagkakataon, nakita ko hindi ang babaeng nagsinungaling sa akin kundi ang isang inang natatakot mawalan ng anak.
Mali ang ginawa niya.
Hindi iyon mabubura.
Ngunit totoo ring walong taon niyang inalagaan si Miguel.
Bago pa kami makapagsalita, pumagitna si Miguel.
Hinawakan niya ang kamay ko.
Pagkatapos ay hinawakan din niya ang kamay ni Regina.
—Ayokong mawala ang kahit sino sa inyo.
Napahagulhol si Regina.
At doon ko napagtanto na kung tunay kong mahal ang anak ko, hindi ko maaaring gawing bagong sugat ang pagbabalik ko sa buhay niya.
Ngunit may isa pang tanong na hindi pa nasasagot.
Nasaan si Gabriel?
Nang gabing iyon, sinabi ng matanda na ilang taon na niyang sinubukang hanapin ang lalaki.
At may natuklasan siya.
Hindi kami iniwan ni Gabriel.
Sa gabing ipinanganak ko si Miguel, bumalik siya.
Ngunit sinabi sa kanya ng tiyahin ko na pareho kaming namatay ng bata dahil sa komplikasyon.
Hindi niya nalaman ang katotohanan.
Hanggang ngayon.
—May contact kami sa kanya, sabi ng matanda. —At sinabi kong kailangan niyang pumunta rito.
Napalingon ako.
—Kailan?
Hindi na niya kailangang sumagot.
May narinig kaming sasakyang huminto sa labas.
Ilang sandali pagkatapos, tumunog ang doorbell.
Ako mismo ang nagbukas ng pinto.
At doon, sa ilalim ng mahinang ulan, nakatayo ang lalaking walong taon kong inakalang tumalikod sa akin.
Mas matanda na siya.
Ngunit kilala ko pa rin ang mga mata niya.
—Elisa?
Nanginginig ang kanyang boses.
Hindi ako makapagsalita.
Pagkatapos ay lumitaw si Miguel sa likuran ko.
Napatingin si Gabriel sa bata.
At sa unang pagkakataon, nakita kong tuluyang gumuho ang mukha ng isang lalaking pilit pinipigilan ang sarili niyang pag-iyak.
—Siya ba?
Tumulo ang luha ko.
Tumango ako.
—Oo, Gabriel.
—Anak natin siya.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)