SA HARAP NG LAHAT, LUMABAS ANG BABAENG TUMANGGAP NG PERA AT ANG LIHIM NA MATAGAL NANG ITINATAGO NI NOEL
BAHAGI 2 — SA HARAP NG LAHAT, LUMABAS ANG BABAENG TUMANGGAP NG PERA AT ANG LIHIM NA MATAGAL NANG ITINATAGO NI NOEL
Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa engagement celebration.
Ang natatandaan ko lamang ay nakaupo ako sa passenger seat habang si Jun ang nagmamaneho. Sa likuran namin ay tahimik na tahimik sina Noel at Cora.
Walang nagsasalita.
Mahigpit kong hawak ang cellphone ni Noel.
Nandoon pa rin sa screen ang pangalan ng taong tumanggap ng malaking halaga mula sa tatlong loan.
Celina Mercado.
Hindi ko kilala ang pangalang iyon.
Pero ilang minuto na lang, malalaman ko na kung sino siya.
Pagdating namin sa venue, sinalubong kami ng tunog ng live band at masasayang tawanan.
Napakaganda ng bulwagan. May mga bulaklak sa bawat mesa, kumikislap ang mga ilaw sa kisame, at nakangiti ang mahigit isang daang bisita habang naghihintay sa pagsisimula ng programa.
Nakakatuwang isipin na habang ipinagdiriwang ng lahat ang bagong simula nina Jun at Mara, ang sarili kong pagsasama ay maaaring tuluyang gumuho ngayong gabi.
—Ate.
Mahinang tinawag ako ni Jun.
—Nandoon siya.
Itinuro niya ang mesa malapit sa entablado.
At doon ko siya nakita.
Isang babae na nasa early thirties ang nakaupo sa tabi ng isang matandang lalaki. Maayos ang kanyang pananamit, ngunit hindi siya mukhang komportable. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang entrance.
Nang makita niya si Noel, agad siyang tumayo.
At nang makita naman niya ako…
Biglang nawala ang kulay sa kanyang mukha.
Alam niya kung sino ako.
Doon pa lamang, alam kong hindi simpleng business transaction ang namamagitan sa kanila.
Lumakad ako patungo sa mesa.
—Ikaw ba si Celina Mercado?
Napatingin sa amin ang mga taong malapit sa mesa.
Dahan-dahang tumayo ang babae.
—Opo.
Iniharap ko ang cellphone.
—Tatlong beses kang nakatanggap ng pera mula sa mga loan na kinuha gamit ang condo ko bilang collateral. Gusto kong malaman kung bakit.
—Althea!
Hinawakan ako ni Noel sa balikat.
Tinanggal ko ang kamay niya.
—Huwag mo akong hawakan.
—Hindi ito ang lugar para dito.
Napatawa ako nang mapait.
—Talaga? Pero ayon sa kapatid mo, narito ang sagot na matagal mong itinatago sa akin.
Lumapit si Cora.
—Althea, maraming bisita. Huwag kang gumawa ng eksena.
Humarap ako sa kanya.
—Kayo ang namemeke ng pirma ko, tatlong beses ginamit ang property ko, at ngayon ako pa ang gumagawa ng eksena?
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita.
Biglang lumapit si Mara, ang nobya ni Jun.
—Ano'ng nangyayari?
Napapikit si Jun.
—Mara, may kailangan akong sabihin sa iyo.
Ngunit bago siya makapagpatuloy, nagsalita si Celina.
—Ako na.
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Namumula ang kanyang mga mata.
—Mrs. Althea, hindi ko alam noong una na condo ninyo ang ginamit para sa perang ipinadala sa akin.
—Para saan ang pera?
Tumingin siya kay Noel.
—Sabihin mo sa kanya.
—Celina, huwag.
Ngunit umiling ang babae.
—Tama na, Noel. Dalawang taon mo nang sinasabing aayusin mo ang lahat.
Dalawang taon.
Parang may kutsilyong tumusok sa dibdib ko.
Anim na taon na kaming kasal ni Noel.
Ano ang dalawang taon niyang itinatago?
Huminga nang malalim si Celina.
—May anak akong lalaki.
Parang tumigil ang mundo.
Napatingin ako kay Noel.
Hindi siya makatingin sa akin.
—Ilang taon?
—Anim.
Nanghina ang mga tuhod ko.
Pero agad nagsalita si Celina.
—Hindi anak ni Noel ang bata.
Napatingin ako sa kanya.
Pati ang mga taong nakapaligid sa amin ay natahimik.
—Kung hindi anak ng asawa ko, bakit siya nagpapadala sa iyo ng ganoong kalaking pera?
Tumulo ang luha ni Celina.
—Dahil sa asawa ko.
Lumapit ang matandang lalaking katabi niya at marahang inalalayan siya.
—Ang asawa kong si Paolo ay matalik na kaibigan ni Noel noong college. Limang taon na ang nakalipas, nagtayo silang dalawa ng maliit na logistics business. Hindi sinabi ni Noel sa iyo dahil ayaw niyang mag-alala ka. Nabigo ang negosyo. Lumaki ang utang nila.
Tumingin ako kay Noel.
—At?
Sumagot si Celina.
—Tatlong taon na ang nakalipas, naaksidente si Paolo habang papunta sa isang supplier. Hindi na siya nakalakad nang maayos pagkatapos noon.
Napahawak siya sa bibig upang pigilan ang paghikbi.
—Bago ang aksidente, umutang sila sa ilang pribadong lender. Pareho silang pumirma. Nang mawalan ng kakayahang magtrabaho si Paolo, si Noel ang hinabol sa buong halaga.
Unti-unting nagkakaroon ng saysay ang lahat.
Pero hindi nito binabago ang ginawa niya.
—Kaya isinangla niya ang condo ko?
Umiling si Celina.
—Hindi iyon ang plano niya noong una. Ang alam ko, kukuha lamang siya ng personal loan. Nang dumating ang pera sa account ko, ipinambayad ko iyon sa ospital, rehabilitation ni Paolo, at bahagi ng utang ng negosyo. Akala ko sarili niyang property ang collateral.
Humarap ako kay Noel.
—Bakit hindi mo sinabi sa akin?
Sa unang pagkakataon, tumingin siya nang diretso sa aking mga mata.
—Dahil natakot ako.
—Sa ano?
—Na malaman mong ilang taon na akong baon sa utang. Na isipin mong wala akong silbi. Na iwan mo ako.
Napangiti ako nang mapait.
—Kaya para hindi kita iwan, niloko mo ako?
Wala siyang naisagot.
Biglang nagsalita si Jun.
—Hindi pa iyan lahat, Ate.
Lumingon ako.
—Ano pa?
—Hindi si Kuya ang namemeke ng pirma mo.
Napatingin kaming lahat kay Cora.
Namutla siya.
—Jun…
—Si Mama.
Nagsimulang manginig ang labi ni Cora.
—Ginawa ko iyon dahil desperado na si Noel!
Sumabog ang galit ko.
—Tatlong beses?
—Akala ko mababayaran niya!
—At nang hindi niya mabayaran ang una, kumuha kayo ng pangalawa? Pagkatapos pangatlo?
Tahimik siyang napaiyak.
—Ayokong makulong ang anak ko dahil sa utang.
Tiningnan ko si Noel.
—At hinayaan mo siyang gawin iyon?
Mahina siyang sumagot.
—Oo.
Isang simpleng salita.
Pero sapat iyon upang tuluyang mabasag ang natitirang tiwala ko.
Kinuha ko ang sarili kong cellphone.
—Ano ang ginagawa mo? tanong ni Cora.
—Tinatawagan ko ang abogado ko.
Agad lumapit si Noel.
—Althea, pakiusap.
—Hindi kita ipapakulong ngayong gabi, Noel.
Napahinto siya.
—Pero mula sa sandaling ito, hindi mo na ako maaaring utusan kung ano ang gagawin ko sa property ko.
Pagkatapos ay humarap ako kay Jun at Mara.
—Pasensya na kung nangyari ito sa engagement ninyo.
Ngunit lumapit si Mara at hinawakan ang kamay ko.
—Hindi ninyo kasalanan.
Tumingin siya kay Jun.
—Pero pagkatapos ng gabing ito, wala nang lihim sa pagitan natin.
Tumango si Jun.
—Wala na.
Bago ako makaalis, may biglang nagsalita mula sa likuran.
—Mrs. Althea, sandali.
Ang matandang lalaking kasama ni Celina iyon.
Tumayo siya at inilabas ang isang maliit na envelope mula sa loob ng kanyang jacket.
—Ako ang ama ni Paolo.
Iniabot niya iyon sa akin.
—May isang bagay kayong dapat malaman bago kayo gumawa ng desisyon tungkol sa mga loan.
Hindi ko agad tinanggap.
—Ano iyan?
Tumingin siya kay Noel.
—Anim na buwan na kaming naghahanda upang bayaran ang perang ipinadala niya.
Natigilan si Noel.
—Tito?
Nagpatuloy ang matanda.
—Naibenta na namin ang lupang minana ng anak ko sa probinsya. Hindi sapat para sa buong utang, pero malaki ang mababawas.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
—At ang natitirang halaga… handa akong akuin.
Biglang nagsalita si Noel.
—Hindi. Utang ko iyon.
Umiling ang matanda.
—Utang ninyong dalawa ni Paolo.
Napalunok ako.
Sa unang pagkakataon ngayong araw, may nakita akong maliit na liwanag sa gitna ng kaguluhan.
Pero malinaw sa akin ang isang bagay.
Ang problema ay hindi lamang pera.
Ang tunay na nasira ay tiwala.
At hindi iyon mababayaran ng anumang bank transfer.
Bago ako tuluyang umalis sa venue, lumapit sa akin si Noel.
Namumula ang mga mata niya.
—Althea, uuwi ka ba kasama ko?
Tinitigan ko ang lalaking minahal ko nang maraming taon.
Pagkatapos ay umiling ako.
—Hindi ngayong gabi.
—Kailan?
Huminga ako nang malalim.
—Kapag natutuhan mong sabihin ang katotohanan kahit natatakot kang mawala ako.
At sa unang pagkakataon sa anim na taon naming pagsasama, iniwan ko siyang nakatayo roon nang hindi ako lumilingon.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)