Pinilit Akong Mag-Resign ng Boss Ko sa Harap ng Buong Opisina, Kaya Malamig Kong Hiniwalayan ang Online Boyfriend Ko Bilang Paghihiganti—Hindi Ko Alam na Nakatayo Lang Pala Siya sa Likod Ko, at ang Huling Mensahe sa Screen ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko…
Pinilit Akong Mag-Resign ng Boss Ko sa Harap ng Buong Opisina, Kaya Malamig Kong Hiniwalayan ang Online Boyfriend Ko Bilang Paghihiganti—Hindi Ko Alam na Nakatayo Lang Pala Siya sa Likod Ko, at ang Huling Mensahe sa Screen ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko…
Bahagi 1
Pinatayo ako ng department head sa harap ng mahigit tatlumpung katrabaho at pinilit akong humingi ng tawad para sa isang pagkakamaling hindi ko naman ginawa.
Hindi ako umiyak.
Hindi ako nakipagtalo.
Hindi rin ako nagpaliwanag pa.
Tahimik ko lang inilabas ang cellphone mula sa bulsa ng palda ko, binuksan ang chat na may profile picture na puting pusa, saka nag-type.
“Sa tingin ko, kailangan na nating tumigil.”
Tatlong segundo lang ang lumipas.
Sunod-sunod nang nag-vibrate ang cellphone ko.
“ANO?!”
“Baby, anong ginawa kong mali?”
“Yung baliw mo na namang manager sa trabaho ang nang-api sa’yo?”
“Sinabi ko na sa’yong umalis ka na diyan!”
Tumingin ako sa lalaking nakatayo wala pang limang metro mula sa akin.
Itim na polo.
Pilak na relo.
Napakalamig ng mukha na halos walang sinuman sa silid ang makatingin sa kanya nang diretso.
Pagkatapos ay muli akong tumingin sa screen.
“Kapag nakilala ko yang boss mo, tuturuan ko siyang rumespeto ng babae.”
Muntik akong matawa.
Dahil ang lalaking nagme-message na gustong “turuan ng leksyon” ang boss ko…
siya rin mismo ang boss ko.
Ako si Samantha Reyes, dalawampu’t anim na taong gulang.
Nagtatrabaho ako sa communications department ng isang malaking hotel group sa isang pangunahing lungsod sa Pilipinas.
At ang lalaking kakapahiya lang sa akin sa harap ng lahat ay si Gabriel Villanueva, ang department head na inilipat sa opisina namin anim na buwan na ang nakalipas.
Dalawampu’t siyam na taong gulang.
Gwapo.
Mayaman.
Napakahusay sa trabaho na halos nakakainis dahil parang wala siyang kahinaan.
At ang bibig niya?
Mas mapait pa sa kapeng walang asukal.
Noong unang araw niyang pumasok sa kumpanya, nagsumite ako ng dalawampung pahinang proposal.
Tatlong minuto niya lang iyong binasa.
Pagkatapos ay ibinaba niya sa mesa.
“Gaano katagal mong ginawa ito?”
“Walong araw.”
Tumango siya.
“Walong araw para patunayang gumagana pa rin ang printer ng kumpanya.”
Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon sa sobrang inis.
Makalipas ang isang linggo, aksidente akong napasali sa isang private online group para sa mga mahilig sa photography.
Doon ko nakilala ang isang account na ang pangalan ay “G.”
Ibang-iba siya kay Gabriel.
Pasensyoso.
Nakakatawa.
Gabi-gabi, nagpapadala siya ng litrato ng langit, pagkain, at mga pusang gala na nakikita niya sa daan.
Halos isang buwan kaming magkausap.
Hanggang isang gabi, nagpadala siya ng litrato ng kanyang work desk.
Sa gilid ng larawan, may kulay-abong mug na may maliit na pingas.
Nakilala ko agad iyon.
Dahil mismong umagang iyon, ako ang naglagay ng documents sa tabi ng mug na iyon sa opisina ni Gabriel.
Sa sandaling iyon, puwede ko na sana siyang i-block.
Pero hindi ko ginawa.
Pinalitan ko ang pangalan ng account ko.
Hindi ako nagpadala ng tunay kong litrato.
Hindi ko rin sinabi kung saan ako nagtatrabaho.
At ipinagpatuloy namin ang pag-uusap.
Tatlong buwan ang lumipas.
Si Gabriel ang unang umamin ng nararamdaman niya.
At pumayag akong maging girlfriend niya.
Sa umaga, pinapagalitan niya ako hanggang sa gusto kong magtago sa ilalim ng mesa.
Sa gabi, nagme-message siya.
“Baby, tulog ka na?”
“Miss na kita.”
“May empleyado akong sobrang tigas ng ulo ngayon. Nakakainis.”
Tinanong ko siya.
“Anong ginawa niya?”
Sumagot siya.
“Mali na nga ang ginawa, tumingin pa sa akin na parang gusto akong lasunin sa kape.”
Nanginginig ang kamay ko habang hawak ang cellphone.
Ako ang empleyadong tinutukoy niya.
Mula noon, nagsimula ang isang napakabata kong paraan ng paghihiganti.
Tuwing pinapagalitan ako ni Gabriel sa opisina…
nagiging malamig ako sa kanya sa gabi.
“Pagod ako.”
“Pakiramdam ko sobrang hirap ng long-distance relationship.”
“Baka hindi talaga tayo bagay.”
Nakakatakot kung gaano kabisa iyon.
Nagsimulang hindi makatulog si Gabriel.
Sa meetings, mas malamig pa siya kaysa dati.
Pero sa gabi, umaabot sa sampu o higit pa ang messages niya.
“Huwag kang mawala, please.”
“Magbabago ako.”
“Hindi ko alam kung saan ako nagkamali, pero aayusin ko lahat.”
Minsan, tinanong ko siya.
“Mahilig ka bang manigaw ng mga empleyado?”
Halos limang minuto siyang hindi sumagot.
Pagkatapos ay nag-message siya.
“Hindi ako naninigaw. Mahigpit lang ako.”
Napangisi ako.
Mahigpit?
Noong nakaraang araw lang sinabi niyang ang utak ko raw ay parang “cellphone na 1% na lang ang battery pero pilit pa ring nagbubukas ng sampung apps.”
Kaya sinadya kong mag-message.
“Ayaw ko sa lalaking nananakit ng damdamin ng babae.”
Mula noon, biglang nabawasan ang pang-iinsulto ni Gabriel sa akin.
Hindi pa nga ako nakakatuwa nang husto nang magsimula naman siyang pilitin akong makipagkita.
“This weekend?”
“Nagpa-reserve na ako.”
“Dinner lang.”
“Kung uncomfortable ka, uupo ako dalawang metro ang layo sa’yo.”
Limang beses akong tumanggi.
Sa ikaanim na beses, nagpadala siya ng voice message.
Mas mababa at mas malambing ang boses ni Gabriel online kumpara sa malamig niyang tono sa opisina.
“Hindi kita pipilitin.”
“Pero gusto kong makita ang babaeng seryoso kong minamahal.”
Biglang lumaktaw ang tibok ng puso ko.
Agad kong pinatay ang screen.
Hindi puwede.
Paghihiganti lang ito.
Hindi ako puwedeng lumambot.
Pero kinabukasan, tuluyan nang lumampas sa kontrol ko ang lahat.
May malaking advertising contract na maling lumang version ang naipadala sa isang mahalagang client.
Nagalit si Gabriel.
Tinawag niya ang buong team sa conference room.
Pagkatapos i-check ang edit history, ang account ko ang huling lumabas na nag-access sa file.
“Samantha.”
Tumingin siya sa akin.
“Magpaliwanag ka.”
“Hindi ako ang nagpadala niyan.”
“Pero account mo ang ginamit.”
“May gumamit siguro ng computer ko habang nasa storage room ako.”
Malamig siyang natawa.
“Hindi gumagana ang trabaho sa salitang ‘siguro’.”
Mahigpit kong kinuyom ang kamay ko.
“Puwede nating tingnan ang CCTV.”
“Naghihintay ng paliwanag ang client. Hindi sila naghihintay na maglaro ka ng detective.”
Tahimik ang buong silid.
Ramdam kong umiinit ang mukha ko.
Sa huli, malamig na sinabi ni Gabriel,
“Kung wala ka pa ring maipakitang malinaw na sagot bago matapos ang araw, ikaw na mismo ang magsumite ng resignation letter.”
Hindi ako sumagot.
Bumalik lang ako sa desk ko.
Binuksan ang cellphone.
At nag-message sa online boyfriend ko.
“Pinipilit akong mag-resign ng boss ko.”
Halos agad dumating ang sagot.
“ANO?!”
“Sino yang hayop na yan?”
“Ilang taon na ba yang boss mo?”
Tumingin ako sa glass wall ng opisina.
Nakatayo si Gabriel sa loob ng sariling office niya, nakayuko habang nagta-type sa cellphone.
Pinilit kong pigilan ang ngiti.
“29.”
Biglang tumahimik ang kabilang side.
Isang minuto.
Dalawang minuto.
Pagkatapos, biglang nag-angat ng ulo si Gabriel.
Tumagos ang tingin niya sa salamin.
Diretso sa akin.
Nag-vibrate ang cellphone ko.
“Baby.”
“May itatanong ako sa’yo.”
Napalunok ako.
“Ano?”
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, bumukas ang pinto ng opisina ng manager.
Lumabas si Gabriel.
Hawak pa rin niya ang cellphone niya.
Diretso siyang naglakad sa pagitan ng mga mesa.
Isang hakbang.
Dalawa.
Hanggang sa huminto siya mismo sa harap ko.
Biglang natahimik ang buong opisina.
Yumuko si Gabriel.
Napunta ang tingin niya sa nakabukas kong cellphone.
At eksaktong sa sandaling iyon…
may pumasok na panibagong message.
Kitang-kita sa screen ang pangalan ng sender.
“G ❤️”
Nagbago ang mukha ni Gabriel.
Tiningnan niya ang cellphone ko.
Pagkatapos ang cellphone niya.
At saka niya ako dahan-dahang tinanong.
“Samantha…”
“Bakit bukas sa cellphone mo ang chat ko sa girlfriend ko?”
Hindi pa man ako nakakahinga nang maayos, biglang may boses na sumigaw mula sa likod.
“Sir Gabriel, nakuha ko na!”
Ang IT staff namin iyon.
“Hindi si Samantha ang nagpadala ng file kaninang umaga.”
“May sadyang nag-log in gamit ang account niya.”
Huminto siya.
Tumingin sa akin.
Pagkatapos ay nagsalita ng isang pangungusap na agad nagpatahimik sa buong opisina.
“At nakuha siya ng CCTV.”
“Siya rin ang taong unang nagsumbong kay Samantha sa inyo ngayong umaga.”
BAHAGI 2
Parang biglang nawala ang hangin sa buong opisina.
Walang gumalaw.
Walang nagsalita.
Si Gabriel lang ang nakatayo sa harap ko, hawak ang cellphone niya, habang ang pangalan niyang “G ❤️” ay malinaw pa ring nakikita sa screen ko.
Sa likod namin, muling nagsalita ang IT staff.
“Sir, may kopya po kami ng CCTV.”
“Bandang alas-diyes kaninang umaga, may lumapit sa workstation ni Samantha habang nasa storage room siya. Binuksan niya ang lumang file, ginamit ang account ni Samantha, at pagkatapos ay siya rin ang unang lumapit sa inyo para sabihin na si Samantha ang nagkamali.”
Unti-unting lumingon ang lahat sa isang mesa sa may dulo.
Doon nakaupo si Bianca Santos.
Siya ang senior coordinator na ilang buwan nang lantaran akong kinukuwestiyon sa bawat proposal.
Namutla siya.
“Hindi… hindi ako iyon.”
Tahimik na iniabot ng IT staff ang tablet kay Gabriel.
Ilang segundo lang siyang tumingin.
Pagkatapos ay tumigas ang panga niya.
“Bianca.”
Isang salita lang.
Pero sapat iyon para mapayuko ang babae.
“Sir, makinig muna kayo—”
“Sa HR.”
“Ngayon.”
Nanginginig na tumayo si Bianca.
Pero bago siya makalabas, bigla niya akong tinuro.
“Hindi lang naman ako ang may kasalanan!”
Napakunot ang noo ko.
Napatingin ang lahat sa kanya.
Mapait siyang tumawa.
“Tanungin n’yo rin si Samantha kung ano ang ginagawa niya kay Sir Gabriel!”
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.
“Bianca,” malamig na babala ni Gabriel.
Pero huli na.
“Akala n’yo ba hindi ko nakita?”
Malakas ang boses niya.
“Nakita ko noong isang linggo ang screen ng phone niya!”
“May ka-chat siyang ‘G’!”
“Parehong profile picture sa account ni Sir Gabriel!”
Naramdaman kong bumagsak ang sikmura ko.
Lahat ng tingin ay napunta sa akin.
Pagkatapos kay Gabriel.
At saka sa dalawang cellphone naming parehong hawak.
Hindi na kailangang may magsalita.
Masyado nang malinaw.
Tumunog ang phone ni Gabriel.
Isang bagong message.
Mula sa akin.
Dahil sa kaba, aksidente kong napindot ang send sa nakahanda kong draft.
“Kung malaman mong ako si Samantha, siguro gugustuhin mo akong patayin.”
Kitang-kita niya iyon sa sarili niyang screen.
Napatitig siya sa mensahe.
Pagkatapos ay dahan-dahang tumingin sa akin.
“Samantha…”
Lumunok ako.
“Sir, pwede kong ipaliwanag.”
“Hindi dito.”
Iyon lang ang sinabi niya.
Pagkatapos ay tumingin siya sa buong team.
“Meeting dismissed.”
May ilang nagkunwaring nagligpit ng laptop.
Pero walang gustong umalis.
“Ngayon.”
Sabay-sabay silang naglabasan.
Nang tuluyang sumara ang pinto, kaming dalawa na lang ang naiwan.
Hindi ako makatingin sa kanya.
Sa anim na buwan, ilang beses ko nang pinangarap ang sandaling malalaman niya ang totoo.
Inisip kong matatawa ako.
Inisip kong makakaganti ako.
Pero ngayong nandito na…
gusto ko lang maglaho.
“Gaano katagal?” tanong niya.
“Gabriel…”
“Gaano katagal mong alam na ako si G?”
Mahina akong sumagot.
“Halos mula pa sa simula.”
Napapikit siya.
Parang sinuntok ko siya.
“So habang kausap kita gabi-gabi…”
Tumawa siya nang walang saya.
“Alam mong ako iyon.”
“Oo.”
“At tuwing pinapagalitan kita sa trabaho, kaya ka nakikipaghiwalay sa akin sa gabi?”
Hindi ako sumagot.
Hindi ko na kailangan.
Napailing siya.
“Grabe.”
“Gabriel, noong una gusto lang kitang gantihan.”
“Pero pagkatapos?”
Napatingin ako sa kanya.
Namumula ang mga mata niya.
Hindi dahil galit.
Mas masakit sana kung galit lang.
“Pagkatapos ng tatlong buwan, Samantha.”
Mahina ang boses niya.
“Pagkatapos sabihin kong mahal kita?”
Wala akong maisagot.
Kinuha niya ang cellphone niya mula sa mesa.
Akala ko aalis na siya.
Pero bago niya buksan ang pinto, huminto siya.
“Alam mo kung ano ang pinakamasakit?”
Hindi ako huminga.
“Hindi na niloko mo ako.”
Tumingin siya sa akin.
“Kundi yung araw-araw kong kinukuwento sa babaeng mahal ko kung gaano kahirap ang trabaho ko…”
“…hindi ko alam na ako pala mismo ang dahilan kung bakit umiiyak siya pagkatapos.”
Pagkatapos ay umalis siya.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang laro namin…
ako ang naiwan na takot na baka totoong matapos na ang lahat.
BAHAGI 3
Tatlong araw kaming hindi nag-usap.
Hindi online.
Hindi rin sa opisina.
Noong unang araw, hindi pumasok si Gabriel.
Noong ikalawa, pumasok siya pero buong araw nasa executive meeting.
Noong ikatlo, nag-email ang HR.
Cleared na ako sa insidente ng maling file.
May formal apology mula sa management.
Si Bianca ay pansamantalang sinuspinde habang iniimbestigahan ang unauthorized access, alteration ng company records, at iba pang reklamo mula sa dating staff.
Doon ko lang nalaman na hindi pala ako ang una.
May dalawa pang empleyadong halos mawalan ng trabaho dahil sa kanya.
Pero wala akong naramdamang saya.
Dahil sa lahat ng iyon, isang bagay lang ang paulit-ulit kong tinitingnan.
Ang chat namin ni Gabriel.
Walang bagong message.
Dati, hindi niya kayang lumipas ang dalawang oras nang hindi nagtatanong kung kumain na ako.
Ngayon, tatlong araw.
Wala.
Sa ikaapat na araw, ako na ang unang nag-message.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Seen.
Walang sagot.
Makalipas ang dalawang oras, may dumating na reply.
“Office. 6:30.”
Eksaktong alas-sais y medya, kumatok ako sa pinto niya.
“Come in.”
Malamig ang boses.
Parang bumalik kami sa unang araw.
Nasa harap niya ang isang makapal na folder.
Hindi niya ako pinaupo agad.
Inilapag niya muna sa harap ko ang ilang papel.
“Updated evaluation mo.”
Napakurap ako.
“Ano?”
“Hindi kita tatanggalin.”
“Tungkol sa file—”
“Cleared ka na roon.”
Tumango ako.
“Pero tungkol sa ibang bagay…”
Doon niya ako tiningnan.
“Marami akong dapat aminin.”
Nanahimik ako.
Umupo siya.
“Sinuri ko ang evaluations ko sa team mula noong dumating ako.”
“Napansin kong marami sa comments ko… hindi na constructive.”
Bahagya siyang tumawa sa sarili.
“Akala ko kailangan kong maging matigas para respetuhin.”
“Pero ang totoo, may mga pagkakataong naging bastos lang ako.”
Hindi ko inaasahan iyon.
“Gabriel…”
“Inutusan ako ng HR na sumailalim sa leadership coaching.”
Napataas ang kilay ko.
“Pumayag ka?”
“Wala akong choice.”
Sandali siyang tumigil.
“Pero kahit mayroon, papayag pa rin ako.”
Doon unang lumambot ang mukha niya.
“Dahil may isang babaeng nagsabi sa akin na ayaw niya sa lalaking nananakit ng damdamin ng babae.”
Napayuko ako.
“Ginamit ko iyon para manipulahin ka.”
“Alam ko.”
“Galit ka?”
“Oo.”
Diretso.
Masakit.
Pero patas.
“Galit na galit ako noong unang gabi.”
Huminga siya nang malalim.
“Naramdaman kong pinagtawanan mo lahat ng sinabi ko.”
“Yung mga bagay na hindi ko sinasabi kahit kanino.”
“Yung takot ko.”
“Yung problema ko sa pamilya.”
“Yung dahilan kung bakit ayaw kong may taong biglang nawawala sa buhay ko.”
Nanikip ang dibdib ko.
Alam ko ang mga iyon.
Noong bata pa si Gabriel, umalis ang kanyang ina para magtrabaho sa ibang bansa at bihira silang magkita nang maraming taon.
Kaya pala sa tuwing nagsasabi akong “maghiwalay na tayo,” parang nawawala ang mundo niya.
At ginawa ko iyon nang paulit-ulit.
“Sorry.”
Iyon lang ang nasabi ko.
Hindi sapat.
Pero iyon ang pinakatotoong salitang kaya kong ibigay.
“Hindi ko kayang ipagtanggol yung ginawa ko.”
“Tama.”
“Hindi rin kita sinisisi kung ayaw mo na.”
Tumango siya.
At doon ako halos maiyak.
Kinuha ko ang bag ko.
“Okay.”
Tumayo ako.
“Salamat dahil hindi mo ako tinanggal.”
Naglakad ako papunta sa pinto.
Pero bago ko mahawakan ang doorknob—
“Samantha.”
Huminto ako.
“Hindi ko sinabing ayaw na kita.”
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatingin siya sa akin na para bang siya rin mismo ay nahihirapang intindihin ang sariling nararamdaman.
“Ang sabi ko galit ako.”
Tumayo siya.
“Magkaiba iyon.”
Hindi ako gumalaw.
Lumapit siya pero huminto ilang hakbang ang layo.
“May tanong ako.”
“Ano?”
“Kapag hindi kita boss…”
Napakurap ako.
“…at kapag hindi ako si G…”
Huminga siya.
“May naramdaman ka ba talaga sa akin?”
Tumagal bago ako nakasagot.
“Oo.”
Isang salita.
Pero parang iyon ang pinakahirap kong aminin.
“Kailan?”
“Hindi ko alam.”
“Sinungaling.”
Napangiti ako nang kaunti.
“Siguro noong nagkasakit ako at hindi ako pumasok.”
Napakunot ang noo niya.
“Yung gabing nagpadala ako ng soup sa delivery?”
Tumango ako.
“Akala ko anonymous.”
“Hindi ka marunong maging anonymous. Nilagay mo sa note: ‘Walang sense ang pagiging matigas ang ulo kung may lagnat ka.’”
Napahawak siya sa noo.
“Akala ko romantic iyon.”
“Tunog boss.”
Sa unang pagkakataon matapos ang apat na araw, natawa siya.
At parang may nabuksang maliit na bintana sa pagitan namin.
Pero hindi pa iyon sapat.
Lumapit ako nang kaunti.
“Gabriel, may kailangan din akong sabihin.”
Nawala ang ngiti niya.
“Yung relasyon natin online… nagsimula bilang paghihiganti.”
“Alam ko.”
“Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit tumagal ako.”
Tahimik siya.
“Tumagal ako dahil yung Gabriel na kausap ko gabi-gabi…”
Napatingin ako sa mata niya.
“…siya yung lalaking gusto kong makilala ng Gabriel na nakikita ko araw-araw.”
Hindi siya nagsalita.
“Kasi hindi ka naman talaga masama.”
“Masama lang bibig mo.”
Napatawa siya nang maikli.
“Comforting.”
“Hindi pa ako tapos.”
“Go.”
“Sa trabaho, tingin mo weakness ang pagiging gentle.”
“Pero online, kaya mong maging mabait sa isang babaeng hindi mo pa nga nakikita.”
“Kung kaya mong maging ganoon sa stranger…”
“…kaya mo ring maging ganoon sa mga taong nagtatrabaho para sa’yo.”
Matagal niya akong tiningnan.
Pagkatapos ay tumango.
“Fair.”
Lumipas ang ilang segundo.
“Pero may kondisyon ako.”
Napatigil ako.
“Ano?”
“Hindi tayo babalik agad sa dati.”
Hindi ko alam kung masakit ba iyon o tama lang.
Pero tumango ako.
“Okay.”
“Hindi pwedeng ako ang boss mo habang sinusubukan nating ayusin ito.”
“Ano?”
“Na-request ko na ang transfer ng direct supervision mo sa ibang manager.”
Nanlaki ang mata ko.
“Ginawa mo iyon?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Dahil kung gusto kitang ligawan nang maayos…”
Bahagya siyang ngumiti.
“…ayokong may pagkakataon kang isipin na kailangan mong pumayag dahil boss mo ako.”
Doon ako tuluyang natahimik.
Lahat ng inaasahan kong sasabihin niya—
wala roon iyon.
“Ligawan?”
“Hindi pa kita pinapatawad.”
Napataas ang kilay ko.
“Pero liligawan mo ako?”
“Complex akong tao.”
Napatawa ako.
“Mas tamang sabihin mong magulo.”
“Same thing.”
At sa unang pagkakataon, pareho kaming natawa nang walang lihim sa pagitan namin.
Hindi kami agad naging magkasintahan ulit.
Tumagal ng halos tatlong buwan.
Tatlong buwan ng tunay na pagkilala.
Walang fake account.
Walang hidden identity.
Walang pagbabanta ng hiwalayan tuwing may away.
Kapag galit ako, sinasabi ko.
Kapag nasasaktan siya, sinasabi niya.
At higit sa lahat, nagbago rin si Gabriel sa trabaho.
Hindi biglaan.
Hindi perpekto.
Minsan, muntik pa rin niyang sabihin sa isang empleyado na parang “ginawa sa dilim ang presentation.”
Pero nahinto siya sa kalagitnaan.
“Let me rephrase that.”
Halos lahat sa meeting napayuko para hindi matawa.
Unti-unting nagbago ang kultura ng team.
Mas kaunting takot.
Mas maraming tanong.
Mas kaunting sigawan.
Mas maraming malinaw na feedback.
At ako?
Na-promote ako makalipas ang walong buwan.
Hindi sa rekomendasyon ni Gabriel.
Sa katunayan, sinadya niyang hindi sumali sa panel.
Nang lumabas ang resulta, ako pa ang unang nag-message sa kanya.
“Promoted ako.”
Tatlong segundo.
Tumunog ang phone.
“ALAM KO!”
“Baby, proud na proud ako sa’yo!”
Napangiti ako.
Pagkatapos ay may kasunod.
“Dinner tayo mamaya.”
“Hindi pwede. May deadline ako.”
“Pwede bang makiusap?”
“Hindi.”
“Please?”
“Hindi.”
“Baby…”
Nagpadala siya ng sticker ng asong nakaluhod.
Napahagalpak ako.
Makalipas ang ilang segundo, nag-type ako.
“Gabriel?”
“Yes, baby?”
“Parang kailangan nating maghiwalay.”
Halos isang segundo lang.
Tumunog agad ang phone ko.
“HUWAG KANG MAGSIMULA.”
Hindi ko napigilang matawa nang malakas.
Napalingon ang mga katrabaho ko.
Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang pinto ng conference room.
Lumabas si Gabriel.
Nakasimangot.
Diretso siyang lumapit sa mesa ko.
Huminto sa harap ko.
“Funny ka?”
“Konti.”
Inilapag niya ang isang maliit na paper bag sa tabi ng laptop ko.
“Lunch.”
Tumingin ako sa loob.
Paborito kong pagkain.
May maliit na note.
“Para sa empleyadong dati kong pinapagalitan, ngayon ay mas mataas na ang posisyon kaysa sa kalahati ng team.”
Sa ilalim noon, may isa pang linya.
“At para sa babaeng ayoko nang mawala.”
Napaangat ako ng tingin.
Tahimik siyang nakatingin sa akin.
Wala nang malamig na boss.
Wala na rin yung lalaking nagtatago sa likod ng account na “G.”
Si Gabriel lang.
Ang taong minahal ko sa dalawang magkaibang anyo bago ko nalaman na pareho pala silang siya.
Makalipas ang dalawang taon, bumalik kami sa photography group kung saan unang nagsimula ang lahat.
Hindi para magtago.
Kundi para mag-post ng isang litrato.
Dalawang kamay sa ibabaw ng mesa.
Sa kamay ko, isang simpleng singsing.
At sa tabi nito…
ang lumang kulay-abong mug na may pingas.
Nilagyan ni Gabriel ng caption:
“Dito niya ako unang nakilala.”
Nag-comment ako sa ilalim.
“Mali. Dito kita unang nahuli.”
Sumagot siya agad.
“Pero akin ka pa rin.”
Tinitigan ko ang screen.
Ngumiti.
At nag-type.
“Oo.”
“Pero kapag pinagalitan mo ulit ako…”
Bago ko pa matapos ang sentence, sumagot na siya.
“Baby, please. Huwag na naman tayong maghiwalay.”
At doon ko naintindihan—
minsan, ang isang relasyong nagsimula sa maling dahilan ay hindi kailangang manatiling mali habambuhay.
Kailangan lang ng dalawang taong handang ihinto ang laro…
at sa unang pagkakataon,
magpakilala sa isa’t isa nang walang maskara.
