Pinapapirma Siya sa Liham ng Paghingi ng Tawad, Hanggang Makita ni Neri ang Pekeng Bakas sa Rehistro ng Alon ni Lolo
Bahagi 2: Pinapapirma Siya sa Liham ng Paghingi ng Tawad, Hanggang Makita ni Neri ang Pekeng Bakas sa Rehistro ng Alon ni Lolo
Habang kinukuha ng staff ng samahan ang folder ng booth para sa review, hinila si Neri ni Tita Perla sa likod ng display, sa pagitan ng mga kahon at nakatuping tarpaulin.
Nakaabang doon si Bianca. Tahimik. Hawak ang ballpen.
“Makinig ka,” sabi ni Tita Perla. Inilatag niya ang papel na may header ng nursery sa ibabaw ng crate. “Pipirma ka dito. Humihingi ka ng paumanhin sa panel at kay Bianca. Sasabihin mo nagkamali ka sa pagbasa ng marka at nagkapalit lang ng tag.”
Napatingin si Neri sa unang linya.
Ako, si Neri Santos, ay humihingi ng tawad—
Parang may sumakal sa lalamunan niya.
“Ako pa ang magsosorry?”
“Dahil ikaw ang nagpalaki ng gulo,” malamig na sagot ni Tita Perla. “Hindi mo kailangang gumawa ng kwento sa harap ng buong expo.”
“Kwento?” Napatingin siya kay Bianca. “Yung tag, sa tray mo.”
Kumibot ang panga ni Bianca. “Neri, please. Kung lalagpas pa ito sa review, madadamay ang grant at pangalan ng nursery.”
“Saka tayong lahat,” putol ni Tita Perla. “Pamilya ka. Kumilos ka na parang pamilya.”
Humigpit ang hawak ni Neri sa papel. “Bakit parang handa na kayo?”
Isang saglit na katahimikan.
Sapat para marinig niya ang sariling hinala.
Hindi aksidente ang lahat.
“Pinapalaki mo na naman,” sabi ni Tita Perla. “Pumirma ka. Ngayon na.”
Dahan-dahang ibinaba ni Neri ang papel sa crate. “Hindi.”
Nanigas ang mukha ni Tita Perla. “Kapag bumagsak ang booth na ’to, sa’yo ko ipapasan.”
Hindi na siya sumagot. Lumabas siya bago pa siya mahablot ulit.
Sa loading area siya inabutan ni Caloy. Mainit pa ang semento. Amoy karton, lupa, at basang dahon.
“Neri, sandali.” Hinarangan siya nito. “Palampasin mo na.”
Napatawa siya, maikli. Walang saya. “Iyon na lang ba lagi?”
“Practical lang ako.” Binaba ni Caloy ang boses. “Kapag nag-formal review pa ang samahan, maaantala ang release ng supplies ko. Pati susunod na bookings natin, puwedeng maapektuhan.”
“Bookings mo,” ulit ni Neri.
“Pati plano natin.” Lumapit pa ito. “Hindi mo kailangang kalabanin lahat. Baka may nagkamali lang talaga sa paglipat.”
“May ipinapapirma na sa’kin na sorry letter.”
Napatigil si Caloy.
Isang kisap lang. Pero nakita niya.
Alam niyang mali iyon. Wala lang siyang lakas ng loob para kumampi sa kanya.
“Neri,” sabi nito, mas mahinahon, “huwag mo nang habulin. Isang orchid lang ’to.”
Parang may tumama sa gitna ng dibdib niya.
“Sa’yo siguro,” sabi niya. “Sa’kin, pangalan ni Lolo ’yan.”
Hindi na siya hinabol ni Caloy nang umiwas siya.
Hindi siya dumiretso pauwi. Sumakay siya sa lumang delivery multicab at bumalik sa nursery habang palubog ang araw.
Tahimik ang greenhouse. Ugong ng exhaust fan. Tulo ng tubig mula sa hose. Sa ganitong oras, alam niya kung aling mesa ang mas malamig, aling paso ang kailangang silipin, aling drawer ang laging sumasabit.
Sa maliit na opisina, hinila niya ang logbook ng labas-pasok ng trays.
Pahina ng expo.
Mga code.
Mga oras.
Mga pirma.
Nandoon ang release ng mga tray na inihanda niya. Nandoon ang oras ng karga. Nandoon ang pirma ng staff sa harap ng ilang entries.
Pero sa linya ng “Alon ni Lolo,” may bakas ng correction tape sa dating nakasulat. Sa tabi nito, ibang tinta ang pangalan ng handler.
Nangilid ang lamig sa batok niya.
Hinila niya ang drawer para sa duplicate slips.
Wala.
Mabilis siyang lumuhod sa filing cabinet. Sa pangalawang hatak, bumukas ang luma nitong kandado. Nasa ibabang bahagi ang folder na may label na “A. ni Lolo.”
Manipis.
Dapat mas makapal iyon.
Binuklat niya ang laman. Lumang application copy. Larawan ng unang pamumulaklak. Isang stamped acknowledgment.
Tapos isang bagong form.
PETISYON SA PAGWAWASTO NG MAY-ARI AT BREEDER.
Parang umalon ang sahig sa ilalim niya.
Sa dating kopya, nakalagay ang pangalan niya sa bahagi ng variety steward. Sa bagong porma, wala na iyon. Naiwan si Bianca bilang pangunahing breeder. Sa ibaba, may pahayag na kusang isinusuko raw ni Neri Santos ang anumang karapatan sa “Alon ni Lolo” dahil tagapag-alaga lamang siya.
At sa tabi ng pangalan niya, may itim na thumbmark.
Hindi siya agad nakahinga.
Itinaas niya ang kaliwang hinlalaki niya sa ilaw. Nandoon ang manipis na putol sa gilid, lumang sugat mula sa alambre ng shade net.
Sa papel, buo ang paikot na guhit.
Malinis.
Walang putol.
Hindi kanya iyon.
Mas masakit pa kaysa pagtawag sa kanyang salot ang makita ang papel na iyon. Hindi lang siya sinisi. Binura siya.
May kumalansing sa may pinto.
Napalingon siya. Nakatayo roon si Mang Oca, hawak ang kupas niyang sumbrero, pawis ang noo kahit gabi na.
“Ibalik mo ’yan bago ka makita ni Ma’am Perla,” mahina niyang sabi.
Lumapit si Neri, nanginginig pa rin ang kamay na may hawak sa form. “Sino ang nag-file nito?”
Hindi sumagot si Mang Oca.
“Bakit may correction tape sa logbook? Nasaan ang duplicate slip?”
Nagkiskis siya ng palad sa pantalon. “Ayoko ng gulo.”
“May gulo na.” Ipinakita niya ang pekeng thumbmark. “Ako ang pinapawala nila sa papel.”
Matagal bago nagsalita si Mang Oca. Tumingin muna siya sa madilim na hanay ng mga tray sa loob ng greenhouse, saka lumapit nang halos dikit na sa pinto.
Bumulong siya, “May nakita akong naglipat ng tray noong gabi bago ang expo.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)