Sa Harap ng Mobility Desk, Isang Lumang Supplier File ang Nagdala ng Pinakamasakit na Linya
Bahagi 4: Sa Harap ng Mobility Desk, Isang Lumang Supplier File ang Nagdala ng Pinakamasakit na Linya
Hindi agad nagsalita si Roan.
Nasa pagitan ng daliri niya ang photocopy, manipis lang, pero parang ang bigat-bigat. Nakita niya ang pirma ni Migs sa ibaba. Hindi malabo. Hindi hulang-hula. Kumpleto ang pangalan, petsa, at maliit na initial sa gilid.
“Roan?” mahinang tawag ni Benjie.
Itiniklop niya nang maingat ang papel. Hindi niya ito itinago sa bag. Inipit niya sa harap ng folder, kasama ng manifest at complaint log.
“Salamat, Trixie,” sabi niya.
Napalunok si Trixie. “Baka sabihin niyang ako ang gumawa niyan.”
“Hindi natin sasabihin kung ano ang hindi natin kayang patunayan,” sagot ni Roan. “Packet copy ito. Dadalhin natin sa desk. Sila ang magve-verify.”
Mas lalo yata iyong nagpakaba kay Trixie, pero tumango siya.
Sa kabilang gilid, napansin ni Migs ang papel.
“Ano ’yan?” mabilis niyang tanong.
Walang sumagot.
Lumapit ang duty officer ng Mobility Desk. “Ma’am Roan, Sir Migs, kung puwede po, sa desk na natin ituloy. May representative na rin po kaming tinawagan sa Vistara admin.”
“Hindi ako accused dito,” sabi ni Migs. “Supplier dispute lang ’to.”
“Kaya nga po nililinaw,” kalmado ng officer. “Walang sinisigawan. Walang pinipilit. Documents lang.”
Suminghap si Migs, pero sumunod.
Hindi malayo ang desk. Ilang hakbang mula sa bay, katabi ng maliit na opisina na may electric fan, logbook, at plastik na upuan. Pero bawat hakbang ni Roan papunta roon, pakiramdam niya dinadala niya pabalik ang lahat ng titig kanina.
Ang mga tumingin sa kanya na parang nanlamang siya.
Ang mga nakinig kay Migs na tawagin siyang overcharge.
Ang mga empleyado niyang hindi makaimik dahil siya ang kailangang maging kalmado.
Pag-upo niya, inilapag ni Benjie ang laminated manifest sa mesa. Lumang-luma na ang gilid. May gasgas sa plastic. May marka ng tape. Hindi ito mukhang ginawa kahapon.
“Yan ang sinasabi kong dinagdag niya,” agad na sabi ni Migs. “Line 7? Madaling isingit ’yan.”
Napatingin si Benjie sa kanya. “Sir, tatlong buwan na ’yan gamit sa dispatch.”
“Natural sasabihin mo ’yan. Tauhan ka niya.”
“Dispatcher ako,” sagot ni Benjie, pinigil ang inis. “Ako rin ang nag-counter-sign sa daily use copy.”
“Enough,” sabi ng officer. “Isa-isa po.”
Kinuha niya ang manifest. Tiningnan ang harap, likod, gilid, pati ang maliit na counter-sign boxes sa baba.
“Ma’am Roan, kailan po unang ginamit itong laminated copy?”
“Tatlong buwan na po. Noong dumami ang training groups. Para hindi malito ang van slots. Seat-only, standard, full care.”
“May soft copy?”
“Meron po sa opisina, pero itong laminated ang ginagamit sa bay. May initials ni Benjie kada update.”
Itinuro ni Benjie ang hanay ng maliliit na petsa.
“Dito po. Ako nag-sign kapag may package note. Hindi ko po gagalawin kung walang instruction.”
Umirap si Migs. “Internal system n’yo ’yan. Wala kaming pakialam diyan.”
Tumahimik si Roan. Tapos inilabas niya ang photocopy ng training packet.
“Pero ito, galing sa inyo.”
Napatigil si Migs.
Hindi niya kinuha. Tiningnan lang niya ang papel na parang may dumi.
“Photocopy,” sabi niya. “Hindi official.”
“Hindi rin namin sinabing final proof,” sagot ni Roan. “Kaya nandito kami. Para i-verify sa supplier file.”
Nagsulat ang officer sa logbook. “Noted. Package code FC-7. Full Care Transport Coordination. Receiving signature under Migs Dacillo.”
Namula ang leeg ni Migs. “Context. Iba ang context niyan.”
“Anong context?” tanong ng officer.
“Nag-confirm lang ako ng transport request. Hindi inclusions. Si Roan ang nagpresyo.”
“Package quote ba ang basehan?”
“Hindi ko kabisado.”
Doon unang naramdaman ni Roan ang kaunting pagluwag. Hindi tagumpay. Hindi pa. Pero may bitak na.
Kanina, sigurado si Migs sa bawat paratang.
Ngayon, hindi niya kabisado.
Tumunog ang landline sa desk. Sinagot ng officer, saglit nakinig, saka tumingin sa kanila.
“Nandito na po si Sir Aldo Villarin mula Vistara admin. Papasukin ko po.”
Tumigas ang mukha ni Migs.
“Sir Aldo?” bulong ni Trixie, na nasa may pinto lang at halos ayaw pumasok.
“Bakit siya nandito?” tanong ni Migs.
“Admin contact po siya,” sagot ng officer.
Pumasok si Sir Aldo na naka-long sleeves na nakarolyo ang manggas. Walang kasamang drama. Walang taas-boses. Pero nang tumingin siya sa mesa, parang umayos ang lahat ng papel sa hiya.
“Good afternoon,” sabi niya. “Sino si Roan?”
Tumayo si Roan. “Ako po.”
Tiningnan siya nito mula ulo hanggang folder, hindi bastos, pero malamig. “Kayo ang supplier?”
“Opo.”
“Si Migs?”
“Nandito po,” sabi ni Migs, agad lumapit. “Sir, misunderstanding lang. Nag-react lang ako kasi sobrang taas ng singil nila. Baka puwedeng internal na lang natin—”
Itinaas ni Sir Aldo ang kamay. Tumigil si Migs.
“Hindi ako nandito para makipag-areglo sa hallway,” sabi niya. “Nandito ako dahil may complaint na na-log sa terminal desk. Public incident, supplier issue, trainee transport.”
Walang nakasagot.
Umupo si Sir Aldo. “Documents.”
Isa-isang inilatag ng officer ang complaint log, cancellation note, photocopy, at laminated manifest.
Habang binabasa niya, hindi kumikibo si Roan. Naririnig niya ang tunog ng electric fan. Ang malayong busina. Ang pagkaluskos ng papel. Nakikita niya rin si Migs sa gilid ng mata niya, panay ang pisil sa cellphone.
“Sir,” sabi ni Migs, “kung may issue sa format, ako na kakausap sa accounting. Pero hindi dapat pinapalaki—”
“Hindi format ang issue,” putol ni Sir Aldo. “May trainees na na-delay. May supplier na naakusahan sa public terminal. May package code na hindi tugma sa sinabi mo.”
“Sir, baka nagdagdag sila after.”
Doon na nagsalita si Benjie. “Sir, kung puwede po.”
Tumingin si Sir Aldo sa kanya.
“Ako po si Benjie, dispatcher ng LakbayRo. Ito pong laminated manifest, hindi bago. Araw-araw po nasa bay. Kung dinagdag po ang line 7 ngayon, dapat wala ang lumang counter-sign at wear mark sa plastic.”
Inabot niya ang gilid. May maliit na punit sa lamination, tumama mismo sa bahagi ng line 7. Hindi sariwa. May dumi na sa loob.
“Hindi ko po sinasabing eksperto ako,” dagdag ni Benjie. “Pero ako po ang humahawak nito tuwing dispatch. Nandiyan na po ’yan bago pa ang booking ninyo today.”
Tumango si Sir Aldo. “Noted.”
Si Migs, halos tumawa sa inis. “So maniniwala tayo sa gasgas?”
“Hindi,” sabi ni Sir Aldo. “Maniniwala tayo sa file.”
Tumahimik ang kuwarto.
Lumapit ang officer sa filing cabinet sa likod. “Sir, nag-request po kayo ng supplier file?”
“Oo. Vistara copy, kung may scanned attachment kayong na-receive sa desk.”
“Meron po kaming forwarded supplier clearance mula noong unang batch.”
Naglabas ang officer ng brown folder. Hindi makapal, pero may ilang printout, receiving stamp, at stapled pages. Inabot niya kay Sir Aldo.
Napalunok si Migs. “Sir, internal namin ’yan.”
“Supplier file ito na naka-attach sa mobility clearance,” sabi ni Sir Aldo. “Hindi payroll. Hindi personal data. Relevant sa transport.”
Binuklat niya.
Roan tried not to lean forward. Pinilit niyang manatiling tuwid ang likod. Pero ang mata niya, sumusunod sa bawat pahina.
May supplier accreditation.
May route agreement.
May service matrix.
May color code.
Gray. Blue. Green.
FC-7.
Full Care Add-On.
Hindi niya napigilan ang paghinga nang malalim. Nandoon. Hindi lang sa manifest nila. Nandoon din sa file na hawak ng desk.
Pero hindi pa rin tapos.
Si Migs, mabilis nagsalita. “Sir, outdated siguro ’yan. May revised instruction tayo sa trainee orientation. Seat-only ang sinabi sa kanila para simple.”
Tumingin si Sir Aldo sa kanya. “Sinong nag-revise?”
“Team decision.”
“Sinong team?”
Hindi sumagot si Migs.
Doon napatingin si Trixie sa sahig.
Napansin iyon ni Sir Aldo. “Trixie, tama?”
Mahina siyang tumango. “Opo, sir.”
“Assistant ka ni Migs sa coordination?”
“Opo.”
“May alam ka bang revised supplier instruction?”
Namuti ang daliri ni Trixie sa folder niya. “May pinapadala po si Sir Migs na screenshot sa accounting. Cut po ang inclusions. Pero wala po akong authority magsabi kung bakit.”
Sumiklab ang mata ni Migs. “Trixie.”
Hindi siya tiningnan ni Trixie. Mas lalong nanginginig ang boses niya, pero nagpatuloy.
“Hindi ko po sinabing may ninakaw ako. Hindi po ako naglabas ng private message. Ang alam ko lang po, may training packet na FC-7 ang nakalagay, pero sa accounting screenshot, presyo lang at route ang kita.”
Hindi agad nagsalita si Sir Aldo. Tiningnan niya ang officer. “Please note witness statement, voluntary, limited to document handling.”
“Noted po,” sagot ng officer.
Naramdaman ni Roan na may kirot sa dibdib niya. Hindi dahil sa awa lang. Dahil sa bigat ng isang taong takot pero nagsalita pa rin.
“Migs,” sabi ni Sir Aldo, mababa ang boses, “bakit hindi ipinakita sa trainees ang inclusions?”
“Para hindi sila mag-expect ng sobra,” mabilis na sagot ni Migs. “Alam mo naman, sir, kapag sinabing may assist, akala nila personal valet. Ako na ang nag-manage.”
“Pero binayaran ang service?”
“Budgeted.”
“Kanino napunta ang difference?”
Tumahimik.
Hindi sumagot si Migs. Hindi rin siya tumingin kay Roan.
Hindi pinilit ni Sir Aldo. Hindi siya nagdrama. Hindi siya nagbanta. Sa halip, bumalik siya sa folder at binuklat ang susunod na pahina.
May stapled memo sa likod ng service matrix.
Dilaw na papel. May maliit na marka ng photocopy sa itaas. Hindi mahaba. Tatlong talata lang. Pero nang mabasa ni Sir Aldo ang unang linya, nagbago ang mukha niya.
Hindi galit agad. Mas masahol.
Parang may nakita siyang ayaw niyang makitang galing sa sarili nilang opisina.
“Sir?” tanong ng officer.
Hindi sumagot si Sir Aldo. Tinanggal niya ang staple nang maingat at inilapag ang memo sa gitna ng mesa.
Nakita ni Roan ang header ng Vistara Skills Hub. May date. May routing note. May initial sa gilid na kamukha ng kay Migs.
Binasa ni Sir Aldo nang malinaw, walang taas ng boses:
“Do not show full-care inclusions to trainees.”
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)