Sa Travel Agency Nagsimulang Mabiyak ang Lahat, Dahil ang Pekeng Pass ay Maliit Lang Pala Kumpara sa Pekeng Pirmang Ginawa Ni Paolo
Bahagi 3: Sa Travel Agency Nagsimulang Mabiyak ang Lahat, Dahil ang Pekeng Pass ay Maliit Lang Pala Kumpara sa Pekeng Pirmang Ginawa Ni Paolo
Pagdating namin sa travel agency sa loob ng mall, hindi na sila kasing ingay noong umaga.
Si Trisha ay hawak pa rin ang bagong handbag, pero hindi na niya ito ipinapakita. Si Aling Corazon, yakap ang paper bag ng boots na parang gustong ibalik pero ayaw umamin. Si Paolo naman, mabilis ang lakad, galit ang mukha, at halatang pinipilit kontrolin ang sitwasyon.
Ako ang huling pumasok.
Maliit lang ang opisina ng agency. May posters ng Seoul, Tokyo, Bangkok, at Singapore sa dingding. May Christmas garland sa reception desk. Sa likod ng computer, nakaupo ang isang babaeng nasa early thirties, maayos ang buhok, may nameplate na “Ms. Rhea.”
Ngumiti siya nang propesyonal.
—Good afternoon po. Sir Paolo?
—Yes, sagot ni Paolo. Ito ang voucher.
Inilapag niya ang pekeng boarding pass sa mesa na parang ebidensiya ng tagumpay.
Kinuha ni Ms. Rhea ang papel. Una, tiningnan niya ang harap. Sumunod, tiningnan ang likod. Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
Alam ko na agad.
Nakita niya ang nakasulat sa likod.
“Sample Only. Office Party Prop.”
Pero dahil propesyonal siya, hindi siya agad tumawa. Hindi rin siya nang-insulto. Inilapag niya nang maingat ang papel.
—Sir, may I ask kung saan ninyo ito nakuha?
Bago ako makasagot, nagsalita si Paolo.
—Sa company ng wife ko. Prize niya iyan.
—Prize po ninyo, ma’am? tanong ni Ms. Rhea sa akin.
Tumingin sa akin si Paolo, mariin ang tingin. Parang utos iyon: makisama ka.
Ngumiti ako.
—Hindi po. Props po iyan para sa skit ng company party namin. Hindi iyan valid travel voucher.
Parang nabasag ang salamin sa loob ng opisina.
Si Trisha ang unang sumigaw.
—Ano?!
Si Aling Corazon ay napahawak sa dibdib.
—Pekeng ticket? Mariel, niloko mo kami?
Si Paolo ay dahan-dahang tumayo.
—You embarrassed me.
Hindi ako umurong.
—Hindi. Sinubukan kong sabihin kagabi pa lang, pero inunahan mo akong i-post sa family group. Sinubukan kong magsalita, pero sinabi ninyo kung sino lang ang family. Ngayon, huwag ninyong isisi sa akin ang kahihiyang ginawa ninyo sa sarili ninyo.
Pinipilit ni Paolo na hindi sumigaw dahil nasa opisina kami.
—Dapat sinabi mo nang malinaw.
—Sinabi ko. Hindi ka nakinig.
Tumingin si Ms. Rhea sa amin, halatang ayaw makialam pero kailangan niyang tapusin ang usapan.
—Sir, ma’am, unfortunately, wala po kaming booking na naka-link dito. Hindi rin po travel pass ito. Graphic sample lang po siya.
Napasandal si Trisha sa upuan.
—So walang Japan?
—Wala po, ma’am.
—Walang hotel?
—Wala po.
—Walang snow?
Hindi sumagot si Ms. Rhea. Iyon na ang sagot.
Si Aling Corazon ay umiyak agad, pero hindi iyak ng taong nasaktan. Iyak iyon ng taong nawalan ng libreng biyahe.
—Mariel, ang sama ng ugali mo. Pinaglaruan mo kami. Alam mong matanda na ako. Alam mong pangarap ko ito.
Doon ako unang tumawa nang walang saya.
—Ma, alam mo rin bang pangarap kong matawag na pamilya kahit wala akong hawak na credit card?
Natahimik siya.
Pero hindi pa tapos.
Nag-vibrate ang phone ko.
Unknown number.
Sinagot ko.
—Hello?
May boses ng babae sa kabilang linya.
—Good afternoon po. Si Ma’am Mariel Santos-Reyes po ba ito?
—Yes.
—Ma’am, this is Dana from Sunrise Lending Verification Department. Tumatawag po kami tungkol sa personal travel loan application ninyo amounting to ₱480,000, submitted this morning through your spouse, Mr. Paolo Reyes. We just need to confirm your consent as co-borrower.
Sa sandaling iyon, nawala ang lahat ng ingay sa paligid.
Kahit ang iyak ni Aling Corazon, parang biglang lumayo.
Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko kay Paolo.
Namuti ang labi niya.
—Ma’am? Nasa linya pa po kayo? tanong ng babae.
Hininaan ko ang boses ko, pero malinaw ang bawat salita.
—Wala akong inaprubahang loan.
Tumayo si Paolo.
—Mariel, ibaba mo muna iyan.
Hindi ko siya pinansin.
—May I know kung anong documents ang ipinasa?
—Payslip po ninyo, company ID, TIN, proof of billing, at e-signature authorization. May attached consent form po with your digital signature.
Nanginig ang kamay ko, pero hindi ako bumitaw sa phone.
Payslip ko.
Company ID ko.
Proof of billing ko.
Digital signature ko.
Ang mga iyon ay nasa laptop ko sa bahay. Nasa folder na ginamit ko para sa housing loan pre-check noong nakaraang taon. Si Paolo lang ang may alam ng password, dahil minsan niyang sinabi na kailangan niyang i-print ang resume niya at nakisuyo sa laptop ko.
Tiningnan ko siya.
—Ginamit mo ang documents ko?
—Hindi ganoon iyon, sabi niya agad. Backup lang. Para kung kailangan ng show money—
—Show money? Pinirmahan mo ako sa loan?
Si Trisha ang sumingit, nanginginig ang boses.
—Kuya, sabi mo alam ni Ate.
Bumaling ako sa kanya.
—Alam ko ang alin?
Napalunok siya.
Doon ko nakita ang takot sa mukha niya. Hindi takot dahil nasaktan ako. Takot dahil baka madamay siya.
—Wala, sabi niya.
Ngumiti ako nang malamig.
—Sabihin mo.
Hindi siya sumagot.
Sa kabilang linya, nagsalita muli ang verification officer.
—Ma’am, since you deny consent, we will flag the application as suspected unauthorized submission. Maaari po kayong magsumite ng written dispute. May IP address at device log po kami ng application.
—Please send everything to my email, sabi ko. And mark it fraudulent.
—Noted po, ma’am.
Binaba ko ang tawag.
Walang gumalaw.
Kahit si Ms. Rhea sa travel agency ay tahimik na tahimik, halatang naiintindihan niyang hindi na ito simpleng family argument.
Lumapit sa akin si Paolo.
—Mariel, pakinggan mo muna ako. Hindi ko naman kukunin kung hindi kailangan. Processing lang iyon. Akala ko kasi valid ang trip. Kailangan natin ng pocket money, show money, winter clothes, travel tax. Pansamantala lang.
—Pansamantala mong ninakaw ang pirma ko?
—Asawa kita!
—Hindi ibig sabihin noon, pag-aari mo ang pangalan ko.
Sumimangot si Aling Corazon kahit nanginginig na siya.
—Huwag mong tawaging magnanakaw ang anak ko. Ginawa niya lang para sa pamilya.
—Anong pamilya, Ma? Iyong pamilyang hindi ako kasama sa biyahe pero kasama ako sa utang?
Walang nakasagot.
Tumunog naman ang phone ni Paolo.
Sunod-sunod ang messages. Nakita ko sa screen niya ang pangalan ng family group.
“Paolo, kailan flight?”
“Corazon, send pics ng Japan ha!”
“Trisha, pasabuy ako ng skincare!”
At kasunod noon, isang message mula sa pinsan niya:
“Bakit may nag-comment na fake voucher daw? Totoo ba?”
Napatingin sa akin si Trisha.
—Ate, huwag mo kaming ipahiya sa family.
Napatitig ako sa kanya.
Siya ang nag-comment ng travel emoji kagabi. Siya ang nag-post ng “finally, deserve namin ni Mama.” Siya ang nag-story ng paper bag nila sa mall na may caption:
“Preparing for our Christmas abroad. Blessings come to real family.”
Real family.
Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang screenshots.
Nandoon ang family group post ni Paolo. Nandoon ang comment ni Trisha. Nandoon ang sinabi ni Aling Corazon sa voice message:
“Hindi na kasama si Mariel. Siya na ang bantay bahay. Three lang kami.”
Nandoon din ang bank notification ng frozen cards. Nandoon ang cancellation confirmation ng Coron trip na hindi pa nila alam.
Tumingin ako kay Paolo.
—Gusto mo bang hindi kayo mapahiya?
Agad siyang tumango.
—Oo. Please. Pag-usapan natin sa bahay.
—Sige. Pag-uusapan natin.
Nakahinga siya nang maluwag.
Pero hindi pa ako tapos.
—Sa harap ng barangay captain mamayang gabi. At kung hindi mo mailalabas lahat ng ginamit mong documents ko, diretso tayo sa pulis bukas.
Nanlaki ang mata niya.
—Mariel, asawa mo ako.
—Hindi na iyon sapat na dahilan para pagkatiwalaan kita.
Si Aling Corazon ay biglang umupo, hawak ang dibdib.
—Ako ang mamamatay sa sama ng loob dahil sa iyo.
Dati, kapag sinabi niya iyon, nanginginig na ako. Nagso-sorry agad ako. Kukuha ng tubig. Hahaplusin ang likod niya. Sasabihin kong huwag na lang palakihin.
Pero ngayon, tumingin lang ako sa kanya.
—Ma, kung sasama ang loob ninyo, siguraduhin ninyong sa sariling pera ninyo kayo magpapa-check-up.
Napanganga si Trisha.
Si Paolo ay parang hindi makapaniwalang ako ang nagsalita noon.
Lumabas ako ng travel agency nang hindi lumilingon.
Sa likod ko, narinig ko si Paolo na humahabol.
—Mariel! Huwag kang OA! Isang loan lang iyon!
Huminto ako sa gitna ng mall.
Maraming tao. May batang may hawak na balloon. May pamilyang bumibili ng ham. May kumakantang choir sa ground floor ng “Silent Night.”
Lumingon ako sa kanya.
—Isang loan lang sa pangalan ko. Isang biyahe lang na hindi ako kasama. Isang insulto lang na hindi ako pamilya. Limang taon mong ginawa iyan, Paolo. Ngayon, isang beses ko lang ibabalik sa iyo ang katotohanan.
At sa mismong sandaling iyon, tumunog ang phone ko ulit.
Email mula sa lending company.
Nasa attachment ang consent form.
Pagbukas ko, nakita ko ang pirma.
Hindi lang digital signature ko ang ginaya.
Sa ilalim ng form, may upload na selfie verification.
Si Trisha ang nasa litrato.
Suot ang lumang office blazer ko.
Hawak ang ID ko.
At nakangiti siya sa camera na parang laro lang ang pagnanakaw ng buhay ko.
