ANG AKING MAtalik NA KAIBIGAN NA KASAMA KO SA PAARALAN ARAW-ARAW…

Hanggang sa aksidenteng nagpakita ang screen ng auditorium ng isang sikretong group chat na tinatawag na “Angela the Pig.”

Nang gabing iyon, tahimik kong na-hack ang telepono niya… at natuklasan ang isang sikreto na nagtulak sa buong klase na humingi ng awa.

 

Maingay at puno ng tawanan ang year-end gathering sa Saint Gabriel School sa Bonifacio Global City, Taguig.

 

Malakas ang tugtog ng music sa maliit na auditorium.

Nag-aagawan sa pag-picture ang mga babae sa harap ng graduation backdrop.

Samantalang nagtatawanan naman ang mga lalaki habang nakapalibot sa mesa ng milk tea at fast food.

 

Ako naman ay tahimik na nakaupo sa pinakahuling hanay habang nire-replyan ang text ng mama ko.

 

Sabi niya:

 

— “Anak, ano gusto mong dinner mamaya? Kakauwi lang ng daddy mo galing Cebu.”

 

Hindi pa ako nakakasagot…

 

Nang biglang lumitaw sa giant LED screen ang cellphone interface ni Marvin, ang vice president ng klase.

 

Ginamit niya kasi ang phone niya para magpatugtog ng music.

 

Pero nakalimutan niyang i-off ang screen sharing.

 

Sa loob ng wala pang tatlong segundo…

 

Biglang natahimik ang buong auditorium.

 

Isang Messenger group chat ang malinaw na lumabas sa malaking screen.

 

Ang pangalan nito:

 

【ANTI-ANGELA CLUB】

 

Angela Reyes ang pangalan ko.

 

Tatlumpu’t walong estudyante kami sa klase.

 

Pero tatlumpu’t pito lang ang miyembro ng group chat.

 

May isang taong wala.

 

Ako iyon.

 

Nanlamig agad ang mga kamay ko.

 

Isa-isang lumitaw sa screen ang mga palayaw na parang kutsilyong tumarak sa dibdib ko.

 

【Naglalakad na baboy si Angela】

【Absent na ba si Angela ngayon】

【Kapag sumali si Angela sa beauty pageant, mamamatay ang buong Pilipinas】

【Sana mawala na lang si Angela sa school】

【Sarap gumastos gamit pera ni Angela araw-araw】

 

Biglang nawala ang lahat ng tawanan sa auditorium.

 

Namutla ang mga kaklase kong malapit sa akin.

 

May ilang agad umiwas ng tingin.

 

May ilang pasimpleng tinitingnan ang reaksyon ko.

 

Tarantang tumakbo si Marvin paakyat sa stage.

 

— “Shit… shit…”

 

Nanginginig niyang pinatay ang koneksyon.

 

Bumalik sa normal ang music video sa screen na parang walang nangyari.

 

Pero alam ko…

 

Tapos na ang lahat.

 

Ang unang lumapit sa akin ay ang pinaka-close kong kaibigan.

 

Si Camille.

 

Yakap-yakap niya ako gaya ng dati.

 

— “Angela… okay ka lang ba?”

 

Tumingin ako sa mukha ng taong tatlong taon kong buong pusong pinagkatiwalaan.

 

Pagkatapos ay ngumiti.

 

— “Oo naman.”

 

Ako pa mismo ang humila sa kanya para mag-picture kasama ang buong klase.

 

Tumatawa pa rin ako.

 

Nagbibiro pa rin.

 

Bumibili pa rin ng drinks para sa lahat.

 

Walang nakakaalam na…

 

Nakabaon na pala ang mga kuko ko sa palad ko hanggang dumugo.

 

Kinagabihan, nagpanggap akong masama ang pakiramdam para makauwi agad.

 

Pagkapasok ko sa kwarto ko sa penthouse na tanaw ang Manila Bay…

 

Bigla akong humagulgol.

 

Halos hindi ako makahinga sa sobrang iyak.

 

Nagulat ang daddy ko at kumatok agad sa pinto.

 

— “Angela? Anong nangyari?”

 

Kinagat ko nang mahigpit ang labi ko.

 

Hindi ako sumagot.

 

Ayokong makita niya akong mahina.

 

Ang daddy ko ang may-ari ng malaking logistics company sa Cebu at Davao.

 

Palagi niyang sinasabi:

 

— “Hindi kailanman kailangang yumuko ng anak ko sa kahit sino.”

 

Pero sa loob ng tatlong taon sa high school…

 

Palihim pala akong kinamumuhian ng buong klase.

 

Binuksan ko ang laptop ko.

 

Nanginginig ang mga daliri kong pumindot sa keyboard.

 

Labintatlong taong gulang pa lang ako nang magsimula akong mag-aral ng cybersecurity.

 

Dahil lang iyon sa curiosity noon.

 

Pero kalaunan, pinangarap kong maging security engineer para sa gobyerno ng Pilipinas.

 

Hindi ko inakalang ang unang sisirain ng skills ko…

 

Ay pagkakaibigan.

 

Gumawa ako ng cute na crying cat GIF meme.

 

At sa loob nito, nagtago ako ng remote access code.

 

Pagkatapos ay sinend ko iyon kay Camille.

 

Angela: “Ang boring tuloy kasi wala ako diyan. Sino kasama mong mag-canteen bukas?”

 

Camille: “Awww drama queen 😂 Pagaling ka agad. Mamimiss kita.”

 

Tatlong segundo lang ang lumipas.

 

May lumabas na notification sa screen ko:

 

【Remote access connected successfully.】

 

Lumitaw sa laptop ko ang live screen ng cellphone ni Camille.

 

Napakabilis ng tibok ng puso ko.

 

Binuksan ko agad ang group chat.

 

Sunod-sunod ang messages.

 

【Naglalakad na baboy si Angela】:

— “Tangina akala ko kanina mahuhuli tayo.”

 

【Kapag sumali si Angela sa beauty pageant, mamamatay ang buong Pilipinas】:

— “Akala ko iiyak siya sa harap ng lahat.”

 

【Sana mawala na lang si Angela sa school】:

— “Kahit malaman niya, ano magagawa niya? Wala naman siyang kaibigan bukod kay Camille.”

 

Pagkatapos…

 

Lumabas ang message ni Camille.

 

Ang nickname niya sa group ay:

 

【Sarap gumastos gamit pera ni Angela araw-araw】

 

Nag-chat siya:

 

— “Relax lang. Bobo naman yun.”

 

— “Kanina nga nakangiti pa habang hawak kamay ko.”

 

Nagsabayan ng “HAHAHA” reactions ang buong group.

 

May isang lalaking nag-message:

 

— “Oscar-worthy acting talaga si Camille.”

 

— “Araw-araw mo sigurong tiniis magpanggap na best friend niya.”

 

Sumagot si Camille:

 

— “Oo naman.”

 

— “Pero sulit kasi libre lahat.”

 

— “Kung hindi dahil kay Angela, hindi ako makakapasok sa mga mamahaling restaurant sa BGC at Makati.”

 

Kasunod noon…

 

Ay screenshot ng bank transfer na ipinadala ko noon para tulungan siyang bayaran ang tuition niya.

 

At sa ibaba nito…

 

Sampu-sampung laughing emoji.

 

Parang tumigil ang mundo ko.

 

Tatlong taon…

 

Akala ko si Camille lang ang totoong nagmamalasakit sa akin.

 

Noong na-confine ako dahil sa dengue sa Pasig…

 

Siya ang unang dumalaw.

 

Noong nanalo ako sa national robotics competition…

 

Yumakap pa siya sa akin habang umiiyak sa tuwa.

 

Akala ko…

 

May isa man lang akong tunay na kaibigan.

 

Wala pala.

 

Patuloy kong in-scroll pataas ang chat history.

 

Dalawang taon.

 

Dalawang taon nilang ginawang katatawanan ang lahat ng masasayang alaala ko.

 

Noong nanalo ako ng gold medal sa programming competition sa Quezon City…

 

Inedit nila ang mukha ko sa lechon.

 

Noong sunduin ako ng daddy ko gamit ang Lexus niya…

 

Sabi nila:

 

— “Mukhang mafia boss tatay niya.”

 

— “Siguradong illegal galing pera nila.”

 

Noong magkasakit sa kidney ang nanay ng isa naming kaklase…

 

Tahimik na nagpadala ang daddy ko ng limang daang libong piso para makatulong.

 

Pero nang gabing iyon…

 

Mahigit tatlong daang messages ang ipinangtira nila sa akin.

 

— “Feeling santo naman tong babaeng to.”

 

— “Kadiri. Maduming pera ginagamit pang tulong.”

 

— “Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa umutang ng loob sa kanya.”

 

Nakatitig lang ako sa screen.

 

Parang may pumipisil sa dibdib ko.

 

Pero maya-maya…

 

Bigla akong natawa.

 

Isang napakalamig na ngiti.

 

Naunawaan ko na.

 

Hindi dahil may mali akong ginawa.

 

Kundi dahil…

 

Inggit sila.

 

Inggit na inggit sila.

 

Sa pamilya ko.

 

Sa talino ko.

 

Sa buhay ko.

 

Kaya gusto nila akong hilahin pababa.

 

Gusto nila akong makitang umiiyak.

 

Masira.

 

Mapahiya.

 

Sige.

 

Kung laro ang gusto nila…

 

Tatapusin ko ang larong ito.

 

Kinabukasan.

 

Pumasok ako sa classroom na parang walang nangyari.

 

Nakayakap pa sa braso ko si Camille.

 

— “Coffee tayo sa Makati this weekend?”

 

Ngumiti ako.

 

— “Sure.”

 

Pero sa loob ng laptop ko…

 

May bago nang folder.

 

Ang pangalan:

 

【37 silang lahat. Walang makakatakas.】

 

At eksaktong sandaling isasara ko na ang laptop…

 

May bagong mensaheng lumabas sa group chat.

 

Si Marvin ang nag-send.

 

— “Mag-ingat kayo.”

 

— “May nakapasok sa account ni Camille kagabi…”

Nanigas ang buong katawan ko.

Muli kong binasa ang mensahe ni Marvin.

— “May nakapasok sa account ni Camille kagabi…”

Sunod-sunod na nag-pop up ang replies sa group chat.

【Kapag sumali si Angela sa beauty pageant, mamamatay ang buong Pilipinas】:
— “Ano ibig mong sabihin?”

【Sana mawala na lang si Angela sa school】:
— “Na-hack ba si Camille?”

【Naglalakad na baboy si Angela】:
— “Impossible. Wala namang marunong gumawa niyan sa school natin.”

Tumigil sandali ang pagta-type ni Marvin.

Pagkatapos ay muli siyang nag-chat.

— “Meron.”

— “Si Angela.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Napahigpit ang hawak ko sa mouse.

Nagpatuloy si Marvin.

— “Naaalala niyo ba noong robotics competition? Siya gumawa ng sariling firewall program.”

— “At siya rin yung nanalo sa national cybersecurity camp noong Grade 10.”

Tatlong segundo.

Limang segundo.

Sampung segundo.

Walang nag-reply.

Parang sabay-sabay silang nawalan ng hininga.

Pagkatapos…

Nag-chat si Camille.

— “Hindi pwede.”

— “Hindi niya gagawin yun.”

Ngumiti ako nang malamig.

Talaga ba?

Hindi ko gagawin?

Tahimik kong binuksan ang folder na 【37 silang lahat. Walang makakatakas.】

Mahigit apat na libong screenshots.

Mga voice message.

Mga edited photos.

Mga screenshots ng bank transfers.

At pati mga pribadong litrato ko na palihim nilang pinagtawanan.

Lahat ng iyon…

Naka-save na sa tatlong magkakaibang cloud server.

Kahit sirain nila ang laptop ko, hindi mawawala ang mga ebidensya.

Maya-maya ay tumunog ang cellphone ko.

Si Camille.

Hinayaan kong mag-ring iyon nang matagal bago ko sinagot.

Pagka-connect pa lang—

— “Angela!”

Halatang kinakabahan siya.

— “Girl, may weird na nangyayari sa account ko…”

Tahimik lang ako.

Nagpatuloy siya.

— “Parang may nag-access kagabi—”

— “Talaga?”

Mahinahon ang boses ko.

Pero agad siyang natahimik.

Parang doon lang niya naramdaman na may mali.

— “Angela…”

— “Ikaw ba yun?”

Tumayo ako mula sa upuan ko at lumapit sa malaking salamin ng kwarto.

Namumugto pa ang mga mata ko sa kakaiyak.

Pero sa unang pagkakataon matapos ang dalawang taon…

Pakiramdam ko malinaw na malinaw ang isip ko.

— “Camille.”

Mahina akong natawa.

— “Takot ka ba?”

Hindi siya agad nakasagot.

Narinig ko ang mabigat niyang paghinga sa kabilang linya.

— “Angela… listen…”

— “Hindi ganun yun.”

— “Nagbibiruan lang kami.”

Nagbibiruan.

Dalawang taon akong ginawang katatawanan.

Dalawang taon akong kinamuhian.

Dalawang taon silang naghiling na mawala ako.

At ngayon…

Nagbibiruan lang?

— “Camille.”

— “Noong naospital ako dahil sa dengue…”

— “Noong umiiyak ako dahil akala ko mamamatay na ako…”

— “Nagbibiro ka rin ba noon habang hawak mo kamay ko?”

Tahimik.

Mahabang katahimikan.

Pagkatapos ay narinig ko siyang umiiyak.

— “I’m sorry…”

— “Please…”

— “Huwag mong sirain buhay namin.”

Napapikit ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero mas masakit marinig ang pagmamakaawa niya kaysa sa pang-iinsulto nila.

Dahil ngayon lang siya umiiyak.

Ngayon lang siya natakot.

Hindi noong ako ang nasasaktan.

Kinabukasan, kumalat sa buong Saint Gabriel School ang tsismis.

May hacker daw sa Grade 12.

May nagsasabing may leak na mangyayari.

May nagsasabing may student daw na nagre-record ng lahat ng bullying incidents sa klase.

Pagpasok ko sa classroom…

Biglang tumahimik ang lahat.

Hindi tulad noon na plastik ang mga ngiti nila.

Ngayon…

Takot ang nasa mga mata nila.

Si Camille, nakaupo sa sulok.

Namumugto ang mata sa kakaiyak.

Si Marvin naman ay halatang hindi nakatulog.

Pagkaupo ko sa upuan ko, may biglang lumapit.

Yung lalaking tinulungan namin noon ng daddy ko para sa operasyon ng nanay niya.

Si Joshua.

Hindi siya makatingin nang diretso sa akin.

— “Angela…”

Mahina ang boses niya.

— “Sorry.”

Napatingin ako sa kanya.

Si Joshua yung pinaka-grabe magsalita sa GC.

Siya yung nagsabing maduming pera ang ginamit ko para iligtas ang nanay niya.

Ngayon nanginginig ang labi niya.

— “Hindi ko alam bakit ko ginawa yun…”

— “Nadala lang ako…”

Natawa ako nang bahagya.

Nadala lang.

Napakadaling dahilan.

— “Kamusta nanay mo?”

Napayuko siya.

— “Okay na siya.”

— “Nakakapasok na ulit sa trabaho.”

Tumango ako.

— “Mabuti naman.”

Wala na akong ibang sinabi.

Pero lalo siyang namutla.

Dahil marahil doon niya mas naramdaman ang kahihiyan.

Hindi ko siya sinigawan.

Hindi ko siya pinahiya.

Pero alam niyang hindi na niya kailanman mabubura ang ginawa niya.

Lumipas ang mga araw.

Palapit nang palapit ang graduation.

At kasabay noon…

Palala nang palala ang takot ng buong klase.

Dahil walang nakakaalam kung kailan ako gagalaw.

Hanggang dumating ang graduation day.

Punong-puno ng tao ang auditorium.

May mga magulang.

Mga guro.

Mga estudyante.

At syempre…

Ang buong Grade 12 section namin.

Suot ko ang puting graduation dress na regalo ng mama ko.

Tahimik akong nakaupo habang isa-isang tinatawag ang mga awardees.

Nang biglang tawagin ang pangalan ni Camille para sa “Best in Communication Arts.”

Malakas ang palakpakan.

Umakyat siya sa stage.

Pero halatang nanginginig.

At eksaktong sandaling iaabot na ng principal ang medalya…

Biglang nag-black ang LED screen.

Nagulat ang lahat.

Nagkaroon ng static sound.

Pagkatapos…

May audio recording na biglang tumugtog sa buong auditorium.

Boses ni Camille.

Malinaw na malinaw.

— “Relax lang. Bobo naman yun.”

— “Kanina nga nakangiti pa habang hawak kamay ko.”

Sunod-sunod na tawanan ang maririnig sa recording.

Kasunod nito ang boses ng iba nilang kaklase.

— “Kadiri mukha niya.”

— “Sana mawala na siya.”

— “Ginagamit lang natin siya.”

Namutla ang buong auditorium.

Tumayo agad ang principal.

— “What is going on?!”

Pero hindi pa tapos.

Isa-isang lumabas sa malaking screen ang screenshots ng group chat.

Ang edited photos ko.

Ang insults.

Ang mga death wishes.

Ang bank transfer screenshot na pinagtawanan nila.

At pagkatapos…

Lumabas ang class picture namin.

Tatlumpo’t pitong mukha.

Kasunod ng text:

【THIS IS WHAT BULLYING LOOKS LIKE.】

Nagkagulo ang auditorium.

May mga magulang na galit na galit.

May mga estudyanteng umiiyak.

May mga teacher na hindi makapaniwala.

Samantalang si Camille…

Tuluyan nang bumagsak sa sahig habang umiiyak.

— “Angela please…”

— “Please stop…”

Pero hindi ako gumagalaw.

Tahimik lang akong nakaupo sa gitna ng auditorium.

Sa unang pagkakataon…

Ako na ang hindi umiiyak.

Makalipas ang dalawang linggo, naging viral sa buong Pilipinas ang nangyari sa Saint Gabriel.

Naglabas ng official statement ang school.

Labing-anim na estudyante ang sinuspendi.

Lima ang hindi tinanggap ng universities na pinasahan nila matapos makarating doon ang issue.

Napilitang humingi ng public apology ang mga magulang nila.

At si Camille…

Lumipat ng school sa Cebu matapos hindi na kayanin ang kahihiyan.

Pero ang hindi alam ng lahat…

Hindi ako naging masaya agad.

Dahil kahit nanalo ako…

May parte pa rin sa akin na nasaktan.

Hanggang isang gabi, nadatnan ako ng daddy ko sa balcony habang nakatingin sa Manila Bay.

Tahimik siyang umupo sa tabi ko.

Pagkatapos ay hinawakan ang ulo ko tulad noong bata pa ako.

— “Proud ako sayo.”

Napaluha ako.

— “Bakit?”

— “Kasi kahit sinaktan ka nila…”

— “Hindi ka naging katulad nila.”

At doon ko tuluyang napagtanto…

Ang pinakamagandang paghihiganti ay hindi lang ang pabagsakin ang mga taong nanakit sayo.

Kundi ang patunayan na kahit ilang beses kang durugin…

Hindi nila kailanman magagawang sirain kung sino ka talaga.

Makalipas ang isang taon…

Natanggap ako sa cybersecurity program ng University of the Philippines.

At noong unang araw ko sa campus…

May lumapit na freshman na babae sa akin habang mahigpit na yakap ang bag niya.

Nanginginig ang boses niya.

— “Ikaw po ba si Angela Reyes?”

Nagulat ako.

— “Oo…”

Namula ang mata niya.

— “Salamat po.”

— “Dahil sa ginawa ninyo… nagkaroon ako ng lakas ng loob magsumbong sa mga bully ko.”

Tuluyan akong natahimik.

Habang nakatingin sa batang babae sa harap ko…

Unti-unti akong napangiti.

Dahil doon ko lang tunay na naintindihan.

Hindi natapos ang kwento ko sa araw na winasak ko ang mga taong nanakit sa akin.

Doon pala ito nagsimula.