AKALA KO, ANG LALAKING NAGHIHINTAY SA AKIN SA ULAN GABI-GABI ANG TANGING HINDI AKO KAYANG PAGTAKSILAN—HANGGANG SA MAY NARINIG AKO SA LIKOD NG NAKABUKAS NA PINTO…

AKALA KO, ANG LALAKING NAGHIHINTAY SA AKIN SA ULAN GABI-GABI ANG TANGING HINDI AKO KAYANG PAGTAKSILAN—HANGGANG SA MAY NARINIG AKO SA LIKOD NG NAKABUKAS NA PINTO…

AKALA KO, ANG LALAKING NAGHIHINTAY SA AKIN SA ULAN GABI-GABI ANG TANGING HINDI AKO KAYANG PAGTAKSILAN—HANGGANG SA MAY NARINIG AKO SA LIKOD NG NAKABUKAS NA PINTO… AT NOONG GABING NAGPASYA AKONG LUMAYO, MAY MENSAHENG BIGLANG LUMITAW SA TELEPONO KO NA NAGPANGINIG SA BUONG KATAWAN KO

Bahagi 1

NANG TUMIGIL AKONG HUMABOL SA KANYA, SIYA NAMAN ANG NAGPANIC

Mula pagkabata, palagi kong iniisip na sa dalawang lalaking sabay kong kinalakihan, si Adrian ang taong hinding-hindi ko kayang mawala.

Alam niya kung anong inumin ang gusto ko.

Alam niyang takot ako sa kulog.

At tuwing bumubuhos ang malakas na ulan, lagi siyang naghihintay sa ilalim ng bubong para sabayan akong umuwi.

Samantalang si Nico ay kabaligtaran niya.

Mahilig niyang hilahin ang tali ng buhok ko.

Itinatago niya ang tsinelas ko pagkatapos ng P.E.

At kapag tinatawag ako ng guro sa harap pero wala akong maisagot, siya pa ang pinakamalakas tumawa.

Kaya noong birthday party ng isa naming kaibigan noong second year college kami, nang pilitin ako ng lahat na pumili kung sino sa dalawang lalaki ang gusto ko, kay Adrian ako tumingin.

Matagal ko na siyang gusto.

Akala ko, kahit hindi niya ako mahal, marunong naman siyang tumanggi nang hindi ako pinapahiya.

Pero sa harap ng halos tatlumpung tao, bahagya lamang siyang kumunot ang noo.

“Mara, huwag mong hayaang magkamali ng akala ang lahat. Para lang kitang nakababatang kapatid.”

May babaeng nasa tabi niya ang napatawa.

May ilang sumipol.

Nakatayo ako sa gitna ng kwartong punô ng mga lobo at dekorasyon, hawak pa rin ang regalong dalawang buwan kong pinaghandaan.

Sa sandaling iyon, gusto ko na lang maglaho.

Pero biglang tumayo si Nico.

Ang lalaking buong buhay ko ay puro pang-aasar lang ang alam.

Wala siyang sinabi.

Diretso niyang sinuntok si Adrian sa mukha.

Nagkagulo ang buong silid.

Pagkatapos ay hinawakan niya ang pulso ko at hinila akong palabas.

Tumakbo kami pababa ng hagdan, tumawid sa kalsadang unti-unting pinupuno ng mga ilaw, at hindi siya tumigil hanggang makarating kami sa plaza malapit sa simbahan.

May sugat ang gilid ng labi niya.

May bahid pa iyon ng dugo.

Pero nakangiti siya sa akin.

“Ngayon alam mo na kung sino talaga ang kakampi mo?”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Umiyak ako nang halos hindi makahinga.

Awkward niyang pinunasan ang luha ko.

“Tama na. Ang pangit mo kapag umiiyak.”

Noong araw na iyon, naniwala talaga ako na kahit talikuran ako ng buong mundo, si Nico ang taong hinding-hindi ako iiwan.

Hanggang tatlong buwan ang lumipas.

Isang hapon, napadaan ako sa likod ng club room.

Bahagyang nakabukas ang pinto.

At narinig ko ang boses ni Adrian.

“Hindi mo pa ba ako pasasalamatan?”

Nanigas ako.

Tumawa siya nang mahina.

“Kung hindi ko siya sinadyang tanggihan nang ganoon kasakit noong araw na iyon, sa tingin mo ba kakapit siya sa iyo nang ganyan?”

Sumunod ang boses ni Nico.

Magaan.

Parang nakakatawa lang ang lahat.

“Alam ko na. Ang dali lang naman niyang lambingin.”

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Pero nagpatuloy ang usapan sa loob.

“Araw-araw ka niyang hinihintay pagkatapos ng klase. Binibilhan ka pa ng almusal. Hindi ka ba natatakot na baka ikaw naman ang magustuhan niya?”

“Kung magustuhan niya ako, bahala siya.”

Narinig kong tumawa si Nico.

“Kung kailangan, gagawa na lang ulit ako ng paraan para madismaya siya.”

“Birthday mo sa susunod na buwan. Baka umamin siya sa iyo.”

“Huwag mo ngang sabihin.”

May halong inis ang boses niya.

“Sumasakit na ulo ko sa isip pa lang.”

Napatingin ako sa paper bag na hawak ko.

Nasa loob noon ang isang pares ng sapatos.

Halos dalawang buwan akong nag-part-time para lang mabili iyon bilang regalo sa birthday ni Nico.

Hindi ko binuksan ang pinto.

Hindi rin ako umiyak.

Tahimik lang akong tumalikod at umalis.

Kinagabihan, ibinalik ko ang sapatos sa tindahan.

Pagkatapos ay binura ko sa cellphone ko ang reminder ng birthday niya.

Siguro panahon na rin para matutunan kong mabuhay nang hindi kailangang habulin ang kahit sino.

Kinabukasan, mas maaga akong pumasok sa university kaysa dati.

Katatapos lang ng unang klase ko nang mag-vibrate ang cellphone ko.

【Nasaan ka?】

Tinitigan ko ang screen nang ilang segundo bago ko pinatay iyon.

Makalipas ang dalawang minuto, may isa pang mensahe.

【Hindi ba sinabi mong hihintayin mo ako pagkatapos ng klase?】

Dahan-dahan akong nag-type.

【May gagawin ako. Nauna na ako.】

Wala pang isang minuto mula nang maipadala ko iyon nang makarinig ako ng mabilis na mga yabag mula sa likuran.

May kamay na dumapo nang mariin sa balikat ko.

“Ano bang problema mo?”

Si Nico iyon.

Bahagya siyang nakayuko habang humihingal.

Basa ng pawis ang buhok niya.

“Magme-message ka tapos bigla kang mawawala? Tumakbo pa ako mula sa kabilang building para lang maabutan ka.”

Kung dati iyon, siguradong matatawa ako.

Tapos bibilhan ko siya ng malamig na tubig bilang pambawi.

Pero ngayon, maingat ko lang inalis ang kamay niya sa balikat ko.

“Sa susunod, huwag mo na akong hanapin.”

Natigilan siya.

“Ano?”

Sa dulo ng hallway, nakita kong paparating si Adrian kasama ang ilang kaibigan.

Napansin kong tumingin siya sa direksiyon namin.

Biglang kumunot ang noo ni Nico.

“Huwag mo siyang tingnan.”

Hinila niya ako patungo sa kabilang bahagi ng hallway.

“Ilang buwan ko nang hindi kinakausap ang lalaking iyon. Galit ka pa rin ba dahil sa nangyari noon?”

Napatingin ako sa kamay niyang nakahawak sa pulso ko.

Tatlong buwan na ang nakalipas, ang kamay ding iyon ang humila sa akin palabas ng kwartong pinakahiya ako sa buong buhay ko.

Ngayon ko lang nalaman na bahagi lang pala iyon ng isang palabas.

Hinila ko ang kamay ko palayo.

“Wala itong kinalaman kay Adrian.”

“Kung ganoon, ano?”

“Wala.”

“Wala? Ganyan ka kung wala?”

Sinundan niya ako pababa ng hagdan.

“Hoy, prinsesa. Kahit sabihin mo man lang kung anong kasalanan ko.”

Hindi ako sumagot.

Mas binilisan ko ang lakad ko.

Sinundan niya ako hanggang sa tapat ng dormitory.

Bigla akong huminto.

Halos bumangga siya sa likod ko.

“Mula ngayon, huwag mo na akong hintayin pagkatapos ng klase.”

Tumingin ako sa kanya.

“Huwag mo na rin akong yayain kumain.”

“Huwag mo na akong tawagan sa umaga para gisingin.”

“At huwag ka nang pumunta sa dorm para hanapin ako.”

Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha niya.

“Bakit?”

“Ayokong magkamali ng akala ang ibang tao.”

Tahimik siya nang dalawang segundo.

Pagkatapos ay tumawa siya.

Pero pilit iyon.

“Anong maling akala?”

“Na may espesyal na relasyon tayo.”

Agad na nag-iba ang ekspresyon niya.

“Dati naman wala kang pakialam sa sinasabi nila.”

“Dati iyon.”

Mas hinigpitan ko ang yakap sa mga libro ko.

“Simula ngayon, iba na.”

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay kumuyom ang panga niya.

“Sige.”

Tumalikod siya.

“Akala mo ba gusto kong araw-araw kitang asikasuhin?”

Hindi ako nagsalita.

“Kung ayaw mo, huwag.”

Naglakad siya palayo.

Pero makalipas lamang ang ilang hakbang, lumingon siya.

Marahil inaasahan niyang gaya ng dati, tatakbo ako papunta sa kanya, hahawakan ang manggas niya, hihingi ng tawad at susuyuin siya.

Pero nanatili lamang ako sa kinatatayuan ko.

At sa pagkakataong iyon, tuluyan nang nawala ang pilit na ngiti sa mukha niya.

Kinagabihan, binago ko ang buong routine ko.

Hindi ko na siya hinihintay pagkatapos ng klase.

Hindi na ako bumibili ng almusal para sa kanya.

Hindi na ako nagme-message para ipaalalang magdala siya ng payong kapag mukhang uulan.

At hindi na rin ako pumupunta sa basketball court tuwing hapon.

Tatlong araw ang lumipas.

Kumakain ako ng hapunan kasama ang ilang kaibigan sa isang maliit na kainan malapit sa university nang biglang may humila nang malakas sa bakanteng upuan sa tapat ko.

Si Nico.

Basang-basa ng ulan ang kalahati ng polo niya.

Agad na dumako ang tingin niya sa lalaking nakaupo sa tabi ko.

Pagkatapos ay tumingin siya sa baso sa harap ko.

“Tatlong araw.”

Napatingala ako.

“Ano?”

“Tatlong araw mo akong hindi hinanap.”

Napangiti ako.

“Hindi ba ikaw mismo ang nagsabing hindi mo kailangan?”

Humigpit ang panga niya.

“Sino siya?”

Hindi pa nakakasagot ang kaibigan ko nang mahinahon akong nagsalita.

“Nanliligaw sa akin.”

Biglang humigpit ang kamay ni Nico sa sandalan ng upuan.

Sa labas ng salamin, isang kidlat ang biglang humati sa madilim na langit.

Tumingin siya sa akin.

Paos ang boses niya.

“Sabihin mo ulit.”

Bago pa ako makasagot, tumayo ang lalaking katabi ko.

“Pumayag na siyang sumama sa akin sa festival ngayong weekend.”

Sa isang iglap, tuluyang nagbago ang mukha ni Nico.

Pero hindi iyon ang bagay na nagpapatigil sa paghinga ko.

Tinitigan niya nang diretso ang lalaking nasa tabi ko at malamig na sinabi:

“Hindi siya puwedeng sumama sa iyo.”

“Bakit?”

Tumahimik si Nico.

Lahat ng tao sa mesa ay nakatingin sa kanya.

Lumipas ang ilang segundo.

Bigla niyang hinawakan ang pulso ko.

“Dahil…”

Sakto namang umilaw ang cellphone ko.

May bagong mensahe.

Mula kay Adrian.

Isang pangungusap lang ang laman.

【Huwag kang maniwala kay Nico. Hindi pa tapos ang totoong kuwento tungkol sa nangyari noong gabing iyon.】

BAHAGI 2

ANG LIHIM SA LIKOD NG GABING IYON

【Huwag kang maniwala kay Nico. Hindi pa tapos ang totoong kuwento tungkol sa nangyari noong gabing iyon.】

Paulit-ulit kong binasa ang mensahe ni Adrian.

Sa tabi ko, mahigpit pa ring nakahawak si Nico sa pulso ko.

“Mara.”

Nang marinig ko ang boses niya, saka lang ako natauhan.

Agad kong binawi ang kamay ko.

“Ano ang ibig mong sabihin kanina?”

Natigilan siya.

“Yung sinabi mong hindi ako puwedeng sumama sa kanya. Bakit?”

Nawala ang tapang sa mukha niya.

Para bang ilang segundo ang nakalipas, handa siyang makipagsuntukan sa buong mundo, pero ngayon ay hindi niya kayang tumingin sa akin.

“Wala.”

Napatawa ako.

“Wala na naman?”

Tumayo ako, kinuha ang bag ko at lumabas ng kainan.

Malakas ang ulan.

Hindi nagtagal, narinig ko ang mga yabag ni Nico sa likuran ko.

“Mara!”

Hindi ako huminto.

“Mara, sandali!”

Humawak siya sa braso ko, pero agad ko iyong inalis.

“Sabihin mo muna sa akin ang totoo.”

“Anong totoo?”

“Tungkol sa gabing iyon.”

Namutla siya.

Doon ko nalaman na may itinatago nga siya.

Biglang nag-ring ang cellphone ko.

Si Adrian.

Sinagot ko iyon sa harap mismo ni Nico.

“Nasaan ka?” tanong ni Adrian.

“Bakit?”

“May kailangan kang makita.”

Makalipas ang dalawampung minuto, nakaupo kaming tatlo sa bakanteng study room sa likod ng library.

Walang nagsasalita.

Hanggang sa inilapag ni Adrian ang cellphone niya sa mesa.

May video.

Kuha iyon noong gabing nagtapat ako sa kanya.

Bago ako dumating sa party, makikita sa video si Nico na kausap si Adrian sa balkonahe.

“Kapag umamin siya sa iyo mamaya, tanggihan mo.”

Boses iyon ni Nico.

Nanigas ako.

Sa video, napakunot-noo si Adrian.

“Bakit?”

“Dahil hindi siya seryoso.”

“Paano mo nalaman?”

Huminga nang malalim si Nico.

“Basta. Ayokong mapahiya siya sa huli. Sabihin mong kapatid lang ang tingin mo sa kanya.”

Tumigil ang video.

Tumingin ako kay Nico.

“Bakit?”

Hindi siya nakasagot.

Si Adrian ang nagsalita.

“May narinig siyang usapan ilang araw bago ang birthday ko. Akala niya, nakikipagpustahan lang sa mga kaibigan ko kung mapapaamin kita.”

Nanlaki ang mata ko.

“Hindi totoo iyon,” dagdag ni Adrian. “May pustahan nga, pero hindi tungkol sa iyo. Mali ang narinig niya.”

Napapikit si Nico.

“Akala ko pinaglalaruan ka niya.”

“Pero bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Walang sumagot.

“Bakit kailangan ninyong magdesisyon para sa akin?”

Nanginginig na ang boses ko.

Tumayo ako.

“Mas masakit pa pala kaysa sa inakala ko.”

“Mara—”

“Huwag.”

Tumingin ako kay Adrian.

“Sinaktan mo ako dahil naniwala ka sa sinabi niya.”

Pagkatapos ay kay Nico.

“At ikaw…”

Napangiti ako nang mapait.

“Ginawa mo akong tanga dahil akala mo alam mo kung ano ang pinakamabuti para sa akin.”

“Mara, hindi ko—”

“At yung narinig ko sa club room?”

Biglang tumahimik ang paligid.

“Yung sinabi mong madali akong lambingin? Na kapag nagustuhan kita, gagawa ka na lang ulit ng paraan para madismaya ako?”

Namula ang mga mata ni Nico.

Hindi na niya itinanggi.

Doon mas sumakit.

Humakbang ako paatras.

“Salamat.”

Nagulat silang dalawa.

“Salamat dahil sa wakas, malinaw na sa akin.”

“Ano?”

“Na hindi ko kailangang pumili sa inyong dalawa.”

Tinalikuran ko sila.

Sa likod ko, narinig kong tumayo si Nico.

“Mara!”

Hindi ako huminto.

“Kapag sumunod ka sa akin ngayon…”

Napatigil siya.

“…hinding-hindi na talaga kita kakausapin.”

Tahimik ang hallway habang naglalakad ako palayo.

Sa unang pagkakataon mula pagkabata, wala ni isa sa kanila ang sumunod.

At kakaiba man, sa halip na malungkot—

nakahinga ako.

BAHAGI 3

SA PAGKAKATAONG ITO, HINDI NA AKO ANG HUMABOL

Lumipas ang dalawang buwan.

Tinupad ko ang sinabi ko.

Hindi ko hinanap si Nico.

Hindi ko rin kinausap si Adrian maliban kung kinakailangan sa school.

Sa simula, mahirap.

May mga umagang kusang hinahanap ng mga mata ko si Nico sa harap ng dorm.

May mga gabing umuulan at napapatingin ako sa ilalim ng bubong kung saan dati siyang naghihintay.

Pero unti-unti, natutunan kong umuwi nang mag-isa.

Natuto akong kumain nang hindi naghihintay ng mensahe mula sa kahit sino.

Sumali ako sa isang volunteer group na tumutulong sa mga batang nakatira sa komunidad malapit sa simbahan.

Doon ko nakilala ang mga bagong kaibigan.

Doon ko rin napagtanto na napakalaki pala ng mundo.

Hindi umiikot ang buhay ko sa dalawang lalaking kinalakihan ko.

Samantala, nagbago rin si Adrian.

Isang hapon, nadatnan niya ako sa library.

Tahimik siyang umupo sa tapat ko.

“Hindi ako manghihingi ng tawad para patawarin mo ako agad,” sabi niya.

Tiningnan ko siya.

“Gusto ko lang sabihin na mali ako.”

Iyon lang.

Walang dahilan.

Walang palusot.

Tumango ako.

Matagal bago kami muling naging komportable sa isa’t isa, pero unti-unti, bumalik ang pagkakaibigan namin.

Hindi tulad ng dati.

Mas maingat.

Mas totoo.

Si Nico naman—

halos hindi ko makita.

Narinig kong huminto siya sa basketball nang ilang linggo.

Hindi na rin siya sumasama sa mga lakad ng barkada.

Isang beses, nakita ko siyang nakatayo sa kabilang dulo ng hallway.

Nagtagpo ang mga mata namin.

Dati, tiyak na lalapit siya.

Pero sa pagkakataong iyon, tumango lang siya at naglakad palayo.

Hindi ko alam kung bakit, pero mas masakit iyon kaysa inaasahan ko.

Dumating ang huling gabi ng university festival.

Punô ng ilaw ang campus.

May mga banderitas sa mga puno, amoy inihaw na pagkain sa hangin, at mula sa malayo ay maririnig ang tugtog ng banda.

Kasama ko ang mga kaibigan ko nang biglang bumuhos ang ulan.

Nagsitakbuhan ang lahat.

Ako naman ay tumakbo papunta sa lumang waiting shed malapit sa gate.

Pagdating ko roon, may isa nang taong nakatayo sa ilalim ng bubong.

Si Nico.

Pareho kaming natigilan.

“Hi,” sabi niya.

“Hi.”

Ilang segundo kaming tahimik.

May isang payong sa kamay niya.

Dati, sigurado akong agad niya iyong ibibigay sa akin.

Pero ngayon, hindi siya gumalaw.

Sa halip ay nagtanong siya:

“May payong ka?”

Umiling ako.

Tumingin siya sa ulan.

“Gusto mo bang hiramin ito?”

“Huwag na. Paano ka?”

“Maghihintay ako.”

Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya.

“Akala ko ba ayaw mong naghihintay?”

Napatingin siya sa akin.

At sa unang pagkakataon, walang pang-aasar sa mga mata niya.

“Hindi pala.”

Tahimik ulit.

Pagkatapos ay huminga siya nang malalim.

“Mara.”

“Hm?”

“Hindi ako magsasabing ginawa ko lahat dahil gusto kitang protektahan.”

Napatingin ako sa kanya.

“Dahil kahit iyon ang iniisip ko noon, mali pa rin ang ginawa ko.”

Hindi ako nagsalita.

“Dapat tinanong kita.”

Patuloy siyang nagsalita.

“Dapat sinabi ko kung ano ang narinig ko. Dapat hinayaan kitang magdesisyon kung maniniwala ka kay Adrian.”

Humigpit ang hawak niya sa payong.

“At higit sa lahat, hindi ko dapat pinagtawanan ang nararamdaman mo.”

“Bakit mo ginawa?”

Matagal bago siya sumagot.

“Dahil duwag ako.”

Napakurap ako.

Tumawa siya nang mahina.

“Ang ironic, ’di ba? Akala ng lahat matapang ako dahil mahilig akong makipagsuntukan.”

Tumingin siya sa kalsadang basa sa ulan.

“Pero noong naisip kong baka magustuhan mo ako… natakot ako.”

“Bakit?”

Ngayon, direkta na niya akong tiningnan.

“Dahil matagal na kitang gusto.”

Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.

Tanging ulan na lang ang naririnig ko.

“Ano?”

“Hindi ko alam kung kailan nagsimula.”

Napangiti siya nang malungkot.

“Siguro noong high school. Siguro mas maaga pa.”

“Kung gusto mo ako, bakit—”

“Dahil alam kong gusto mo si Adrian.”

Napakagat siya sa labi.

“Kaya mas madaling magpanggap na nakakainis ka. Mas madaling pagtawanan ka. Mas madaling sabihin sa sarili kong wala lang lahat.”

Huminga siya.

“Pero noong nalaman kong baka pinaglalaruan ka niya, nabaliw ako.”

“Kaya mo siya pinatanggihan sa akin?”

Tumango siya.

“At pagkatapos, noong umasa ka sa akin…”

Napailing siya.

“Mas lalo akong natakot.”

“Sa ano?”

“Na baka mahalin mo ako dahil ako lang ang natira.”

Tumigil ang paghinga ko.

“Kaya sinabi ko kay Adrian yung mga narinig mo sa club room.”

Napapikit siya.

“Sinabi kong madali kitang d-dismayahin kung magustuhan mo ako.”

“Para saan?”

“Para kumbinsihin ang sarili kong kaya kitang itulak palayo.”

Napatawa ako nang walang saya.

“Napakatalino mong plano.”

“Alam ko.”

“Napakasama rin.”

“Alam ko rin.”

“Nasaktan ako, Nico.”

Biglang namula ang mga mata niya.

“Alam ko.”

“Hindi yung simpleng sakit na lilipas pagkatapos matulog.”

Tumango siya.

“Alam ko.”

“At hindi dahil sinabi mong madali akong lokohin.”

Napahinto siya.

“Nasaktan ako dahil naniwala ako sa iyo.”

Bumaba ang tingin niya.

Sa loob ng dalawang buwan, iyon ang unang pagkakataong nakita kong wala siyang maibalik na biro.

Wala siyang mahanap na palusot.

“Kaya hindi kita pipilitin,” mahina niyang sabi.

Inabot niya sa akin ang payong.

“Hindi rin kita hihingan ng sagot.”

Tinanggap ko iyon.

Pagkatapos ay tumalikod siya.

“Nico.”

Huminto siya.

“Totoo bang hindi ka na susunod sa akin?”

Sandali siyang hindi gumalaw.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

“Kung ayaw mo, hindi.”

Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang mga mata ko.

Ito siguro ang pinakahihintay kong marinig noon pa man.

Hindi “Ako ang nakakaalam kung ano ang mabuti para sa iyo.”

Hindi “Sumunod ka sa akin.”

Hindi “Hindi ka puwedeng sumama sa kanya.”

Kundi—

“Kung ayaw mo, hindi.”

Humakbang ako palapit.

“Paano kung gusto kong sumabay ka?”

Nanlaki ang mata niya.

“Mara…”

“Huwag kang mag-assume.”

Agad akong nagsalita.

“Hindi ibig sabihin na pinatawad na kita sa lahat.”

Tumango siya nang napakabilis.

“Okay.”

“At hindi rin ibig sabihin na tayo na.”

“Okay.”

“At kung magsisinungaling ka ulit sa akin—”

“Hindi na.”

“Hindi pa ako tapos.”

“Sorry.”

Napatawa ako.

Siya rin.

At sa kauna-unahang pagkakataon matapos ang maraming buwan, hindi masakit ang tunog ng tawa niya.

Binuksan ko ang payong.

“Halika.”

Naglakad kami sa ilalim ng iisang payong.

May sapat na distansya sa pagitan namin.

Walang humahawak sa kamay ng isa’t isa.

Pero sa pagkakataong iyon, sapat na iyon.

Hindi naging kami kinabukasan.

Hindi rin makalipas ang isang linggo.

Halos anim na buwan ang lumipas bago ko tuluyang hinayaang manligaw si Nico.

At pinahirapan ko talaga siya.

Hindi na siya puwedeng magdesisyon para sa akin.

Kapag may problema, kailangan niyang sabihin.

Kapag nagseselos, kailangan niyang aminin.

Kapag may ayaw siya, bawal ang cold treatment at bawal ang pang-aasar para itago ang totoong nararamdaman.

Isang beses sinabi niyang mas mahirap pa raw ang mga kondisyon ko kaysa sa final exams.

Sinagot ko siya:

“Puwede ka namang sumuko.”

Bigla siyang tumahimik.

Pagkatapos ay mahigpit niyang hinawakan ang bouquet na dala niya.

“Hindi.”

“Bakit?”

“Dahil ngayon ko lang ginagawa nang tama.”

Isang taon matapos ang gabing iyon, bumalik kami sa plaza malapit sa simbahan.

Parehong lugar kung saan niya ako dinala matapos akong tanggihan ni Adrian.

Papunta na sana kami sa dinner kasama ang mga kaibigan nang biglang umulan.

Napatawa ako.

“Parang may sumpa yata tayo sa ulan.”

Binuksan niya ang payong.

“Hindi sumpa.”

“Ano?”

“Tradisyon.”

Inirapan ko siya.

“Corny.”

“Totoo naman.”

Naglakad kami nang ilang hakbang.

Bigla siyang huminto.

“Mara.”

“Ano na naman?”

May inilabas siyang maliit na kahon sa bulsa.

Nanlaki ang mata ko.

“Hoy.”

Natataranta akong umatras.

“Huwag mong sabihing—”

Natawa siya nang malakas.

“Hindi singsing!”

Binuksan niya ang kahon.

Nasa loob ang isang maliit na keychain.

Hugis sapatos.

Napatingin ako sa kanya.

“Naalala mo ba yung sapatos na ibinalik mo noon?”

“Paano mo nalaman?”

“Sinabi sa akin ng kaibigan mo.”

Ngumiti siya.

“Hindi ko kayang ibalik yung dalawang buwan na pinag-ipunan mo para doon.”

Kinuha niya ang keychain.

“Kaya ito na lang.”

“Para saan?”

“Para ipaalala sa akin.”

“Ng ano?”

“Na minsan, may taong tumakbo nang tumakbo para sa akin.”

Lumambot ang boses niya.

“At muntik ko siyang mawala dahil hindi ko alam kung paano siya pahalagahan.”

Hindi ko namalayang naiiyak na pala ako.

Agad siyang nataranta.

“Hoy, bakit ka umiiyak?”

“Wala.”

“Mara.”

“Tumahimik ka.”

“Pero—”

“Pangit ako kapag umiiyak, di ba?”

Napatigil siya.

Iyon ang sinabi niya sa akin noong gabing pinakamasakit ang puso ko.

Ngayon, marahan niyang pinunasan ang luha sa pisngi ko.

“Hindi.”

“Sinungaling.”

Umiling siya.

“Ngayon alam ko na.”

“Ano?”

“Maganda ka pa rin.”

Napatawa ako habang umiiyak.

Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.

Hindi mahigpit.

Hindi parang dati na hinihila niya ako kung saan niya gusto.

Inilapat lang niya ang palad niya sa akin at naghintay.

Ako ang kusang humawak pabalik.

Sa ilalim ng ulan, sa parehong lugar kung saan minsan kong inakalang kailangan kong pumili kung sino sa kanila ang hindi ako iiwan—

sa wakas naintindihan ko.

Hindi pala ang pinakamahalagang tanong ay kung sino ang mananatili.

Kundi kung sino ang marunong rumespeto kapag sinabi mong huminto.

Kung sino ang handang magbago nang hindi ka pinipilit na magpatawad.

At higit sa lahat—

kung kaya mong piliin muna ang sarili mo bago ka muling pumili ng ibang tao.

Tumingin sa akin si Nico.

“Uwi na tayo?”

Ngumiti ako.

“Hindi.”

Nagulat siya.

“Bakit?”

Hinila ko siya papunta sa mga ilaw ng festival.

“Hindi ba isang taon na akong hindi humahabol sa iyo?”

“Oo?”

“Kaya ngayong gabi…”

Mas hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya.

“…ikaw naman ang sumunod sa akin.”

Natawa siya.

At sa pagkakataong ito, habang sabay kaming tumatakbo sa gitna ng ulan at mga ilaw—

wala nang kailangang habulin.

Dahil pareho na kaming piniling manatili.