Pinapirma si Iya sa Withdrawal Form, Hanggang Dumating ang Guard na May Kopya ng CCTV
Bahagi 2: Pinapirma si Iya sa Withdrawal Form, Hanggang Dumating ang Guard na May Kopya ng CCTV
Hindi agad sumagot si Ma’am Corazon.
Sa unang pagkakataon, nawala ang ayos ng mukha niya. Mabilis lang. Parang kurtinang nahawi, tapos isinara ulit.
Kinuha niya ang lumang ID ni Rina sa mesa, pero naunahan siya ni Iya.
“Sa akin ’yan,” sabi ni Iya.
“Hindi ko kukunin,” malamig na sagot ni Ma’am Corazon. “Tinitingnan ko lang.”
“Hindi ninyo kailangang tingnan. Ang kailangan kong makita, yung care log.”
Nagkatinginan ang mga nasa unang hanay. Si Jo, nakatayo pa rin, dahan-dahang lumapit sa gilid ni Iya.
“Ma’am,” sabi ni Jo, “kung may pirma po, dapat makita niya. Siya ang accused.”
Napapikit si Berto. “Jo, huwag ka nang makisali.”
“Bakit?” baling ni Jo. “Ikaw nga nakisali sa certificate niya.”
May mahinang singhap sa likod.
Nanigas ang panga ni Berto.
Ibinaba ni Ma’am Corazon ang folder. “Fine. Since everyone wants transparency.”
Binuklat niya ang brown folder at inilabas ang photocopy ng care log. Hindi niya iniabot. Ipinatong lang sa mesa, dalawang daliri ang nakadiin sa taas.
Lumapit si Iya.
Nakita niya agad ang pangalan ng nanay niya: Rina Santos. Sa tabi, may pirma.
Pero mali ang pakiramdam.
Hindi dahil hindi kamukha. Kamukha nga. Masyadong kamukha ng pirma sa lumang ID. Parehong liko. Parehong diin sa dulo. Parang kinopya mula sa luma, hindi isinulat ng kamay na nanghihina na ngayon.
Tumingin siya sa petsa.
Sumikip ang dibdib niya.
“July 18,” bulong niya.
Noong araw na iyon, nasa clinic si Mama mula umaga hanggang hapon. Nasa bag pa ni Iya ang maliit na stub ng appointment. Hindi resibo. Simpleng clinic slip lang na may oras at stamp.
“Hindi siya nasa bahay nito,” sabi ni Iya. “Nasa San Isidro Community Clinic siya.”
“May family confirmation,” sagot ni Ma’am Corazon.
“Si Kuya?” tanong ni Iya.
Hindi tumingin si Berto.
Doon na lalong tumigas ang loob ni Iya.
Inilabas niya ang clinic slip sa envelope. Medyo lukot, pero malinaw pa ang petsa. Ipinatong niya sa tabi ng log.
“Kung nasa clinic siya, paano siya pumirma sa home care log?”
Tahimik.
Si Ma’am Corazon ang unang kumilos. Kinuha niya ang slip, tiningnan, tapos ibinalik na parang walang bigat.
“Hindi ito complete medical record. Appointment slip lang.”
“Pero may oras.”
“Hindi proof na buong oras siyang nandoon.”
“Ma’am,” pasok ni Jo, “check din po natin yung time-in sheet. Kasi noong July 18, naalala ko ’to. Late si Iya pumasok after niya ihatid nanay niya. Ako ang nasa desk.”
Lumingon si Ma’am Corazon. “Jo, last warning.”
Pero hindi na umatras si Jo. Lumapit siya sa attendance clipboard na nasa gilid ng mesa. Bago pa siya pigilan, binuklat niya ang pahina.
“Ma’am, ito oh.” Tinutukan niya ang isang linya. “Yung time-in ni Iya, 1:42 p.m. Pero may correction fluid dito. Tapos naka-ballpen sa ibabaw, 3:42.”
Kumalat ang bulungan.
Naramdaman ni Iya ang lamig sa mga daliri niya.
“Pinatagal para magmukhang wala ako,” sabi niya.
“Speculation,” putol ni Ma’am Corazon. “Jo, ibaba mo ’yan.”
“Hindi ito speculation,” sagot ni Jo. “May manual correction. Walang initials ng staff. Rule natin, pag may correction, dapat may pirma ng encoder.”
Nagtaas ng boses si Ma’am Corazon. “Enough!”
Tumahimik ulit ang room.
Huminga nang malalim si Ma’am Corazon. Kinuha niya ang folder, isinara, saka ngumiti nang manipis. Hindi na iyon ngiti ng manager. Ngiti iyon ng taong ayaw nang may makarinig.
“Iya, punta tayo sa office.”
“Dito ninyo ako pinahiya.”
“Office,” ulit niya.
Tiningnan ni Iya si Jo. Tumango si Jo, maikli. “Sasama ako.”
“Hindi,” sabi ni Ma’am Corazon. “Si Iya lang.”
“Hindi ako papasok kung ako lang,” sagot ni Iya.
Napakunot ang noo ni Berto. “Ang dami mong arte.”
Doon siya tiningnan ni Iya.
“Hindi arte ang ayaw mapekehan ng buhay.”
Walang naisagot si Berto.
Sa huli, pinayagan si Jo sa labas ng pinto. Hindi sa loob. Naiwan siyang nakatayo sa hallway, hawak ang phone, nanginginig ang daliri pero alerto ang mata.
Sa office, mas malamig ang aircon. May wall clock na malakas ang tik-tik. Sa mesa ni Ma’am Corazon, may isang puting papel.
Withdrawal Form.
Nabasa ni Iya ang pangalan niya, naka-type na.
IYA SANTOS.
“Para saan ito?” tanong niya.
Umupo si Ma’am Corazon. Si Berto, nasa likod niya, nakasandal sa filing cabinet.
“Voluntary withdrawal,” sabi ni Ma’am Corazon. “Para hindi na lumaki. Hindi lalabas sa record mo na disciplinary.”
Napatawa si Iya, pero tuyo. “Ako pa ang magwi-withdraw?”
“Mas madali ito,” sabi ni Berto. “Pahinga ka muna. Alagaan mo si Mama. Ako na muna ang—”
“Ang ano?” putol ni Iya. “Ang kukuha ng slot?”
Saglit na tumahimik si Berto.
Sapat na sagot.
Dahan-dahang tumayo si Iya mula sa upuan. “Kaya pala.”
“Wala kang alam,” singhal ni Berto, unang beses na nabasag ang mabait niyang boses. “Lahat tayo pagod na sa sitwasyon sa bahay. Hindi lang ikaw ang may pangarap.”
“Pero ikaw lang ang nagnakaw ng akin.”
Namula siya. “Mag-ingat ka sa sinasabi mo.”
“Mag-ingat ka sa pinapapirma mo.”
Itinulak ni Ma’am Corazon ang ballpen papunta kay Iya.
“Sign this. Today. I will mark your file as personal reason. Clean exit. Kung hindi, formal complaint ang haharapin mo. Mas pangit ’yon sa future employer.”
Tinitigan ni Iya ang ballpen. Maliit lang. Pero parang doon nakatali ang certificate, pangalan, pagod, puyat, lahat.
Naalala niya si Mama. Yung kamay nitong malamig pero mahigpit kagabi.
Dalhin mo ’yung lumang ID ko.
Hindi aksidente.
Hindi takot si Mama. May alam siya.
Kinuha ni Iya ang ballpen.
Nakita niyang lumuwag ang balikat ni Berto.
Pero hindi siya pumirma.
Isinulat niya sa blankong gilid ng papel: Received under protest. Requesting formal hearing.
Tumayo si Ma’am Corazon. “Iya!”
Binaba ni Iya ang ballpen. “Hindi ako aalis nang tahimik.”
Bumukas ang pinto.
Nandoon si Jo, hingal. Sa likod niya, isang lalaking naka-gray polo, may lumang ID lace ng SalinCare sa leeg. Pamilyar ang mukha nito; dating guard sa lobby, madalas nagbubukas ng gate kapag maaga si Iya.
Si Tomas Velasco.
Diretso siyang tumingin kay Iya, saka kay Ma’am Corazon.
“May kopya ako ng CCTV ng araw na sinasabi nilang wala ka.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)