Kinamuhian ako ng buong kumpanya dahil lang dati akong dealer sa casino sa Maynila.
Pero noong gabing iyon, ang mismong lalaking kinatatakutan ng buong mundo ng pananalapi sa Pilipinas ay biglang itinuro ako.
“Dealer Number 17… sa wakas, nahanap din kita.”

Noong nag-apply ako sa pinakamalaking financial corporation sa Makati, isang linya lang ang isinulat ko sa CV ko:

“Dating nagtrabaho sa casino.”

At dahil doon, apat na buwan akong naging katatawanan ng buong opisina.

Iniisip ng lahat na marumi ang pinanggalingan ko.

Isang babaeng lumaki sa eskinita ng Tondo at dating nagtatrabaho sa casino sa gabi—ano bang matinong klaseng babae ang ganoon?

Hanggang sa gabing iyon…

Nang biglang ihampas ng VIP na bisitang taga-Macau ang sampung milyong pisong chip sa mesa, habang namumutla ang lahat ng matataas na manager ng hotel.

Dahil ako lang ang nakakaintindi kung ano talaga ang gusto niya.

01

Ako si Alina Reyes.

Dalawampu’t apat na taong gulang.

Lumaki sa Tondo, Manila — lugar kung saan tuwing malakas ang ulan, pumapasok ang tubig kanal sa loob ng bahay.

Nagtitinda ng isda ang nanay ko sa Divisoria.

Namatay ang tatay ko sa dengue noong nasa Grade 10 ako.

Mula disisiyete anyos ako, gabi-gabi na akong nagtatrabaho.

Naging waitress sa bar.

Nagbubuhat ng beer.

Dealer sa casino.

Lahat na ginawa ko.

Kalaunan, dahil sa tulong ng isang dating regular customer, nagkaroon ako ng pagkakataong makapasok bilang administrative staff sa De Vega Corporation sa Makati.

Malinis na trabaho.

May aircon.

May maayos na sahod.

At higit sa lahat…

May health insurance para sa nanay ko.

Pero dahil sa linyang “dating nagtrabaho sa casino” sa CV ko, naging biro ang buong pagkatao ko.

“Casino? Alam na kung anong klaseng babae ’yan.”

“Kaya pala laging pula ang lipstick.”

“Hindi ba’t karamihan sa mga dealer naghahanap lang ng mayamang lalaki?”

“Baka nga may naging sugar daddy pa ’yan.”

Tuwing pumapasok ako sa pantry para magtimpla ng kape, agad akong makaririnig ng pabulong na tawanan sa likuran ko.

Wala ni isa sa kanila ang nagtanong kung ano talaga ang trabaho ko sa casino.

At wala rin naman silang pakialam.

Para sa kanila, sapat na ang salitang “casino” para husgahan ang buong pagkatao ng isang babae.

Hindi ako nagpapaliwanag.

Kailangan ko ng pera.

Tatlong beses isang linggo nagpapa-dialysis ang nanay ko sa St. Luke’s.

Nag-aaral pa ang bunso kong kapatid.

Wala akong karapatang magalit.

Lalo nang wala akong karapatang mawalan ng trabaho.

Kaya araw-araw, tahimik lang akong yumuyuko at nagtatrabaho.

Nagpo-photocopy ng documents.

Nagtitimpla ng kape.

Nag-aayos ng schedule ng meeting.

Parang multo lang sa opisina.

Hanggang sa gabing iyon.

Halos magulo ang buong Crown Meridian Hotel — lugar kung saan ginaganap ng kumpanya ang malaking signing event kasama ang mga investor mula Macau.

Bitbit ko ang makapal na stack ng documents nang marinig ko ang malakas na sigaw.

“Where is the baccarat specialist?!”

Halos magwala si Marco, ang operations director.

Basa ng pawis ang kuwelyo niya.

Namumutla ang lahat ng manager sa paligid.

May dumating na malaking VIP mula Macau.

At baccarat lang ang nilalaro nito.

Pero ang pangunahing dealer para sa VIP room ngayong gabi ay naaksidente habang papunta sa hotel.

Sinubukan na nilang magpasok ng ibang dealer.

Pero wala ni isa ang tumagal nang limang minuto.

“Sinabi niyang puro amateur daw tayo!”

“Sikat na sobrang hirap pakisamahan ni Mr. Cheng!”

“Kapag umalis siya ngayong gabi, goodbye na sa investment deal!”

Halos maputol ang tensyon sa hangin.

Nakatayo ako sa labas habang naririnig ang pangalan ng bisita.

Cheng Wei Lun.

Hari ng casino industry sa Macau.

Ang lalaking gabi-gabing nakaupo noon sa Table 17.

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Kilala ko siya.

Hindi lang basta kilala.

Kundi sobrang kilala.

Apat na taon na ang nakalipas, noong dealer pa ako sa Aurora Casino sa Pasay, ako mismo ang naghahandle ng mesa niya gabi-gabi.

Napakahirap niyang pasayahin.

Ayaw niya ng madaldal na dealer.

Galit siya sa nanginginig ang kamay.

At higit sa lahat…

May kakaiba siyang ugali.

Tinitingnan niya ang mga mata ng dealer para basahin ang iniisip nito.

Hanggang ngayon, tandang-tanda ko pa ang sinabi niya noon sa manager:

“Ang tunay na magaling na dealer, hindi sa kamay makikita.”

“Nasa mata.”

“Hoy!”

Bigla akong natauhan sa matalim na boses.

Si Bianca iyon.

Ang team leader kong palaging tinatrato akong parang utusan.

Naka-krus ang mga braso niya habang minamata ako mula ulo hanggang paa.

“Ano’ng nakatayo ka diyan? Dalhin mo itong drinks sa VIP room.”

Tahimik akong tumango at kinuha ang tray.

Habang papalayo ako, narinig kong tumawa siya nang mahina kasama ang ibang empleyado.

“Mukhang na-miss yata ng babaeng ’yan ang dating trabaho niya.”

Nagtawanan sila.

Hindi ako lumingon.

Tahimik kong itinulak ang pinto ng VIP room.

Madilim ang ilaw.

May amoy ng mamahaling sigarilyo sa hangin.

Nasa gitna ng itim na sofa ang lalaking may buhok na may halong puti, habang nakapatong sa harap niya ang napakataas na stack ng chips.

Si Mr. Cheng.

Malamig ang tingin niya sa batang dealer na nasa harapan niya.

Halos hindi na makahawak nang maayos sa baraha ang lalaki sa sobrang kaba.

“Out.”

Iisang salita lang ang sinabi ni Mr. Cheng.

Namutla ang dealer at agad umatras.

Halos hindi na makahinga ang buong silid sa sobrang tensyon.

Pilít na ngumiti si Marco sa tabi niya.

“Mr. Cheng, please give us a few more minutes—”

“No need.”

Malamig siyang tumayo.

“If this place can’t even provide a proper dealer, then I clearly overestimated this hotel.”

Biglang namuti ang mukha ng lahat ng managers.

Tahimik akong lumapit at inilapag ang whisky sa mesa.

At sa mismong sandaling tatalikod na sana ako…

Biglang natigilan si Mr. Cheng.

Huminto ang tingin niya sa kamay ko.

Mas eksakto…

Sa paraan ng paglalapag ko ng chip nang hindi ko namamalayan.

Dahan-dahang naningkit ang malamig niyang mga mata.

Pagkatapos ay diretso niya akong tiningnan.

“You.”

Biglang natahimik ang buong silid.

“Have we met before?”

Isang malakas na tibok ang dumaan sa dibdib ko.

Agad sumingit si Marco habang pilit na tumatawa.

“No, Mr. Cheng. She’s just an ordinary admin staff—”

Pero hindi siya pinansin ni Mr. Cheng.

Nakatitig pa rin siya sa akin.

At pagkatapos…

Bigla siyang ngumiti.

Napakagaan na ngiti.

Pero sapat para manginig ang lahat ng tao sa paligid.

“I remember now.”

Dahan-dahan niyang pinaikot ang chip sa pagitan ng mga daliri niya.

“Dealer Number 17 from Aurora.”

Parang sumabog ang buong silid sa katahimikan.

Napatulala si Bianca sa labas ng pinto.

Nakanganga si Marco sa sobrang gulat.

At ako…

Tahimik lang na nakatayo sa ilalim ng malamig na gintong ilaw.

Habang hindi inaalis ni Mr. Cheng ang tingin niya sa akin, saka niya dahan-dahang itinulak pasulong ang stack ng chips na nagkakahalaga ng sampu-sampung milyong piso.

“Come here.”

Mahina pero mabigat ang boses niya.

“You’ll deal for me tonight.”

Naramdaman kong parang huminto ang buong mundo sa loob ng VIP room.

Lahat ng mata nakatutok sa akin.

Kay Bianca.

Kay Marco.

At kay Mr. Cheng.

Ang lalaking kayang magpasara ng casino sa isang tawag lang.

Ang lalaking ilang beses nang naging laman ng business news sa Hong Kong at Macau.

At ngayon…

Ako ang pinapatitig niya nang ganoon.

“Come here.”

Mabigat ang boses niya.

“You’ll deal for me tonight.”

Parang nawalan ng hangin ang buong silid.

“Mr. Cheng…”

Halos maubusan ng dugo sa mukha si Marco habang pilit ngumiti.

“She’s not part of the gaming staff anymore—”

“Did I ask you?”

Malamig ang boses ni Mr. Cheng.

Isang iglap lang, tuluyang natahimik si Marco.

Ramdam ko ang titig ni Bianca sa likod ko.

Parang gusto niya akong sunugin gamit lang ang mga mata niya.

Tahimik akong lumapit sa baccarat table.

At sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon…

Humawak ulit ako ng baraha.

Nanlamig nang bahagya ang mga daliri ko.

Hindi dahil kinakabahan ako.

Kundi dahil bumalik lahat ng alaala.

Maliwanag na ilaw ng casino.

Tunog ng chips.

Mga lalaking lasing sa pera.

At ang pakiramdam ng magdamag na nakangiti kahit halos mawalan ka na ng malay sa pagod.

Dahan-dahan akong huminga.

Pagkatapos ay tumingala.

Diretso kong sinalubong ang tingin ni Mr. Cheng.

At ngumiti nang bahagya.

“Good evening, Mr. Cheng.”

Halos hindi makahinga si Marco.

Dahil fluent ang English ko.

Hindi iyong barok na English na naririnig nila araw-araw mula sa akin sa opisina.

Kundi malinaw.

Makinis.

At kalmado.

Ngumiti si Mr. Cheng.

“Mukhang hindi ka pa rin nanginginig.”

“Hindi ninyo kasi gusto ang dealer na nanginginig.”

Saglit siyang natawa.

At sa sandaling iyon, naramdaman kong mas lalong nanigas ang buong management team sa paligid.

Tahimik kong inayos ang deck.

Saka nagsimulang mag-deal.

Mabilis.

Malinis.

Eksakto.

Walang sobrang galaw.

Walang kaba.

Parang bumalik agad ang katawan ko sa dati nitong ritmo.

Nagpalitan ng tingin ang dalawang assistant ni Mr. Cheng.

Halatang gulat.

Samantalang si Bianca sa labas ng pinto ay parang hindi makapaniwala sa nakikita.

“Impossible…” bulong niya.

Hindi niya matanggap na iyong babaeng lagi niyang inuutusan bumili ng kape…

Ngayon ay personal na kinakausap ng pinakamakapangyarihang bisita ng kumpanya.

Lumipas ang halos tatlumpung minuto.

At sa unang pagkakataon buong gabi…

Ngumiti si Mr. Cheng nang totoo.

“Excellent.”

Tahimik niyang itinulak ang chips.

“You’re still the best dealer I’ve seen in Manila.”

Parang may sumabog sa tenga ng lahat.

Nakita kong muntik mabitawan ni Marco ang wine glass niya.

Dahil alam nilang lahat kung ano ang ibig sabihin noon.

Kapag natuwa si Mr. Cheng…

Tuloy ang investment.

At ang investment na iyon ay nagkakahalaga ng halos dalawang bilyong piso.

Tumayo si Mr. Cheng.

At bago siya umalis, muli niya akong tiningnan.

“Tomorrow morning.”

Bahagya niyang inayos ang cufflinks niya.

“I want her beside me during the signing meeting.”

Diretso niyang itinuro ako.

“Only her.”

Pagkasara ng pinto…

Tuluyang nabasag ang katahimikan.

“Holy shit…”

“Si Alina…?”

“Dealer pala talaga siya?”

Halos lahat sabay-sabay nagsalita.

Si Marco mismo ang unang lumapit sa akin.

Kanina lang, halos hindi niya ako mapansin.

Ngayon…

Parang gusto na niya akong yakapin.

“Alina! Why didn’t you tell us?!”

Tahimik ko siyang tiningnan.

Hindi ako sumagot.

Dahil alam naming pareho ang totoo.

Kahit sinabi ko noon…

Hindi rin naman sila maniniwala.

Biglang sumingit si Bianca.

Pilít ang ngiti niya.

“Alina, grabe ka naman. Hindi mo sinabi na magaling ka pala talaga.”

Napatingin ako sa kanya.

At sa unang pagkakataon matapos ang apat na buwan…

Ngumiti ako.

Pero hindi iyon mabait na ngiti.

“Kailan mo ba ako tinanong?”

Parang sinampal siya sa harap ng lahat.

Namula agad ang mukha niya.

Tahimik akong yumuko para pulutin ang tray.

Pero bago pa ako makalakad palayo—

“Wait.”

Lumingon ako.

Nakatayo si Marco habang halatang nag-iisip nang mabilis.

“Starting tomorrow… ililipat ka namin sa executive operations.”

Napatigil ang buong paligid.

Executive operations.

Iyon ang departamento na halos imposible mapasukan kung wala kang backer.

Pero hindi pa doon natapos.

“At…”

Bahagyang ngumiti si Marco.

“We’ll triple your salary.”

Halos malaglag ang tray sa kamay ni Bianca.

Samantalang ako…

Tahimik lang.

Dahil ang unang pumasok sa isip ko ay hindi promotion.

Hindi revenge.

Hindi yabang.

Kundi ang nanay kong matagal nang namimili kung dialysis ba o gamot ang uunahin niya kada linggo.

Noong gabing iyon, pag-uwi ko sa maliit naming apartment sa Quezon City, nadatnan kong gising pa si Mama.

Mahina siyang nakaupo sa lumang sofa habang nanonood ng teleserye.

Pagkapasok ko pa lang, agad siyang ngumiti.

“Late ka na naman, anak.”

Hindi ko napigilan.

Bigla akong napaiyak.

Tahimik.

Diretso.

Parang apat na buwang pagod at kahihiyan sabay-sabay bumagsak sa dibdib ko.

Nagulat si Mama.

“Alina? Anong nangyari?”

Lumuhod ako sa harap niya.

At mahigpit siyang niyakap.

“Mama…”

Napapikit ako habang nanginginig ang boses ko.

“Hindi na tayo mahihirapan.”

Tahimik siyang humawak sa buhok ko.

At sa simpleng haplos na iyon…

Parang biglang gumaan ang lahat.

Akala ko doon matatapos ang lahat.

Pero mali ako.

Dahil kinabukasan…

Mas malaking gulo ang naghihintay.

Pagdating ko sa kumpanya, kakaiba agad ang tingin ng mga tao.

Iyong mga dati’y hindi ako pinapansin…

Ngayon biglang bumabati.

Ngumingiti.

Nagyayayang sumabay mag-lunch.

Parang magdamag silang nagbago ng pagkatao.

At higit sa lahat…

Tahimik si Bianca.

Masyadong tahimik.

Pagpasok ko sa executive floor, agad akong sinalubong ng assistant ni Marco.

“Mr. Cheng is already here.”

Napahigpit ang hawak ko sa folder.

Pagbukas ko ng conference room—

Nandoon siya.

Kalma.

Eleganteng nakaupo sa gitna.

At sa mismong sandaling makita niya ako…

Bahagya siyang ngumiti.

Pero bago pa siya makapagsalita—

Biglang bumukas ang pinto.

Humahangos si Bianca.

Namumutla.

At hawak ang tablet niya.

“Sir Marco!”

Halos mabasag ang boses niya.

“May problema tayo!”

Nagsimulang magtinginan ang lahat.

Huminga siya nang malalim.

Saka dahan-dahang ibinaba ang tablet sa mesa.

At doon ko nakita ang headline.

Isang lumang larawan ko sa Aurora Casino.

Kasama ang isang kilalang Chinese businessman na nakulong noon dahil sa money laundering scandal.

Biglang nanlamig ang buong conference room.

At kasabay noon…

Dahan-dahang umangat ang tingin ni Mr. Cheng papunta sa akin.

Habang si Bianca naman ay bahagyang ngumiti.

Parang sa wakas…

Nahanap na niya ang paraan para tuluyan akong wasakin.