sinabi ng doktor na may kambal ako, pero bago ako makahinga, inamin ni isabella kung bakit kailangan mawala ang isa
bahagi 3: sinabi ng doktor na may kambal ako, pero bago ako makahinga, inamin ni isabella kung bakit kailangan mawala ang isa
“Ang batang nasa sinapupunan niya…”
Tumigil ang doktor, namumutla habang hawak ang papel.
Parang huminto ang tibok ng lahat sa loob ng silid.
Ako, si Lorenzo, ang lola niya, si Andres, maging si Isabella na kanina ay puno ng panalo ang ngiti—lahat kami ay nakatitig sa doktor.
“Sabihin mo,” malamig na utos ni Lorenzo.
Napatingin muna sa akin ang doktor. May takot sa mga mata niya, at mas lalo akong kinabahan dahil hindi iyon simpleng kaba ng isang taong may dala lang na resulta.
Takot iyon ng taong may nalaman na hindi dapat niya nalaman.
“Ginoong Lorenzo,” mahina niyang sabi. “Hindi po iisa ang bata.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Hindi iisa?
Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa tiyan ko.
“Kambal?” halos pabulong kong tanong.
Tumango ang doktor.
“Kambal po. Maaga pa, pero malinaw sa pagsusuri. Dalawa ang tibok.”
Dalawa.
Parang may biglang sumindi sa loob ng dibdib ko, isang liwanag na hindi ko inaasahang darating sa gitna ng lahat ng dilim.
Hindi lang isa ang anak ko.
Dalawa sila.
Dalawang maliliit na buhay ang kumakapit sa akin.
Napaluha ako, pero hindi ko alam kung dahil ba sa saya, takot, o sa bigat ng lahat ng nangyayari.
Si Lorenzo ay hindi gumalaw nang ilang segundo.
Pagkatapos, marahan siyang humakbang palapit sa kama.
Hindi niya pa rin ako tinitingnan, dahil hindi niya pa rin kaya. Pero naramdaman kong hinahanap niya ang kamay ko.
Nang mahawakan niya ang mga daliri ko, malamig ang kamay niya.
“Kambal…” bulong niya.
May kakaibang panginginig sa boses niya. Parang ang isang lalaking sanay utusan ang buong mundo ay biglang hindi alam kung paano haharapin ang dalawang batang hindi pa man ipinapanganak ay nanganganib na agad.
Pero bago pa man kami makahinga, tumawa si Isabella.
Mahina sa una.
Pagkatapos ay naging malinaw, matinis, at nakakakilabot.
“Kambal pala.”
Lumingon si Lorenzo sa kanya.
“Anong nakakatawa?”
Hindi agad sumagot si Isabella. Ang tingin niya ay nakadikit sa tiyan ko, ngunit wala iyong awa. Wala ring gulat. Ang naroon ay pagkainis, na para bang ang dalawang batang iyon ay dalawang sagabal sa plano niyang matagal nang inayos.
Ang matandang babae naman ay nanatiling tuwid ang tindig. Ngunit ang mga daliri niyang nakahawak sa tungkod ay bahagyang humigpit.
Nahuli ko iyon.
At sa sandaling iyon, nakaramdam ako ng ibang klase ng lamig.
Hindi sila nagulat sa pagbubuntis ko.
Pero nagulat sila sa kambal.
“Doktor,” sabi ng lola ni Lorenzo, mahinahon ngunit may bigat na hindi puwedeng suwayin. “Lumabas ka muna.”
Napatitig ang doktor kay Lorenzo, tila naghihintay ng utos mula sa kanya.
Ngunit si Lorenzo ay hindi nagsalita.
“Sinabi kong lumabas ka,” ulit ng matanda.
Dahan-dahang yumuko ang doktor. Bago siya umalis, sumulyap siya sa akin—isang sulyap na puno ng babala.
Parang gusto niyang magsalita.
Parang gusto niyang sabihin sa akin na tumakbo.
Pero hindi niya nagawa.
Nang magsara ang pinto, naging mas mabigat ang hangin sa silid.
Hinawakan ko ang tiyan ko gamit ang dalawang kamay.
“Lorenzo,” sabi ko, nanginginig ang boses. “Huwag mong hayaang kunin nila ang mga anak ko.”
Hindi sumagot agad si Lorenzo.
At ang katahimikan niyang iyon ang unti-unting dumurog sa akin.
Minsan, ang pananakit ay hindi laging sigaw.
Minsan, sapat na ang hindi pagsagot.
“Sila ay dugo ng Villareal,” sabi ng matanda. “Hindi mo puwedeng ilabas ang mga batang iyan sa pamilyang ito.”
“Mga anak ko sila,” sagot ko.
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Ang tinging iyon ay mas masakit pa kaysa sa sampal.
“Anak mo?” ngumiti siya nang malamig. “Kung hindi dahil sa perang ibinayad namin sa’yo, makakalapit ka ba kay Lorenzo? Makakapasok ka ba sa bahay na ito? Makakapagsuot ka ba ng damit na suot mo ngayon?”
Parang may mainit na tubig na ibinuhos sa mukha ko.
Oo.
Mahirap ako.
Oo.
Tinanggap ko ang pera.
Oo.
Pumasok ako rito gamit ang kasinungalingan.
Pero hindi ibig sabihin niyon na wala akong puso.
Hindi ibig sabihin niyon na puwede na nilang agawin ang laman ng katawan ko.
“Hindi ako nagbenta ng anak,” sabi ko, pinipigilang umiyak. “Nagpanggap ako, oo. Nagsinungaling ako, oo. Pero hindi ko kailanman pinirmahan na ibibigay ko ang mga anak ko.”
“May pirma ka,” sabi ni Isabella, nakangiti ulit.
“Pekeng papel iyon.”
“Pekeng babae ang nagsasabi ng pekeng papel.” Tumawa siya. “Nakakatawa, hindi ba?”
Gusto kong bumangon at sampalin siya.
Pero nang gumalaw ako, biglang kumirot ang tiyan ko. Napapikit ako sa sakit.
Agad na humigpit ang kamay ni Lorenzo sa akin.
“Huwag kang gumalaw.”
Napabaling ako sa kanya.
“Kung ayaw mong gumalaw ako, sabihin mo sa kanila na umalis.”
Naramdaman kong tumigil ang paghinga niya.
“Lorenzo,” ulit ko, ngayon ay halos pakiusap na. “Sabihin mo.”
Napakatagal ng katahimikan.
Hanggang sa nagsalita siya.
“Lola, kailangan kong makausap si Mariel nang kami lang.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Hindi iyon ang sagot na hinihintay ko.
Hindi niya sinabing, “Walang kukunin sa kanya.”
Hindi niya sinabing, “Siya ang ina.”
Hindi niya sinabing, “Protektahan ko siya.”
Ang sinabi niya lang, kailangan niya akong makausap.
Parang gusto munang timbangin kung karapat-dapat ba akong ipagtanggol.
Ngumiti ang matanda, parang inaasahan niya iyon.
“Kausapin mo siya. Pero bago sumikat ang araw, kailangang may desisyon ka na.”
Humarap siya kay Andres.
“Siguraduhin mong walang lalabas sa bahay na ito.”
“Masusunod po,” sagot ni Andres, ngunit hindi siya makatingin sa akin.
Bago lumabas si Isabella, yumuko siya malapit sa akin.
Hindi narinig ni Lorenzo ang sinabi niya dahil mahina iyon. Sapat lang para sa akin.
“Dalawa pala sila. Mas mabuti. Kahit mawala ang isa, may matitira pa.”
Nanigas ang dugo ko.
Tiningnan ko siya nang nanlalaki ang mga mata.
“Ano ang sinabi mo?”
Ngumiti siya na parang walang nangyari.
“Magpahinga ka, Mariel. Kailangan mong maging malakas. Mahaba pa ang gabi.”
Lumabas siya kasunod ng matanda.
Naiwan kami ni Lorenzo sa silid.
Sa wakas, tahimik na ang paligid.
Pero ang katahimikang iyon ay hindi kaligtasan.
Isa itong kulungan.
Bumitiw ako sa kamay niya.
Dama kong nagulat siya.
“Mariel.”
“Alam mo ba?” tanong ko.
“Ang alin?”
“Na alam nila ang tungkol sa pagbubuntis ko. Na may plano silang kunin ang bata. Na may kasunduang may pirma ko kahit hindi ko maalala.”
“Kagabi ko lang nalaman ang tungkol sa papel.”
“Pero alam mong ako si Mariel.”
Hindi siya sumagot agad.
Doon pa lang, alam ko na ang sagot.
Tawa ang lumabas sa bibig ko, pero luha ang dumaloy sa pisngi ko.
“Kailan?”
“Unang buwan pa lang.”
Parang may pumutok sa tenga ko.
Unang buwan?
Ibig sabihin, halos buong dalawang taon, alam niya.
Alam niyang hindi ako si Isabella.
Alam niyang nagsisinungaling ako.
Alam niyang ang babaeng hinahawakan niya, niyayakap niya, pinoprotektahan niya, tinatawag niyang mahal—ay hindi ang babaeng iniisip kong mahal niya.
“Bakit?” halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. “Bakit hinayaan mo?”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil sa unang buwan, akala ko parte ka lang ng plano ni Andres. Gusto kong malaman kung sino ang nagpadala sa’yo.”
“At pagkatapos?”
Tahimik siya.
“Pagkatapos, nalaman kong ginagawa mo iyon para sa tatay mo.”
Mas humigpit ang hawak ko sa kumot.
“Ginamit mo rin ako.”
Umiigting ang panga niya.
“Hindi ganoon.”
“Hindi ganoon?” Napatawa ako nang mapait. “Alam mong ako si Mariel, pero hinayaan mo akong mabuhay araw-araw sa takot na baka patayin mo ako kapag nalaman mo ang totoo. Hinayaan mo akong maramdaman na lahat ng binibigay mo ay para kay Isabella. Hinayaan mo akong mahalin ka habang iniisip kong mahal mo ang ibang babae.”
Natahimik siya.
At mas lalo akong nasaktan.
“Sinubukan kong sabihin sa’yo,” mababa niyang sabi.
“Kailan?” tanong ko. “Noong binigyan mo ako ng condo sa pangalan ni Isabella? Noong tinawag mo ako sa pangalan niya gabi-gabi? Noong sinabi mong huwag kitang iwan habang akala ko siya ang hinahanap mo?”
“Mariel—”
“Hindi.” Umiling ako habang tumutulo ang luha. “Huwag mo muna akong tawagin sa pangalang iyan. Hindi ngayon. Hindi pagkatapos mong itago sa akin na alam mo pala ang lahat.”
Napayuko siya.
Sa unang pagkakataon, nakita ko si Lorenzo na parang nawalan ng lakas.
Ang lalaking kinatatakutan ng buong lungsod ay nakatayo sa tabi ng kama ko, bulag, tahimik, at tila hindi alam kung paano aabutin ang babaeng dalawang taon niyang hinayaang masugatan.
“Hindi ko alam kung paano ka hahawakan nang hindi ka tinatakot,” sabi niya sa wakas. “Hindi ko alam kung paano sasabihing alam ko ang totoo nang hindi ka tumatakbo. Noong una, pinanood kita. Pagkatapos, nasanay ako sa presensiya mo. Pagkatapos…”
Tumigil siya.
“Pagkatapos ano?”
Dahan-dahan niyang hinanap ang gilid ng kama at umupo.
“Pagkatapos, natakot akong mawala ka.”
Sumakit ang dibdib ko.
Kung sinabi niya ito kahapon, baka maniwala ako.
Kung sinabi niya ito bago bumalik si Isabella, baka yakapin ko siya.
Pero ngayon, may mga papel na may pirma ko, may lola niyang gustong agawin ang anak ko, may Isabella na nagsabing kahit mawala ang isa, may matitira pa.
Hindi sapat ang pag-ibig kung huli itong dumating.
“Kung natatakot kang mawala ako,” sabi ko, “bakit hindi mo ako pinili kanina?”
Napabaling siya sa akin.
“Pinili kita.”
“Hindi. Sinabi mong ilabas muna ako.”
Tumigas ang mukha niya.
“Dahil nasa panganib ka. Kapag sinalungat ko si Lola sa harap niya habang nandito ka, mas lalo kang masasaktan. Kailangan kong mailayo ka.”
“Paano ko malalaman kung totoo iyan?”
Hindi siya nakasagot.
Iyon ang pinakamasakit.
Dahil wala na akong alam na puwedeng paniwalaan.
Ipinikit ko ang mga mata ko.
“Umalis ka muna.”
“Hindi.”
“Lorenzo.”
“Hindi kita iiwan.”
“Iniwan mo na ako kanina,” sabi ko, halos pabulong. “Noong kailangan kong marinig na ako ang ina ng mga anak ko, hindi ang pamilya mo.”
Parang tinamaan siya.
Tumayo siya, ngunit hindi lumabas.
Sa halip, naglakad siya papunta sa pinto at tinawag ang mga tauhan.
“Walang papasok sa silid na ito maliban sa doktor. Walang hahawak sa kanya. Walang magdadala sa kanya kahit saan nang walang utos ko.”
Tahimik sa labas.
Pagkatapos, may sumagot.
“Masusunod po.”
Bumalik siya sa tabi ko.
“Magpahinga ka. Hahanapin ko kung saan nanggaling ang papel.”
“Paano kung galing sa pamilya mo?”
Hindi siya nagdalawang-isip.
“Kung sino man ang gumawa niyan, babayaran niya.”
Dapat sana gumaan ang loob ko.
Pero hindi.
Dahil alam kong sa mga pamilyang tulad ng Villareal, ang dugo ay mas makapal kaysa sa katotohanan.
At ako?
Ako ay babae lang mula sa eskinita.
Isang bayarang kapalit.
Isang ina na wala pang hawak na kapangyarihan para protektahan ang sariling mga anak.
Pagkaalis ni Lorenzo, akala ko makakahinga ako.
Pero ilang minuto pa lang ang lumipas, bumukas nang kaunti ang pinto.
Akala ko siya ang bumalik.
Pero si Andres ang pumasok.
Namumutla siya, pawis ang noo, at halatang takot.
“Andres,” sabi ko, umangat ang katawan ko. “Ano pa ang gusto ninyo sa akin?”
Hindi siya lumapit agad.
Tumingin muna siya sa pasilyo, saka isinara ang pinto.
“Miss Mariel, kailangan ninyong makinig.”
“Wala na akong gustong marinig mula sa’yo.”
“Pakiusap.” Halos lumuhod siya. “Hindi ninyo alam kung gaano kayo kalapit sa panganib.”
Natawa ako nang mapait.
“Hindi pa ba ito panganib?”
Umiling siya.
“Mas malala pa.”
Nanahimik ako.
Dahan-dahan siyang lumapit at inilapag sa kama ang isang maliit na flash drive.
“Ano ito?”
“Katibayan.”
“Ng alin?”
“Na ang kasunduang may pirma ninyo ay hindi lang pamemeke.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
Lumunok siya.
“Noong unang linggo bago kayo dinala sa mansiyon, may ipinainom sa inyong gamot.”
Hindi ako nakagalaw.
Biglang bumalik sa alaala ko ang mga araw ng pagsasanay.
Ang silid na walang bintana.
Ang mga boses na nagtuturo kung paano magsalita si Isabella.
Ang mga dokumentong pinapirmahan sa akin habang puyat ako, pagod, umiiyak dahil tinawagan ako ng ospital tungkol sa tatay ko.
May mga oras na malabo ang utak ko noon.
Akala ko dahil lang sa stress.
Akala ko dahil wala akong tulog.
“Anong gamot?” tanong ko, halos hindi humihinga.
“Pampakalma. Pampalabo ng alaala.” Nanginginig ang boses ni Andres. “Hindi ko alam noong una. Akala ko papirmahan lang kayo sa karaniwang kasunduan. Pero noong nakita ko ang mga kopya, huli na.”
“Sinong nag-utos?”
Hindi siya sumagot.
“Andres.”
Yumuko siya.
“Ang matandang señora.”
Kahit inaasahan ko na, sumakit pa rin ang dibdib ko.
“Bakit?”
“Dahil kailangan nila ng tagapagmana.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ko maintindihan.”
“May sakit si Ginoong Lorenzo noon. Pagkatapos ng aksidente, hindi lang paningin niya ang naapektuhan. Akala ng pamilya, baka hindi na siya magkakaanak. Kailangan nila ng paraan para mapanatili ang dugo niya, pero ayaw nilang bumalik si Isabella.”
“Bakit?”
Namumutla si Andres.
“Dahil si Isabella… hindi na puwedeng magkaanak.”
Parang may piraso ng palaisipan na nahulog sa lugar.
Kaya bumalik siya.
Kaya galit siya sa pagbubuntis ko.
Kaya sinabi niyang kahit mawala ang isa, may matitira pa.
“Hindi niya alam noong una,” sabi ni Andres. “Pero nang nalaman niyang buntis kayo, nakipagkasundo siya sa señora. Siya ang magiging ina sa papel. Kayo ang mawawala.”
Naramdaman kong umikot ang paligid.
Ang mga anak ko.
Gusto nilang gawing anak ni Isabella ang mga anak ko.
“Hindi,” bulong ko. “Hindi ko papayagan.”
“Kaya kailangan ninyong umalis.”
Tumingin ako sa pinto.
“Sinabi ni Lorenzo na walang lalabas.”
“Hindi lahat ng tauhan ay kay Lorenzo.” Mas lalong bumaba ang boses ni Andres. “At hindi lahat ng doktor sa bahay na ito ay nandito para iligtas kayo.”
Nalaglag ang puso ko.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Bago siya makasagot, may kumatok.
Tatlong beses.
Mabagal.
Tak.
Tak.
Tak.
Biglang namutla si Andres na parang nakita niya ang kamatayan.
“Diyos ko…”
“Andres?”
Hindi siya sumagot. Agad niyang kinuha ang flash drive at isiningit sa ilalim ng unan ko.
“Anuman ang mangyari, huwag ninyong ibibigay ito kahit kanino.”
Bumukas ang pinto.
Pumasok ang dalawang nurse na hindi ko pa nakikita, kasama ang isang doktor na nakamaskara.
“Oras na para sa iniksyon,” sabi ng doktor.
Naramdaman kong nanigas ang buong katawan ko.
“Anong iniksyon?”
“Pampakalma. Para sa kalagayan ninyo.”
“Hindi ko kailangan.”
Lumapit ang doktor.
Umatras ako sa kama.
“Andres,” sabi ko, nanginginig. “Sabihin mong hindi ko kailangan.”
Ngunit si Andres ay nakatayo lang, pawis na pawis, tila hindi makagalaw.
Hinawakan ng isang nurse ang braso ko.
“Bitawan mo ako!”
“Miss, huwag kayong gumalaw.”
Sumigaw ako.
“Lorenzo!”
Walang sumagot.
Nasaan siya?
Nasaan ang mga tauhang inutusan niyang bantayan ako?
“Lorenzo!”
Mas mahigpit akong pinigilan ng isa pang nurse. Kumirot ang tiyan ko sa pagpupumiglas, pero mas malakas ang takot ko.
Nakita ko ang karayom.
May malinaw na likido sa loob.
Hindi ko alam kung pampakalma iyon.
Hindi ko alam kung ano ang gagawin nito sa akin.
Sa amin.
Sa mga anak ko.
“Hindi!” sigaw ko. “Buntis ako! Hindi ninyo puwedeng gawin ito!”
Lumapit ang doktor sa tainga ko.
Mahina siyang bumulong.
“Utos ng señora. Huwag kang matakot. Hindi ka mamamatay.”
Mas lalo akong nanginig.
“Pero hindi niya sinabing kailangan mabuhay kayong tatlo.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Sa labas ng pinto, biglang may bumagsak.
Sunod ang sigaw ng isang lalaki.
Pagkatapos ay mabilis na yabag.
Marahas na bumukas ang pinto.
Si Lorenzo.
Basang-basa ang mukha sa pawis, hawak ang tungkod sa isang kamay, habang sa kabilang kamay ay may hawak siyang baril.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman.
Hindi ko alam kung paano siya nakarating.
Pero sa sandaling iyon, ang boses niya ay parang kulog na bumiyak sa buong silid.
“Bitawan ninyo siya.”
Natigilan ang lahat.
Ang doktor ay biglang umatras.
Ngunit bago pa niya maitago ang karayom, nagsalita si Lorenzo.
“Kung may tumusok ng kahit isang karayom sa kanya, hindi na kayo makakalabas ng bahay na ito nang buhay.”
Nabitawan ng nurse ang braso ko.
Humagulgol ako, hawak ang tiyan ko.
“Lorenzo…”
Lumapit siya sa akin, halos madapa dahil sa pagmamadali. Hinanap niya ang mukha ko, hinawakan ang pisngi ko, pagkatapos ay ang tiyan ko.
“Nandito ako,” paos niyang sabi. “Nandito ako.”
Gusto kong maniwala.
Gusto kong kumapit.
Pero nakita ko sa likod niya si Isabella.
Nakatayo siya sa may pinto, hawak ang isang cellphone.
At sa screen ng cellphone niya, malinaw na nakabukas ang video call.
Nasa kabilang dulo ang matandang señora.
Ngumiti ito nang malamig.
“Lorenzo,” sabi ng matanda mula sa telepono. “Ibaba mo ang baril.”
Hindi gumalaw si Lorenzo.
“Ngayon,” dagdag niya. “O ipapadala ko sa ospital ng ama ni Mariel ang utos na tanggalin ang lahat ng suporta niya.”
Parang sinaksak ang puso ko.
“Tatay…”
Napatigil si Lorenzo.
At doon ko nakita ang tunay na kapangyarihan ng pamilyang Villareal.
Hindi nila kailangang saktan ako mismo.
Kailangan lang nilang hawakan ang taong pinakamamahal ko.
Si Isabella ay ngumiti sa akin.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang itinaas ang isa pang papel.
“Pumili ka, Mariel.”
“Ang tatay mo…”
Tumingin siya sa tiyan ko.
“O ang isa sa kambal.”