LIHIM SA LIKOD NG PANGALAN KO
BAHAGI 4: ANG LIHIM SA LIKOD NG PANGALAN KO
Tumakbo ako nang hindi lumilingon.
Ang lagusan sa likod ko ay unti-unting naglalaho sa dilim, ngunit ang tunog ng mga sigaw at yabag ay parang humahabol pa rin sa loob ng ulo ko. Kahit nakalabas na ako sa bundok, pakiramdam ko hindi pa rin ako ligtas.
Hangin ng gabi ang sumalubong sa akin.
Malamig. Basang-basa ang damo sa paligid. Walang ilaw, tanging buwan lang ang nagbibigay ng manipis na liwanag sa daan pababa ng burol.
Huminto ako saglit, hingal na hingal.
“Nasaan ako…” bulong ko.
Tahimik.
Ngunit may kakaiba.
Parang masyadong tahimik.
Parang may humahawak sa katahimikan.
Sa likod ko, may kaluskos.
Dahan-dahan akong lumingon.
Walang tao.
Ngunit may bakas ng sapatos sa putik.
Bagong-bago.
Sumunod sila.
Mabilis akong tumakbo muli.
Hindi ko alam kung saan ako pupunta—ang mahalaga lang, makalayo.
Hanggang sa marating ko ang isang lumang kalsada.
May ilaw ng poste sa malayo.
At sa tabi nito… isang lumang tindahan na bukas pa rin kahit gabi na.
Pumasok ako nang walang pag-iisip.
Sa loob, tahimik ang maliit na tindahan. Isang matandang lalaki ang nakaupo sa likod ng mesa, naninigarilyo.
Napatingin siya sa akin.
“Anak… mukhang may hinahabol ka,” sabi niya.
Hindi ako agad sumagot.
Nanginginig pa rin ang buong katawan ko.
“Tubig…” mahina kong sabi.
Inabot niya ang bote nang walang tanong.
Ininom ko agad.
“Salamat…” paos kong sabi.
Tumingin siya sa akin nang matagal.
“Sa bundok ka ba galing?” tanong niya.
Nanigas ako.
“Bakit mo alam?”
Huminga siya nang mabigat.
“May mga lugar diyan na hindi dapat pinupuntahan ng kahit sino. Lalo na ng mga batang tulad mo.”
Nanlamig ako.
“Bata pa rin ba ako sa tingin mo?” mapait kong sabi.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Hindi sa edad… sa itsura ng takas.”
Tumahimik ako.
At saka ko naalala.
Ang pangalan.
Lina.
“Lolo…” sabi ko. “Narinig mo na ba ang pangalang Lina?”
Natigilan siya.
Biglang nawala ang pagkahimbing ng kanyang tingin.
“Bakit mo tinatanong iyan?”
Naningkit ang mata ko.
“Dahil tinatawag nila akong ganoon. Pero hindi iyon ang pangalan ko.”
Huminga siya nang mabagal.
At sa unang pagkakataon, nakita kong nanginginig ang kamay niya.
“Kung tinatawag ka nilang Lina…” sabi niya dahan-dahan, “ibig sabihin… buhay ka pa pala.”
Parang bumagsak ang mundo ko sa sinabi niya.
“Anong ibig mong sabihin?”
Tumayo siya at isinara ang pinto ng tindahan.
“May mga pangalang hindi basta pangalan lang,” sabi niya.
“May mga pangalang ginagamit para itago ang totoong pagkatao.”
Lumapit siya sa akin.
“Ang ‘Lina’ ay hindi pangalan.”
“Code iyon.”
Nanlamig ako.
“Code para saan?”
Hindi siya sumagot agad.
Kinuha niya mula sa ilalim ng mesa ang isang lumang papel na kupas na.
Inilapag niya sa harap ko.
Sa papel, may listahan ng mga pangalan.
Mga bata.
At sa gilid ng bawat pangalan… mga marka.
May nakapula sa ilang pangalan.
At isa sa mga iyon… ay katulad ng pangalan ko.
Nanigas ako.
“Bakit… may listahan ng mga bata?”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Dahil hindi lang ito simpleng pagdukot.”
Huminga siya nang malalim.
“Ito ay pagbubura ng pagkatao.”
Biglang kumalabog ang pinto ng tindahan.
BANG!
Napaatras ako.
“Dito siya!” sigaw mula sa labas.
Nanigas ako.
“Hanap ka na nila,” bulong ng matanda.
“Bumalik ka sa likod.”
Ngunit bago pa ako makagalaw, muling kumalabog ang pinto.
Mas malakas.
BANG! BANG!
Hindi na ito tatagal.
“Dito!” sigaw ng matanda, itinulak ako papunta sa maliit na pinto sa likod.
“Bakit mo ako tinutulungan?!” sigaw ko.
Tumitig siya sa akin.
“Dahil nakita ko na ito noon.”
Nanlamig ako.
“Ano?”
“Ang mga batang tulad mo… kapag hindi tinulungan… hindi na muling nakikita.”
Isinara niya ang pinto sa likod ko.
At ang huling narinig ko ay ang pagbukas ng pangunahing pinto.
Tumakbo ako sa madilim na daan sa likod ng tindahan.
May maliit na ilog sa gilid.
Hindi ko na alam kung saan ako pupunta.
Hanggang sa makita ko ang isang lumang tulay.
At sa gitna nito…
isang tao.
Nakatalikod.
Hindi gumagalaw.
Huminto ako.
“Hoy…” tawag ko.
Dahan-dahang lumingon ang tao.
At sa sandaling iyon…
nanigas ang buong katawan ko.
Dahil ang mukha niya…
ay parang salamin ng sarili ko.
“Hindi…” bulong ko.
Ngumiti siya nang mahina.
“Matagal kitang hinintay, Lina.”
Umatras ako.
“Hindi ako ikaw!”
Ngumiti siya ulit.
“Pero ako ang ikaw na hindi nakatakas.”
Biglang sumakit ang ulo ko.
Mga imahe.
Isang silid na puti.
Isang eksperimento.
Isang babae na umiiyak habang may nakatingin mula sa likod ng salamin.
At isang pangalan na paulit-ulit na binubulong:
“Lina… specimen 07…”
Napahawak ako sa ulo ko.
“Tumigil ka!” sigaw ko.
Ngunit lumapit siya.
“Hindi ka tumatakas sa akin.”
“Hindi ka tumatakas sa kanila.”
“Dahil ikaw mismo… ay bahagi nila.”
Nanlabo ang paningin ko.
“Hindi…”
Ngumiti siya nang malungkot.
“At ang nanay mo…”
Natigilan ako.
“Ano ang nangyari sa nanay ko?!”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Siya ang unang nakatuklas kung sino ka talaga.”
Biglang may ilaw ng sasakyan sa likod.
Narinig ko ang mga boses.
“Diyan siya!”
Napatingin ako sa paligid.
Huli na.
Napapalibutan na ako.
Ang lalaking kaharap ko ay humakbang palapit.
“Kung gusto mong malaman ang buong katotohanan…”
“Sumama ka sa akin.”
Tumingin ako sa likod.
Sa ilog.
Sa mga ilaw.
Sa mga taong humahabol.
At sa kanya.
Walang daan palabas.
Ngumiti siya.
“At ngayong gabi…”
“malalaman mo kung sino ka talaga.”
At sa sandaling iyon…
isang putok ng baril ang umalingawngaw sa buong tulay.