Ang Kulay ng Wristband ang Hindi Napansin ni Migs, At Doon Nagsimulang Mabutas ang Kuwento Niya
Bahagi 3: Ang Kulay ng Wristband ang Hindi Napansin ni Migs, At Doon Nagsimulang Mabutas ang Kuwento Niya
Hindi agad kinuha ni Roan ang papel mula kay Aling Cely.
Tiningnan muna niya ang matandang guro. Pawis sa noo, may pulbos na halos nabura, pero buo ang tindig. Sa likod nito, tahimik ang apatnapu’t dalawang kasama. Walang nagrereklamo. Walang nagpapamadali. Parang lahat sila sanay nang maghintay, pero pagod na ring maisantabi.
“Aling Cely,” sabi ni Roan, “pasensiya na po talaga noong nakaraan. Hawak na hawak ko kasi ’yung slots.”
“Alam ko.” Iniabot ni Aling Cely ang confirmation. “Kaya nga hindi ako nagalit noon. Ang sabi mo, may naunang booking. Hindi mo ako pinangakuan ng wala.”
Tumama iyon kay Roan nang mas malalim kaysa insulto ni Migs.
Dahil minsan, sapat na palang may isang taong nakaalala kung paano ka naging patas.
Kinuha niya ang papel. Lumang printout, may lukot sa gilid. Nakasulat ang bilang ng pasahero, oras, ruta, at package inclusions. May meal stop. May luggage assist. May buffer para sa late release ng seminar kits.
“Benjie,” tawag ni Roan.
Lumapit ang dispatcher, hawak pa ang tinanggal na placard.
“Palitan ang labels. Group ni Aling Cely. Apat na van. Same full care package. I-check ang bags, bilangin ang passengers, tapos paunahin ang may mabibigat.”
“Opo, boss.”
“Hindi tayo nagmamadali nang bara-bara,” dagdag ni Roan. “Maayos pa rin.”
Narinig iyon ng mga tao sa terminal. Pati ang ilang trainee ng Vistara na naiwan sa tabi, napatingin. Si Migs, nakatayo pa rin malapit sa poste, hawak ang cellphone pero hindi tumatawag. O kung tumatawag man, walang sumasagot.
“Ma’am, dito po muna ang pila,” sabi ni Benjie sa mga guro. “Ilagay po natin ang maleta sa kanan. May tag po bawat van.”
Agad kumilos ang grupo. Sanay sa instructions. May isang guro na naglista. May isa namang tumulong sa mas matanda. Si Roan mismo ang lumapit sa babaeng may malaking bag.
“Ako na po riyan.”
“Ay, mabigat ’yan, hija.”
“Mas mabigat po ’yung kaninang paratang,” pabiro niyang sabi, pero hindi siya tumawa.
Narinig ni Aling Cely. Bahagya siyang napangiti, pero nanatiling seryoso ang mata.
Sa kabilang gilid, may dalawang trainee na bumulong.
“Ganito pala ’yung full care.”
“Akala ko upuan lang talaga.”
Hindi sumagot si Migs. Mas lalo lang siyang umangat ang baba.
Inilabas ni Roan ang maliit na pouch ng LakbayRo. Nandoon ang color tags, ballpen, at duplicate trip slips. Hindi siya nagmadali. Binasa niya nang malakas ang bilang habang itinatapat ni Benjie sa listahan.
“Van one, labing-isa. Van two, labing-isa. Van three, sampu. Van four, sampu.”
“Total forty-two,” sabi ni Benjie.
“Meal stop?”
“Naka-note, boss. Same sa confirmation.”
“Emergency contact?”
“Nakuha ko na kay Ma’am Cely.”
Tumango si Roan. “Good.”
Hindi niya kailangang magpaliwanag sa lahat. Pero ang ginagawa nila, sapat nang paliwanag.
May order. May papel. May service. May taong tumitingin sa pasahero bilang tao, hindi bilang laman ng upuan.
Lumapit si Aling Cely na may maliit na envelope. “Down payment muna, gaya ng usapan. Balance bago umalis.”
“Ma’am, puwede po after boarding count.”
“Hindi,” sabi ng matanda. “Sinabi mo ang presyo. Tinanggap namin. Bayad kami nang tama.”
Natahimik si Roan.
Tinanggap niya ang envelope gamit ang dalawang kamay. Hindi malaking eksena. Walang palakpakan. Pero may kung anong lumuwag sa dibdib niya.
Sa unang pagkakataon mula nang umagang iyon, hindi siya parang nakikipaghabulan sa hiya.
“Salamat po,” mahina niyang sabi.
“Hindi, anak,” sagot ni Aling Cely. “Salamat dahil hindi mo kami siningitan noon kahit kaya mo. Masakit lang maghintay, pero mas masakit lokohin.”
Napalingon si Roan kay Migs.
Tumama ang tingin nila.
Hindi pa tapos.
Habang inaayos ni Benjie ang huling bag, lumapit si Trixie sa gilid ng table. Mabagal. Parang bawat hakbang, may hinihinging lakas.
“Ma’am Roan,” halos bulong niya.
Hindi agad sumagot si Roan. Nakita niyang hawak ni Trixie ang folder sa dibdib, mahigpit, parang panangga.
“Kung tungkol sa booking n’yo, kay Sir Migs kayo,” sabi ni Roan, maingat ang boses. “Kayo ang nag-cancel.”
Umiling si Trixie. “Hindi po ’yon.”
Tumingin siya sa likod. Nasa malayo si Migs, kausap na ngayon ang isang trainee, pilit kalmado. Pero panay ang sulyap niya sa kanila.
Mas humina ang boses ni Trixie. “May screenshot po siyang pinadala sa accounting.”
Nanigas ang kamay ni Roan sa ibabaw ng trip slip.
“Anong screenshot?”
“Yung package quote n’yo po. Pero…” Napalunok si Trixie. “Putol.”
Hindi gumalaw si Roan. Ayaw niyang magpakita ng gutom sa ebidensiya. Ayaw rin niyang takutin ang babaeng halatang nanginginig.
“Anong parte ang wala?”
“Yung ilalim po. Yung inclusions. Lalo na ’yung full care add-on.”
Sandaling natakpan ng ingay ng busina ang katahimikan nila. Dumaan ang hangin na may amoy ng diesel at pritong saging mula sa stall.
“Sigurado ka?” tanong ni Roan.
Tumango si Trixie, pero hindi pa rin tumitingin nang diretso. “Ako po ang pinag-forward. Akala ko normal lang. Pero nung nakita ko ’yung manifest kanina… pareho po ’yung code. Hindi seat-only.”
“May copy ka?”
Umiling agad si Trixie. “Wala po akong dapat ilabas na internal message. Bawal po. Ayoko rin pong mawalan ng trabaho.”
“Hindi kita pipilitin,” sabi ni Roan.
Doon siya unang tiningnan ni Trixie.
Parang inaasahan nitong sisigawan siya. O gagamitin agad. O ipapahiya pabalik si Migs.
Pero huminga lang nang malalim si Roan.
“Hindi ako magpo-post,” sabi niya. “Hindi ako maglalabas ng pangalan sa social media. Kung may complaint, dadaan sa tamang desk. Written. May witness. May documents na legal gamitin.”
Nabasa sa mukha ni Trixie ang gulat.
“Ma’am, kahit pinahiya ka niya?”
“Lalo na dahil pinahiya niya ako,” sagot ni Roan. “Kailangan malinis ang sagot ko.”
Napatingin si Trixie sa sahig. “May request sheet po. Nasa training packet. Hindi ko hawak ngayon. Pero may receiving copy minsan sa admin.”
“Kung hindi mo kayang ibigay, sabihin mo lang sa tamang tao kapag tinanong ka.”
“Takot po ako.”
“Alam ko.”
Iyon lang. Walang sermon. Walang pilit.
Pero iyon ang nagpaluha kay Trixie. Mabilis niyang pinahid, saka umatras. “Pasensiya na po.”
“Sa ngayon,” sabi ni Roan, “ingatan mo muna sarili mo. Huwag kang makipagtalo sa kanya.”
Tumango si Trixie. Bago siya tuluyang lumayo, humabol siya ng bulong.
“Ma’am… tingnan n’yo po wristband nila.”
Napakunot ang noo ni Roan.
“Wristband?”
Pero umalis na si Trixie, balik sa gilid ng Vistara group, kunwari may inaayos sa folder.
Tumingin si Roan sa mga trainee. Kanina pa niya napapansin ang mga suot nilang band sa pulso, pero hindi niya binigyan ng pansin. Karaniwan iyon sa training groups. Pang-identify. Pang-batch.
May dilaw. May asul. May berde.
Lumapit si Benjie, may dalang trip slips. “Boss, ready na ang group ni Ma’am Cely. Bayad na rin balance.”
“Good. Paandarin ang aircon, pero huwag muna umalis hangga’t hindi ko naibibigay ang final go.”
“Opo. May problema?”
“Hindi pa problema.” Kinuha ni Roan ang blue folder. “Baka sagot.”
Binuksan niya ang laminated manifest. Sa gilid ng bawat package, may maliit na color code. Ginawa nila iyon tatlong buwan na ang nakaraan para hindi malito ang dispatch sa dami ng training groups.
Seat-only: gray.
Standard shuttle: blue.
Full care add-on: green.
Nasa line 7 ang code.
Green.
Dahan-dahang itinaas ni Roan ang tingin niya.
Sa pulso ng karamihan sa trainees ng Vistara, berde ang wristband.
Hindi iyon palamuti. Hindi iyon random.
May naka-print pa sa maliit na puting kahon: FC-7.
Full Care. Line 7.
“Benjie,” tawag niya, mababa ang boses.
Lumapit ito agad. “Boss?”
“Tingnan mo ’yung band.”
Napatingin si Benjie. Una, walang reaksyon. Tapos bumuka ang bibig niya.
“Boss…”
“Same code?”
“FC-7.” Lumapit siya sa manifest. “Green. Full care.”
Sa pagkakataong iyon, hindi na galit ang unang naramdaman ni Roan.
Lungkot.
Dahil ibig sabihin, alam ng sistema. Alam ng packet. Alam ng wristband. Alam ng approval. Ang hindi lang pinakita sa mga pasahero ay kung ano ang binayaran para sa kanila.
At siya ang ginawang mukhang nananamantala.
Kinuha ni Roan ang cellphone niya, pero hindi camera ang unang binuksan. Tinawagan niya ang Santa Ilaya Mobility Desk.
“Mobility Desk, magandang umaga.”
“Magandang umaga. Si Roan Salcedo ito ng LakbayRo. Magfa-file po ako ng formal complaint tungkol sa canceled supplier booking at public accusation sa terminal. May manifest po ako, passenger code, witness dispatcher, at possible internal document sa client side.”
“Ma’am, may immediate safety issue po ba?”
“Wala po. Walang gulo. Kailangan lang ma-log habang andito pa ang parties.”
“Sige po. Pumunta po kayo sa desk after dispatch, o magpapadala kami ng duty officer sa bay.”
“Salamat.”
Pagbaba niya, nakatingin si Migs sa kanya.
“Ano na naman ’yan?” tanong nito.
“Complaint log.”
Tumawa siya nang maikli. “Dahil hindi ka napagbigyan sa presyo?”
“Dahil tinawag mo akong overcharging sa harap ng terminal kahit full care ang code ng group n’yo.”
Nanlamig ang mukha ni Migs. Mabilis, pero nakita ni Roan.
“Code? Anong code?”
Hindi sumagot si Roan. Hindi siya dapat makipagdebate nang walang desk. Hindi rin niya dapat ilabas ang personal details ng trainees para lang manalo sa eksena.
Kaya humarap siya kay Benjie. “Boarding na ang teachers.”
Isang malinaw na utos. Isang pagpili.
Hindi niya hahayaang kainin ni Migs ang buong araw niya.
Nagsimula nang sumakay ang grupo ni Aling Cely. Isa-isa. May alalay sa hagdan. May bag na nilagay sa likod. May guro na nagpasalamat sa driver dahil hindi pinagsiksikan ang seminar materials sa upuan.
“Ma’am Roan,” tawag ng isang batang teacher, “may stop po tayo mamaya?”
“Opo. Nasa trip slip. Fifteen minutes, clean restroom, no forced buying.”
“Salamat po. Yan ang kailangan namin.”
Narinig iyon ng ilang trainee. Isa sa kanila ang tumingin sa sarili niyang wristband, saka sa van ng teachers.
Hindi na makapagsalita si Migs.
Pagkasakay ng huling guro, lumapit si Aling Cely kay Roan.
“Anak, aalis na kami. Pero kung kailangan mo ng statement na maayos ang service mo, magsusulat ako.”
Napakurap si Roan. “Ma’am, hindi ko po kayo idadamay.”
“Hindi damay ang magsabi ng totoo.” Inayos ni Aling Cely ang strap ng bag niya. “Pero ikaw ang bahala sa proseso. Ayoko rin ng gulo.”
“Formal lang po. Kung kailangan.”
“Sabihin mo.”
Tumango si Roan.
Bago sumara ang pinto ng unang van, sumilip si Aling Cely. “Roan.”
“Opo?”
“Kanina, hindi ka lumuhod. Tama ’yon.”
Hindi nakasagot si Roan. Itinaas lang niya ang kamay bilang paalam.
Umalis ang apat na van nang sunod-sunod. Hindi mabilis. Hindi magulo. Parang sinasara ang isang pinto, pero may binubuksang isa pa.
Pagbalik niya sa table, nandoon na ang duty officer mula sa desk, may clipboard.
“Ma’am Roan? Complaint log?”
“Opo.”
Inilatag niya ang kopya ng manifest, trip slip, cancellation note, at pangalan ng witnesses. Hindi niya isinama ang litrato ng wristbands nang malapitan. Sa halip, isinulat niya: “Visible group wristband code observed in public area; to be verified by client records.”
Binasa ng officer, saka tumango. “Maayos. Hindi ito social media issue. Supplier dispute ito. Ifo-forward namin sa admin contact ng Vistara.”
“Salamat po.”
“May representative sila rito?”
Napatingin silang lahat kay Migs.
Tumigas ang panga nito. “Wala akong pipirmahan na kung ano-ano.”
“Sir, acknowledgment lang po na present kayo during incident,” kalmado ng officer.
“Later,” sabi ni Migs. “Kakausapin ko muna head office.”
“Noted po.”
Hindi siya pinilit. Isinulat lang ng officer ang refusal to acknowledge at oras.
Mas kinabahan si Migs doon kaysa sigaw.
Tumabi si Roan para mag-ayos ng folder. Nanginginig na ang daliri niya ngayon, kung kailan tapos na ang sigawan. Doon lang lumabas ang pagod. Ang hiya. Ang galit na pinigil niya para hindi maging palabas.
Lumapit si Benjie na may bote ng tubig.
“Boss.”
Kinuha niya. “Salamat.”
“Okay ka lang?”
“Hindi pa.”
“Oo nga.” Tumango si Benjie. “Pero tama ginawa mo.”
Napangiti siya nang pagod. “Sana sapat.”
“Sapat magsimula.”
Bago pa siya makasagot, may aninong huminto sa tabi ng table.
Si Trixie.
Maputla siya. Mas mahigpit ang hawak sa folder. Pero ngayon, may papel siyang nakasingit sa ibabaw. Hindi cellphone. Hindi screenshot. Hindi tsismis.
Isang photocopy.
“Ma’am Roan,” sabi niya, nanginginig pero mas buo kaysa kanina. “Hindi ko po ito ninakaw. Extra copy po ito ng training packet na pinamigay sa staff kaninang umaga. May receiving page.”
Dahan-dahang kinuha ni Roan ang papel.
Nasa itaas ang pangalan ng Vistara Skills Hub. Nasa gitna ang package code: FC-7. Full Care Transport Coordination. May listahan ng inclusions.
Sa ibaba, may pirma sa linya ng “Received and confirmed by.”
Hindi pirma ni Roan.
Hindi pirma ni Benjie.
Tinuro ni Trixie ang pangalan sa ilalim, halos pabulong.
“Si Migs po ang pumirma niyan.”
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)