Noong araw na umalis ako sa Manila para tanggapin ang pinapangarap kong trabaho, pinili ng asawa kong manatili sa tabi ng matalik niyang kaibigang babae na naaksidente…

Sinabi niyang naghihingalo na ito kaya wala akong karapatang maging makasarili at pigilan siya…

Pero isang tawag sa kalagitnaan ng gabi ang nagbunyag ng nakakakilabot na sikreto tungkol sa anak na matagal nilang itinago…

 

Noong araw na aalis ako papuntang Cebu para tanggapin ang pinapangarap kong posisyon bilang branch director, pinili ng asawa kong manatili sa Manila.

 

At napaka-marangal ng dahilan niya.

 

Naaksidente raw nang malubha ang matalik niyang kaibigang babae mula pagkabata sa kahabaan ng EDSA, at naka-confine ngayon sa isang ospital sa Quezon City.

 

Kailangan daw nito ng taong magbabantay araw at gabi.

 

Nakatayo ako noon sa sala ng aming condo sa Bonifacio Global City, hawak pa rin ang appointment letter na katatanggap ko lang mula sa kumpanya.

 

Kapag tinanggap ko ang trabahong ito sa Cebu…

 

Tatlong beses ang itataas ng sahod ko.

 

At ako ang magiging pinakabatang babaeng director sa buong Visayas region.

 

Pinigilan ko ang galit ko at mahinahong nagtanong:

 

— May asawa siya… may pamilya siya… may mga nurse din sa ospital. Bakit ikaw talaga ang kailangang nandoon?

 

Biglang ibinagsak ng asawa kong si Daniel Reyes ang baso sa mesa.

 

Nabasag iyon sa sahig.

 

Tinitigan niya ako na parang ako ang pinakamasamang tao sa mundo.

 

— Wala ka bang puso, Isabella?

 

— Sinabi ng doktor na kritikal ang kondisyon ni Camila Santos.

 

— Maaari siyang mamatay anumang oras.

 

— Dahil lang gusto mong ma-promote, pababayaan ko na lang ba ang isang taong naghihingalo?

 

Natulala ako.

 

Tatlong taon ng kasal.

 

Tatlong taon kaming sabay nagbayad ng condo.

 

Tatlong taon kong tahimik na tinulungan siyang palaguin ang maliit niyang logistics company sa Manila.

 

Pero sa sandaling iyon…

 

Ako pa ang naging makasarili.

 

Napatingin ako sa maleta ko sa tabi ng pinto.

 

Nandoon ang lahat ng dokumento para sa bago kong trabaho.

 

Ang kinabukasang pinaghirapan ko nang todo.

 

Paos kong tinanong sa huling pagkakataon:

 

— Kung ako ang nangangailangan sa’yo ngayon bilang asawa mo… pipiliin mo pa rin ba siya?

 

Halos walang pag-aalinlangang sumagot si Daniel.

 

— Mas kailangan ako ni Camila ngayon.

 

Parang sinaksak ang puso ko sa sagot niyang iyon.

 

Napangiti ako.

 

Isang ngiting puno ng sakit at pagkadismaya.

 

— Sige.

 

— Manatili ka sa tabi niya.

 

Hinila ko ang maleta ko at lumabas ng pinto.

 

Hindi niya ako hinabol.

 

Hindi niya ako pinigilan.

 

Hindi rin niya tinanong kung kailan ako babalik.

 

Nang sumara ang pinto sa likod ko…

 

Parang tuluyan na ring nagsara ang huling pag-asa ko para sa aming kasal.

 

…

 

Tatlong buwan ang lumipas.

 

Sa Cebu.

 

Opisyal kong pinamunuan ang bagong branch.

 

Naging sobrang abala ako sa trabaho hanggang halos makalimutan ko na may asawa pala ako.

 

Hanggang isang gabi, malapit nang maghatinggabi…

 

Kagagaling ko lang sa meeting kasama ang mga investors sa isang beach hotel sa Mactan Island.

 

Biglang nag-ring ang phone ko.

 

Ang biyenan kong babae ang tumatawag.

 

Nag-alinlangan ako sandali bago sinagot.

 

Narinig ko agad ang hysterical niyang pag-iyak.

 

— Isabella… umuwi ka agad sa Manila…

 

Malamig kong tanong:

 

— Bakit? Ano’ng nangyari?

 

Halos hindi siya makapagsalita sa sobrang pag-iyak.

 

— May nangyari kay Daniel…

 

Napahinto ang tibok ng puso ko.

 

Kahit pilit akong naging malamig…

 

Hindi ko pa rin tuluyang kayang mawalan ng pakialam.

 

— Ano ang nangyari sa kanya?

 

Nanginginig ang boses niya.

 

— Inaresto siya ng pulis sa mismong ospital…

 

— Sinasabi nilang nangurakot siya ng pera sa kumpanya…

 

— At si Camila…

 

Bigla siyang humagulgol.

 

— Nawawala si Camila…

 

Mahigpit kong hinawakan ang phone.

 

Nanlamig ang buong katawan ko.

 

— Ano ang ibig mong sabihin?

 

Humihikbi niyang sinabi:

 

— Hindi talaga malubha ang kondisyon ni Camila…

 

— Lahat ng iyon ay kasinungalingan…

 

— Pero hindi iyon ang pinakamasama…

 

Natigilan ako.

 

— Ano pa?

 

Puro iyak lang ang narinig ko sa kabilang linya.

 

Pagkatapos ay nanginginig niyang sinabi ang katotohanang nagpamanhid sa buong katawan ko.

 

— May natagpuang tatlong taong gulang na bata ang pulis sa lihim na condo ni Camila…

 

— Kakadating lang ng DNA results…

 

— Ang batang iyon…

 

— Anak ni Daniel.

 

Nahulog ang cellphone ko.

 

Bumagsak ito sa marmol na sahig.

 

Nabasag ang screen.

 

At ako…

 

Nakatayong parang estatwa sa gitna ng mamahaling hallway ng hotel.

 

Nang biglang may pamilyar na boses sa likod ko na malamig na nagsalita:

 

— Isabella…

 

— Tatapusin mo muna bang marinig lahat ng sikreto namin bago ka lumingon?

 

Dahan-dahan akong lumingon…

 

At nanigas ako sa nakita ko.

 

Nakatayo si Daniel.

 

Punong-puno ng dugo ang kanyang puting polo.

 

At sa tabi niya…

 

Si Camila.

 

Ang babaeng dapat hinahanap na ng buong pulisya sa Pilipinas.

 

At sa kamay niya…

 

Isang baril ang nakatutok diretso sa tiyan ko.

 

Ngumiti siya nang malamig.

 

— Masyado ka nang maraming nalaman.

Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatutok ang baril ni Camila sa tiyan ko.

Huminto ang lahat.

Ang ingay ng air conditioner sa hallway.

Ang tunog ng alon mula sa labas ng hotel sa Mactan.

Pati ang sarili kong paghinga.

Lahat parang biglang nawala.

Ngumiti si Camila na parang wala siyang ginawang kasalanan.

— Akala mo ba makakatakas ka na lang at sisirain mo ang lahat?

Namumutla si Daniel habang nakatingin sa akin.

May dugo ang polo niya.

Pero mas nakakatakot ang mga mata niyang puno ng desperasyon.

— Isabella… please… sumama ka na lang sa amin.

Napaatras ako.

— Baliw ba kayo?

— May baril siya!

Biglang sumigaw si Camila.

— Tumahimik ka!

Mas idiniin niya ang baril.

— Alam mo ba kung ilang taon kong hinintay si Daniel?

— Ako ang unang minahal niya!

— Ako ang dapat naging asawa niya!

Napailing ako habang lumuluha.

— Kung mahal ka niya…

— Bakit kailangan mong gawin ito?

Biglang tumawa si Camila.

Isang nakakakilabot na tawa.

— Dahil ikaw ang hadlang.

Pagkatapos ay hinila niya si Daniel palapit.

— Sabihin mo sa kanya.

Namumutla si Daniel.

Hindi siya makatingin sa akin.

— Isabella…

— Hindi ko sinasadyang umabot sa ganito.

— Nagsimula lang ito sa isang gabi ng pagkakamali.

Parang pinunit muli ang puso ko.

— Isang gabi?

Umiiyak siyang tumango.

— Nabuntis si Camila.

— Ayaw niyang ipalaglag ang bata.

— Nagbanta siyang sisirain ang buhay ko kapag iniwan ko siya.

— Kaya itinago namin ang bata.

Parang nawalan ako ng lakas.

Tatlong taon.

Tatlong taon akong niloko.

Tatlong taon akong ginawang tanga.

Pero bago pa ako makapagsalita—

Biglang tumunog ang elevator.

Ding.

Lumingon si Camila.

At doon niya nakita ang dalawang armadong pulis na mabilis na lumabas kasama ang hotel security.

Sumigaw ang isang pulis.

— Drop the weapon!

Namutla si Camila.

— Paano ninyo kami nahanap?!

Napatingin si Daniel sa sirang cellphone ko sa sahig.

Kahit basag ang screen…

Hindi naputol ang tawag.

Narinig pala ng biyenan ko ang lahat.

At agad siyang tumawag sa pulis.

Nataranta si Camila.

Hinila niya ako bilang human shield.

— Lalapit kayo at papatayin ko siya!

Umiiyak akong nagpumiglas.

— Daniel!

Sa unang pagkakataon matapos ang lahat…

May ginawa rin siyang tama.

Bigla niyang sinunggaban si Camila.

Pumutok ang baril.

Bang!

Napuno ng sigawan ang hallway.

Bumagsak si Daniel sa sahig.

Tumama ang bala sa balikat niya.

Sinamantala iyon ng pulis.

Mabilis nilang pinabagsak si Camila.

Tumilapon ang baril.

Napahagulgol ako habang lumuhod sa tabi ni Daniel.

Dumudugo siya.

Mahina siyang ngumiti.

— Sorry…

— Hindi mo deserve ang lahat ng ito.

Umiiyak akong sumigaw ng tulong.

Dinala siya sa ospital.

Naaresto si Camila.

At doon lumabas ang mas marami pang sikreto.

Hindi lang pala pekeng aksidente ang ginawa niya.

Siya rin ang nagnakaw ng malaking halaga mula sa kumpanya ni Daniel gamit ang mga pekeng account.

Ginamit niya ang pera para itago ang kanilang anak sa isang luxury condo sa Pasig.

Lahat ng ebidensya ay laban sa kanya.

Nahaharap siya sa habambuhay na pagkakakulong.

Samantala…

Nakaligtas si Daniel.

Pero matagal ang rehabilitasyon niya.

At habang nasa ospital siya…

Humingi siya ng divorce.

Hindi dahil ayaw niya raw ayusin.

Kundi dahil alam niyang hindi na niya kayang ibalik ang mga taon na ninakaw niya sa akin.

Sa araw ng pagpirma namin ng divorce papers…

Tahimik lang kaming dalawa.

Pagkatapos ay inabot niya sa akin ang isang folder.

— Ano ito?

Mahina siyang ngumiti.

— Lahat ng shares ko sa kumpanya.

Natigilan ako.

— Ano?

— Ikaw ang tunay na dahilan kung bakit lumago ang negosyo ko.

— Ikaw ang nagligtas sa akin noon.

— Panahon nang ibalik ko ang lahat ng kinuha ko mula sa’yo.

Pagkatapos noon…

Hindi ko na siya muling nakita.

Narinig ko na lang na lumipat siya sa probinsya upang palakihin ang anak nila.

Pinili niyang akuin ang responsibilidad bilang ama.

At tuluyang lumayo sa akin.

Anim na buwan ang lumipas.

Mas lalo pang lumago ang branch ko sa Cebu.

Naging national director ako ng kumpanya.

Nabili ko ang pangarap kong bahay sa may dagat.

At sa unang pagkakataon…

Totoo akong masaya.

Isang gabi habang nanonood ako ng sunset sa terrace ng bahay ko…

May dumating na bisita.

Pagbukas ko ng pinto…

Natigilan ako.

Nakatayo roon si Adrian Cruz.

Ang CEO ng kumpanya namin.

Ang lalaking matagal ko nang nakakasama sa mga business meetings.

Tahimik siyang ngumiti.

May hawak siyang bulaklak.

— Alam kong hindi tama ang timing noon dahil kasal ka pa.

— Pero ngayon…

Kinabahan ako.

— Adrian…

Napangiti siya.

— Pwede ba kitang ligawan nang tama?

Napatawa ako habang naiiyak.

Matagal kong inisip na tapos na ang buhay ko.

Na sinira na ako ng pagtataksil.

Pero mali ako.

Minsan…

Kailangang wasakin ng maling tao ang buhay mo…

Para maihatid ka ng tadhana sa tamang tao.

Makalipas ang dalawang taon…

Ikinasal kami ni Adrian sa isang pribadong resort sa Palawan.

Simple lang ang kasal.

Tahimik.

Masaya.

At puno ng tunay na pagmamahal.

Habang naglalakad ako papunta sa altar…

Bigla kong nakita sa likod ang isang pamilyar na mukha.

Si Daniel.

Kasama ang maliit niyang anak.

Hindi siya lumapit.

Ngumiti lang siya mula sa malayo.

At marahang tumango.

Parang isang tahimik na paalam.

Ngumiti rin ako.

Wala nang galit.

Wala nang sakit.

Tanging kapayapaan na lang.

Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Adrian.

At habang papalapit ako sa altar…

Napangiti ako sa langit.

Dahil minsan…

Ang pinakamasakit na pagtataksil…

Ay simula pala ng pinakamagandang buhay na naghihintay sa’yo.