Habang Abala ang Lahat sa Pagligtas ng Imahe ng Kumpanya, Isang Lumang Pangako ang Bumalik Kay Mara at Nagbukas ng Bagong Landas na Hindi Nila Kayang Pigilan
Bahagi 3: Habang Abala ang Lahat sa Pagligtas ng Imahe ng Kumpanya, Isang Lumang Pangako ang Bumalik Kay Mara at Nagbukas ng Bagong Landas na Hindi Nila Kayang Pigilan
Pagkatapos ibaba ni Mara ang telepono, hindi siya agad tumayo.
Tahimik niyang minasdan ang mga taong naglalakad sa labas ng café.
May mga empleyadong nagmamadali papasok sa opisina.
May delivery rider na pawis na pawis.
May matandang mag-asawang magkahawak-kamay habang tumatawid.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, wala siyang meeting.
Wala ring kailangang habulin na deadline.
Pakiramdam niya ay may kakaibang katahimikan.
Hindi dahil wala na siyang trabaho.
Kundi dahil natapos na rin ang mahabang yugto ng buhay na matagal na niyang pinanghawakan.
Biglang may umupo sa harap niya.
“Pwede ba akong makiupo?”
Napatingala si Mara.
Si Don Rafael iyon.
Kasunod niya ang dalawa pang matagal nang kasosyo sa negosyo.
Ngumiti si Mara.
“Hinanap ninyo talaga ako.”
“Siyempre.”
Mahinang tumawa ang matandang negosyante.
“Akala mo ba ang partnership ay sa gusali lang namin ibinabase?”
Umorder sila ng kape.
Ilang sandali silang hindi nagsalita.
Pagkatapos ay inilapag ni Don Rafael ang isang manipis na folder sa mesa.
“Mara.”
“May gusto kaming ialok.”
Hindi agad niya binuksan.
“Ano po iyon?”
“Bagong simula.”
Napatingin siya sa matanda.
“Tatlong kumpanya kaming matagal nang nag-uusap.”
“Matagal na naming napapansin na dumarami ang luxury hotels sa Pilipinas, pero kakaunti ang tunay na marunong magpatakbo ng serbisyo.”
“Maraming magaganda ang gusali.”
“Pero kakaunti ang may puso.”
Tahimik lang si Mara.
“Kaya gusto naming magtayo ng panibagong hospitality management company.”
“Hindi hotel.”
“Management company.”
“Tutulong sa mga independent resorts sa buong bansa para gumanda ang serbisyo nila.”
“At gusto naming ikaw ang mamuno.”
Napabuntong-hininga si Mara.
Hindi dahil hindi siya interesado.
Kundi dahil hindi niya inaasahang darating agad ang ganitong alok.
“Hindi ba masyadong malaking panganib?”
Ngumiti si Don Rafael.
“Mas malaking panganib ang manatili sa lugar na hindi ka na pinapahalagahan.”
Samantala, sa Isla Verde Headquarters…
Magulo ang executive floor.
Hindi dahil sa pagkawala ni Mara.
Kundi dahil sa mga problemang unti-unting lumilitaw.
“Ma’am!”
Halos tumatakbo ang procurement manager.
“Hindi po pumirma ang supplier.”
“Ano?”
“Humihingi po sila ng meeting bago nila i-renew ang kontrata.”
“E di kausapin ninyo!”
“Sinubukan na po.”
“Pero gusto raw nilang marinig mismo ang long-term operational plan.”
Napabuntong-hininga si Clarissa.
“Ako ang kakausap.”
Lumipas ang isang oras.
Isa na namang report ang dumating.
“Ma’am…”
“Ano na naman?”
“May tatlong senior managers pong naghain ng resignation.”
“Bakit?”
Hindi agad sumagot ang HR officer.
Sa wakas ay sinabi rin nito ang totoo.
“Pakiramdam daw po nila ay wala nang direksiyon ang kumpanya.”
Lalong sumama ang mukha ni Clarissa.
“Kung gusto nilang umalis, umalis sila!”
Ngunit hindi niya alam na hindi lamang tatlo ang nag-iisip umalis.
Sa iba’t ibang branch ng kumpanya…
Tahimik na nag-uusap ang mga empleyado.
Hindi tungkol sa tsismis.
Kundi tungkol sa tiwala.
“Kung nagawa nila kay Director Mara…”
“Ano pa kaya ang kayang gawin sa atin?”
Kinagabihan…
Umuwi si Mara sa maliit niyang condominium.
Pagkabukas niya ng pinto, sinalubong siya ng amoy ng bagong lutong sinigang.
Nasa kusina ang nakababatang kapatid niyang si Lea.
“Alam kong pagod ka.”
“Kaya nagluto ako.”
Napangiti si Mara.
“Salamat.”
Habang kumakain sila, ikinuwento niya ang naging alok nina Don Rafael.
Hindi agad nagsalita si Lea.
Pagkatapos ay marahan siyang tumingin sa ate.
“Ate…”
“Naalala mo ba ang sinabi ni Papa noong buhay pa siya?”
Tumango si Mara.
Hindi niya iyon makakalimutan.
“Kapag dumating ang araw na hindi ka na masaya sa ginagawa mo… huwag kang matakot magsimula ulit.”
Tahimik silang kumain.
Pagkatapos ng hapunan, inilabas ni Mara ang lumang notebook na matagal na niyang hindi nabubuksan.
Nakasulat doon ang mga pangarap niya bago pa siya maging executive.
Hindi malaking suweldo.
Hindi mataas na posisyon.
Kundi isang simpleng pangungusap.
“Gusto kong matulungan ang mga Pilipinong hotel na kilalanin sa buong mundo dahil sa kanilang malasakit sa bisita.”
Matagal niya iyong nakalimutan.
Ngayon…
Parang bumalik ang dating apoy.
Kinabukasan ng umaga…
Nagtipon muli ang Board of Directors ng Isla Verde.
Nasa gitna ng mesa si Chairman Eduardo Villamor.
Tahimik ang buong silid.
“Clarissa.”
“Magbigay ka ng status report.”
Mahigit tatlumpung minuto siyang nagsalita.
PowerPoint.
Graphs.
Marketing strategy.
Social media campaign.
Pagkatapos niyang matapos…
Isa lamang ang tanong ng chairman.
“Ilang senior employees ang umalis sa loob ng tatlong araw?”
Hindi siya agad nakasagot.
“Labing-isa po.”
“Ilang corporate partners ang humiling ng personal meeting?”
“Labing-anim.”
“Ilang bagong kontrata ang nakuha mo?”
Tahimik.
“Wala pa po.”
Ipinikit ng chairman ang mga mata.
“Clarissa…”
“Ang negosyo ay hindi lang tungkol sa magagandang presentasyon.”
“Ang pinakamahirap buuin ay hindi gusali.”
“Kundi reputasyon.”
Bago pa makasagot ang anak niya, kumatok ang sekretarya.
“Sir…”
“May bisita po.”
“Sino?”
“Inilagay lang po nila rito ang business card.”
Iniabot niya iyon.
Pagkabasa ng chairman, bahagya siyang napangiti.
Hindi iyon ngiti ng saya.
Kundi ng pagkagulat.
Nakasulat sa card:
Harbor Crest Hospitality Advisory
President & CEO: Mara Santos
Tatlong araw pa lamang ang lumilipas mula nang mag-resign si Mara.
Ngunit mayroon na siyang sariling kumpanya.
At ang higit pang ikinagulat ng lahat…
Kasunod niyang pumasok sa lobby ang ilan sa pinakamalalaking may-ari ng resort sa Visayas at Mindanao.
Lahat sila ay may nakatakdang pagpupulong.
Hindi sa Isla Verde.
Kundi kay Mara.
Itutuloy sa Bahagi 4.