Bata Na Hindi Sa Kaniya
Bahagi 2: Ang Bata Na Hindi Sa Kaniya
Nanatiling nakaluhod si Gabriel sa harap ni Amara.
Nasa kamay niya pa rin ang cellphone.
Mula sa kabilang linya, patuloy na nagsasalita ang doktor, ngunit tila unti-unting lumalayo ang lahat ng tunog sa paligid niya.
“Sir? Sir Gabriel? Naririnig n’yo po ba ako?”
Hindi siya makasagot.
Ang mga salitang narinig niya ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa kaniyang isipan.
Hindi sa inyo ang bata.
Hindi sa inyo ang bata.
Hindi sa inyo ang bata.
Para siyang binuhusan ng malamig na tubig mula ulo hanggang paa.
Ang batang ginamit niyang dahilan para saktan si Amara.
Ang batang ginamit niyang palusot upang manatili sa pagitan ng dalawang babae.
Ang batang inakala niyang magiging solusyon sa presyon ng pamilya niya.
Hindi pala sa kaniya.
Dahan-dahan niyang ibinaba ang telepono.
Ang mukha niya ay putlang-putla, ang mga matang dati’y laging puno ng kontrol at kumpiyansa ay ngayon ay mistulang basag na salamin.
Tumingin siya kay Amara.
Nandoon pa rin ito, nakaupo sa tabi ng bintana, mahinahon, tahimik, at malamig ang tingin.
Sa harap niya, nakapatong ang puting sobre.
Mga papeles ng hiwalayan.
Sa unang pagkakataon, hindi alam ni Gabriel kung alin ang mas nakakatakot.
Ang malaman na niloko siya ni Celina.
O ang makita si Amara na wala nang kahit anong sakit sa mga mata.
“Amara…”
Paos ang boses niya.
“Alam mo ba?”
Hindi agad sumagot si Amara.
Tiningnan lamang niya ang lalaking minsang minahal niya nang higit pa sa sarili niyang buhay.
Noong una, ang bawat luha nito ay kaya pang gumalaw sa puso niya.
Ang bawat pagsusumamo nito ay kaya pang magpabagsak sa kaniyang depensa.
Ngunit ngayon, habang nakikita niyang gumuho si Gabriel sa harap niya, wala na siyang nararamdaman kundi isang malamig na katahimikan.
Hindi awa.
Hindi tuwa.
Hindi paghihiganti.
Kundi pagod.
Pagod na pagod na siya.
“Ano sa tingin mo?” mahinang tanong niya.
Nanginginig ang labi ni Gabriel.
“Ginawa mo ba ito?”
Napangiti si Amara, ngunit walang saya sa ngiting iyon.
“Hanggang ngayon, ako pa rin ang una mong pinaghihinalaan?”
Biglang nanigas si Gabriel.
Parang noon lamang niya naintindihan kung gaano kalalim ang sugat na iniwan niya.
Kahit ngayong siya ang nahulog sa bangin ng kasinungalingan, ang una pa rin niyang tanong sa babaeng sinaktan niya ay kung siya ba ang may pakana.
Hindi siya nagtanong kung gaano ito nasaktan.
Hindi siya nagtanong kung paano nito nalaman.
Hindi siya humingi ng tawad.
Pinaghinalaan niya agad ito.
At iyon ang huling patunay na kailangan ni Amara.
Ang puso niyang matagal nang durog ay tuluyan nang tumigil sa paghihintay.
Tumayo siya.
“Pumunta ka sa ospital,” sabi niya. “Mukhang kailangan ka roon.”
Agad na napailing si Gabriel.
Hindi niya inalintana ang tawag, hindi niya inalintana ang babae sa ospital, hindi niya inalintana ang iskandalong naghihintay sa kaniya.
Ang tanging nakikita niya ngayon ay si Amara na tila isang aninong dahan-dahang lumalayo.
Hinawakan niya ang kamay nito.
“Hindi. Hindi ako aalis.”
“Gabriel,” mahinahon niyang sabi, “bitiwan mo ako.”
“Hindi.”
Lalong humigpit ang kapit niya.
“Amara, pakinggan mo ako. Hindi ko alam. Hindi ko talaga alam na hindi sa akin ang bata.”
“Tapos?”
Napakurap siya.
“Tapos?”
“Oo. Tapos ano?”
Tinitigan siya ni Amara.
“Kung sa iyo ang bata, ibig sabihin ba tama ang ginawa mo?”
Hindi nakasagot si Gabriel.
Ang katahimikan niya ay sapat nang sagot.
Mahinang tumawa si Amara.
“Kitang-kita mo ba ngayon? Hindi ang dugo ng bata ang tunay na problema. Hindi kung kanino siya. Ang problema, Gabriel, ay pinili mong lokohin ako.”
Dahan-dahan niyang hinila ang kamay mula sa pagkakakapit nito.
“Pinili mong itago siya. Pinili mong protektahan siya. Pinili mong ibigay sa kaniya ang pag-aalalang dapat sa asawa mo. At noong kailangan mong pumili, binitiwan mo ako.”
Bumukas ang bibig ni Gabriel, ngunit walang lumabas na salita.
Tama siya.
Lahat ng sinabi niya ay tama.
At iyon ang pinakamasakit.
Noon, lagi niyang iniisip na kaya niyang ayusin ang lahat.
Kayang bayaran ng pera ang katahimikan ni Celina.
Kayang dalhin sa ibang lugar ang mag-ina.
Kayang suyuin si Amara sa lambing, luho, at pangako.
Inakala niyang ang mundo ay isang negosyo lamang na maaari niyang kontrolin.
Ngunit ngayong nakatayo si Amara sa harap niya, saka niya naintindihan.
May mga bagay na kapag nabasag, hindi na sapat ang pagsisisi.
May mga puso na kapag napagod, hindi na kayang tawagin pabalik.
“Pirmahan mo na,” sabi ni Amara.
Tumingin si Gabriel sa sobre na para bang iyon ang hatol ng kamatayan niya.
“Hindi ko kaya.”
“Kaya mo,” malamig niyang sagot. “Noong una, mas madali mo nga akong pinakawalan.”
Ang pangungusap na iyon ay parang kutsilyong dumiretso sa dibdib niya.
Noon, noong unang hiwalayan nila, siya mismo ang pumirma nang walang pagdadalawang-isip.
Siya pa ang nagsabi, “Huwag kang magsisi.”
Ngayon, siya ang nakaluhod sa harap ng parehong babae, nanginginig sa takot na siya naman ang iiwan.
Napakasakit pala.
Ganito pala ang pakiramdam ng maiwan.
Ganito pala ang pakiramdam ng hindi piliin.
Biglang tumunog muli ang cellphone niya.
Bumaba ang tingin niya.
Muli, ang ospital.
Hindi niya sinagot.
Si Amara ang kumuha ng telepono mula sa mesa at iniabot ito sa kaniya.
“Sagutin mo.”
Umiling si Gabriel.
“Wala akong pakialam sa kaniya.”
“Pero noon meron.”
“Amara…”
“Pumunta ka,” ulit niya. “Kailangan mong harapin ang mga resulta ng mga pinili mo.”
Nanginginig siyang tumayo.
Ngunit bago siya tuluyang lumakad papalayo, muli siyang lumingon.
“Kapag bumalik ako…”
“Wala ka nang babalikan,” sabi ni Amara.
Parang bumagsak ang mundo ni Gabriel.
“Hindi mo ako kayang iwan.”
Sa pagkakataong iyon, unang beses na nagbago ang mukha ni Amara.
Hindi dahil nasaktan siya.
Kundi dahil nainsulto siya.
“Hindi ko kaya?”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Tatlong taon kitang hinanap noong nawala ka. Ginapang ko ang bawat lugar na sinabi nilang posibleng kinaroroonan mo. Tinawagan ko ang bawat ospital. Tinanong ko ang bawat taong nakakita raw sa iyo. Sa bawat gabi, ipinagdasal kong buhay ka pa.”
Namumula ang mga mata niya, ngunit hindi siya umiyak.
“At nang makita kita, nasa bisig ka ng ibang babae.”
Napalunok si Gabriel.
“Amara…”
“Ilang beses ko bang kailangang iwan ka para maniwala kang kaya ko?”
Hindi siya nakapagsalita.
Kinuha ni Amara ang papeles ng hiwalayan at iniabot sa kaniya.
“Pirmahan mo ito bago ako umalis.”
“Umalis?”
Biglang nag-iba ang tono niya.
“Saan ka pupunta?”
Hindi sumagot si Amara.
At sa katahimikan niyang iyon, biglang sumiklab ang takot sa dibdib ni Gabriel.
“Amara, saan ka pupunta?”
Kinuha niya ang bag sa tabi ng upuan.
“Sa lugar na wala ka.”
Lumakad siya palabas ng silid.
Sinundan siya ni Gabriel, ngunit biglang bumukas ang pinto ng bahay.
Pumasok ang isang matangkad na lalaki, nakasuot ng simpleng damit, ngunit matalim ang tingin.
Si Rafael, ang nakatatandang kapatid ni Amara.
Ilang taon na itong nagtatrabaho sa ibang bansa, bihirang umuwi, ngunit nang tawagan siya ng kapatid, hindi siya nagdalawang-isip.
“Kuya…” mahina ang tawag ni Amara.
Agad na lumambot ang mukha ni Rafael.
Lumapit siya, hinubad ang jacket, at ipinatong sa balikat niya.
“Halika na.”
Humakbang si Gabriel para harangan sila.
“Hindi siya aalis.”
Tumingin sa kaniya si Rafael.
Malamig.
Matatag.
“Wala ka nang karapatan pigilan siya.”
“Asawa ko siya.”
“Hindi ba’t mas nauna mong binali ang salitang iyon?”
Namilog ang panga ni Gabriel.
“Usapan naming mag-asawa ito.”
“Hindi,” sagot ni Rafael. “Ito ang kapatid kong sinira mo. Kaya ngayon, usapan na rin ito ng pamilya namin.”
Sandaling naghari ang katahimikan.
Pagkatapos, lumapit si Rafael kay Amara at marahang hinawakan ang balikat nito.
“Handa ka na?”
Tumingin si Amara sa bahay na minsang inakala niyang magiging tahanan niya habang buhay.
Ang mga kurtinang siya ang pumili.
Ang tasa sa mesa na ginamit nila tuwing gabi.
Ang wedding portrait na nakasabit sa dingding.
Ang lahat ay naroon pa rin.
Ngunit ang puso niya ay wala na.
Tumango siya.
“Handa na.”
Nang lumakad siya palabas, biglang hinawakan ni Gabriel ang laylayan ng damit niya.
Hindi na siya ang makapangyarihang lalaking kinatatakutan ng lahat.
Sa sandaling iyon, isa lamang siyang lalaking takot na takot maiwan.
“Amara, huwag.”
Hindi lumingon si Amara.
“Gabriel, sapat na.”
Dalawang salita lamang.
Ngunit iyon ang tuluyang pumutol sa huling hibla sa pagitan nila.
Lumabas siya ng bahay kasama si Rafael.
Sa labas, mahina ang ulan.
Hindi malakas.
Hindi marahas.
Para lamang naghuhugas ng mga alaalang matagal nang kumapit sa kaniya.
Naiwan si Gabriel sa loob ng bahay.
Nakatayo sa gitna ng sala.
Sa sahig, nakalatag ang papeles ng hiwalayan.
Sa telepono, patuloy na tumatawag ang ospital.
At sa unang pagkakataon sa buhay niya, hindi niya alam kung alin ang hahabulin.
Ang babaeng nagsinungaling sa kaniya.
O ang babaeng minsan niyang minahal, ngunit paulit-ulit niyang sinaktan hanggang sa tuluyan na itong naubos.
Sa huli, pinulot niya ang papeles.
Nang makita niya ang pirmang inilagay na ni Amara, nanginginig ang kaniyang kamay.
Malinis.
Matatag.
Walang pagdadalawang-isip.
Doon niya naintindihan.
Hindi ito galit na panandalian.
Hindi ito tampo na maaaring suyuin.
Paalam na ito.
At sa paalam na iyon, siya lamang ang hindi handa.