Nang Buksan Ko ang Huling Cabinet, Isang Pangalan Mula sa Nakaraan ang Naglantad sa Tunay na Dahilan ng Paglapit ni Ramon
BAHAGI 2 – Nang Buksan Ko ang Huling Cabinet, Isang Pangalan Mula sa Nakaraan ang Naglantad sa Tunay na Dahilan ng Paglapit ni Ramon
Hindi ko agad nilapitan ang huling cabinet.
Sa halip, tinitigan ko si Ramon.
Anim na taon kaming nagsama. Alam ko kung paano siya magsinungaling. Kapag maliit na bagay lamang ang itinatago niya, mabilis siyang magsalita at pilit akong kinukumbinsi. Ngunit kapag may bagay siyang talagang kinatatakutan, nananahimik siya.
At ngayon, tahimik na tahimik siya.
—Ano ang nasa loob niyan, Ramon?
—Elena, umuwi muna tayo. Mag-uusap tayo nang maayos.
Napatawa ako.
—Wala na akong uuwiang bahay kasama ka.
Lumapit ang kanyang ina.
—Huwag mong palakihin ang isang bagay na nangyari maraming taon na ang nakalipas.
Tumingin ako sa kanya.
—Kung maliit na bagay iyon, bakit nanginginig ang kamay ninyo?
Agad niyang itinago ang kamay sa likod.
Naglakad ako patungo sa cabinet.
Biglang humarang si Ramon.
—Huwag.
—Tumabi ka.
—Pakinggan mo muna ako.
—Anim na taon kitang pinakinggan.
Tumingin ako diretso sa kanyang mga mata.
—Ngayon, katotohanan naman ang pakikinggan ko.
Sinubukan niyang hawakan ang braso ko, ngunit agad na pumagitna ang lalaking dating tauhan ng kanyang lolo.
—Huwag mong hawakan si Elena.
Napaatras si Ramon.
Binuksan ko ang cabinet.
Sa loob ay may isang maliit na kahon ng videotape at isang makapal na lumang kuwaderno.
May nakasulat sa tape:
“Para kay Elena. Ito ang buong katotohanan.”
Ipinasok namin iyon sa player.
Lumabas sa screen ang lolo ni Ramon.
Mag-isa siya.
Mas matanda na siya kaysa sa unang video.
Diretso siyang nakatingin sa camera.
“Elena, kung pinapanood mo ito, malamang alam mo na ang tungkol sa perang natanggap ng pamilya namin.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“Ngunit hindi nakaw ang perang iyon.”
Napatingin ako kay Ramon.
“Labing-isang taon na ang nakalipas, malapit nang malugi ang aming tindahan. Noon ay may isang babaeng nagbigay sa amin ng puhunan.”
Sandaling tumigil ang matanda.
“Ang pangalan niya ay Teresa.”
Nanigas ako.
Teresa ang pangalan ng aking ina.
Nagpatuloy ang video.
“Hindi niya iyon ibinigay bilang regalo. Puhunan iyon. Kapalit ng pera, mayroon siyang bahagi sa negosyo. Ngunit may kondisyon siya.”
Humigpit ang hawak ko sa mesa.
“Ayaw niyang malaman ng kanyang anak.”
Napapikit ako.
Bakit?
Bakit magbibigay ng pera ang nanay ko sa pamilyang hindi ko pa kilala?
Parang sinagot ng matanda ang tanong ko.
“Kaibigan ko ang asawa ni Teresa. Bago ito pumanaw, humingi siya ng tulong sa akin. Nag-aalala siyang masyadong nagtitiwala ang anak niyang si Elena sa ibang tao. Gusto niyang magkaroon ng maliit na investment si Teresa sa negosyo namin upang pagdating ng panahon, magkaroon si Elena ng matatag na bahagi sa isang negosyo kung sakaling kailanganin niya.”
Napasinghap ako.
Hindi pala iyon perang ibinigay para kay Ramon.
Hindi iyon tulong sa pamilya nila.
Puhunan iyon ng aking ina—para sa kinabukasan ko.
Ngunit nagbago ang mukha ng matanda sa video.
“Ang problema, nalaman ni Ramon kung sino ang tunay na benepisyaryo.”
Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.
Hindi siya makatingin sa akin.
“Natagpuan niya ang kontrata. Nalaman niyang kapag naibalik ang puhunan at lumago ang negosyo, malaking bahagi nito ay mapupunta kay Elena.”
Parang bumagsak ang sikmura ko.
“Pagkaraan lamang ng ilang araw, sinabi ni Ramon sa amin na nakilala niya si Elena.”
Napaatras ako.
Kaya pala.
Hindi aksidente.
Hindi tadhana.
Hindi ang kuwentong paulit-ulit niyang ikinuwento sa akin tungkol sa unang pagkikita namin.
Pinuntahan niya ako.
Dahil alam niya kung sino ako.
Nagpatuloy ang matanda:
“Sinubukan kong pigilan siya. Ngunit sinabi niyang mahal ka niya. Hindi ko alam kung kailan naging totoo ang nararamdaman niya, o kung naging totoo man iyon. Kaya itinago ko ang lahat ng ebidensya.”
Pagkatapos ay itinaas niya ang isang kuwaderno.
“Narito ang tala ng lahat ng perang inilabas mula sa investment ni Teresa.”
Tumigil ang video.
Parang nawalan ng hangin ang buong silid.
Kinuha ko ang kuwaderno.
Pahina pagkatapos ng pahina.
Mga petsa.
Halaga.
Mga pirma.
At nakita ko ang pangalan ni Ramon.
May perang ginamit sa pagbili ng pangalawang tindahan.
May ginamit sa bahay ng kanyang ina.
May ginamit sa sasakyan ni Bianca.
At may isang malaking halaga na inilabas dalawang taon na ang nakalipas.
Tiningnan ko si Ramon.
—Saan napunta ito?
Hindi siya sumagot.
Si Bianca ang unang nagsalita.
—Kuya…
—Tumahimik ka!
Napatingin ako sa kanya.
Takot ang mukha niya.
—Bianca, saan napunta ang pera?
Umiling siya.
Ngunit ang kanilang ina ang sumabog.
—Para iyon sa pamilya! Anim na taon kang naging bahagi ng pamilyang ito! Ano ngayon kung gumamit kami?
—Hindi ninyo pera iyon.
Mahina ang boses ko.
Ngunit malinaw.
—At alam ninyo.
Lumapit si Ramon.
—Elena, babayaran ko.
—Kailan?
—Bigyan mo ako ng oras.
—Anim na taon na ang ibinigay ko sa iyo.
Hindi siya nakasagot.
Kinuha ko ang telepono ko.
—Sino ang tatawagan mo?
—Ang nanay ko.
Biglang nagbago ang mukha ng kanyang ina.
—Hindi!
Ngayon ko lamang naunawaan kung bakit.
Tinawagan ko si Mama.
Isang ring lamang, sumagot siya.
—Elena?
—Ma, nasa lumang tindahan ako ng pamilya ni Ramon.
Tahimik siya.
—Nakita ko ang mga video.
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos ay marahan niyang sinabi:
—Kung ganoon, oras na para malaman mo ang lahat.
Makalipas ang apatnapung minuto, dumating si Mama kasama ang isang babaeng abogado at dalawang lalaki mula sa isang accounting firm.
Walang mamahaling sasakyan. Walang drama.
Pumasok lamang siya sa bodega, tiningnan ako, at niyakap ako.
—Pasensya na, anak.
Doon ako unang umiyak.
—Bakit hindi mo sinabi sa akin?
—Dahil ipinangako ko sa papa mo na hindi kita gagawing taong tumitingin muna sa pera bago sa puso.
Napangiti siya nang malungkot.
—Hindi ko lang inakalang may ibang taong gagamit ng pera para lapitan ang puso mo.
Namutla si Ramon.
Inilapag ng abogado ang isang folder sa mesa.
—May kopya pa rin kami ng orihinal na investment agreement. Ang perang ginamit nang walang pahintulot ay kailangang isauli, kasama ang bahagi ng kita na nakasaad sa kontrata.
Umupo ang ina ni Ramon.
Parang biglang nawala ang lahat ng lakas niya.
—Mawawala sa amin ang mga tindahan…
Tumingin si Mama sa kanya.
—Hindi ko gustong kunin ang tahanan ninyo. Hindi rin ako narito para sirain kayo.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Ramon.
—Ngunit hindi ninyo maaaring itayo ang magandang buhay ninyo gamit ang kinabukasan ng anak ko.
Natahimik ang lahat.
Akala ko iyon na ang pinakamasakit na katotohanan.
Nagkamali ako.
Lumapit ang accountant at binuksan ang huling pahina ng kuwaderno.
—Ma’am Elena, may isa pang transaksyon dito.
Ipinakita niya sa akin.
Dalawang taon na ang nakalipas.
Malaking halaga.
At sa tabi nito ay isang pangalan ng kumpanyang hindi ko kilala.
—Ano ito?
Hindi sumagot si Ramon.
Ngunit ang nanay niya ay biglang napahawak sa kanyang bibig.
Tiningnan siya ni Mama.
—Ramon?
Nanatili siyang tahimik.
Binuksan ng accountant ang laptop niya at naghanap.
Makalipas ang ilang segundo, tumingin siya sa akin.
—Ang kumpanyang ito ay nakapangalan sa isang babae.
—Sino?
Nag-atubili siya.
Pagkatapos ay binanggit niya ang pangalan.
At sa unang pagkakataon nang gabing iyon, nakita kong tuluyang nawalan ng kulay ang mukha ni Ramon.
Dahil kilala ko ang babaeng iyon.
Siya ang babaeng paulit-ulit niyang ipinakilala sa akin sa loob ng tatlong taon bilang—
pinsan niya.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)