LIHIM NA ANIM NA TAONG ITINAGO NG ASAWA KO ANG NAGPATUNAY NA HINDI AKO ANG TUNAY NA WALANG ALAM
BAHAGI 2 — LIHIM NA ANIM NA TAONG ITINAGO NG ASAWA KO ANG NAGPATUNAY NA HINDI AKO ANG TUNAY NA WALANG ALAM
Nanigas ako sa kinatatayuan.
Nasa tenga ko pa rin ang cellphone, ngunit hindi ko na halos marinig ang pagsigaw ng asawa ko sa kabilang linya.
—Ano ang ibig ninyong sabihin?
Hindi agad sumagot ang matandang lalaki.
Ang pangalan niya ay Mang Isko. Dati siyang pinagkakatiwalaang tagapangasiwa ng negosyo ng aking ama. Bata pa ako nang una ko siyang makilala. Pagkatapos mamatay ni Papa, bigla siyang nawala sa buhay namin. Ang alam ko, lumipat siya sa malayong probinsiya upang alagaan ang asawa niyang may sakit.
Ngunit ngayon, narito siya sa harap ko.
Kasama ang abogado ng aking ama.
Pinapasok ko silang dalawa.
Pagkaupo namin sa sala, saka ko lamang napansing nanginginig ang mga daliri ni Mang Isko.
—Bago mamatay ang papa mo, may iniwan siyang bahagi ng negosyo para sa iyo.
Napakunot ang noo ko.
—Anong negosyo?
Nagkatinginan silang dalawa.
Ang abogado ang sumagot.
—Hindi lang bahay ang naiwan ng iyong ama. May maliit siyang warehouse at ilang commercial units noon. Pagkatapos ng kanyang pagkamatay, ipinagpatuloy ang pagpapa-upa sa mga iyon. Ang kita ay inilagay sa isang trust na nakapangalan sa iyo.
Pakiramdam ko ay may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
—Bakit wala akong alam?
Hindi agad sumagot ang abogado.
Si Mang Isko ang yumuko.
—Dahil may kundisyon ang papa mo. Kapag umabot ka sa itinakdang edad, dapat ibigay sa iyo ang buong impormasyon. Ngunit bago dumating ang araw na iyon, pumunta sa akin ang asawa mo.
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
—Siya?
Tumango si Mang Isko.
—Alam niya ang tungkol sa trust.
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Biglang bumalik sa alaala ko ang mga unang taon ng aming pagsasama.
Ang mga panahong sinasabihan niya akong huwag nang magtrabaho.
Ang mga panahong gusto kong magsimula ng negosyo ngunit sinasabi niyang sayang lamang ang oras ko.
Ang mga panahong paulit-ulit niyang ipinaparamdam na siya ang dahilan kung bakit komportable ang buhay namin.
—Ano ang ginawa niya?
Mahina ang boses ko.
Inilabas ng abogado ang ilang kopya ng mga dokumento.
—Sinubukan niyang kumbinsihin ang tagapangasiwa noon na mas mabuting siya ang humawak ng impormasyon dahil mag-asawa kayo. Hindi niya nakuha ang trust at wala siyang karapatang galawin iyon. Pero nalaman niya ang tinatayang halaga at kung kailan ito dapat ipaalam sa iyo.
Napapikit ako.
Hindi niya ninakaw ang pera ko.
Ngunit anim na taon niyang itinago sa akin na mayroon akong sariling seguridad.
Anim na taon niyang hinayaan akong maniwala na kung wala siya, wala rin akong mapupuntahan.
Biglang nagsalita ang asawa ko mula sa cellphone.
Nasa linya pa pala siya.
—Hindi ganyan ang nangyari!
Lahat kami napatingin sa telepono.
Inilagay ko iyon sa speaker.
—Sige. Ikaw ang magsabi.
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos ay narinig ko ang mabigat niyang paghinga.
—Nalaman ko lang iyon bago tayo ikasal. Gusto kong sabihin sa iyo.
—Kailan?
Wala siyang sagot.
—Isang buwan pagkatapos ng kasal? Isang taon? Nang mabuntis ako? Nang isilang ang anak natin?
—Makinig ka muna—
—Anim na taon.
Naputol siya.
—Anim na taon kang may pagkakataong sabihin sa akin.
—Akala ko mas mabuting hindi mo muna malaman!
Napatawa ako, ngunit walang saya sa tawa ko.
—Bakit?
—Dahil magbabago ka!
Doon tuluyang natahimik ang silid.
Tumingin ako sa anak kong mahimbing na natutulog sa kuna.
—Hindi mo pala ako gustong protektahan. Gusto mo lang na kailanganin kita.
—Hindi!
—Kung alam kong may sarili akong ari-arian at seguridad, baka hindi ako pumayag sa lahat ng gusto mo. Baka hindi ako laging magparaya sa pamilya mo. Baka hindi ako matakot na mawalan ng bahay.
Hindi siya makasagot.
At iyon na ang sagot na kailangan ko.
Huminga ako nang malalim.
—May gusto ka pa bang sabihin?
Biglang lumambot ang boses niya.
—Umuwi ka. Pag-usapan natin ito. Paalisin ko ang ate ko kung iyon ang gusto mo.
Napatingin ako sa abogado.
Pagkatapos ay ngumiti ako nang mapait.
—Hanggang ngayon, hindi mo pa rin naiintindihan.
—Ano?
—Hindi ang ate mo ang dahilan kung bakit ako umalis.
—Kung ganoon, ano?
—Ikaw.
Pinatay ko ang tawag.
Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, hindi ako nakaramdam ng takot matapos tapusin ang usapan nang wala siyang pahintulot.
Kinahapunan, ipinaliwanag sa akin ng abogado ang lahat.
Hindi pala napakalaking kayamanan ang iniwan ni Papa na para bang bigla akong magiging isa sa pinakamayamang tao sa bansa.
Mas mahalaga roon ang iniwan niya.
Kalayaan.
Ang trust ay may sapat na halaga upang matiyak ang pag-aaral ng anak ko, magkaroon kami ng sariling tahanan, at mapalago ko ang negosyong sinimulan ko nang hindi kailangang humingi ng pera kaninuman.
Ngunit may isa pang bagay.
Isang sulat mula kay Papa.
Hindi ko agad iyon binuksan.
Nang gabing iyon, matapos makatulog ang anak ko, saka ko lamang binasa.
“Anak, kung binabasa mo ito, malamang wala na ako para payuhan ka. Hindi ko alam kung sino ang makakasama mo sa buhay. Ang hiling ko lamang, huwag mong isipin na ang pagmamahal ay nangangahulugang kailangan mong lumiit para lumaki ang ibang tao. Ang tahanan ay hindi lugar kung saan kailangan mong humingi ng pahintulot upang magkaroon ng puwang.”
Doon ako unang umiyak.
Hindi dahil sa asawa ko.
Hindi dahil sa anim na taong kasinungalingan.
Umiyak ako dahil bigla kong naalala kung sino ako bago ako naging asawa ng ibang tao.
Kinabukasan, nagpasya ako.
Tinawagan ko ang abogado.
—Simulan na natin ang legal na paghihiwalay.
Hindi siya nagulat.
—Sigurado ka?
Tiningnan ko ang anak ko.
—Oo.
Sa sumunod na linggo, sunod-sunod ang tawag ng asawa ko.
Hindi ko sinagot.
Nagpadala siya ng mahahabang mensahe.
Humingi siya ng tawad.
Sinisi niya ang sarili niya.
Pagkatapos ay sinisi niya ako.
Pagkatapos ay nakiusap siyang isipin ko ang anak namin.
Ngunit sa unang pagkakataon, hindi na ako tinablan ng mga salitang dati ay sapat upang mapabalik ako.
Hanggang isang gabi, may kumatok sa gate.
Nang tingnan ko ang CCTV, nakita ko siya.
Mag-isa.
Basang-basa sa ulan.
Hindi ko siya pinapasok.
Lumabas ako sa may bubong ng veranda habang nanatili siya sa kabilang bahagi ng gate.
—Umuwi ka na.
—Hindi ako aalis hangga't hindi mo ako kinakausap.
—Nag-uusap tayo ngayon.
Tumingin siya sa akin.
Parang sa loob lamang ng isang linggo ay tumanda siya nang ilang taon.
—Mahal kita.
Dati, sapat na sana ang tatlong salitang iyon para lumambot ako.
Ngayon, kalmado lamang akong sumagot.
—Maaaring mahal mo ako sa paraan na alam mo. Pero hindi iyon ang uri ng pagmamahal na gusto kong matutunan ng anak natin.
Napayuko siya.
—Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.
Bago ako makasagot, bumukas ang pinto sa likuran ko.
Lumabas si Mang Isko.
Ngunit hindi siya nag-iisa.
Kasunod niya ang abogado.
May hawak itong isang sobre.
Tumingin siya sa asawa ko at seryosong nagsalita.
—Mabuti at narito ka. May isa pang bagay na kailangang malinaw bago matapos ang lahat.
Namutla ang asawa ko.
—Ano iyon?
Iniabot ng abogado sa akin ang sobre.
—May natuklasan kami habang sinusuri ang lumang records ng trust.
Tumingin siya sa akin bago ipinagpatuloy ang sinabi.
—May isang dokumentong nilagdaan ng asawa mo anim na taon na ang nakalipas. At kapag nalaman mo kung ano ang laman nito, ikaw mismo ang kailangang magpasya kung gusto mo pa ba siyang bigyan ng kahit anong pagkakataon.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)