Habang Akala Nila Matatapos ang Karera ni Mara, Isa-isang Lumapit ang Mga Taong Dati Nilang Minamaliit at Sila Mismo ang Nagsimulang Mangamba
Bahagi 4: Habang Akala Nila Matatapos ang Karera ni Mara, Isa-isang Lumapit ang Mga Taong Dati Nilang Minamaliit at Sila Mismo ang Nagsimulang Mangamba
Tahimik ang conference room ng Harbor Crest Hospitality Advisory.
Hindi ito kasing engrande ng executive floor ng Isla Verde.
Walang kristal na chandelier.
Walang mamahaling dekorasyon.
May mahabang mesa lamang, puting pader, ilang halaman sa sulok, at malaking bintanang tanaw ang Makati skyline.
Ngunit sa araw na iyon, puno ang silid.
Naroon ang mga may-ari ng boutique resorts mula Palawan.
May investor mula Cebu.
May hotel operator mula Bohol.
May dalawang pamilya na nagmamay-ari ng beach properties sa Siargao.
Hindi sila pumunta upang maghanap ng bagong hotel.
Pumunta sila upang makinig kay Mara.
Tumayo si Mara sa harap.
Hindi siya gumamit ng magarbong presentasyon.
Isang puting whiteboard lamang ang nasa likuran niya.
“Marami ang naniniwalang ang luxury hotel ay nagsisimula sa mamahaling gusali.”
Sumulat siya ng isang salita.
Tiwala.
“Ito ang unang produkto ng anumang hotel.”
Tahimik ang lahat.
“Kapag nawala ang tiwala ng bisita, kahit gaano kaganda ang silid, hindi na sila babalik.”
Ipinagpatuloy niya ang presentasyon.
Hindi tungkol sa social media.
Hindi tungkol sa viral videos.
Kundi tungkol sa training.
Disiplina.
Pamumuno.
At malasakit sa empleyado.
Pagkatapos ng halos dalawang oras, unang tumayo si Mr. Navarro, may-ari ng tatlong resort sa Palawan.
“Miss Mara.”
“Inaamin kong una kitang inimbitahan dahil sa respeto.”
“Pero ngayon…”
“Inaanyayahan kitang maging consultant ng lahat ng resort namin.”
Sunod na tumayo ang isa pa.
“Ganito rin ang gusto namin.”
Makalipas lamang ang ilang minuto, halos lahat ng naroon ay nagpahayag ng interes na makipagtulungan.
Hindi napigilan ni Lea na mapangiti habang nagtitimpla ng kape sa pantry.
Mahina niyang sinabi sa sarili.
“Nagsisimula pa lang tayo.”
Samantala…
Sa Isla Verde Headquarters.
Lalong bumibigat ang sitwasyon.
“Ma’am Clarissa.”
“Ano na naman?”
“May reklamo po ang isang foreign guest.”
“Kausapin ninyo.”
“Hiniling po niyang makausap ang operations director.”
“Wala ba kayong manager?”
“Meron po.”
“Pero tumanggi siyang makipag-usap.”
“Bakit?”
Huminga nang malalim ang front office manager.
“Sinabi niyang…”
“…’Ang taong dating humawak ng reservation ko ang marunong makinig. Hindi ako makikipag-away sa bago ninyong management.'”
Natahimik si Clarissa.
Hindi iyon ang huling problema.
Bandang tanghali, isa na namang emergency report ang dumating.
Dalawang regional supervisors ang nagsumite ng resignation.
Isang training manager ang tumangging i-renew ang kontrata.
Tatlong senior chefs ang tinanggap ng ibang hotel group.
Hindi dahil sa mas malaking suweldo.
Kundi dahil natatakot silang mawalan ng direksiyon ang kumpanya.
Kinahapunan.
Nagpatawag ng board meeting si Chairman Eduardo.
Naroon ang lahat ng directors.
Tahimik niyang binasa ang quarterly reports.
Isa-isang isinara ang mga folder.
Pagkatapos ay tumingin siya sa bawat isa.
“May gusto akong itanong.”
“Wala bang nagsabi sa akin na dumarami na ang umaalis na senior employees bago pa mangyari ito?”
Walang sumagot.
“At bakit ko ngayon lang nalaman na mahigit apatnapung training modules ang personal na ginawa ni Mara?”
Tahimik pa rin.
May director na marahang nagsalita.
“Sir…”
“Hindi po namin akalaing aalis siya.”
Napabuntong-hininga ang chairman.
“Iyan ang problema.”
“Akala ninyo.”
Kinagabihan.
May kumatok sa opisina ni Mara.
Pagbukas niya ng pinto, nagulat siya.
Si Ana.
Kasama ang apat pang dating empleyado ng Isla Verde.
“Ma’am…”
“Pwede po ba kaming pumasok?”
Pinatuloy niya ang mga ito.
May dala silang simpleng paper bag.
Pagkabukas nito, lumabas ang isang lumang picture frame.
Larawan iyon noong unang hotel opening na pinamunuan ni Mara.
Halos lahat ng nasa litrato ay naroon pa rin.
Mas bata.
Mas payat.
Mas inosente.
“Niligtas po namin ito.”
Mahinang sabi ni Ana.
“Itatapon na raw po kasi.”
Sandaling natahimik si Mara.
Hinawakan niya ang frame.
Hindi dahil mahalaga ang salamin.
Kundi dahil bawat mukha roon ay paalala ng mga taong minsang naniwala sa kanya.
“Ma’am…”
Nag-atubiling magsalita si Ana.
“May gusto po kaming itanong.”
“Ano iyon?”
“Kung lumaki po ang Harbor Crest…”
“…pwede po ba kaming mag-apply?”
Napangiti si Mara.
Hindi agad siya sumagot.
Tiningnan muna niya ang bawat isa.
“Isang kondisyon.”
Nagkatinginan sila.
“Kapag pumasok kayo rito…”
“…hindi ko kayo pangangakuan ng pinakamataas na suweldo.”
“Pero ipapangako kong walang taong mamaliitin dahil lang sa posisyon niya.”
Namula ang mga mata ni Ana.
“Ma’am…”
“Iyon lang naman po talaga ang hinahanap namin.”
Makalipas ang dalawang linggo.
Unti-unting naging usap-usapan sa industriya ang Harbor Crest.
Hindi dahil sa laki nito.
Kundi dahil sa paraan ng pamamalakad.
Maraming dating empleyado mula sa iba’t ibang hotel ang kusang nagpapadala ng aplikasyon.
Samantala, sa Isla Verde…
Naglabas ng bagong anunsiyo ang management.
Magkakaroon ng malaking press conference upang ipakita sa publiko na nananatiling matatag ang kumpanya.
Ngunit ilang oras bago magsimula ang naturang event, isang tawag ang dumating sa opisina ng chairman.
Mula ito sa Philippine Hotel and Resort Association.
May mahalagang balita.
At nang marinig iyon ni Chairman Eduardo, dahan-dahan niyang ibinaba ang telepono.
Tahimik niyang sinabi.
“Ihanda ninyo ang sasakyan.”
“Kailangan kong makausap si Mara… bago pa mahuli ang lahat.”
Itutuloy sa Bahagi 5 (Katapusan).