Inanunsyo ng kapatid kong babae na buntis siya sa anak ng asawa ko mismo sa birthday party ng biyenan ko sa Manila…
Buong pamilya masayang pinilit akong makipaghiwalay para mapalitan niya ako.
Hanggang sa sinipa ng mga pulis ang pinto at binasa ang tunay na pangalan ng ama ng batang dinadala niya…

Ang kapatid ko sa ina na si Angela Reyes ay baliw na baliw sa asawa ko.

Ilang buwan niya akong palihim na sinusundan…

para lang pulutin ang “ebidensya” mula sa basurahan sa labas ng condo namin sa Bonifacio Global City, Taguig.

Noong araw na akala niya ay sa wakas mabubuntis siya sa anak ng asawa ko…

iyon din ang araw na itinulak niya ako mula sa ikalawang palapag ng bahay bakasyunan namin sa Batangas at namatay ako sa malamig na sahig na bato.

Pagmulat ko ulit ng mga mata…

bumalik ako sa mismong umagang iyon.

Pero sa pagkakataong ito…

hindi ako sumigaw.

Hindi ako nakipag-agawan.

Hindi ko siya inilantad.

Tahimik lang akong nakatayo sa likod ng pinto habang pinapanood siyang nanginginig na hawak ang pekeng pregnancy test at ang “ebidensyang” kinuha niya sa basurahan.

Dahil alam ko ang totoo…

hindi iyon galing sa asawa ko.

Kundi sa biyenan kong lalaki…

at sa lihim niyang kasintahan.

01

Ang tunog ng tsinelas sa hallway ng condo ang nagpabalik sa akin sa realidad.

Nakatayo akong nanlalamig sa ika-18 palapag ng condo namin.

Sa peephole ng pinto…

nakita ko si Angela na nakaluhod sa harap ng basurahan namin.

May mask siya.

May gloves.

At sobrang sanay ang kilos niya.

Noong nakaraang buhay ko…

binuksan ko ang pinto at nahuli ko siya.

Bago pa ako makapagtanong…

ngumiti siya na parang baliw.

— Ate… nakita mo na pala.

Hindi ko pa naiintindihan ang nangyayari…

nang bigla niya akong sinugod.

— Mamatay ka na para maging akin na si Marco!

Itinulak niya ako pababa ng hagdan.

Tumama ang ulo ko sa marmol.

Dumugo ang buong sahig.

Ang huling nakita ko…

ay ang mukha niyang puno ng inggit.

— Gusto ko lang namang magkaroon ng anak kay Marco! Ano bang kasalanan ko?!

Pagkatapos kong mamatay…

hindi tumawag ng pulis ang sarili kong ina.

Umiyak lang siya nang kunwari.

Pagkatapos…

tinulungan niyang gumawa ng alibi si Angela.

Tumayo pa siya sa harap ng litrato ko at sinabi:

— Mahal lang naman niya ang asawa mo.

— Hindi naman niya inaagaw ang posisyon mo.

— Nawalan na ako ng isang anak… hindi ko kayang mawalan pa ng isa.

Halos mabaliw ang kaluluwa ko sa galit.

Pero ngayon…

nakabalik na ako.

At pinanood ko lang si Angela habang masayang inilalagay ang “ebidensya” sa bag niya.

Ngumiti lang ako.

Enjoy habang kaya mo pa.

02

Lumabas sa banyo ang biyenan kong lalaki na si Roberto Castillo.

Basa pa ang buhok niya.

At matapang ang amoy ng pabango niya.

Masama ang tingin niya sa akin.

— Hindi ka ba magtatapon ng basura?

— Bakit nandiyan ka pa?

Kalmado akong sumagot.

— May urgent email lang po sa trabaho.

Mas lalo siyang nainis.

— Magkakaro’n ng ipis diyan.

— Itapon mo na.

Napatingin ako sa bakanteng basurahan.

Nanlamig ang likod ko.

Noong nakaraang buhay ko…

wala akong pinaghinalaan.

Pero ngayon…

ang daming kakaiba.

Palaging sinasabi ng biyenan ko na pupunta siya sa bahay ng matalik niyang kaibigang si Eduardo Lim para maglaro ng chess.

Mag-isa lang nakatira si Eduardo sa penthouse sa tapat namin.

At tuwing uuwi ang biyenan ko…

diretso agad siya sa shower.

Mukha siyang pagod…

pero sobrang satisfied.

Dati akala ko normal lang iyon.

Ngayon…

kinikilabutan na ako.

03

Kinabukasan…

umalis ang biyenan kong babae para magsimba sa Makati.

Agad namang pumunta si Roberto sa condo ni Eduardo dala ang imported fruits.

Palihim ko siyang sinundan.

Kabisa niya ang password ng pinto.

Pagpasok niya…

agad nagsara ang pinto.

Dumikit ako sa pinto para makinig.

Walang tunog ng chess.

Walang TV.

Kundi mga tunog na nagpanginig sa buong katawan ko.

Napaatras ako.

Kinagabihan…

sinubukan kong kausapin ang asawa kong si Marco Castillo.

— Sa tingin mo ba… masyadong malapit si Dad at si Tito Eduardo?

Napatingin siya sa akin nang malamig.

— Ano bang gusto mong sabihin?

Mahina kong sagot:

— Pakiramdam ko may tinatago sila.

Bigla niyang ibinagsak ang cellphone niya.

— Huwag mong bastusin si Tito Eduardo.

— Siya ang nag-alaga sa akin noong nasa Dubai sina Mama at Papa.

— Para ko na siyang tunay na ama.

Tumahimik ako.

Alam kong wala pa siyang paniniwalaan.

Kailangan ko ng ebidensya.

04

Habang palihim akong nag-iimbestiga…

si Angela naman ay todo lapit kay Marco.

Dinadalhan niya ito ng pagkain sa opisina sa Ortigas.

Kunwaring lasing at tumatawag ng hatinggabi.

At nagpo-post pa sa Facebook:

“Kung nakilala mo ang tamang tao sa maling panahon… kasalanan ba iyon ng tadhana?”

Samantalang ang nanay ko…

pinipilit akong samahan si Angela sa doktor.

— Mahina katawan ng kapatid mo.

— Tulungan mo siya.

Napatawa ako.

Noong namatay ako…

siya rin ang nagtanggol sa pumatay sa akin.

05

Makalipas ang isang buwan…

birthday ng biyenan kong babae sa mansion nila sa Quezon City.

Kompleto ang lahat.

Naka-puting fitted dress si Angela.

Bahagyang nakaumbok ang tiyan niya.

Maputla ang mukha…

pero puno ng kayabangan ang mga mata.

Paulit-ulit niyang tinitingnan si Marco.

Nakaupo ang nanay ko sa tabi niya at halos hindi mapigilan ang ngiti.

Sa garden…

magkatabing naglalaro ng chess sina Roberto at Eduardo.

Masyadong malapit.

Masyadong kakaiba.

At ramdam kong sasabog ang lahat.

Biglang tumayo si Angela.

Kinuha niya ang ultrasound result mula sa bag niya.

At inilapag sa mesa.

Tumingin siya kay Marco habang umiiyak kunwari.

— Marco…

— Buntis ako.

Nanahimik ang buong bahay.

Umiyak sa tuwa ang nanay ko.

Tumayo ang biyenan kong babae.

— Apo ko?!

Ngumiti si Angela habang hinahaplos ang tiyan niya.

— Oo… anak ito ni Marco.

Natulala si Marco.

Bago pa ako makapagsalita…

nahulog ang chess piece mula sa kamay ni Roberto.

Namutla siya.

Si Eduardo naman…

parang nakakita ng multo.

At sa mismong sandaling iyon—

SINIPA NG MGA PULIS ANG PINTO.

Tatlong pulis ang pumasok.

Itinaas ng pinuno nila ang warrant.

— Angela Reyes.

— Roberto Castillo.

— Eduardo Lim.

— Inaaresto namin kayo kaugnay ng pagpapalit ng DNA test results…

— at isang kaso ng pagpatay na muling binuksan mula isang taon na ang nakalipas.

Nagkagulo ang buong mansion.

Sumigaw ang lahat.

Lumingon si Angela sa akin.

Pulang-pula ang mga mata niya.

— IKAW ANG MAY GAWA NITO?!

At bigla siyang kumuha ng maliit na kutsilyo mula sa bag niya…

at sinugod niya ako habang nakatutok iyon sa tiyan ko…

Nanigas ang buong katawan ko.

Masyadong mabilis ang lahat.

Kumikislap ang maliit na kutsilyo sa kamay ni Angela habang tumatakbo siya papunta sa akin na parang nawalan na ng katinuan.

— Mamatay ka na! Kung wala ka, magiging akin si Marco!

Sigaw niya iyon habang umiiyak at humahagulgol.

Ngunit bago pa man niya marating ang tiyan ko—

isang malakas na puwersa ang humila sa akin paatras.

Si Marco.

Mahigpit niya akong niyakap at itinulak palayo habang ang kutsilyo ni Angela ay tumama sa kanyang braso.

— Marco!

Sumigaw ako habang bumuhos agad ang dugo mula sa sugat niya.

Napatigil si Angela.

Nanlaki ang mga mata niya.

— A-ako… hindi ikaw ang sasaksakin ko…

Pero huli na.

Agad siyang sinugod ng dalawang pulis at pinigilan.

Patuloy siyang sumisigaw habang kinakaladkad palabas.

— Mahal mo ako, Marco!

— Ako ang dapat mong piliin!

— Ako ang may anak mo!

Tahimik na kinuha ng babaeng pulis ang envelope mula sa mesa.

Malamig ang boses niya.

— Hindi anak ni Marco ang dinadala mo.

Parang tumigil ang oras.

Unti-unting napalingon ang lahat.

Pati si Angela.

Namumutla siyang umiling.

— Hindi… imposible…

Inilabas ng pulis ang DNA report.

— Tatlong araw na ang nakalipas, may anonymous tip na ipinadala sa aming opisina kasama ang DNA samples.

Tumingin siya kina Roberto at Eduardo.

— At base sa resulta…

ang ama ng batang dinadala ni Angela Reyes ay si…

napatigil ang pulis habang tumingin sa dokumento.

Halos walang huminga sa buong bahay.

— Eduardo Lim.

Parang binagsakan ng kidlat ang lahat.

— ANO?!

Napahiyaw ang biyenan kong babae at halos mawalan ng malay.

Si Roberto ay biglang sumugod kay Eduardo.

— Hayop ka! Sinira mo pamilya ko!

Ngunit mas malakas ang sigaw ni Eduardo.

— Ako?!

Ikaw ang nagsabi na gamitin natin ang babae para ilihis ang atensyon sa relasyon natin!

Nabingi ang buong sala sa katahimikan.

Nabitawan ni Roberto ang kuwelyo ni Eduardo.

Ang mukha niya ay parang patay.

— Tumahimik ka!

Pero huli na.

Lahat ay narinig na.

Ang biyenan kong babae ay nanginginig.

— Relasyon?

— Kayong dalawa…?

Biglang bumagsak si Roberto sa sahig habang umiiyak.

Parang lahat ng sikreto niyang itinago nang dekada ay sabay-sabay nang bumagsak.

— Sorry…

— Sorry…

Si Eduardo naman ay napaupo habang umiiyak.

— Minahal ko siya sa loob ng tatlumpung taon…

— Pero natakot kami sa sasabihin ng mundo…

Tahimik ang buong pamilya.

Ngunit hindi pa tapos ang bangungot.

Lumapit ang isang detective sa akin.

— Ma’am… tungkol sa kaso ng pagkamatay mo noong nakaraang taon sa Batangas…

Nanginig ang buong katawan ni Angela.

— Hindi!

— Wala kayong ebidensya!

Ngumiti ang detective.

— Meron.

Inilabas niya ang CCTV footage mula sa resort.

Sa screen ng sala…

kitang-kita si Angela na itinulak ako sa hagdan noong nakaraan kong buhay.

At mas nakakagulat—

nakitang tumutulong ang sarili kong ina sa pagtatakip ng ebidensya pagkatapos.

Napaluhod ang nanay ko.

— Anak… patawarin mo ako…

Luha lang ang tumulo sa mga mata ko.

— Noong pinili mong protektahan ang pumatay sa akin…

matagal mo na akong nawala bilang anak.

Parehong inaresto sina Angela at Mama.

Habang kinakaladkad si Angela palabas…

sumigaw siya nang buong lakas.

— Kahit mamatay ako, hindi ka magiging masaya!

Tahimik ko siyang tiningnan.

— Mali ka.

— Ngayon pa lang nagsisimula ang buhay ko.

Naospital si Marco dahil sa sugat niya.

Tatlong araw akong hindi umalis sa tabi niya.

Pagmulat niya ng mata…

mahina siyang ngumiti.

— Buhay pa pala ako.

Humagulgol akong umiyak.

— Tanga ka ba? Bakit mo sinalo yung kutsilyo?!

Hinawakan niya ang kamay ko.

— Kasi sa dalawang buhay…

ikaw lang ang mahal ko.

Napahinto ako.

Nanlaki ang mata ko.

— A-anong ibig mong sabihin?

Mahina siyang tumawa.

— Akala mo ikaw lang ang bumalik?

Parang huminto ang puso ko.

— Ano?

Tumulo ang luha niya.

— Noong namatay ka sa unang buhay…

nagpakamatay ako matapos kong malaman ang totoo.

— At paggising ko… bumalik din ako.

Hindi ako makahinga.

— Bakit hindi mo sinabi?

Napaluha siya.

— Gusto kong protektahan ka sa pagkakataong ito.

Tuluyan akong bumagsak sa dibdib niya habang umiiyak.

Sa unang pagkakataon…

pakiramdam ko ligtas ako.

Makalipas ang isang taon…

nakulong sina Angela, Mama, Roberto, at Eduardo.

Nawala ang lahat ng kayamanan ng pamilya Castillo matapos ang sunod-sunod na kaso.

Lumipat kami ni Marco sa isang tahimik na beach house sa Palawan.

Malayo sa gulo.

Malayo sa nakaraan.

Isang umaga…

habang pinapanood namin ang pagsikat ng araw sa dagat…

ibinigay ni Marco ang maliit na kahon.

Nanlaki ang mga mata ko.

— Marco…

Lumuhod siya.

— Sa dalawang buhay…

ikaw pa rin ang pipiliin ko.

Binuksan ko ang kahon.

Naroon ang singsing.

At isang maliit na ultrasound photo.

Napatakip ako ng bibig habang umiiyak.

— Marco…

Ngumiti siya habang umiiyak din.

— This time…

tayo naman ang bubuo ng tamang pamilya.

Habang sumisikat ang araw sa dagat ng Palawan…

niyakap ko siya nang mahigpit.

At sa wakas…

natapos din ang bangungot.

At nagsimula ang habang-buhay naming masayang wakas.