BABAENG NAGPALIT NG RESULTA AY NAGLABAS NG LIHIM NA APAT NA TAONG NAGHIWALAY KAY MARA, PAOLO, AT KANILANG ANAK
BAHAGI 2 — BABAENG NAGPALIT NG RESULTA AY NAGLABAS NG LIHIM NA APAT NA TAONG NAGHIWALAY KAY MARA, PAOLO, AT KANILANG ANAK
Hindi ako makapagsalita.
Nakatingin lamang ako sa babaeng nakatayo sa harap ng elevator habang mahigpit niyang hawak ang sobre mula sa ospital.
Kilalang-kilala ko siya.
Si Bianca.
Pinsan ni Paolo.
Noong mag-asawa pa kami, siya ang isa sa iilang taong maayos ang pakikitungo sa akin. Kapag pinaparinggan ako ng biyenan ko tungkol sa pagkakaroon ng anak, madalas siyang tahimik na lumalapit at inaabutan ako ng tubig.
Ngunit ngayon, siya mismo ang nagsabing siya ang nagpalit ng resulta ng pagsusuri.
—Bianca?
Halos pabulong na lumabas sa bibig ko ang pangalan niya.
Namumula ang kanyang mga mata.
Lumapit si Paolo.
—Ano ang ibig mong sabihin?
Hindi sumagot agad si Bianca.
Sa halip, tumingin siya sa ina ni Paolo.
—Tita, hanggang kailan natin itatago?
—Tumahimik ka!
—Apat na taon na akong tahimik!
Umalingawngaw ang boses ni Bianca sa hallway.
Napatigil maging ang ilang empleyado sa malayo.
Agad na inutusan ni Paolo ang assistant niya.
—Ilabas mo muna ang lahat dito.
Makalipas ang ilang minuto, kami na lamang ang naiwan.
Ako, si Nico, si Paolo, ang kanyang ina at si Bianca.
Lumuhod ako sa harap ni Nico.
—Anak, sasama ka muna sa assistant ni Mommy, okay?
Kumapit siya sa kamay ko.
—Ayoko.
—Malapit lang ako.
Tumingin siya kay Paolo bago bumulong.
—Hindi ka niya sasaktan?
Parang may tumama sa mukha ni Paolo.
Hindi siya nagsalita.
Hinalikan ko si Nico sa noo.
—Walang mananakit kay Mommy.
Pagkaalis ni Nico, tumayo ako.
—Magsalita ka, Bianca.
Huminga siya nang malalim.
—Noong araw na nagpunta ka sa klinika apat na taon na ang nakalipas, ako ang inutusan ni Tita na kumuha ng kopya ng resulta.
Napalingon ako sa biyenan ko.
Hindi niya ako matingnan.
Nagpatuloy si Bianca.
—Alam ni Tita na gusto ng doktor na magpasuri rin si Paolo. Natakot siyang baka lumabas na hindi ikaw ang may problema.
—Bakit? —tanong ni Paolo.
Tahimik ang kanyang ina.
—Ma, bakit?
Sa wakas ay nagsalita ito.
—Dahil ayaw kong ikaw ang mapahiya!
Napatawa ako nang mapait.
—Kaya ako ang pinili ninyong ipahiya?
Napayuko siya.
Ipinaliwanag ni Bianca na matagal nang naniniwala ang ina ni Paolo na kailangang magkaroon agad ng tagapagmana ang pamilya. Nang malaman niyang hindi malinaw kung sino sa aming dalawa ang may problema, pinilit niyang kumuha ng lumang resulta at ipakita iyon na para bang ako lamang ang dahilan.
Ngunit may mas malala pa.
—Hindi lang iyon ang ginawa ko —sabi ni Bianca.
Kinuha niya ang dokumento mula sa sobre.
—Pinalitan ko ang isang bahagi ng report.
Tumingin sa kanya si Paolo.
—Bakit?
Tumulo ang luha ni Bianca.
—Dahil binayaran ako ni Tita.
Nanlaki ang mga mata ko.
Agad na sumagot ang ina ni Paolo.
—Hindi kita binayaran! Tinulungan lang kita sa utang ng pamilya mo!
—Pareho lang iyon!
Nanginginig ang kamay ni Bianca.
—Kailangan ng operasyon ng tatay ko noon. Wala kaming pera. Sinabi mong babayaran mo ang ospital kung tutulungan kitang ilayo si Mara kay Paolo.
Napahawak ako sa dingding.
Ngayon ko naunawaan.
Hindi aksidente ang lahat.
May taong sadyang gumawa ng paraan upang maniwala akong ako ang problema.
Ngunit biglang nagsalita si Paolo.
—At ang tunay na resulta?
Iniabot ni Bianca ang papel.
Kinuha iyon ni Paolo.
Habang binabasa niya, unti-unting nawalan ng kulay ang kanyang mukha.
Lumapit ako.
Normal ang resulta ko.
At sa ibabang bahagi ay malinaw na nakasulat ang rekomendasyon:
Kailangang sumailalim din sa pagsusuri ang asawa.
Iyon lang.
Walang diagnosis na baog ako.
Walang anumang kumpirmasyon.
Isang rekomendasyon lamang na pareho kaming suriin.
Napapikit ako.
Apat na taon.
Apat na taon akong nabuhay dala ang alaala ng araw na itinapon ang mga damit ko sa kalye dahil sa isang kasinungalingan.
Biglang humarap si Paolo sa kanyang ina.
—Pinalayas mo siya dahil dito?
—Paolo…
—Pinalayas mo ang asawa ko dahil sa isang resultang alam mong hindi totoo?
—Ginawa ko iyon para sa iyo!
—Hindi!
Napaatras ang kanyang ina.
Ngayon ko lamang narinig sumigaw nang ganoon si Paolo.
—Ginawa mo iyon dahil gusto mong kontrolin ang buhay ko!
Tahimik ang hallway.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Bianca.
—At bakit ngayon ka lang nagsalita?
Pinunasan niya ang luha niya.
—Dahil duwag ako. Pero noong nalaman kong bumalik si Mara kasama ang isang bata… hindi ko na kayang manahimik.
Tumingin siya sa akin.
—Mara, patawarin mo ako.
Hindi ako sumagot.
Hindi ko pa kayang magpatawad.
Pero wala rin akong lakas para magalit.
Ang gusto ko lamang ay ilayo si Nico sa gulong iyon.
Kinuha ko ang bag ko.
—Tapos na ba?
Napatingin si Paolo sa akin.
—Mara…
—Kung tapos na, kukunin ko na ang anak ko.
Sinundan niya ako.
—Kailangan nating pag-usapan si Nico.
Huminto ako.
—Wala tayong kailangang pag-usapan ngayon.
—Kung anak ko siya, may karapatan akong malaman.
Dahan-dahan akong humarap.
—Karapatan?
Tumawa ako nang mahina.
—Noong pinalayas ako ng nanay mo, hindi mo ako ipinagtanggol. Noong sinabi kong gusto kong makipaghiwalay, hindi mo ako tinanong kung bakit. Noong lumabas ako sa bahay ninyo dala ang isang maleta, hindi mo ako hinabol.
Namutla siya.
—Hindi ko alam na buntis ka.
—Tama.
Tumango ako.
—Hindi mo alam. Pero alam mong asawa mo ako.
Hindi siya nakasagot.
—Hindi ko itinatanggi na maaaring ikaw ang ama ni Nico. Pero huwag mong isipin na dahil lang doon, maaari kang biglang pumasok sa buhay niya at tawagin ang sarili mong tatay.
Iniwan ko siya roon.
Kinabukasan, tinapos ko ang business meeting at naghanda nang bumalik sa lungsod kung saan kami nakatira.
Akala ko iyon na ang katapusan.
Ngunit nang gabing iyon, habang nag-iimpake ako sa hotel, may kumatok.
Pagbukas ko ng pinto, naroon si Paolo.
Mag-isa.
Walang assistant.
Walang mamahaling suit.
Simple lang ang suot niya.
May hawak siyang maliit na paper bag.
—Ano iyon?
—Chocolate milk at cookies.
Napakunot ang noo ko.
—Para kanino?
—Kay Nico.
—Hindi mo siya mabibili gamit ang pagkain.
—Alam ko.
Tahimik siya sandali.
—Hindi rin kita mabibili gamit ang paghingi ng tawad.
Bago ako makasagot, lumitaw si Nico sa likuran ko.
—Mommy, sino po iyon?
Tumingin si Paolo sa kanya.
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumuhod upang magkapantay sila.
—Hello, Nico.
Nagtago ang anak ko sa likod ko.
Ngunit sumilip siya sa paper bag.
—Ano po iyan?
Halos matawa ako.
Talagang anak ko.
Iniabot ni Paolo ang bag.
—Para sa iyo sana. Pero kung ayaw ng Mommy mo, hindi ko ibibigay.
Tumingala si Nico sa akin.
Ang mga mata niya ay tila nagsasabing gumawa ako ng tamang desisyon para sa kinabukasan ng buong sangkatauhan.
Napabuntong-hininga ako.
—Isang cookie.
Agad na ngumiti si Nico.
Sa unang pagkakataon, nakita kong ngumiti rin si Paolo habang nakatingin sa anak niya.
Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong kumirot sa dibdib ko.
Makalipas ang ilang minuto, biglang nagtanong si Nico.
—Uncle Paolo, bakit kamukha mo ako?
Nanigas kaming dalawa.
Tiningnan siya ni Paolo.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
Hindi ko siya pinigilan.
Dahan-dahang sumagot si Paolo.
—Iyan din ang gusto kong malaman.
Tumahimik si Nico.
Pagkatapos ay kumuha ng isa pang cookie.
—Madali lang po iyon.
—Paano?
—Magpa-test tayo.
Napakurap si Paolo.
Ako rin.
Ipinagpatuloy ni Nico habang ngumunguya.
—Sabi sa cartoon, puwedeng malaman sa DNA kung magkakamag-anak ang mga tao.
Napapikit ako.
Masyadong maraming educational cartoons ang pinapanood ng batang ito.
Ngunit seryosong tumingin sa akin si Paolo.
—Mara, payagan mo ako.
—At pagkatapos?
—Wala akong hihingin sa iyo.
Sandali siyang tumigil.
—Gusto ko lang malaman ang katotohanan.
Tumingin ako kay Nico.
Sa huli, pumayag ako.
Pagkalipas ng tatlong araw, dumating ang resulta.
99.99%.
Si Paolo ang ama ni Nico.
Matagal niyang tinitigan ang papel.
Pagkatapos ay lumuhod siya sa harap ng anak namin.
Namumula ang kanyang mga mata.
—Nico…
Ngunit bago pa siya makapagsalita, biglang nagtanong ang bata:
—Ibig sabihin… ikaw ang daddy ko?
Tumango si Paolo.
At ang sumunod na tanong ni Nico ang tuluyang nagpatahimik sa aming dalawa.
—Kung ikaw ang daddy ko, bakit ngayon ka lang dumating?
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)