PANGALANG NAKATAGO SA LIKOD NG BAHAY, AT ANG LIHIM NA MATAGAL NA PALANG ALAM NG KAPATID NI NOEL
BAHAGI 2 — PANGALANG NAKATAGO SA LIKOD NG BAHAY, AT ANG LIHIM NA MATAGAL NA PALANG ALAM NG KAPATID NI NOEL
—Hindi mo siya puwedeng pigilan! Dahil ang tunay na nakapangalan sa mga papeles ng bahay na ito… matagal nang hindi ikaw!
Parang huminto ang oras sa loob ng bahay.
Napatigil si Noel sa paghahabol sa asawa ni Celina.
Si Mara naman ay mas mahigpit na niyakap si Paolo.
Dahan-dahang humarap si Noel sa kanyang kapatid.
—Ano ang sinabi mo?
Nanginginig ang mga labi ni Celina, ngunit tila napagtanto niyang wala na siyang paraan para bawiin ang kanyang sinabi.
—Hindi na sa iyo nakapangalan ang bahay.
—Kanino?
Hindi agad sumagot si Celina.
Sa labas ng tarangkahan, muling kumatok ang lalaking naghihintay.
—May tao ba riyan? May usapan tayo ngayong gabi!
Lumapit si Noel sa bintana.
—Hindi matutuloy ang anumang turnover. Umalis muna kayo.
—Pero nagbigay na ako ng deposit!
—Kung kanino ka nagbigay, siya ang singilin mo. Hindi ko ibinebenta ang bahay na ito.
Tahimik ang lalaki sa labas nang ilang segundo bago sumagot:
—Kung ganoon, tatawag ako sa taong nag-asikaso ng transaksyon.
Umalis ito.
Pagbalik ni Noel sa sala, nakita niyang sinusubukan na naman ng asawa ni Celina na lumapit sa likurang pinto.
—Umupo ka.
Malamig ang boses ni Noel.
—Kuya, wala kang karapatang tratuhin kami na parang kriminal! —sigaw ni Celina.
—Kung wala kayong ginawang masama, bakit tumatakbo ang asawa mo?
Walang nakasagot.
Inilapag ni Noel sa mesa ang lumang cellphone.
—Magsimula tayo sa simula. Kanino nakapangalan ang bahay?
Napaupo si Celina.
Pagkaraan ng ilang sandali, sinabi niya:
—Kay Mara.
Napalingon si Noel sa kanyang asawa.
Maging si Mara ay nagulat.
—Sa akin?
Napatawa si Celina, ngunit wala nang yabang sa kanyang tinig.
—Talagang wala kang alam?
—Ano ang dapat kong malaman? —tanong ni Mara.
Biglang may naalala si Noel.
Labing-isang taon na ang nakalipas, ilang buwan bago sila ikasal, binili ng kanyang ama ang maliit na lupang kinatatayuan ng bahay. Si Noel ang nagbayad sa malaking bahagi ng pagpapatayo nito, kaya buong panahon ay inakala niyang sa kanya nakapangalan ang ari-arian.
Ngunit namatay ang kanyang ama bago matapos ang lahat ng proseso.
Ang kanyang ina naman ang nag-ingat ng mahahalagang papeles hanggang sa pumanaw ito makalipas ang ilang taon.
—Paano mo nalaman? —tanong ni Noel kay Celina.
Doon tuluyang nawala ang tapang sa mukha nito.
—May nakita akong lumang sobre sa bahay ni Mama bago iyon ibenta.
—At itinago mo sa akin?
—Akala ko walang halaga.
—Kung walang halaga, bakit alam mong kay Mara nakapangalan ang bahay?
Hindi nakasagot si Celina.
Si Mara ang biglang nagsalita.
—Sandali. Kung sa akin nakapangalan ang bahay, paano nila ito maibebenta gamit ang pirma ni Noel?
Napatingin ang lahat sa asawa ni Celina.
Dahan-dahan itong yumuko.
At doon naunawaan ni Noel.
—Hindi nila alam ng buyer ang totoo.
Dinampot niya ang cellphone.
—Nagkunwari kayong ako pa rin ang may-ari.
—Kuya, makinig ka muna—
—At gumawa kayo ng pekeng pirma ko para makakuha ng deposit.
—Kailangan lang namin ng pera! —biglang sigaw ng asawa ni Celina.
Napatingin silang lahat dito.
Namumula ang mukha ng lalaki.
—Baon kami sa utang. Nawalan ako ng trabaho. May mga taong naniningil sa amin. Akala namin kapag nakuha namin ang deposit, mababayaran namin sila bago pa malaman ng buyer na may problema sa papeles.
Hindi makapaniwala si Mara.
—Kaya ninyo kami pinatira na parang bisita sa sarili naming bahay?
—Hindi iyon ang plano!
Tumayo si Celina.
—Hindi ninyo naiintindihan kung gaano kahirap ang sitwasyon namin!
Napatawa si Noel nang mapait.
—At iyon ang dahilan para palayasin ninyo sa veranda ang anak ko?
Tumahimik si Celina.
—Ang dahilan para subukang ibenta ang mga gamit namin?
Wala pa ring sagot.
—Ang dahilan para dayain ninyo ang isang taong gustong bumili ng bahay?
Unti-unting napaupo muli si Celina.
Sa unang pagkakataon, hindi galit ang nakita ni Noel sa mukha ng kapatid.
Takot.
Ngunit hindi iyon sapat para burahin ang nangyari.
Kinuha ni Noel ang kanyang cellphone.
—Sino ang tatawagan mo? —tanong ni Celina.
—Isang kaibigan kong nagtatrabaho sa legal office. Bukas ng umaga, aalamin natin kung kanino talaga nakapangalan ang bahay at kung ano ang mga dokumentong ginamit ninyo.
Biglang lumapit si Celina.
—Kuya, huwag!
Humakbang sa pagitan nila si Mara.
Nagulat si Noel.
Ngunit mas nagulat si Celina.
Sa loob ng ilang buwan, tahimik lamang si Mara.
Ngayon, diretso ang tingin nito.
—Huwag mo siyang hawakan.
—Mara, pamilya kami!
—Ako rin.
Natahimik ang lahat.
Ipinagpatuloy ni Mara:
—Asawa niya ako. Si Paolo ang anak niya. At ilang buwan ninyo kaming tinuring na parang kami ang nakikitira rito.
Namasa ang mga mata ni Celina.
—Wala kaming mapupuntahan.
Tumingin si Mara kay Noel.
Hindi niya kailangang magsalita.
Naiintindihan siya ng asawa.
Huminga nang malalim si Noel.
—Hindi ko kayo palalayasin ngayong gabi. May bata sa bahay at ayokong magkaroon pa ng gulo. Pero bukas, kailangan ninyong umalis.
—Kuya…
—At ibabalik ninyo ang deposit.
—Wala na ang pera.
Doon muling bumigat ang katahimikan.
—Ano?
Umiyak ang asawa ni Celina.
—Naipambayad na namin sa utang.
Napapikit si Noel.
Mas malaki pala ang problemang iniwan sa kanyang tahanan kaysa inaakala niya.
Kinabukasan, maaga silang pumunta sa tanggapan kung saan maaaring beripikahin ang rekord ng ari-arian.
Kasama ni Noel si Mara.
Naiwan si Paolo sa mapagkakatiwalaang kapitbahay.
Makalipas ang halos dalawang oras ng paghihintay at pagsusuri, inilapag ng isang empleyado ang impormasyon sa harap nila.
—Ma'am Mara, kayo ang nakarehistrong may-ari.
Napahawak si Mara sa braso ng asawa.
Ngunit may isa pang detalye.
May tala na ang paglipat ng pagmamay-ari ay ginawa labing-isang taon na ang nakalipas.
Bago sila ikasal.
—Sino ang naglipat nito? —tanong ni Noel.
Sinuri muli ng empleyado ang rekord.
Pagkatapos ay binanggit nito ang pangalan ng ama ni Noel.
Hindi makapagsalita si Noel.
—Bakit niya ilalagay sa pangalan ni Mara? Hindi pa kami kasal noon.
Sinabi ng empleyado na hindi nito alam ang personal na dahilan.
Ngunit may reference sa isang lumang dokumentong kasama sa orihinal na transaksyon.
Hindi iyon nasa kanilang kasalukuyang file.
Umuwi sina Noel at Mara na parehong tahimik.
Pagdating nila, nakaupo si Celina sa sala.
Sa harap niya ay isang lumang sobre.
—Saan mo nakuha iyan? —tanong ni Noel.
—Ito ang sobre na nakita ko sa mga gamit ni Mama.
Inilapag iyon ni Celina sa mesa.
—May bagay sa loob na hindi ko sinabi sa iyo.
Binuksan ni Noel ang sobre.
May lumang larawan ng kanilang ama.
Sa likod nito ay may maikling sulat-kamay.
Habang binabasa iyon ni Noel, unti-unting namula ang kanyang mga mata.
Hindi tungkol sa pera ang sulat.
Hindi rin tungkol sa mana.
Isang simpleng mensahe lamang iyon mula sa kanyang ama.
“Anak, kung dumating ang araw na malayo ka dahil sa trabaho, gusto kong may tahanang hindi kailanman maaaring ipagkait kay Mara at sa magiging mga anak ninyo. Ang bahay ay inilagay ko sa pangalan niya. Huwag mong isipin na inalis ko ito sa iyo. Ibinigay ko ito sa pamilyang pinili mong buuin.”
Napaupo si Noel.
Tahimik na umiyak si Mara.
Ngunit may isa pang nakatiklop na papel sa ilalim ng larawan.
Nang kunin iyon ni Noel, biglang tumayo si Celina.
—Kuya… iyon ang dahilan kung bakit kailangan kitang kausapin bago ka pumunta sa pulis.
Binuksan ni Noel ang papel.
At nang mabasa niya ang unang dalawang linya, dahan-dahan siyang napatingin sa kapatid.
Dahil malinaw na nakasulat doon na may isa pang ari-ariang iniwan ang kanilang ama.
At ang nakapangalan doon ay si Celina.
Ngunit sa ilalim nito ay may kundisyong maaaring magpaliwanag kung bakit desperado itong makuha ang bahay ni Mara.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)