BABAENG PITONG TAON NANG IPINALAGAY KONG PATAY ANG SIYANG NAGBALIK UPANG IBUNYAG KUNG SINO ANG KUMUHA SA AKING ANAK
BAHAGI 2 — BABAENG PITONG TAON NANG IPINALAGAY KONG PATAY ANG SIYANG NAGBALIK UPANG IBUNYAG KUNG SINO ANG KUMUHA SA AKING ANAK
Hindi ako makagalaw.
Nakatitig lamang ako sa maliit na monitor sa tabi ng pinto.
Ang babaeng nasa labas ay nakasuot ng simpleng puting blouse at mahabang palda. May ilang puting hibla na ang buhok niya at mas payat ang mukha kaysa sa huling alaala ko sa kanya.
Ngunit hinding-hindi ko maaaring mapagkamalan ang mukhang iyon.
—Tita Celia…
Kusang lumabas ang pangalan sa bibig ko.
Pitong taon na ang nakalipas, sinabi sa akin ng pamilya ko na namatay si Tita Celia habang nagpapagamot sa ibang bansa.
Siya ang nakatatandang kapatid ng yumao kong ina.
Siya rin ang babaeng nagpalaki sa akin mula pagkabata.
Nang mawalan ako ng mga magulang, siya ang tumayong pangalawang ina ko.
At higit sa lahat, siya ang taong pinakapinagkakatiwalaan ko noon.
Bakit siya buhay?
At bakit siya narito?
—Huwag mong buksan.
Mahina ngunit mariing sabi ni Ramon.
Tumingin ako sa kanya.
—Bakit?
Hindi siya sumagot.
Sa likuran ko, mahigpit pa ring nakakapit ang bata sa damit ko.
—Mama…
Nang marinig ko ang tawag na iyon, tila may kung anong nabasag sa loob ko.
Hindi ko pa nga alam ang pangalan ng sarili kong anak.
Lumuhod ako sa harapan niya.
—Anak… ano ang pangalan mo?
Namula ang kanyang mga mata.
—Mateo po.
Mateo.
Pitong taon.
Pitong taon na may pangalan ang anak ko, tumatawa, umiiyak, nagkakasakit, pumapasok sa paaralan at natutulog gabi-gabi nang wala ako sa tabi niya.
Hinawakan ko ang kanyang mukha.
—Mateo, pumasok ka muna sa kuwarto, ha?
—Pero Mama…
—Hindi ako aalis.
Parang natakot siya sa salitang iyon.
Kaya inilapit ko ang noo ko sa noo niya.
—Pangako. Kapag natapos kami rito, ako mismo ang pupunta sa iyo.
Tumango siya.
Dinala siya ng biyenan ko sa kuwarto.
Pagkasara ng pinto, ako mismo ang nagbukas ng pangunahing pinto.
—Isabel…
Nanginginig ang boses ni Tita Celia.
Itinaas ko ang kamay ko.
—Huwag mo muna akong tawagin sa pangalan.
Nanahimik siya.
—Bakit sinabi nilang patay ka na?
Pumatak ang luha niya.
—Dahil iyon ang gusto nilang paniwalaan mo.
—Sino ang “nila”?
Tumingin siya kay Ramon.
Pagkatapos ay sa biyenan ko.
At saka bumalik sa akin.
—Puwede ba akong pumasok?
Pinapasok ko siya.
Walang umupo.
Parang walang sinuman ang may lakas ng loob.
Si Tita Celia ang unang nagsalita.
Pitong taon na ang nakalipas, buntis pala ako.
Alam ko iyon noon.
At masayang-masaya ako.
Biglang may sumabog na larawan sa isip ko.
Isang maliit na pares ng medyas.
Kamay ni Ramon sa tiyan ko.
Isang silid na may kurtinang kulay kremang binili namin para gawing nursery.
Napahawak ako sa ulo.
—Isabel!
Sinalo ako ni Ramon.
Itinulak ko siya.
—Huwag mo akong hawakan.
Namutla siya.
Nagpatuloy si Tita Celia.
—Nasa huling bahagi ka na ng pagbubuntis nang maaksidente kayo.
—Kami?
Tumingin ako kay Ramon.
Dahan-dahan siyang tumango.
—Kasama mo ako sa sasakyan.
Nanginginig ang boses niya.
—Ako ang nagmamaneho.
Napatigil ako.
—Bakit wala kang sinabi?
—Dahil paggising mo, hindi mo maalala ang pagbubuntis. Hindi mo rin maalala ang ilang buwan bago ang aksidente.
—Kaya nagsinungaling ka?
Napapikit siya.
—Oo.
Isang salita.
Walang dahilan ang makapagpapagaan niyon.
Ngunit may mas malalim pang sikreto.
Matagal nang may alitan pala noon tungkol sa ari-ariang iniwan ng mga magulang ko.
Ako ang pangunahing tagapagmana, ngunit may kondisyon ang trust: kapag nagkaroon ako ng anak, bahagi ng pamamahala sa ari-arian ay ililipat sa isang hiwalay na trust para sa bata.
Si Tita Celia ang pansamantalang administrator noon.
—Natakot ako.
Umiiyak niyang sabi.
—Kapag ipinanganak si Mateo, mawawala sa akin ang kontrol sa malaking bahagi ng mga ari-arian.
Nanlamig ako.
—Kaya kinuha mo ang anak ko?
—Hindi ko planong saktan siya!
—Pero kinuha mo siya!
Umalingawngaw ang sigaw ko sa buong sala.
Napahikbi si Tita Celia.
Matapos akong manganak nang wala sa oras, nasa kritikal na kondisyon ako. Si Mateo naman ay kailangang ilipat sa neonatal unit.
Ginamit ni Tita Celia ang lumang authorization na ipinagkatiwala ko sa kanya bago ang aksidente.
Inilipat niya si Mateo sa isang pribadong pasilidad sa ibang lugar.
Plano raw niyang ibalik ang bata kapag nakarekober ako.
Ngunit nang magising ako na walang alaala tungkol sa pagbubuntis, nagbago ang lahat.
—Sinabi ko sa lahat na huwag sabihin sa iyo.
—At sumunod sila?
Tumingin ako kay Ramon.
Hindi siya umiwas ngayon.
—Hindi agad.
Mahina niyang sagot.
—Nang malaman kong inilipat si Mateo, hinanap ko siya. Halos isang taon bago ko siya natagpuan.
Parang may humigpit sa dibdib ko.
—Isang taon?
—Oo.
—At pagkatapos?
Hindi siya sumagot agad.
Si Tita Celia ang nagsalita.
—Kinuha niya si Mateo sa akin.
Napatingin ako kay Ramon.
—Ikaw?
Tumango siya.
—Ako ang nagpalaki sa kanya mula noon.
Nawalan ako ng salita.
—Nasaan siya sa loob ng anim na taon?
—Sa bahay ng kapatid ng nanay ko sa ibang probinsiya. Pumupunta ako roon linggu-linggo hangga't kaya ko. Ako ang nagbabayad sa paaralan niya, ako ang kasama niya kapag may sakit siya. Alam niyang ama niya ako.
—Pero bakit hindi mo siya dinala sa akin?
Doon tuluyang bumagsak ang luha ni Ramon.
—Dahil natakot ako.
—Sa ano?
—Sa sinabi ng mga doktor.
Pagkatapos ng aksidente, nakaranas pala ako ng matinding neurological trauma. Ayon sa doktor, maaaring bumalik nang biglaan ang nawalang alaala at magdulot ng matinding psychological distress.
Ngunit hindi iyon sapat na dahilan.
Alam naming dalawa iyon.
—Pinili mong magdesisyon para sa akin.
—Oo.
—Sa loob ng pitong taon.
—Oo.
—Hinayaan mong isipin kong ayaw mong magkaanak.
Napayuko siya.
—Oo.
Lumapit ako at sinampal siya.
Hindi siya umiwas.
Pagkatapos ay muli ko siyang sinampal.
Nang itaas ko ang kamay ko sa ikatlong pagkakataon, hindi ko na nagawa.
Nanghina ang mga tuhod ko.
Umupo ako sa sahig at umiyak.
Hindi dahil gusto kong patawarin sila.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, nauunawaan ko kung gaano kalaking bahagi ng sarili kong buhay ang ninakaw sa akin.
Maya-maya, may maliit na kamay na humawak sa balikat ko.
Hindi ko namalayang lumabas si Mateo.
—Mama…
Pinunasan niya ang pisngi ko gamit ang manggas niya.
—Huwag ka nang umiyak.
Napatingin ako sa kanya.
—Pasensiya na po kung dumating ako rito.
Napahinto ako.
—Bakit ka humihingi ng tawad?
—Kasi simula nang dumating ako, lagi kayong malungkot.
Niyakap ko siya nang buong lakas.
—Hindi ikaw ang dahilan.
Hinalikan ko ang buhok niya.
—Ikaw ang pinakamagandang bagay na dumating sa akin.
At doon ako tuluyang humagulgol.
Sa likuran namin, tahimik na umiiyak si Ramon.
Ngunit hindi ko siya nilingon.
Dahil sa gabing iyon, isang bagay lamang ang malinaw sa akin.
Nahanap ko na ang anak ko.
Pero hindi ibig sabihin noon na buo na muli ang aming pamilya.
Kinabukasan, nag-empake ako.
At nang makita ni Ramon ang mga maleta sa may pintuan, namutla siya.
—Isabel… saan kayo pupunta?
Hinawakan ko ang kamay ni Mateo.
—Hindi kami.
Tumingin ako sa kanya.
—Ikaw ang aalis.
At sa unang pagkakataon sa walong taon naming pagsasama, hindi nagtangkang makipagtalo si Ramon.
Tahimik niyang kinuha ang isang maleta.
Bago siya lumabas, lumuhod siya sa harapan ni Mateo.
—Alagaan mo muna si Mama.
Tumango ang bata.
Pagkatapos ay tumingin si Ramon sa akin.
—Hindi ako hihingi ng tawad para lang patawarin mo ako ngayon.
Huminga siya nang malalim.
—Pero ibabalik ko sa iyo ang bawat katotohanang kinuha namin sa iyo. Kahit pagkatapos noon ay ayaw mo na akong makita.
Isinara niya ang pinto.
At doon nagsimula ang pinakamahirap kong trabaho.
Hindi ang paghahanap sa katotohanan.
Kundi ang matutong maging ina ng batang pitong taon nang naghihintay sa akin.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)