Ang babaeng buntis na nakatira sa tapat ng apartment ko ay biglang nanganak sa loob mismo ng ambulansya.

Makalipas ang tatlong araw, dumating ang asawa niya sa harap ng bahay ko na may dalang kutsilyo, desperadong gustong kitilin ang buhay ko dahil ako raw ang dahilan ng pagkamatay ng anak niya.

Pero isang tawag mula sa ospital ang biglang nagbunyag ng mas nakakatakot na sikreto kaysa kamatayan mismo.

Sa gitna ng malakas na bagyo sa Quezon City, desperadong kumatok ang buntis kong kapitbahay sa sasakyan ko at pilit akong pinapakiusapang ihatid siya sa ospital.

Halos isang oras kaming naipit sa baha at trapik sa kahabaan ng EDSA.

Hindi pa man kami nakakarating sa ospital ay doon na siya nanganak sa loob ng sasakyan ko.

Isang sanggol na kulay ube ang katawan.

Walang paghinga.

Pagkaraan ng tatlong araw, biglang sumugod ang asawa niya sa apartment ko hatinggabi, saka ako pinagsasaksak nang labimpitong beses.

Dinaganan niya ang ulo ko sa sahig habang sumisigaw na parang baliw na hayop.

“Kung hindi ka nagmaneho nang sobrang bagal, hindi sana namatay ang anak kong lalaki!”

Kumalat ang dugo sa buong sala.

Habang unti-unting nawawala ang malay ko, nakita ko pa ang asawa niyang nakatayo sa may pintuan, yakap-yakap ang malamig na bangkay ng sanggol habang nakatitig sa akin nang puno ng galit.

“Deserve mong mamatay, Adrian.”

…

Nang muli akong magmulat ng mata, malakas pa rin ang tunog ng ulan sa labas ng bintana.

Nasa loob ako ng sasakyan ko sa basement parking ng condominium.

May isang kamay na malakas na kumakatok sa salamin ng kotse ko.

BANG! BANG! BANG!

“Adrian! Buksan mo ang pinto!”

Bigla akong napalingon.

Ang babaeng nakatayo sa ilalim ng ulan ay si Carla Mendoza.

Basang-basa ang dilaw niyang maternity dress habang namumutla siya sa sobrang sakit.

“Manganganak na ako! Pakiusap, ihatid mo ako sa ospital!”

Mahigpit kong hinawakan ang manibela.

Bumalik ako sa nakaraan.

Ito mismo ang gabing naging simula ng impiyerno ko sa dati kong buhay.

Tahimik ko siyang tinitigan sa likod ng salaming puno ng tubig-ulan.

Hawak niya ang tiyan niya habang halos mapaluhod na siya sa sakit.

“Adrian… please…”

“Hindi ko na kaya…”

Noong nakaraang buhay ko, binuksan ko ang pinto dahil naawa ako sa kanya.

At dahil sa “please” niyang iyon, namatay akong parang aso sa sarili kong apartment.

Dahan-dahan kong kinuha ang maliit na bote ng whisky mula sa compartment ng sasakyan.

Binuksan ko iyon.

At uminom nang diretso.

Pagkatapos ay ibinaba ko nang bahagya ang bintana.

Kumalat agad ang amoy ng alak sa malamig na hangin.

“Uminom ako.”

“Hindi ako puwedeng magmaneho.”

Natigilan si Carla.

Halatang hindi siya makapaniwala sa sinabi ko.

“Ano?”

“Manganganak na ako!”

“Alam ko.”

Kalmado kong pinunasan ang tubig-ulan sa manggas ko.

“Tumawag ka ng ambulansya.”

“O kaya tawagan mo ang asawa mo.”

Pagbanggit ko sa asawa niya, biglang nag-iba ang ekspresyon niya.

“Nasa casino siya…”

“Hindi ko siya makontak…”

Halos matawa ako.

Casino.

Noong nakaraang buhay ko, sinabi niyang nasa night shift daw ang asawa niya sa pantalan ng Manila.

Pero bago ako namatay, nalaman kong nagsusugal pala ito sa Pasay kasama ang mga kaibigan niyang kriminal.

“Lowbat na ang cellphone ko…”

“Pahiram naman ng phone mo…”

Itinaas ko ang cellphone kong naka-off.

“Pasensya na.”

“Patay din ang phone ko.”

Biglang naging masama ang tingin ni Carla.

“Adrian…”

“Pababayaan mo na lang akong mamatay?”

“Kapag may nangyari sa akin, hindi ka makakatulog nang maayos habambuhay!”

Matagal ko siyang tinitigan.

Noong pinagsasaksak ako ng asawa niya sa dati kong buhay, siya mismo ang humawak sa kamay ko para hindi ako makatakas.

Habang umiiyak siya noon, paulit-ulit niyang sinisigaw:

“Kung hindi dahil sa mabagal mong pagmamaneho, buhay pa sana ang anak ko!”

Parang umaalingawngaw pa rin sa tenga ko ang bawat salita.

Ngumiti ako nang malamig.

“Humanap ka na lang ng ibang tutulong sa’yo.”

Pagkatapos noon, isinara ko ang bintana.

Ni-lock ang pinto.

At pinaandar ang sasakyan.

Sa likod ko, nagsimula siyang magwala habang pinaghahampas ang salamin.

“ADRIAN!”

“WALANGHIYA KA!”

“PAGSISISIHAN MO ’TO!”

Hindi ako lumingon.

Pagdating ko sa apartment sa ika-labing apat na palapag, agad kong ni-lock ang lahat ng pinto.

Pagkatapos ay binuksan ko ang bagong install kong CCTV system.

Apat na screen ang lumitaw.

Hallway.

Elevator.

Emergency exit.

Parking area.

Lahat ng anggulo ay kita ko.

Umupo ako sa sofa habang muling nagsasalin ng alak sa baso.

At biglang—

BOOM!!!

Isang napakalakas na kulog ang umalingawngaw.

Nawalan ng kuryente ang buong building.

Nilamon ng dilim ang apartment ko.

Pero tuloy pa rin ang CCTV dahil sa backup battery.

Tinitigan ko ang screen.

Dahil alam kong—

Kung mauulit ang lahat gaya noong dati…

Hindi pa lilipas ang isang oras bago dumating ang asawa ni Carla.

Bitbit ang itim niyang folding knife.

12:47 ng madaling-araw.

Biglang nag-vibrate ang extra phone ko.

Message iyon mula sa kaibigan kong nagtatrabaho sa city security office.

“Adrian, na-check ko na.”

“Hindi nasa pantalan ang asawa ni Carla.”

“Nagsusugal siya ngayon sa Malate.”

May kasama pang litrato.

Sa larawan, hubad-barong nakaupo si Marcus Mendoza sa mesa ng sugal.

May nakaupo pang babaeng pula ang buhok sa kandungan niya.

Sinave ko agad ang picture.

Eksakto.

Parehong-pareho pa rin ang lahat.

At biglang—

Nayanig ang screen ng CCTV sa ground floor.

Isang itim na SUV ang humarurot papasok sa parking area.

Bumukas ang pinto nito.

Lumabas si Marcus.

Parang baliw siyang tumakbo papunta sa guwardiya.

“NASAAN ANG ASAWA KO?!”

“SINO ANG HULING KASAMA NIYA NGAYONG GABI?!”

Hindi pa nakakasagot ang guwardiya nang itulak ng mga paramedic si Carla papasok sa lobby sakay ng stretcher.

Pagkakita niya kay Marcus ay agad siyang umiyak.

“Si Adrian…”

“Hindi niya ako dinala sa ospital…”

“Ang anak natin… ang anak natin…”

Hindi na siya makapagsalita sa sobrang pag-iyak.

Natigilan si Marcus nang ilang segundo.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumingon pataas sa building.

Naninindig ang balahibo ko sa tingin niya.

Parehong-pareho ng gabing pinatay niya ako.

Mahina ngunit mabagsik niyang sinabi:

“Adrian.”

“Papatayin kita.”

BANG!

Sinuntok niya ang salamin ng guard station.

Tumulo ang dugo mula sa kamao niya.

Pero parang wala siyang naramdamang sakit.

Agad kong binuksan ang audio recording ng lahat ng CCTV camera.

Eksakto namang muling tumunog ang cellphone ko.

Unknown number.

Sinagot ko iyon.

Isang babaeng nurse ang nasa kabilang linya.

“Hello, ikaw ba si Adrian Cruz?”

“Tawag ito mula sa St. Luke’s Hospital.”

“Ikaw ang emergency contact na iniwan ni Carla Mendoza.”

Bahagya akong napakunot-noo.

Ganito rin noong nakaraang buhay ko.

Sinadya ni Marcus na pangalan ko ang ilagay bilang emergency contact para sa akin mapunta ang lahat ng sisi.

“Hindi ko siya kamag-anak.”

Malamig kong sagot.

Pero lalong naging balisa ang boses ng nurse.

“Sir Adrian… napakaseryoso ng sitwasyon.”

“Ang sanggol na ipinanganak ni Carla… hindi anak ng asawa niya.”

Biglang nanigas ang kamay ko.

Sa CCTV monitor, nagwawala pa rin si Marcus sa lobby.

Wala siyang kaalam-alam.

Nanginginig na nagpatuloy ang nurse:

“Hindi tugma ang blood type at genetic markers ng sanggol sa ama.”

“Kakakuha lang namin ng rapid test results…”

“Pero may mas nakakatakot pa pong nangyari…”

Mas hinigpitan ko ang hawak sa cellphone.

“Ano ’yon?”

Humina ang boses ng nurse na parang natatakot siyang may makarinig.

“Bago mawalan ng malay si Carla, iisa lang ang paulit-ulit niyang sinasabi…”

Kasabay noon—

Biglang lumitaw sa hallway camera ng ika-labing apat na palapag ang isang lalaki.

Si Marcus.

Nakatayo siya sa harap mismo ng apartment ko.

May hawak na kutsilyong basa pa ng ulan.

At mula sa cellphone ko, nanginginig na sinabi ng nurse:

“Paulit-ulit niyang sinasabing… hindi dapat makita ni Marcus ang batang iyon.”

Nanginig ang kamay ko habang hawak ang cellphone.

Sa monitor ng CCTV, dahan-dahang itinaas ni Marcus ang kutsilyo.

Parang tumigil ang paghinga ko.

“Sir… naririnig n’yo pa ba ako?” nanginginig na tanong ng nurse sa kabilang linya.

“H-hindi raw dapat makita ni Marcus ang bata…”

“Paulit-ulit ’yang sinasabi ni Carla bago siya mawalan ng malay.”

Mabigat akong napalunok.

“Ano pa ang sinabi niya?”

Tahimik sandali ang nurse.

Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita.

“May isa pa siyang sinabi…”

“‘Kapag nalaman ni Marcus ang totoo… papatayin niya kaming lahat.’”

Kasabay noon—

BUM!

Isang malakas na sipa ang umalingawngaw mula sa labas ng apartment ko.

“ADRIAN!”

Sigaw ni Marcus sa hallway.

“LUMABAS KA DIYAN!”

BUM! BUM! BUM!

Sunod-sunod niyang sinisipa ang pinto ko.

Napapikit ako nang mariin.

Parehong eksena.

Parehong boses.

Parehong gabi ng impiyerno.

Pero sa pagkakataong ito…

Hindi na ako ang lalaking walang laban.

Agad kong dinial ang 911.

“Emergency. May armadong lalaki sa labas ng apartment ko.”

“May dala siyang kutsilyo at sinusubukan niyang pasukin ang unit ko.”

“Address?”

Mabilis kong ibinigay ang detalye habang hindi inaalis ang tingin sa CCTV.

Sa monitor, namumula na ang mukha ni Marcus sa galit.

“AKALA MO MAKAKATAKAS KA?!”

“PINATAY MO ANG ANAK KO!”

BUM!

Muntik nang matanggal ang peephole ng pinto ko sa lakas ng suntok niya.

Biglang nagsalita muli ang nurse.

“Sir Adrian…”

“May isa pang bagay na nakita ang doctor.”

“Ano?”

“May marka po ’yung bata.”

Nanlamig ako.

“Anong marka?”

“Sa balikat niya.”

“Tatlong maliliit na birthmark na magkadikit.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Dahil alam ko ang markang iyon.

May ganoon ding marka ang nakababata kong kapatid na babae.

At ang anak niya.

Namamana iyon sa pamilya namin.

Parang may humampas sa ulo ko.

Unti-unting bumalik sa isip ko ang ilang alaala.

Si Carla.

Madalas siyang tumambay noon sa convenience store sa baba ng building.

Minsan nagkukuwento siya tungkol sa probinsya nila sa Bicol.

At minsan…

Nabanggit niya ang apelyido ng tunay niyang ama.

“Cruz.”

Pareho ng apelyido ko.

Noong una, inisip kong nagkataon lang.

Pero ngayon—

Nanlalamig kong tinanong ang nurse:

“Ilang buwan na po bang buntis si Carla base sa records?”

“Thirty-six weeks po.”

Napapikit ako.

Tatlong taon na ang nakalipas…

May isang gabing lasing na lasing ako matapos mamatay ang kapatid kong babae.

Nagpunta ako sa bar sa Makati.

At doon ko unang nakilala si Carla.

Hindi ko na maalala ang buong gabi.

Akala ko isang pagkakamali lang iyon na hindi na mauulit.

Pero ngayon…

Parang gumuho ang buong mundo ko.

“Sir?”

“Okay lang po ba kayo?”

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil sa wakas…

Naintindihan ko na kung bakit ako ang ginawang emergency contact ni Carla.

At kung bakit paulit-ulit niyang sinasabing hindi dapat makita ni Marcus ang bata.

Dahil alam niyang—

Hindi anak ni Marcus ang sanggol.

At posibleng…

Ako ang ama.

BUM!!!

Isang napakalakas na hampas ang umalingawngaw.

Napatingin ako sa CCTV.

Bitak na ang pinto ko.

Humihingal si Marcus habang hawak ang kutsilyo.

“PAPATAYIN KITA!”

Biglang bumukas ang elevator sa hallway.

Dalawang pulis ang mabilis na lumabas.

“Sir! Ibaba mo ang kutsilyo!”

Napalingon si Marcus.

Pero imbes na sumuko, mas lalo siyang nagwala.

“WALA KAYONG ALAM!”

“PINATAY NIYA ANG ANAK KO!”

Sumugod siya sa direksyon ng mga pulis.

Sa loob lang ng ilang segundo, pinagsisigawan ang hallway.

“DROP THE KNIFE!”

“DOWN!”

Nagkaroon ng gulo.

At maya-maya—

Bagsak sa sahig si Marcus habang pinoposasan.

Pero kahit hawak na siya ng mga pulis, nakatitig pa rin siya sa pinto ko.

Parang gusto niya akong kainin nang buhay.

“ADRIAN!”

“Hindi pa tapos ’to!”

“Papatayin kita!”

Mabagal akong napaupo sa sahig.

Parang nawalan ng lakas ang buong katawan ko.

Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang mga kamay ko.

…

Makalipas ang dalawang oras, nasa St. Luke’s Hospital na ako.

Amoy antiseptic ang buong hallway.

Naririnig ko ang mahinang tunog ng ulan sa labas habang naglalakad ako papunta sa ICU.

Pagdating ko roon, nadatnan ko ang doctor at nurse na seryoso ang mukha.

“Mr. Adrian Cruz?”

Tumango ako.

“In stable condition na po ang pasyente.”

“Pero…” nag-atubili ang doctor.

“May gusto po siyang sabihin sa inyo.”

Dahan-dahan akong pumasok sa kwarto.

Maputla si Carla.

May oxygen tube siya sa ilong at halos hindi makagalaw.

Pero nang makita niya ako, agad siyang napaiyak.

“Adrian…”

Malamig kong tinitigan siya.

“Bakit mo ginawa ’to?”

Humagulgol siya.

“Hindi ko sinasadya…”

“Akala ko magbabago si Marcus…”

“Akala ko kaya kong itago…”

Mariin kong kinuyom ang kamao ko.

“Anak ko ba ’yung bata?”

Pumikit siya habang tuloy-tuloy ang pagluha.

Pagkatapos ay mahina siyang tumango.

Parang may sumabog sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung galit ba ang nararamdaman ko o awa.

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Kasi natatakot ako…”

“Kapag nalaman ni Marcus, papatayin niya tayo…”

Napatingin ako sa glass window ng nursery sa labas ng kwarto.

May isang maliit na incubator doon.

At sa loob niyon…

Isang napakaliit na sanggol.

Mahina pero buhay.

Hindi siya patay.

Maling impormasyon lang pala ang ibinigay sa kaguluhan ng emergency.

Dahan-dahan akong lumapit sa salamin.

Napansin ko agad ang tatlong maliliit na birthmark sa balikat niya.

Eksaktong katulad ng sa pamilya namin.

Biglang kumirot ang dibdib ko.

Dahil sa dalawang buhay ko…

Ngayon ko lang naramdaman na gusto kong mabuhay nang totoo.

“Anong pangalan niya?” mahina kong tanong.

Sa likod ko, umiiyak na sumagot si Carla.

“Hindi ko pa siya napapangalanan…”

Tahimik akong tumingin sa sanggol.

Pagkatapos ay mahina akong ngumiti.

“Aurora.”

Napaluha si Carla.

“Bakit Aurora?”

“Tingnan mo sa labas.”

Pareho kaming napalingon sa bintana ng ospital.

Unti-unti nang tumitila ang bagyo.

At sa pagitan ng makakapal na ulap…

May manipis na liwanag na sumisilip mula sa umaga.

“Dahil pagkatapos ng pinakamadilim na gabi…”

“Darating pa rin ang liwanag.”

Tahimik na umiyak si Carla.

At sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako sa nakaraan…

Pakiramdam ko natapos na rin ang bangungot.

…

Anim na buwan ang lumipas.

Nakulong si Marcus dahil sa attempted murder, illegal possession of weapons, at assault sa mga pulis.

Lumabas din ang lahat ng ebidensya ng pagsusugal, pananakit, at ilegal niyang koneksyon.

Wala nang naniwala sa kanya.

Ang mga kapitbahay na dati’y ako ang sinisisi…

Sila mismo ngayon ang umiiwas ng tingin kapag nakakasalubong ako.

Samantala, unti-unting nagsimulang magbago si Carla.

Nag-therapy siya.

Nagtrabaho online habang nagpapagaling.

At higit sa lahat—

Tinanggap niyang hindi na siya babalik sa lalaking muntik nang pumatay sa kanya.

Isang gabi, habang buhat ko si baby Aurora sa balcony ng condo, mahina siyang tumawa habang hinahawakan ang daliri ko.

Sa malayo, kita ang mga ilaw ng Quezon City.

Tahimik.

Mapayapa.

Lumapit si Carla sa tabi ko.

“Salamat…”

Hindi ako agad sumagot.

Dahil alam kong kung hindi ako nabigyan ng pangalawang buhay…

Wala sa amin ang makakarating sa gabing ito.

Tiningnan ko si Aurora.

Pagkatapos ay marahan ko siyang hinalikan sa noo.

Sa wakas…

Hindi na dugo at sigaw ang natitira sa alaala ng gabing iyon.

Kundi isang maliit na batang babae—

Na naging dahilan para gusto kong mabuhay muli.