Bahagi 3: Sa police station, halos hindi maupo si Mommy Belinda.
Sa police station, halos hindi maupo si Mommy Belinda.
Parang siya ang biktima. Yakap niya si Karen na umiiyak pa rin kahit wala namang nangyari sa kanya, habang si Marco nakatayo sa isang sulok, jaw clenched, mata sa sahig. Ako naman, katabi si Atty. Liza, hawak ang folder na mas mabigat kaysa sa buong tatlong taon naming kasal.
Unang dokumento: LTO registration. Nasa pangalan ko ang SUV. Binili bago kasal. Ako ang nagbayad.
Ikalawa: mechanic photos at video ni Benjie. Kita ang tracker sa ilalim ng chassis, timestamped.
Ikatlo: police extraction record. Hindi ako ang nagtanggal. Naka-log ang device.
Ikaapat: screenshots ng chat ni Marco at ng contact na “M.” Hindi pa namin alam kung sino si M, pero sapat ang mga salitang “tracker installed” at “mapatunayan sa tests” para manlamig kahit ang officer.
Ikalima: medical certificate ko. Rashes, dizziness, repeated fatigue. Hindi pa final ang cause, pero documented.
Ikaanim: lab submission receipt para sa capsule na nakuha sa vent. Pending pa ang result, pero nasa chain of custody na.
“Mrs. Santos,” sabi ng officer, “gusto n’yo bang ituloy ang complaint?”
Bago ako makasagot, sumigaw si Mommy Belinda.
“Complaint? Laban sa anak ko? Mag-asawa yan! Away-bahay lang yan!”
Tumingin ako sa kanya. “Kung tracking device ang nasa ilalim ng kotse mo, away-bahay pa rin po ba?”
“Eh di sana kinausap mo muna kami! Bakit mo pinagamit kay Karen? Paano kung may nangyari sa kanya?”
Doon ako tumayo.
“Exactly, Mommy. Paano kung may nangyari? Bakit mas takot kayo noong si Karen ang sumakay, pero noong ako ang araw-araw gumagamit ng SUV na may tracker at kung ano pang device sa aircon, wala kayong pakialam?”
Napahinto siya.
Si Karen, tahimik na nakatingin sa akin. Sa unang pagkakataon, nakita ko sa mukha niya hindi galit, kundi pagkabigla. Siguro ngayon lang niya naisip na ang bagay na muntik niyang kasakyan papunta sa fertility clinic ay araw-araw kong kinakasangkapan papunta sa trabaho, site visits, at bahay.
Lumapit si Marco. “Pia, please. Nagkamali ako. Hindi ko intensyon saktan ka.”
Napatingin si Atty. Liza sa akin. Alam kong babalaan niya akong huwag magsalita nang emosyonal, pero hindi ko na kailangan ng babala.
“Ano ang intensyon mo?”
Wala siyang sagot.
“Bakit may tracker?”
“Nag-aalala ako sa’yo.”
“Bakit may chat na gusto mong mapatunayan na may problem ako?”
Namula ang mukha niya.
“Bakit may device sa aircon?”
“Hindi ko alam iyon.”
Sinungaling.
Tahimik kong kinuha ang isa pang papel. Bank transfer. Payment sa isang auto accessories installer na hindi authorized casa, dated two weeks before nagsimula ang symptoms ko. Ang sender: Marco Santos.
“Hindi mo alam?” tanong ko.
Hindi na siya makatingin.
Noong hapon ding iyon, dumating ang initial lab note: the capsule contained non-standard scented liquid with irritant compounds requiring further confirmatory testing. Hindi pa iyon final criminal conclusion, pero sapat para hindi na ito matawag na simpleng car freshener.
Si Mommy Belinda, biglang napaupo.
“Marco,” bulong niya, “ano ba talaga ginawa mo?”
Hindi ako naawa sa kanya. Sa tatlong taon, siya ang nagdikdik sa akin na baog, malamig, walang silbi. Siya ang ginamit ni Marco bilang pressure. Pero noong araw na iyon, nakita niya na ang pagiging desperada sa apo ay ginawa ng anak niya bilang sandata.
Si Karen naman, lumapit sa akin habang nasa hallway kami.
“Ate,” sabi niya, nanginginig ang boses, “alam mo bang may ganun sa kotse?”
“Oo.”
“Kaya mo pinahiram sa akin?”
Tiningnan ko siya. “Pinahiram ko sa iyo dahil kung ako ang nag-report habang nasa garahe, sasabihin ng pamilya mo na nag-iinarte ako. Nang ikaw ang nasa parking, bigla ninyong naramdaman ang takot.”
Napaluha siya.
“Hindi ko alam.”
“Alam ko.”
Hindi iyon forgiveness. Hindi rin apology. Pero iyon ang unang katotohanang lumabas sa pagitan naming dalawa.
Nang gabing iyon, hindi ako umuwi sa bahay namin ni Marco. Pumunta ako sa condo ni Niko. Doon ako natulog, o sinubukang matulog. Pero bawat pikit ko, nakikita ko ang tracker sa ilalim ng sasakyan ko, ang ilaw na kumikislap na parang matang nanonood.
Kinabukasan, nag-file ako ng formal complaint at protection request. Pinakuha ko ang gamit ko sa bahay kasama ang barangay officer. Si Marco hindi lumabas ng kwarto. Si Mommy Belinda ang nasa sala, namumugto ang mata.
“Pia,” sabi niya, “anak ko pa rin siya.”
“Alam ko,” sagot ko. “Kaya kayo na ang magligtas sa kanya sa konsensya niya. Ako, ililigtas ko sarili ko.”
Kinuha ko ang passport, property documents, laptop, at wedding ring na matagal ko nang hindi suot. Iniwan ko ang duplicate car key sa evidence packet at hindi sa mesa.
Sa labas, maliwanag ang araw.
Sa unang pagkakataon, hindi ko hinanap kung nasaan si Marco.
Dahil sa unang pagkakataon, hindi na niya alam kung saan ako pupunta.
