Lumapit ako sa isang henyong graduate student para lang makakuha ng perpektong genes para sa magiging anak ko.
Pagkatapos lumabas ang dalawang guhit sa pregnancy test, agad ko siyang bina-block at tinakbuhan.
Pero sa una kong prenatal check-up… halos mawalan ako ng malay sa nakita ko.

Gusto kong magkaroon ng isang perpektong anak.

Kaya sa loob ng anim na buwan, palagi akong nagpapakita sa pinakasikat na unibersidad sa lungsod.

Lugar na tinatawag ng lahat na “factory ng mga henyo.”

Noong una, ang plano ko lang ay humanap ng lalaking gwapo.

Pero kalaunan, narealize ko…

Mas mahalaga pala ang ibang bagay kaysa itsura.

Malinis na family background.

Walang namamanang sakit.

Mataas na IQ.

Mabait na personalidad.

Hindi naninigarilyo, hindi mabisyo, hindi babaero.

At doon ko siya nakilala.

Si Lucas Villanueva.

Graduate student sa Biomedical Science.

Matangkad, seryoso ang mukha, laging may suot na silver-rimmed glasses, at palaging nangunguna sa research projects.

Sabi ng lahat sa campus, ipinanganak daw siyang kakaiba.

Pero para sa akin…

Iisa lang ang nakita ko.

Perpekto ang genes niya.

Kaya sinimulan ko ang plano ko.

Kunwaring nag-aaral sa parehong reading area.

Sadyang “nakakalimot” ng ID.

Humihiram ng notes.

Nagpapasuyo mag-ayos ng laptop.

At minsan, dinadalhan siya ng kape.

Mas madaling ma-fall si Lucas kaysa sa inaasahan ko.

Tuwing inaasar ko siya, namumula agad ang tenga niya.

Minsan nga, nilagnat ako sa library at kinarga niya ako palabas habang umuulan.

Pagkatapos noon…

Naging kami.

O hindi bababa sa… iyon ang akala niya.

Habang ako naman, tahimik na nagbibilang ng araw.

Hanggang sa dumating ang umagang iyon.

Dalawang malinaw na guhit ang lumabas sa pregnancy test.

Matagal akong nakatitig sa salamin sa banyo.

Pagkatapos ay napangiti.

Tagumpay ako.

Isang batang may pinakamahusay na genes na nakita ko.

Agad kong kinuha ang cellphone ko.

At nag-send ng isang message kay Lucas.

【Pagod na ako. Tama na tayo.】

Pagkatapos noon, blinock ko siya sa lahat.

Pinalitan ang number ko.

Lumipat ng apartment.

At tuluyang naglaho.

Nang malaman iyon ng best friend ko, halos mabulunan siya kakatawa.

“Grabe ka, Mikaela. Ikaw na yata ang pinaka-walang pusong gene thief na nakilala ko.”

Nagkunwari akong kalmado habang umiinom ng tubig.

“Hindi ah. Totoo naman ang relasyon namin.”

“Talaga? Totoong relasyon tapos buntis ka na, saka mo tatakbuhan?”

Napailing siya.

“Kawawa naman ‘yung lalaki.”

Hindi ako sumagot.

Tahimik ko lang hinawakan ang tiyan ko.

Wala akong pinagsisisihan.

Hanggang isang linggo matapos noon.

Pumunta ako sa isang private hospital para sa unang prenatal check-up ko.

Kasama ko pa rin ang best friend kong walang tigil sa pang-aasar.

“Sa tingin mo alam na niya?”

“O baka umiiyak pa rin siya ngayon sa laboratory?”

Hindi ko siya pinansin.

Yumuko lang ako para tingnan ang appointment slip ko.

Hanggang sa mapunta ang tingin ko sa pangalan ng doktor.

At doon ako nanigas.

Attending Physician:
Dr. Lucas Villanueva.

Nanginig ang kamay ko.

Parang tumigil ang utak ko sa pag-andar.

Sumilip ang best friend ko sa papel.

At agad siyang napasigaw.

“TEKA LANG— HINDI BA SIYA ‘YUNG—”

Mabilis ko siyang hinila.

“Takbo! Bilis!”

Pero bago pa kami makalayo—

Bumukas na ang pinto ng consultation room.

Isang malaking kamay ang mahigpit na humawak sa pulsuhan ko.

At narinig ko ang pamilyar niyang boses mula sa likod ko.

Mababa.

Kalmado.

Pero sapat para manginig ang buong katawan ko.

“Baby…”

“Saan mo balak dalhin ang anak ko?”

Dahan-dahan akong lumingon.

Nakatayo si Lucas suot ang puting coat.

Sumasalamin ang ilaw sa silver niyang salamin.

Pero ang tingin niya sa akin…

Hindi na tulad ng dati.

Tumingin siya sa ultrasound result na hawak ko.

At bahagyang natawa.

“Ang galing mo talaga.”

“Dalawang buwan kitang hinanap.”

“Tapos nandito ka lang pala… nagtatago habang buntis sa anak ko?”

Sinubukan kong bawiin ang kamay ko.

“Lucas, mali ang iniisip mo—”

“Mali?”

Mahina niyang ulit.

Pagkatapos ay bigla niya akong hinila papasok sa room at malakas na isinara ang pinto.

Naiwan sa labas ang best friend ko habang kinakatok iyon nang paulit-ulit.

Tahimik ang buong silid.

Nakakakaba.

Dahan-dahang lumapit si Lucas.

At napaatras ako hanggang sumandal sa examination table.

Isang kamay niya ang sumandal sa tabi ko.

Napakalapit niya.

Naririnig ko mismo ang paghinga niya.

“Then explain this to me.”

“Paano nangyari na kakabreak lang natin…”

“Tapos anim na linggo ka nang buntis ngayon?”

Hindi ako makapagsalita.

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa tiyan ko.

Gumalaw ang Adam’s apple niya.

At naging mababa ang boses niya.

“Mikaela…”

“Kung hindi ko nakita ang pangalan mo sa patient list ngayon…”

“Talaga bang balak mong palakihin ang anak ko nang wala ako?”

Hindi pa ako nakakasagot—

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Sumimangot siya habang tinitingnan ang screen.

At agad nagbago ang ekspresyon niya.

Tumawag ang research center.

Mabilis at kinakabahang boses ang narinig namin mula sa kabilang linya.

“Dr. Lucas! May problema sa genetic test results!”

“Kakadiskubre lang namin—”

“May rare mutation ang genetic cells mo…”

“At may ninety percent chance na maipasa ito sa magiging anak mo!”

Biglang namutla si Lucas.

Ako rin.

Nabalot ng nakakatakot na katahimikan ang buong silid.

Makalipas ang ilang segundo…

Dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa tiyan ko.

At tuluyang nawalan ng kulay ang mukha niya.

Habang ako naman…

Unti-unting nanginig ang kamay na nakapatong sa tiyan ko.
…

Nanginginig ang buong katawan ko.

Pakiramdam ko ay nawalan ako ng hangin habang paulit-ulit na umuugong sa isip ko ang sinabi mula sa kabilang linya.

“Ninety percent chance…”

“Ninety percent…”

Hindi ko namalayang napahawak ako nang mahigpit sa tiyan ko.

Habang si Lucas naman ay tila tuluyang natulala.

Ngayon ko lang siya nakitang ganoon.

Ang lalaking palaging kalmado.

Palaging matalino.

Palaging kontrolado ang emosyon.

Pero sa sandaling iyon, parang may bumagsak na buong mundo sa ibabaw niya.

“Dr. Lucas? Naririnig n’yo ba kami?”

Muling nagsalita ang nasa kabilang linya.

Dahan-dahang inilayo ni Lucas ang cellphone sa tenga niya.

Pagkatapos ay pinatay ang tawag.

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Hanggang sa ako ang unang umatras.

“Lucas…”

Paos ang boses ko.

“A-anong ibig sabihin no’n…?”

Hindi siya agad sumagot.

Nakayuko lang siya habang mariing nakakuyom ang kamao.

Ilang segundo pa ang lumipas bago siya tuluyang tumingin sa akin.

At sa unang pagkakataon…

Takot ang nakita ko sa mga mata niya.

“Rare genetic mutation.”

Mabigat ang bawat salitang lumabas sa bibig niya.

“Matagal nang may research tungkol doon sa pamilya namin.”

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

“Pamilya… mo?”

Tumango siya.

“Ang lolo ko namatay bata.”

“Dalawang kapatid ng tatay ko nagkaroon ng parehong sakit.”

“Pero walang nakakaalam kung sino talaga ang carrier.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

“Hindi mo sinabi sa akin…”

“Dahil hindi ko rin alam.”

Mahina ngunit malinaw ang sagot niya.

“Last month lang ako nagpa-full genetic screening.”

“Dahil balak sana kitang pakasalan.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Pakakasalan…

Ako?

Napatitig ako sa kanya.

At doon ko lang biglang naalala lahat.

Ang paraan ng pag-aalaga niya sa akin.

Ang pag-save niya ng pictures ko.

Ang paghatid niya gabi-gabi.

Ang pagngiti niya tuwing nakikita ako.

Habang ako…

Buong relasyon naming dalawa, plano lang ang tingin ko.

Pakiramdam ko may malaking bato na bumagsak sa dibdib ko.

Biglang bumukas ang pinto.

Humahangos na pumasok si Angela.

“Mikaela!”

Pero agad siyang tumigil nang makita ang mukha namin.

“Ano’ng nangyari?”

Walang sumagot.

Hanggang sa dahan-dahang nagsalita si Lucas.

“Kailangan ulit i-confirm ang test.”

“Ayokong maniwala agad hangga’t walang second analysis.”

Pagkatapos noon, hindi na niya ako pinayagang umuwi mag-isa.

Halos araw-araw niya akong sinasamahan sa hospital.

Lahat ng test.

Lahat ng check-up.

Lahat ng vitamins ko.

Siya mismo ang nag-aasikaso.

Sa una, sobrang ilang na ilang ako.

Lalo na kapag tahimik lang kaming magkatabi sa elevator o sa kotse.

Pakiramdam ko kasi…

Wala akong karapatang tratuhin nang ganoon kabuti.

Dahil niloko ko siya.

Ginamit ko siya.

At tinakbuhan ko siya.

Pero si Lucas…

Hindi niya kailanman binanggit iyon ulit.

Ni minsan hindi niya ako sinumbatan.

Mas lalo tuloy sumisikip ang dibdib ko.

Isang gabi, matapos ang check-up, tahimik kaming nakaupo sa loob ng sasakyan niya habang umuulan.

Bigla siyang nagsalita.

“Bakit mo ginawa?”

Nanigas ako.

Hindi ko alam kung anong isasagot.

Matagal bago ako nakapagsalita.

“Lumaki akong walang tatay.”

Mahina kong sabi.

“Lasinggero nanay ko.”

“Palipat-lipat kami ng bahay.”

“Minsan wala kaming makain.”

Tahimik siyang nakikinig.

“At buong buhay ko…”

“Pakiramdam ko wala akong kontrol sa kahit ano.”

Napatawa ako nang mapait.

“Kaya naisip ko…”

“Kung magkakaanak man ako…”

“Gusto kong mabigyan siya ng pinakamagandang buhay.”

“Pinakamagandang genes.”

Hindi siya nagsalita.

Kaya ipinagpatuloy ko.

“Alam kong mali.”

“Alam kong sobrang sama kong tao.”

“Pero noong una kitang makita…”

“Pakiramdam ko ikaw na ang pinaka-perpektong taong nakita ko.”

Tahimik ang sasakyan.

Naririnig lang ang ulan.

Hanggang sa biglang mahina siyang natawa.

Napatingin ako sa kanya.

“Anong nakakatawa?”

Umiling siya.

“Wala.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Iniisip ko lang…”

“Ang dami kong awards.”

“Ang dami kong published papers.”

“Tapos ang dahilan pala kung bakit mo ako nilapitan…”

“Dahil mukha akong magandang sperm donor.”

Namula ako agad.

“Lucas!”

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat…

Tumawa siya nang totoo.

Mahina.

Pero totoo.

At doon ko unang naramdaman na baka…

May pag-asa pa kami.

…

Makalipas ang dalawang linggo, dumating ang final results.

Magkasama kaming naghihintay sa opisina ng senior genetic specialist.

Hindi ko maramdaman ang mga kamay ko sa sobrang kaba.

Huminga nang malalim ang doktor bago nagsalita.

“Negative.”

Pareho kaming natigilan.

“May mutation si Dr. Lucas.”

“Pero hindi ito iyong lethal hereditary type na unang nakita sa screening.”

“False alarm ang initial interpretation.”

“Napakababa ng possibility na maipasa ito sa bata.”

Parang biglang bumalik ang hangin sa baga ko.

Napaluha ako agad.

Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako.

Habang si Lucas naman ay napapikit at napayuko.

Kitang-kita ko kung paano nawala ang bigat sa balikat niya.

Pagkalabas namin ng opisina, bigla niya akong hinila palapit.

Mahigpit niya akong niyakap.

Sobrang higpit.

Parang natatakot siyang mawala ulit ako.

At doon…

Tuluyan akong bumagsak.

Umiyak ako sa dibdib niya nang walang tigil.

“Sorry…”

Paulit-ulit kong sabi.

“Sorry talaga…”

Mahina niyang hinaplos ang buhok ko.

“Alam ko.”

“Pero kapag tumakas ka ulit…”

Bahagya siyang yumuko hanggang magtapat ang noo namin.

“Hahanapin pa rin kita.”

…

Hindi naging madali pagkatapos noon.

Lalo na noong nalaman ng pamilya niya ang tungkol sa pagbubuntis ko.

Akala ko kamumuhian nila ako.

At totoo nga.

Noong una.

Halos hindi ako matingnan ng nanay niya.

“Ginamit mo ang anak ko.”

Diretso nitong sabi.

Wala akong maisagot.

Dahil totoo naman.

Pero isang gabi, hindi inaasahang si Lucas mismo ang nagsalita sa harap nilang lahat.

“Mahal ko siya.”

“Totoo iyon.”

“At kahit anong dahilan niya noong una…”

“Ako pa rin ang pinili niyang balikan.”

Napatitig ako sa kanya.

Dahil hindi niya alam.

Hindi ko naman talaga planong bumalik noon.

Pero habang tumatagal…

Unti-unti akong nahulog nang totoo.

Sa lalaking masyadong mabait para sa katulad ko.

…

Lumipas ang mga buwan.

Unti-unting lumaki ang tiyan ko.

At si Lucas…

Mas lalo yatang nabaliw.

Halos lahat bawal.

Bawal ako magbuhat.

Bawal maglakad nang matagal.

Bawal uminom ng malamig.

Minsan pati paghinga ko yata gusto niyang bantayan.

“Lucas, buntis lang ako. Hindi ako mamamatay.”

Seryoso niya akong tiningnan.

“Hindi ako sure.”

Napatawa ako.

Pero sa totoo lang…

Wala pang taong nag-alaga sa akin nang ganoon.

Tuwing madaling-araw at sinusumpong ako ng cravings, bumibiyahe siya para lang bumili ng gusto ko.

Kapag sumasakit likod ko, minamasahe niya ako hanggang makatulog ako.

At gabi-gabi…

Kinakausap niya ang tiyan ko.

“Baby…”

Mahina niyang bulong minsan.

“Please huwag mong pahirapan masyado si Mommy mo.”

Napapangiti ako habang nakikinig.

Dahil ngayon ko lang naranasan ang pakiramdam na may totoong pamilya.

…

Hanggang dumating ang araw ng panganganak.

Mahigit labing-anim na oras akong nasa labor room.

Halos murahin ko na si Lucas sa sobrang sakit.

“Kasalanan mo ‘to!”

“Oo na!”

Halos maiyak na rin siya.

“Sorry na!”

Natatawa ang nurses habang nagpapanic siya sa tabi ko.

At alas tres ng madaling-araw…

Sa wakas ay narinig namin ang malakas na iyak ng baby.

Napahagulhol ako agad.

Habang si Lucas naman ay literal na nanginginig habang kinakarga ang anak namin.

“Girl…”

Paos niyang sabi.

“May anak tayong babae…”

Tumingin siya sa akin.

Namumula ang mata niya.

At doon ko nakita ulit ang parehong lalaking una kong nilapitan sa library noon.

Pero ngayon…

Hindi ko na siya nakikita bilang “perfect genes.”

Kundi bilang tahanan ko.

…

Makalipas ang isang taon.

Muling naging usap-usapan sa buong unibersidad si Dr. Lucas Villanueva.

Hindi dahil sa bagong research.

Kundi dahil sa isang viral video.

Sa video, makikitang may hawak siyang baby carrier habang nagle-lecture sa harap ng klase.

Habang ang anak naming babae ay mahimbing na natutulog sa dibdib niya.

At sa gitna ng lecture…

Biglang umiyak ang baby.

Natigilan ang buong klase.

Pero si Lucas?

Kalmado lang niyang inayos ang maliit na bote ng gatas habang tuloy pa rin sa pagtuturo.

Pagkatapos ay diretsong nagsabi:

“Class, five-minute break muna.”

“Tatahanin ko lang muna ang pinakamahalagang project ng buhay ko.”

Halos mabaliw ang buong campus.

At ako?

Nakatayo lang sa labas ng lecture hall habang pinapanood silang dalawa.

Hanggang sa biglang lumingon si Lucas.

At ngumiti.

Iyong klaseng ngiti na dati ay hindi ko pinapahalagahan.

Pero ngayon…

Hindi ko na kayang pakawalan pa kailanman.